Italo Calvino and Modern Fiction-introduced by Brammarajan-இடாலோ கால்வினோவும் நவீன புனைகதையும்

italo-calvino-bw1-frm

இடாலோ கால்வினோவும் நவீன புனைகதையும்

பிரம்மராஜன்

ஜியோவனி வெர்கா(Giovanni Verga), எலியோ விட்டோரினி (Elio Vittoroni) மற்றும் சேசரே பவேஸே (Cesare Pavese) ஆகிய மூன்று இதாலிய புனைகதை ஆசிரியர்கள் இணையும் சங்கமத்திலிருந்தே போருக்குப் பிற்பட்ட நவீன இதாலிய இலக்கியம் உருவாகிறதென குறிப்பிட்டார் இடாலோ கால்வினோ. பதிப்பகத்துறை, பத்திரிகைத்துறை ஆகியவற்றி லும் தீவிரமாக இயங்கிய கால்வினோ யதார்த்த புனைகதையாளராகத் தன் எழுத்து வாழ்க்கையைத் தொடங்கி இறுதியில் பின்நவீனத்துவ நாவாலாசிரியாக மாறினார். என்பினும் இதாலியின் நாட்டுப்புறக் கதைகளில் தீவிர ஆர்வம் காட்டியவர். தனது இடதுசாரிக் கருத்துக்களுக்கு எந்தவித குந்தகமும் வந்துவிடாமல் அவரது விஞ்ஞானப் புனைகதைகளை மெய்ம்மை கடந்த தன்மையுடன் அவரால் எழுத முடிந்தது.
1923 ஆம் ஆண்டு கியூபாவில் Santiago de las Vegas என்ற இடத்தில் பிறந்தார். கால்வினோவின் இளமைக் காலத்தின் போது அவரது பெற்றோர் இதாலியின் சான் ரெமோ என்ற பகுதிக்கு வந்து குடியேறினர். கால்வினோ ட்யூரின் பல்கலைக் கழகத்திலும் ராயல் ஃபிளாரென்ஸ் பல்கலைக் கழகத்திலும் படித்தார். இரண்டாம் உலகப் போர்க் காலத்தில் இளம் பாஸிஸ்டுகள் (Young Fascists) அணியில் வலுக் கட்டாயமாகச் சேர்க்கப்பட்டார். அதிலிருந்து தப்பித்து கம்யூனிசத்திலும் பிறகு போர் எதிர்ப்பு இயக்கத்திலும்(Resistance Movement) சேர்ந்தார். இந்த அனுபவம் அவரது ஆரம்ப காலக் கதைகள் உருவாகக் காரணமாக அமைந்தது. போருக்குப் பிறகு ட்யூரின் பல்கலைக் கழகத்தில் பட்டப் படிப்பை முடித்தார். கம்யூனிஸ்ட் பத்திரிகையான L’Unitá வில் 1945ஆம் ஆண்டிலிருந்து பணியாற்றத் தொடங்கினார். சேசரே பவேஸேவின் அடியொற்றி Einaudi என்ற பதிப்பக நிறுவனத்தில் 1948ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1984ஆம் ஆண்டு வரை பணியாற்றினார். சேசரே பவேஸேவும் எலியோ விட்டோரினியும்தான் கால்வினோவுக்கு இடதுசாரி அரசியலையும் நியோ-ரியலிசத்தையும் அறிமுகப்படுத்தியவர்கள். L’Unitá தவிர La Nostra Lotta, Il Garibaldino, Voce della Democrazia, போன்ற பத்திரிகைகளுக்கு தொடர்ந்து எழுதினார். 1959ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1967வரையிலான காலகட்டத்தில் எலியோ விட்டோரினி என்பவருடன் இணைந்து Il Menabo di litteratura என்ற இலக்கிய ஏட்டை நடத்தினார். 1952ஆம் ஆண்டு சோவியத் யூனியனுக்கு பயணம் செய்தார். 1957ஆம் ஆண்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து விலகினார். 1959-60 இல் அமெரிக்காவுக்குப் பயணம் செய்தார். எஸ்ட்டர் ஜுடித் ஸிங்கர் என்பவரை 1964ஆம் ஆண்டு திருமணம் செய்து கொண்டு 1967ல் பாரிஸ் நகருக்குச் சென்றவர் 1979இல்தான் ரோம் நகருக்குத் திரும்பினார். 1985ஆம் ஆண்டு கால்வினோ காலமானார்.

அவர் கதை எழுதும் முறையை வைத்து அவரது கதைகளை Speculative புனைகதைகள் என்று கூறமுடியும். இதாலிய மேஜிக்கல்ரியலியசத்தின் ஆரோக்கியமான அடுத்த கட்ட வளர்ச்சி நிலையே Speculative புனைகதை ஆகும். உணர்ச்சிகளைப் பற்றிய அலசல்கள், மற்றும் மனோவியல் ஆகியவற்றால் தான் ஈர்க்கப்படவில்லை என அவர் அறிவித்திருந்த போதிலும் கூட அவருடைய பாத்திரங்கள் மனித மனதின் அடியாழங்களுக்கு பயணம் மேற்கொண்டவண்ணமிருக்கின்றனர்.
அறநெறிசார்ந்த பிரச்சனைகளுக்கு கால்வினோவைப் பொறுத்தவரை இலக்கியத்தில் இடம் இல்லை. வாசகனின் மீது இலக்கியம் ஏற்படுத்தும் பிரதிபலிப்பின் மூலமாகவே அறநெறிகள் குறித்த பிரச்சனைகள் அடையாளம் காணப்பட முடியும். இலக்கியம் உள் உணர்த்தலை மட்டுமே செய்யும். இதன் காரணமாகவே “அறநெறிகளைக் கடைபிடித்தல், “கற்றுத்தருதல்”, “மேன்மைப்படுத்துதல்” போன்ற விஷயங்களை முன் நிறுத்தி எழுதப்படும் இலக்கியங்களின் ஏமாற்றுத்தன்மையை கவனமான வாசகன் அடையாளம் கண்டுவிடுவான் என்கிறார் கால்வினோ.
டைம்ஸ் இலக்கிய இதழின் இணைப்புக்கு எழுதிய கட்டுரையில் (செப்டம்பர், 28, 1967) “தத்துவமும் இலக்கியமும் நித்தியமாய் சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் எதிரிகள்” என்று குறிப்பிட்டார். தத்துவத்திற்கும் இலக்கியத்திற்கும் இடையிலான சண்டை ஒரு தீர்மானத்திற்கு வர வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும் கருதினார். எழுத்தாளராகவும் தத்துவவாதியாகவும் இருந்த ழீன் பால் சார்த்தர் எழுதிய La Nausea நாவலின் மையப்பாத்திரமான ராக்வென்ட்டின் ஒரு முறை கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும் பொழுது புத்தம்புதிய தத்துவார்த்தப் பார்வை பார்த்துக் கொள்ள முடிகிறதே யொழிய அப்படித் தொடர்ந்து இறுதிவரை இருக்க முடிவதில்லை. எக்ஸிஸ்டென்ஷியலிச நாவல்கள் ஏன் வெற்றியடைவில்லை என்பதற்கான காரணத்தையும் நாம் இதிலிருந்து கண்டு பிடிக்க முடியும். ஒரே தனிநபரில் தத்துவவாதியும் இலக்கியவாதியும் இணைந் திருக்கிற பட்சத்தில் அதில் உள்ள இலக்கியவாதி தத்துவாதியை முந்திக்கொண்டு எழுதினால்தான் வெற்றி பெற முடியும். இதை சாதித்துக் கொண்ட நால்வர் தாஸ்தாயெவ்ஸ்கி, காஃப்கா, ஆல்பெர் காம்யூ (Albert Camus) மற்றும் ழீன் ஜெனே (Jean Genet)ஆவர். தத்துவமும் இலக்கியமும் பொருதும் போது ஒவ்வொன்றும் உண்மையை வென்றெடுப்பதற்கான பயணத்தில் ஒரு படி முன் சென்று விட்டதான ஒரு தன்னம் பிக்கையில் செயல்படுகின்றன. எனவே இந்த சச்சரவு நித்தியமானது மட்டுமன்றி ஓய்வற்றது. இந்த எதிரெதிர் முகாம்கள் இரண்டும் தமது கட்டுமானங்களுக்கான கச்சாப் பொருள்களாகப் பயன்படுத்துவது வார்த்தைகளைத்தான்.

லூயி கரோலுக்குப் பிறகுதான் இலக்கியத்திற்கும் தத்துவத் திற்குமிடையே ஒரு புதிய உறவு உண்டாயிற்று. கற்பனையின் தூண்டுதலுக்கு ஒரு கருவியாக தத்துவத்தைப் பார்ப்பவர்கள் இலக்கியத்தில் உருவானார்கள்ஙி ரேமண்ட் க்வேனூ (Raymond Queneau), ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே, ஆர்னோ ஷ்மிட் (Arno Schmidt) ஆகிய மூவரும் வெவ்வேறு தத்துவங்களில் வேறுபட்ட உறவுகள் கொண்டு இவற்றைத் தமது பன்மையும் வேறுபாடும் மிகுந்த மொழியியல் உலகங்களுக்கு ஊட்டமளிப்பளிப்பதற்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். இந்தக் குடும்பத்தின் எல்லையோரத்தில் நவீனத்துவ ஐரிஷ் நாவலாசிரி யரான சாமுவெல் பெக்கட் மற்றும் இதாலிய நவீனத்துவ புனைகதையாளர் Carlo Emilio Gadda ஆகிய இருவரைப் பார்க்க முடிகிறது. எமிலியோ க(ட்)டா இதாலியின் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் என்று கருதப்படுபவர். ஆனால் மொழிபெயர்ப்பதற்கு அவரது எழுத்து நடை சிரமம் அளிப்பதாய் இருப்பதால் அதிக ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகள் (ஓரிரு சிறுகதைகள் தவிர) வெளிவரவில்லை.

“திரைப்படமும் நாவலும்” என்ற கட்டுரையில் சில தனித்துவமான பார்வைகளை முன் வைக்கிறார் கால்வினோ. காலத்தின் சமன்குலைவுகளை எக்காலத்திலும் சினிமாவால் சாதிக்க முடியாது. ஒரு பார்வையாளனாக சினிமாவை ரசித்திருக்கிற கால்வினோ கார்ட்டூன் திரைப்படங்கள் தன்னை வெகுவாகப் பாதித்திருப்பதாகக் கூறுகிறார். எண்ணி எடுத்த இரண்டு, அல்லது மூன்று கோடுகளில் கதாபாத்திரங்களை எப்படி வரையரை செய்வது என்பதைக் கற்றுத் தருகிறது கார்ட்டூன் சினிமா. சினிமா என்ற ஊடகத்திற்கு எப்போதுமே நாவல் என்கிற இலக்கிய வகைமை மீது பொறாமை இருந்து வந்திருக்கிறது. என்ன இருந்தாலும் சினிமா இறுதியில் “எழுதவே” விரும்புகிறது என்பதுதான் அதற்குக் காரணம்.

கிளாசிக்குகளைப் பற்றி ஈர்ப்பானதொரு விவாதத்தை முன்வைக்கும் கால்வினோ கிளாசிக்குளை முதல் முறையாகப் படித்த போதிலும் சிறந்த படிப்பாளிகளிலேயே சிலர் தாங்கள் “மறுவாசிப்பு” செய்வதாகவே சொல்ல விரும்புகின்றனர் என்கிறார். நவீன பிரெஞ்சுக் கவிஞரான மல்லார்மே (Mallarme) இத்தகைய புத்தகங்களை “Total Book” என்றழைத்தார். இத்துடன் நூலகம் குறித்து வேறு ஒரு முக்கிய கருத்தை கால்வினோ முன் வைக்கிறார். Northrop Frye என்ற அமெரிக்க விமர்சகர் Anatomy of Criticism என்ற நூலின் “என்சைக்குளோபீடிய வடிவங்கள்” என்கிற அத்தியாயத்தில் பைபிளை ஒரு நூல் என்று கூறுவதற்குப் பதிலாக ‘நூலகம்’ என்று குறிப்பிடுகிறார். இலக்கிய விமர்சன நோக்கில் இது ஆட்சசேபத்திற்குரிய கருத்தாகுமென்றாலும் கூட கால்வினோ Frye யின் அணுகு முறையை வரவேற்கவே செய்கிறார். கூர்ந்த வாசகர்கள் பைபிளை ஒன்றன் மீது ஒன்றாய் அடுக்கப்பட்ட புத்தகங்களின் தேர்வுகள் என்றும் அதை ஒட்டி சாத்தியமுள்ள பிற நூல்களை தாம் வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் உணர்கின்றனர். ‘நூலகம்’ பற்றிய கருத்து Frye யின் சுயமான அவதானிப்பல்ல என்றாலும் அந்தச் சொல்லாக்கம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட வேண்டியது. இலக்கியம் வெறுமனே பல புத்தகங்களால் உருவாவதன்று –மாறாக அமைவுகள் மற்றும் நூலகங்களால் உருப்பெறுகிறது என்பது கால்வினோவின் வாதம்.

Fantasy (புனைவு) என்ற சொல்லின் அர்த்தப்பாடுகள் பற்றியும் கால்வினோ சந்தேகம் எழுப்புகிறார். இச்சொல் முதல் வாசிப்பில் அதன் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு அர்த்தத்தையே உணர்த்துகிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டு ஃபாண்டஸி, மற்றும், மறுமலர்ச்சிக்கால ஃபாண்டஸி ஆகிய இரு வகைகளை மாத்திரமே தீர்மானமாய் பேச முடியும். ஏனெனில் சமகால ஃபிரெஞ்சு இலக்கியத்தில் Fantastique என்பது பிரதானமாக பயங்கர கதைகளை (Horror) உணர்த்தவே பயன்படுகிறது. இது உணர்ச்சி ரீதியான பிணைப்பினை வாசகனிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறது. ஆனால் நவீன இதாலிய இலக்கியத்தில் Fantasia மற்றும் Fantastico வகைமைகள் வாசகனின் தரப்பிலிருந்து உணர்ச்சிரீதியான ஈடுபாட்டினை கட்டாயப்படுத்துவதில்லை. ஆங்கிலத்தில் Fantastic (அதிகம் சிதைவுக்குள்ளான பிரயோகம்) இதாலிய மொழியில் இருப்பதைப் போலவே அர்த்தப்படுகிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஃபாண்டஸி ரொமாண்டிக் இலக்கிய இயக்கத்தின் சுத்திகரிக்கப்பட்ட விளைபொருளாக உருவாகி பிறகு வெகுஜன இலக்கியத்தை அடைந்தது. விஞ்ஞானக் கதைகளில் வருவது போல இருபதாம் நூற்றாண்டில் அறிவார்த்தமான ஃபாண்டஸிகள் (Intellectual Fantasy) மிகவும் ஓங்கி நிற்கின்றன. இவற்றில் முரண்களும், விளையாட்டும், கண்ணாமூச்சியும் மறைக்கப்பட்ட விழைவுகளின் தியானமும் நவீன மனிதனின் பீதிக் கனவுகளும் உள்ளடங்கும். குறிப்பிடத்தகுந்த ஃபாண்டஸி எழுத்துக்களைப் பற்றிச் சொல்லும் போது Bruno Shulz என்ற போலந்து நாவலாசிரியரின் நாவலையும், உருகுவே நாட்டைச் சேர்ந்த Felisberto Hernandez என்பவரின் சிறுகதைகளையும் குறிப்பிடுகிறார் கால்வினோ.

இரண்டாம் உலகப் போரைப் பின்னணியாக வைத்து எழுதப்பட்ட அவருடைய முதல் நாவலான Path to the Spider’s Nest(1947)க்கு 1964ஆம் ஆண்டு அளித்த முன்னுரையில் சில தெளிவான விளக்கங்களைத் தந்திருக்கிறார் கால்வினோ. வன்முறையும் செக்ஸும் புனைகதைக்கு இன்றியமையாத கூறுகள் அல்லவென்று கண்டுபிடித்துக் கொள்வதற்கு இந்த நாவல் அவருக்கு உதவியிருக்கிறது. இந்த நாவல் எழுதுவதற்கு ஹெமிங்வேயின் For Whom The Bell Tolls (1940) தூண்டுதலாய் அமைந்தது பற்றியும் ஒப்புதல் செய்கிறார். ஹெமிங்வே குறித்த ஒரு சிறந்த மறுமதிப்பீடாக அமைகிறது கால்வினோவின் மற்றொரு கட்டுரையான Hemingway and Ourselves (1954). Path to the Spider’s Nest நாவலில் ‘எதிர்ப்பு இயக்கத்தை’ ஒரு சிறுவனின் பார்வையில் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். இதில் பிரதேச மொழியையும் கொச்சையான பிரயோகங்களையும் யதார்த்த சித்தரிப்புக்காகப் பயன்படுத்தினார் கால்வினோ. ஹெமிங்வே தவிர வேறு இரண்டு முக்கிய பாதிப்புகளாக அமைந்த இரு ரஷ்ய எழுத்தாளர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். ஒருவர் ஐஸக் பேபல். அவரது The Red Cavalry என்ற நாவல் புரட்சிகர வன்முறையை சந்திக்கும் ஒரு அறிவுவாதியின் அனுபவங்களை விவரிக்கிறது. மற்றவர் The Rout நாவலை எழுதிய ஒரே உருப்படியான ஸ்டாலினிஸ்ட் எழுத்தாளாரான Alexander Fadeye. ஐஸக் பேபல் ஸ்டாலினியக் களையெடுப்புகளில் பலியான முக்கியமான எழுத்தாளர் களில் ஒருவர். இது பற்றிய குற்ற உணர்வின் காரணமாக அலெக்ஸாண்டர் ஃபெடயேவ் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டார்.
தொடக்க காலத்தில் கால்வினோ “நியோ ரியலிஸ்ட்” என்றே கருதப்பட்டார், அழைக்கப்பட்டார். “நியோ ரியலிசம்” (Neo Realism) பற்றிய கருத்துக்களை அவரே தெளிவுபடுத்தினார். “நியோ ரியலிசம்” என்ற பெயர் திரைப்படத் துறையிலிருந்து பெறப்பட்ட ஒன்றாகும். நியோ ரியலிஸம் ஒரு இயக்கமோ அல்லது குழுவோ அல்ல. மாறாக இதாலிய இலக்கியத்தின் வேறுபட்ட பிரதேச இலக்கியவாதிகளின் கூட்டுக் குரல்களின் வெளிப்பாடு. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு எழுதத் தொடங்கிய பல இதாலிய இலக்கியவாதிகள் நியோ ரியலிஸ்டுகள் என்றே அழைக்கப்பட்டனர். ஆனால் இதாலிய இலக்கியம் முதல் உலகப் போர்க்காலத்தின் இடைவெளியில் எக்ஸ்பிரஷ னிசத்தைத் தவற விட்டு, பிறகு இரண்டாம் போர் சமயத்தில் அதற்கு ஈடு செய்தபடியால் இந்த இயக்கத்திற்கு நியோ எக்ஸ்பிரஷனிசம் (Neo Expressionism) என்ற பெயரே சாலப் பொருந்தும் என்று கருதினார் கால்வினோ.

1950களில் இதாலிய இலக்கியம், அதிலும் குறிப்பாக, நாவல் இலக்கியம் சமகால இதாலியின் தார்மீக, சமூக மனசாட்சியை பிரதிநிதித்துவம் செய்ய யத்தனித்தது. 60களில் அது இரண்டு பக்கங்களிலிருந்து தாக்குதல்களைச் சந்திக்க வேண்டி வந்தது. ஒன்று இலக்கிய வடிவத்தில் உண்டான மாற்றம். மற்றது மொழியில் ஏற்பட்ட வன்மையான மாற்றம். இவ்விரண்டுடன் மூன்றாவதாய் அணி சேர்ந்து கொண்டவை மனிதனின் அறிவுத் துறைகளில் ஏற்பட்ட இன்றியமையாத மாற்றங்கள். மொழியியல், தகவல் தொடர்பு, மானுட ஆய்வியல், புராணிகங்கள் பற்றிய வடிவவியல் ஆய்வுகள், குறியியல், மனோவியலில் புதிய பயன்பாடுகள், மார்க்சீயத்தில் ஏற்பட்ட புதிய பயன்பாடுகள் ஆகியனஙி இவையனைத்தும் விமர்சனக் கருவிகளாக ஒன்றிணைக்கப்பட்டு ஒரு இலக்கியப் படைப்பை அதன் தனித்தனிப் பகுதிகளாக உடைத்துப் பார்ப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

எதிர்ப்பு இயக்கம் (Resistance Movement) மற்றும் போர் சம்மந்தப்பட்ட பொதுவான கதைக் கருக்களை விடுத்து புதிய புனைவுத்தன்மை கொண்ட நாவலான The Cloven Viscount(1952) ஐ எழுதினார். இந்த நாவலின் வெளியீட்டுக்குப் பிறகு இதாலிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு ரியலிஸம் பற்றிய ஒரு தீவிர விவாதத்தை நடத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. முதன் முதலாக நியோ ரியலிஸத்திற்கு மாற்றான ஒரு இலக்கிய வகைமையாக, நிஜமான புனைவாக, கால்வினோவின் இந்த நாவல் அமைந்தது. இந்த நாவலின் புனைவுத் தொடர்ச்சியாக மேலும் இரண்டு நாவல்களை அவர் (The Baron in the Trees[1957], The Nonexistent Kinght[1959]) எழுதினார்.
Adam One Afternoon என்ற சிறுகதைத் தொகுதியில் உள்ள பல கதைகள் (Fear on the Footpath, Animal Wood, Hunger in Bavera, Going to Head Quarters, The Crow Comes Last) போரைப் பின்னணியாகவோ, அல்லது, கதைக்களமாகவோ வைத்து இயங்குகின்றன.

கால்வினோவின் தொடக்க காலக் கதைகளுக்கும் பிற்கால புனைகதைகளுக்கும் முதிர்ச்சி ரீதியான வகையில் மட்டுமன்றி வகைமை ரீதியிலும் நிறைய வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன. யதார்த்தவியலில் தொடங்கி, நாட்டுப்புறக் கதைகளுக்குச் சென்று, தொல் கதைகள் போன்றவற்றை எழுதி, முழுமுற்றான புனைவுகளை எழுதத் தொடங்கி இறுதியில் பின் நவீனத்துவ பாணி எழுத்துக்களை வந்தடைந்தார்.

அவருடைய தொடக்க கால, அறிவியல் புனை கதைகளின் (Cosmicomics[1965]) விவரணையாளனாய் வரும் Qfwfq இந்தப் பிரபஞ்சம் உருவான சமயத்திலோ அல்லது அதற்கு முற்பட்ட காலத்திலோ இருந்த ஒரு பிரபஞ்ச பிரக்ஞையையும் ஞாபகத்தையும் தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். Cosmicomics சிறுகதைகள் எல்லாவற்றுக்கும் அவன்தான் கதை சொல்லியாக இருக்கிறான். கதையின் ஒட்டு மொத்த பார்வையும் (point of view) அவனது பார்வையாகவே அமைந்துள்ளது. Qfwfq வின் நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களின் பெயர்கள் உச்சரிக்கவே இயலாதவையாக இருக்கின்றன: Xlthlx, Mrs.Vhd Vhd, Mrs.Ph(i)Nk0, Z’zu, DeXuaeauX போன்றவை சில எடுத்துக் காட்டுக்கள். மானுட உருவமில்லாதவையாக அவை (அவர்கள்) சித்தரிக்கப் பட்டிருந்தாலும் சலிப்பு, போட்டி மனப்பான்மை, நரம்புத் தளர்ச்சி போன்றவை அவற்றுக்கு (அவர்களுக்கு) இருப்பதாய்த் தோன்றுகிறது. இந்தப் புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு அத்தியாயம் அல்லது கதையின் தொடக்கமும் புவியியல் மற்றும் வானவியல் தொடர்பான ஒரு மேற்கோள் அல்லது உப்புச் சப்பற்ற பாடப்புத்தகத் தனமான மேற்கோள் தகவல்களுடன் தொடங்குகிறது. நிலா தனது சுழல்பாதையை மாற்றிக் கொண்டது பற்றி, எவ்வாறு டினோசர்கள் அழிந்து போயின என்பது பற்றி, எப்படி புவி வெளி வளைவாக இருக்கிறது என இப்படிப் பல. பிரபஞ்ச வாழ்வு தொடங்கு முன்னரே பிறந்துவிட்டவன் மாதிரித்தான் Qfwfq தோன்றுகிறான். வண்ணங்களும் வாழ்வுயிரிகளும் உருவாகும் முன்பான ஒரு காலத்தை விவரிக்க அவனால் மாத்திரமே முடியும். இந்தப் புத்தகம் வெளிவந்த பிறகு மனித இனத்தை விடுத்து செல்களைப் பற்றிய அக்கறை அதிகம் உள்ளவர் என்றும் இதயத்தின் காரணங்களை விடுத்து கணிதவியல் கணக்கீடுகளில் மூழ்கிவிடுபவர் என்றும் சிலர் கால்வினோ மீது விமர்சனம் வைத்தனர்.

Marcovaldo (1963) நீதிக் கதைகளின் ஒரு தொகுதியாகவோ அல்லது மார்க்கோவேல்டோ பற்றிய ஒரு நாவலாகவோ பார்க்கப்படலாம். மார்க்கோவேல்டோ சார்லி சாப்ளின் தன்மையான ஒரு பாத்திரம். இந்தக் கதைகள் நகர் சார்ந்த வாழ்க்கை முறைகளைக் கேலி செய்கின்றன. 1950களின் தொழிற்சாலைகள் நிறைந்த இதாலியின் பின்னணியில் நாம் மார்ககோவோல்டோ என்கிற இயற்கை ரசிகனையும் கனவுக்காரனையும் காண்கிறோம். இதில் உள்ள இருபது கதைகளும் வசீகரம் மிகுந்தவை. மார்க்கோவேல்டோ தனது அபார்ட்மெண்ட் மாடியில் பறவைகளுக்குக் கண்ணி வைத்து பிடிக்கப் பார்க்கும் முயற்சிகளும், நெடுஞ்சாலை விளம்பரப்பலகைகளை விறகுக்காக வெட்டப் பார்ப்பதும் ‘சாப்ளின்’தனமான துணிகரச் செயல்களாய் விரிகின்றன. மார்க்கோவேல்டோ தன் குடும்பத்தாருடன் சூப்பர்மார்க்கெட் சென்று ஒன்றையும் வாங்க முடியாமல் திரும்பி வருவதும் கூட ரசனை மிக்க அனுபவமே. மார்க்கோவேல்டோ அழகுக்காக ஏங்குகிறான், பகல் கனவுகள் காண்கிறான். ஆகஸ்ட் மாதத்தில் சகலரும் நகரத்தை விட்டு விடுமுறையைக் கழிக்கச் சென்றிருக்கையில் அவன் தன் நகரின் காலியான தெருக்களை ரசிக்கிறான். அவனுடைய அமைதி கெடுவது அவனை பேட்டி காண வரும் டெலிவிஷன் குழுவினரால் மட்டுமே.
கால்வினோவின் மொழி நடை ஃபிரெஞ்சு ‘புதிய நாவல்’ (nouveau roman) எழுத்தாளரான அலென் ராப் கிரியே (Allain Robbe-Grillet)வின் மொழிநடையுடன் ஒப்பிட்டுப் பேசப்பட்டிருக்கிறது. சில சமயம் மிஷல் ப்யூட்டர் என்பவரின் எழுத்து நடையுடனும். ராப்கிரியே தனது புனைகதையின் உள்தளத்தில் அமைந்த அடர்த்தி மிகுந்த உட்பார்வைகளை மேல் தெரியும்படி செய்ய வலிந்த சித்தரிப்புகளை விவரணையில் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறார். ஆனால் கால்வினோ “பொதுப் புத்தி”யிலிருந்து தன்னை எப்போதும் துண்டித்துக் கொள்வதில்லை. அடிப்படையில் கால்வினோ ஒரு நேச்சுர லிஸ்டாகவே இருக்கிறார். ராப் கிரியே மானுட மைய உலகத்திற்கு (Anthropomorhphic) எதிராய்த் தனது புனைவுலகத்தில் இயங்குகிறார்.

எதுவெல்லாம் சமூக (Social Unconscious) மற்றும் தனிமனித நினைவிலி (Individual Unconscious) யில் வெளிப்படுத்தப் படாமல் நின்று போயிருக்கிறதோ அதற்கு ஒரு குரல் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பதில்தான் நவீன இலக்கியத்தின் சக்தி அடங்கியிருக்கிறது என்ற கருத்து கால்வினோவுக்கு உண்டு. நினைவிலி என்பது சொல்லக்கூடாதவற்றின் ஒரு சமுத்திரம்–மொழியின் நாட்டிலிருந்து நாடுகடத்தப்பட்டவை, புராதன தடை உத்தரவுகளால் விலக்கிவைக்கப்பட்டவை. நினைவிலியானது கனவுகளின் வாயிலாக வும், வார்த்தைத் தடுமாற்றங்களிலும், திடீர் இணைவுகளிலும், கடன் பெற்ற சொற்களைக் கொண்டு, திருடப்பட்ட குறியீடுகளைக் கொண்டு, மொழியியல் கள்ளச் சரக்குகளைக் கொண்டு பேசுகிறது-நனவுலகின் மொழியில் இலக்கியம் இந்தப் பிரதேசங்களை சேர்த்துக் கொள்ளும் வரை. இலக்கியம் தன்னால் சொல்ல முடியாத ஒன்றைச் சொல்ல யத்தனிக்கும் போது அது தனக்குத் தெரியாததையும் சொல்ல யத்தனிக்கிறது. இங்கேதான் ஸர்ரியலிஸ்டுகளின் ஆட்டோ மேடிக் எழுதுதல் (automatic Writing) பற்றி நாம் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். வார்த்தைகள் மற்றும் படிமங்களின் தன்னிச்சையான தொடர்பு படுத்தல்களில் ஸர்ரியலிஸ்டுகள் நமது அறிவார்த்த தர்க்கத்திற்கு முற்றிலும் எதிர்ப்பான ஒரு புறவய தர்க்கத்தைக் கண்டுபிடிக்கின்றனர். அறிவற்றதின் (Irrational) வெற்றியைக் குறிக்கிறதா இது என்று கேட்கிறார் கால்வினோ. இதன் மூலம் படைப்பாக்கத்தில் நினைவிலியின் பங்கு கூடுதலாக வலியுறுத்தப்படுகிறது. வார்த்தை விளையாட்டுகளிலும் தொடர்புபடுத்தல்களிலும் மனிதனுக்கு இருக்கும் ஈடுபாட்டினை மனோவியல் ரீதியாக நியாயப்படுத்துகிறார். இதற்காக எர்ன்ஸ்ட் க்ரிஸ் (Ernst Kris) மற்றும் எர்னஸட் கோம்ரிக் (Ernst Gmbrich)ஆகிய ஃபிராய்டிய கலை விமர்சகர்களை துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கிறார். இந்த விவாதப் புள்ளிகளிலிருந்து தான் இலக்கிய-யந்திரத்திற்கான (The Literature Machine) வரையறையை நோக்கிச் செல்கிறார் கால்வினோ.

கால்வினோவின் மென் உணர்வுகள் அவரின் மிக விரிவானதும் வேறுபட்டதும் அதே சமயத்தில் ஆழ்ந்த கிரகிப்புமிக்கதுமான வாசிப்பிலிருந்து உருவாயின. மறுமலர்ச்சிக்கால ஆசிரியர்களிலிருந்து சமகாலத்தவர்கள் வரையிலான அவரது வாசிப்பின் வீச்சு மிகவும் ஆச்சரிய மிக்கதாய் இருக்கிறது. இதாலிய இலக்கியத்தின் மிகப் பெரிய இலக்கியாசிரியர் கலீலியோ என்று ஒரு முறை குறிப்பிட்டார். இதற்கான எதிர்ப்பும், மாற்றுக் கருத்தும் அவரது சமகால நாவலாசிரியரான கார்லோ கசோலாவிடமிருந்து புறப்பட்டது. மிகப்பெரிய இதாலிய இலக்கிய ஆசிரியர் தாந்தேவாகத்தானே இருக்க முடியும் என்று கசோலா கேட்டார். உரைநடையாசிரியர் என்று தான் குறிப்பிட்டதாக ஒரு பேட்டியில் தெளிவுபடுத்தினார் கால்வினோ. குறிப்பாக கலீலியோ பயன்படுத்திய மொழியின் கச்சிதத்தன்மை, கவித்துவ-விஞ்ஞான கற்பனைத்திறன் போன்றவை இன்றைய எழுத்தாளனையும் வியக்கச் செய்யக் கூடியதாக இருக்கிறது. மேலும் கலீலியோவை ஒரு விஞ்ஞானி என்று மாத்திரம் கசோலா சொல்வதை நிராகரிக்கிறார் கால்வினோ. தாந்தே பிரபஞ்சத்தன்மையானதும் என்சைக்குளோபீடியத் தன்மையானதுமான ஒரு படைப்பினை உருவாக்கிய போதிலும் (டிவைன் காமெடி) அந்தப் பிரபஞ்சத்தின் படிமத்தை எழுதப்பட்ட வார்த்தைகளின் வழியாகவே உண்டாக்கினார். தாந்தேவிலிருந்து தொடங்கி கலிலீயோ வரையிலான இவ்வகை எழுத்துக்கான அர்ப்பணிப்பு மிக ஆழமாய் வேரூன்றிய ஒன்றாகும்ஙி இந்தப் பாரம்பரியம் எல்லா ஐரோப்பிய இலக்கியங்களிலும் காணக் கிடைக்கிறது. பின் வந்த நூற்றாண்டுகளில் இத்தன்மை மங்கிப் போய் மீண்டும் இருபதாம் நூற்றாண்டில் தனது முழுவீச்சினை அடைந்திருக்கிறது. ஏறத்தாழ இதே அளவு உக்கிரத்துடன் இயற்கை விஞ்ஞானம் என்ற நூலை எழுதிய முதிய பிளினி (Pliny The Elder) பற்றி தனது கருத்துக்களை முன் வைத்திருக்கிறார் கால்வினோ.

சேர்மானம் (Combination), வார்த்தை விளையாட்டு (Word-play), அறிவை மிஞ்சி விகசிக்கும் படைப்புக் கூறு ஆகிய அம்சங்களில் கால்வினோவுக்கு இருந்த ஈடுபாடுதான் அவரை ரேமண்ட் க்வேனூ தலைமையில் இயங்கிய OULIPO (le Ouvroir de Litterature Potentielle) இயக்கத்துடன் தன்னை அடையாளம் காண வைத்தது. அவரது ஓய்வற்ற, துணிகரமான சோதனைப் புதினங்களுக்கு OULIPOவும் பக்கபலமாய் அமைந்தது. தொடக்க காலத்தில் கால்வினோ எழுதியவை அத்யந்தமான நேச்சுரலிச புதினங்கள் என்று கூறுவதே சரியாக இருக்கும். எனினும் அவர் ரகசியமாக புனைவு எழுத்துக்களை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். சிறிதுசிறிதாய் அவருக்கு மெட்டாஃபிக்ஷனிலும் ஈடுபாடு உண்டாயிற்று. ரேமண்ட் க்வேனூ 1960களில் OULIPO பள்ளியை தொடங்கினார். அதில் எவ்வளவு எழுத்தாளர்கள் இருந்தனரோ அவ்வளவு கணிதவியலாளர்களும் இருந்தனர். OULIPO இயக்கம், நாவல் ஒரு சமூதாய ஆவணம் (Social Document) என்பதை ஏற்க மறுத்தது. அதற்குப் பதிலாக சில விரிவான வார்த்தை விளையாட்டுக்களை யதேச்சையான கணிதவியல் சட்டங்களை அனுசரித்து நாவலில் எழுத வேண்டும் என்று விரும்பினர் OULIPO இயக்கத்தினர்.
ஒரு பிரதி எழுதப்படவிருக்கும் தொடக்கத்தில் ஒரு எழுத்தாளனுக்கு சாத்தியமுள்ள வார்த்தைத் தேர்வுகள் அளவற்றதாய் இருப்பதால் அவனது தேர்வைச் சுருக்கிக் கொள்ளும் பொழுது ஒரு தனித்தன்மை கிடைக்கிறது. இதனால் நாவலாசிரியனுக்கு புதினத்தின் சட்டகத்தை நேரடியாகக் கையாண்டு கட்டுப்படுத்தும் அனுகூலம் உண்டாகிறது. இதற்கு சிறந்த உதாரணமாக ஜார்ஜ் பெரக் (Georges Perec) எழுதிய ஆ A VOID நாவலைக் குறிப்பிடலாம். அவர் ‘e’ என்ற எழுத்தே இல்லாமல் முழு நாவலையும் எழுதியிருக்கிறார். இந்த வடிவாக்கத் தேர்வு அதன் விளைவாய் உண்டாகும் சாராம்சத்தை நேரடியாகப் பாதிக்கக் கூடியதாக இருக்கும். வேறெந்த யதார்த்தப் புனைகதையை விட உள்வயமான ஒருங்கிணைப்பைக் கொண்டிருக்கிறது பெரக்கின் A VOID நாவல். பாத்திரங்கள், சூழ்நிலைகள், மற்றும் உரையாடல்கள் மனோவியல் ரீதியாக அன்றி தர்க்க ரீதியாக அமைந்துள்ளன. கால்வினோ OULIPO இயக்கத்தைத் தழுவிய போதிலும் பிற வடிவங்களை முயன்று பார்ப்பதை நிறுத்தி விடவில்லை என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.

கால்வினோவின் OULIPO திட்டங்களின் உச்சகட்ட மாகத்தான் அவருடைய The Castle of Crossed Destinies(1969) வெளிப் பட்டிருக்கிறது. சொல்லுக்கும் படிமத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியை இந்த நூலில் அகற்ற முயல்கிறார் கால்வினோ. வழிதவறிப் போன பயணிகள் ஒரு காட்டின் மத்தியில் அமைந்துள்ள கோட்டைக்கு வந்து சேர்கின்றனர். ஆனால் தமது பேச்சாற்றலை அனைவரும் இழந்து போயிருப்பதையும் கண்டு பிடிக்கின்றனர். ஒரு மேஜையின் முன்னால் அமர்ந்து கொள்கிற அவர்கள் அங்குள்ள டேரோ கார்டுகளை வைத்து தங்கள் துணிகரப் பயணங்களை மற்றவர்களுக்கு விளக்க முயல்கின்றனர். இதன் விளைவாக வாசகனுக்குக் கிடைப்பது மண்டலம் போன்ற, ஒன்றுக்குள் ஒன்று பிணைந்த சிக்கலான கதைகள். ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட அர்த்தப்பாடுகளும் இந்தக் கதைகளில் கிடைக்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் கால்வினோ. டேரோ சீட்டுக் கட்டுக்களில் அமைந்த சாத்தியமுள்ள சகல கதைகளையும் கால்வினோ சொல்ல முயல்கிறார். சீட்டுகளின் யதேச்சை அமைப்புகளின் வழியாக அவரால் ஏற்கனவே பிரபலமான பல தொல்கதைகளையும் புராணிகங்களையும் அடையாளம் காண முடிகிறது: ஃபாஸ்ட் (Faust) இடிபஸ் (Oedipus) ஹேம்லட் (Hamlet) பார்ஸிஃபல் (Parsifal), மார்க்விஸ் த சேடின் ஜஸ்ட்டின். நாவலின் முதல் பாகம் அரியோஸ்டோவின் ஆர்லாண்டோ ஃபியூரியோசோ (Orlando Furioso) விலிருந்து இரண்டு கதைகள் நாவலின் மையச் சட்டகமாக அமைத்துக் கொள்கிறது. கால்வினோ எழுதிய புதிய கதைகள் ஒரு மொசைக்தளமாய் உருவாகி தொல்கதைகளின் உள்பார்வைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடியனவாக இருக்கின்றன. 1969ஆம் ஆண்டில் இந்த நாவலின் முதல் பகுதியை கால்வினோ எழுதினார். நான்கு வருடங்கள் கழித்து எழுதப்பட்ட இரண்டாவது பகுதி முதலாவதை விட அடர்த்தி மிகுந்தும் சிக்கலாகவும் அமைந்தது. மேஜையின் முன்னால் அமர்ந்திருக்கும் விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவராய்க் கதை சொல்வதில் சற்றுப் பொறுமையிழந்து எல்லோருமே தம் கதையை ஒரே நேரத்தில் சொல்லத் தொடங்குகின்றனர்.
இத்தகைய ஒரு முயற்சிக்குப் பிறகுதான் Invisible Cities என்ற மற்றொரு OULIPO திட்டத்தை எழுதி முடித்தார். 1972இல் வெளிவந்த Invisible Cities Invisible Cities கால்வினோவின் மிகப் பிரபலமான நாவல் என்று சொல்வது தவறில்லை. இந்த முயற்சி கால்வினோவை போர்ஹே மற்றும் மிலோராட் பாவிக் (Milorad Pavic) ஆகியோருடன் ஒப்பிட்டுப் பேச வைத்தது.

Invisible Cities (1972)என்ற நாவல் பல அம்சங்களில் கற்பனைப் பூகோளமாக அமைந்திருக்கிறது. இதில் பிரதான பாத்திரங்களாக இடம் பெறுபவர்கள் இருவர். முதலாமவர் தார்த்தார் மன்னனும் நாடுகளை வெல்பவனுமான குப்ளை கான். மற்றவர் குப்ளை கானுக்கு கதை சொல்பவராக வரும் வெனிஸ் தேசத்து பயணியும் கடல் மார்க்கமாகப் புதிய வழிகளைக் கண்டுபிடித்தவருமான மார்க்கோ போலோ. குப்ளை கான் ஒரு மகா பிரக்ஞையைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். வேறு எந்த ஒரு தூதுவன் சொல்வதை விடவும் கூடுதல் கவனத்துடனும் தேடலார்வத்துடனும் இந்த இளம் வெனிஸ் கடல் பயணி சொல்வதைக் உற்றுக் கேட்கிறார். ஒவ்வொரு படையெடுப்பு முடிந்து ஓய்வு கொள்ளும் போதும் மார்க்கோ போலோவிடம் அவன் சந்தித்த நகரங்களைப் பற்றி சொல்லச் சொல்கிறார். மார்க்கோ போலோ தன் பயண அனுபவங்களின் நகரங்களைப் பற்றி விளக்கமாகச் சொல்கிறான். அவன் சொல்லும் ஒவ்வொரு நகரமும் பெண்களின் கவர்ச்சிகரமான பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது–அவற்றைச் சொல்லத் தொடங்கி யவுடன் மத்தியகால கையெழுத்துப் பிரதிகளில் உள்ளது போல கவர்ச்சிகர மான ஆபரணங்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன. சிறிதுசிறிதாய் கதைகள் நவீன அம்சங்களைத் தொட ஆரம்பிக்கும் பொழுது காட்சிகள் கறைபடிந்தவையாய், ஈர்ப்பற்றவையாய் மாறுகின்றன. பல நகரங்களைப் பற்றிச் சொன்ன மார்க்கோ போலோ ஏன் சொந்த நகரான வெனிஸ் பற்றிக் கூறவில்லை என்று கேட்கப்பட்டவுடன் சொல்லப் பட்ட எல்லா நகரங்களும் வெனிஸ் நகரின் ஏதாவது ஒரு அம்சத்தினைக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன என்கிறான். அவன் சொல்லும் சிதைவுபட்ட கதைகளில் ஏதோ ஒருவிதமான அர்த்தத்தைத் தேடுகிறார் வயோதிக குப்ளை கான். அதிகாரத்தின் மீது சலிப்படைந்திருக்கும் கான் உறுதியளிக்கப்பட்ட ஒரு விமோசன நகரினை இந்த நகரங்களுக்குள் கண்டுபிடிக்க முயல்கிறார். மார்க்கோ போலோ சொல்வதனைத்தையும் கான் நம்புவதில்லை. சில நேரங்களில் தனக்கு கனவில் வந்த ஒரு நகரம் நிஜத்தில் எங்காவது இருக்கிறதா என்றும் கேட்கிறார். இதை ஒரு விதமான மெட்டாஃபிக்ஷன் (கதைபற்றிய கதை அல்லது கதை மீறும் கதை) என்று சொன்னோமானால் இதை விடத் தீவிரமான மெட்டாஃபிக்ஷன் என்று சொல்லக் கூடிய If On a Winter’s Night A Traveller நாவலை 1979ஆம் ஆண்டு எழுதினார்.

இந்த நாவல் முழுக்க முழுக்க தன்னைத் தானே சுட்டிக் கொள்ளும் ஒரு புனைகதை. இதை ஒரு எதிர்நாவல் (Anti-Novel) என்று சொன்னாலும் தவறில்லை. இதில் வாசிப்பின் செயல்பாடே கதைத்திட்டமாய் இருக்கிறது. பிரதான பாத்திரமாக வாசகனை ஆக்குவதன் மூலமும் நாவலின் செயல்-காலத்தை நிஜ-காலத்துடன் பொருத்துவதன் மூலமும் நாவல் மிகவும் அறிவார்த்தமாக ஆவதைக் குறைத்திருக்கிறார் கால்வினோ. எந்த அளவு வாசிப்பு-வாசகன் பற்றியதாய் இருக்கிறதோ அதே அளவு எழுதுவது-எழுத்தாளன் பற்றிய தாகவு மிருக்கிறது.

மேலும் பொருள்கோளியலும்(hermeneutics)செக்ஸுவாலிட்டியும் சரிசம அந்தஸ்தைப் பெறுகின்றன. பிரபல ஐரிஷ் நாவலாசிரியர் சைலாஸ் ஃபிளானரி நாவலின் மையப்பகுதியை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறார். சுயப்பிரக்ஞையாலும் எழுதுதலின் ஆரம்பத் தடங்கலாலும் பெரும் இன்னலுறும் ஃபிளானரி தன்னால் எழுத முடியாத ஒரு கருத்தியலான-முழுமையான நாவலின் தோற்றங்களினால் துன்புறுத்தல் உணர் வடைகிறார். அவர் எழுதிய நாவல்கள் மொழிபெயர்ப்பாளர்களால் சிதைக்கப்பட்டு, இலக்கியத்திருடர்களால் நாசமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இது போதாதென்று ஃபிளானரி யின் நூல்களை கம்ப்யூட்டரில் தயாரித்து விட ஒரு ஜப்பானிய சதி பற்றி தெரிய வருகிறது. இதை விட மோசமான ஒன்றும் தெரிவிக்கப் படுகிறது–அவரது புத்தகங்கள் அனைத்துமே விண்கலங்களில் உலவும் சிறிய பச்சை நிற மனிதர்களால் எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்கிற தெரிவிப்பு இறுதி அவமதிப்பாய் வருகிறது. ஃபிளானரியை வைத்து எழுத்தாளனின் பாசாங்குகளைக் கருணையின்றி கிண்டல் செய்யும் கால்வினோ தன்னையுமே அத்தகைய கிண்டலுக்கு உட்படுத்திக் கொள்கிறார். வாசகனின் உரிமைக்கான புரட்சியில் கால்வினோவுக்கு ஆதரிப்புகள் இருந்த போதிலும் இந்தப் புரட்சியில் இருக்கும் எல்லைப் படுத்தல்கள் பற்றி கால்வினோ அறிந்திருந்தார். ஆசிரியர்களும் எழுத்தாளர்களும் தம் பீடத்திலிருந்து சரித்துவிடப்பட்டிருந்தாலும், அவர்கள் பரிதாபமானவர்களாய்க் காட்சியளித்த போதிலும், தாங்கள் விரும்பிய எந்த அர்த்தத்தை வேண்டுமானாலும் ஒரு பிரதிக்கு வழங்கிவிட நினைக்கும் வாசகர்களும் தேவையான அளவுக்கு பரிகசிக்கப் பட்டுள்ளனர். ஆசிரியன் சொன்னதும் பல்கலைக் கழக கருத்தரங்குகளில் உருவாக்கப் படுவதும் சரிசம அளவுக்கு அர்த்தமற்றவையாக இருக்கின்றன.
நவீனத்துவ-பின்நவீனத்துவ இலக்கிய மற்றும் வாசிப்புக் கொள்கைகளைப் பற்றி விவாதிக்கும் அளவுக்கு இந்த நாவல் சாதாரண வாசகனின் உணர்வுக்கு நெருக்கமாய் இருக்கக்கூடிய பழைய அக்கறைகளையும் விவாதங்களையும் அலசுகிறது. இலக்கியத்தின் பாரம்பரிய செயல்பாடு பற்றி பழைய ரோமானிய கவி ஹோரேஸ் பின்வருமாறு வரையறை செய்தார்- “Utile et dulce” பயனுடையதாயும், சந்தோஷம் அளிப்பதாகவும் இருக்க வேண்டும். சந்தோஷம் என்கிற அம்சம் பயன்படு தன்மையை அதிகரிக்கச் செய்கிறது. படிக்காமலே வாசகன் வைத்து விடக் கூடிய நூல்கள் பயனற்றவை என்றார் டாக்டர் ஜான்சன். இந்த விவாத அடிப்படையைப் பின்பற்றிச் செல்வோமானால் வாசகனுக்கு அதிர்ச்சி கொடுத்து, நிலை குலையச் செய்து, ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒழுங்கினை நாசமாக்குவது ஆகிய அம்சங்களை மாத்திரம் வலியுறுத்தும் புரட்சிகரமான வாசிப்புக் கொள்கையை மடத்தனத்தின் உச்சம் என்று சொல்ல வேண்டி வரும். ஆனால் கால்வினோ நாம் எப்போதும் பிரதானமாய் சந்தோஷம் பெறுவதற்காக படிக்கிறோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார். அறிவுறுத்தப் படுவதற்காய் நாம் படிப்பதில்லை என்பதை ஏற்கிறார். வேண்டுமானால் ஒருவர் மகிழ்ச்சியின் வாயிலாய் அறிவுறுத்தப் படலாம்-அந்த சந்தோஷம் சிக்கலானதாய், நுணுக்கமிக்கதாய், புரட்சிகரமான வகையில் நிலை குலைவிக்கச் செய்வதாகவும் இருக்கலாம். அத்கைய தீவிர சந்தோஷத்தைத்தான் ரோலான் பார்த் (Roland Barthes)‘jouissance’ என்று அதன் புணர்ச்சி உணர்த்தல் களுடன் குறிப்பிட்டார். ‘jouissance’ என்ற பிரெஞ்சு வார்த்தைக்கு இணையான ஆங்கிலச் சொல் இல்லை என்று சொல்கிறார்கள்.
நாவல் ஒரு ரயில் நிலையத்தில் தொடங்குகிறது. வாசகன் தவிர பிற வாசகன்(கி) வாசிக்காதவன்(வள்) ஆகியோரைப் பற்றிய குறிப்பும் நாவலில் இல்லாமல் இல்லை. கால்வினோவின் வாசகன் கால்வினோ எழுதிய நாவல் இதுவென நினைத்து வாங்கிச் சென்று படிக்கும் பொழுது இரண்டாவது அத்தியாயத்திற்குப் பதிலாக வேறு ஒரு நாவலின் முதல் அத்தியாயம் அத்துடன் இணைக்கப் பட்டிருப்பதைக் கண்டுபிடிக்கிறான். புத்தகக் கடைக்குச் சென்று பாக்கிப் புத்தகம் எங்கே என்று கேட்கும் பொழுது கால்வினோவின் புத்தகம் Tazio Bazakbal என்ற போலந்து நாட்டு எழுத்தாளரின் புத்தகமான Outside the Town of Malbork உடன் கலந்து போய்விட்டதாகத் தெரிகிறது. இதே அளவு கால்வினோவின் புத்தகத்தால் ஏமாந்து போன லுட்மிலா என்ற ஒரு வாசகியை சந்திக்கிறான். இருவருமே தொடக்கத்தைத் தாண்ட முடியாதவர்களாகி இருப்பதை ஒரு விதமான சதி என்று கண்டு பிடிக்கின்றனர். இந்த சதியானது கோர்வையைத் தவிர்ப்பதற்காகச் செய்யப் பட்டிருக்கிறது. கையெழுத்துப் பிரதிகளை போலி செய்து குழப்பத்தை உண்டாக்குபவன் மொழிபெயர்ப்பாளனாக இருக்கலாம். ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் தொடக்கத்திலேயே நின்று போய்விடுகிறது. பல கதைகள் தொடங்கப்படுகின்றன. ஆனால் எதுவுமே முடிவுக்கு வருவதில்லை. மூன்றாவது நபர் யார்? நூலகர்களாக இருப்பவர்கள் போலீசாராக இருக்கலாமோ? கதைகளின் தந்தை என்ற ஒருவர் லத்தீன் அமெரிக்காவில் எங்காவது இருக்கிறாரா? அல்லது இவை எல்லாமே ஒரு கம்ப்யூட்டரால் எழுதப்பட்டவையா?

ஒரு கருத்துப்படி லத்தீன் அமெரிக்காவில் எங்கோ எட்ட முடியாத ஒரு பிரதேசத்தில் மிக மூத்த அமெரிந்திய வயோதிகன் இருக்கிறான். பார்வையில்லாத அவன் நிறுத்தலே இன்றி கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான்–தன் நாட்டினுடைவை மட்டுமன்றி அவன் இதுவரை பார்த்திராத சகல கலாச்சாரங்களிலிருந்தும் கதைகள் அவன் வாயிலிருந்து பீறிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அவனை ஒரு அசாத்திய நிகழ்முறை யாகக் கருதி ஆராயும் பொருட்டு மானுட ஆய்வாளர்களும் சார்பு-மனோவியலாளர்களும் அவன் வசிக்கும் குகையை நோக்கி சென்றுகொண்டிருக்கின்றனர். அவன் ஒரு பிரபஞ்ச மனதுடன் உரையாடல் கொண்டவனாய் இருப்பதற்கு அவன் உண்ணும் போதை தரும் காளான்கள் கூட காரணமாக இருக்கலாம். அந்த வயோதிகன் நவீன ஹோமர் போலத் தோற்றமளிக்கிறான். எனவே அச்சில் வெளிவந்திருக்கிற பல நவீனப் புதினங்கள் அவனது கதைகளுக்கு எழுத்து வடிவம் கொடுக்கப் பட்டவையாக இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.
அந்த பத்து அத்தியாயங்களும் சமகாலத்தின் நாவல் எழுதும் முறைகளைக் கிண்டல் செய்கின்றன. போர்ஹே, ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ், சார்த்தர், தாஸ்தயெவ்ஸ்கி, காஃப்கா, நெபக்கோவ், தாமஸ் மன், தாமஸ் பின்ச்சன் ஆகியோரின் மொழி நடைகளையும் எதிரொலிகளையும் கால்வினோவின் நாவலில் படிக்க முடிகிறது. ஒரு மொழிபெயர்ப் பாளனின் வெற்றிகரமான கனவாக இந்த நாவல் ஆக முடியும். அதிலும் பல நவீன நாவலாசிரியர்களை ஒரே தளத்தில் இணைக்கும் துணிச்சல் கால்வினோவுக்கு மாத்திரமே உண்டு.

இதில் வரும் மொழிபெயர்ப்பாளன், போலிகள் கள்ளச்சரக்குகள், வெட்டி ஒட்டல்கள், விலக்கப்பட்ட பிரதிகள் ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்படும் ஒரு இலக்கியத்தை கனவு காண்கிறான். ஜப்பான், லத்தீன் அமெரிக்கா, பெல்ஜியம், அயர்லாந்து, போன்ற நாடுகளின் கதைகளுடன் மூன்று கற்பனையான நாடுகளின் கதைகளும் இந்த நாவலில் காணப்படுகின்றன. ஆனால் இவை யாவும் தடைபடு வதற்குக் காரணம் ஆசிரியனின் தற்கொலை அல்லது புத்தகம் திருடுபோதல் அல்லது தீடீரென்று கைது செய்யப் பட்டிருத்தல் காரணமாக இருக்க முடியும். வாசகனும் வாசகியும் இணையும் பொழுது நாவல் முற்றுப் பெறுகிறது.

1977ஆம் ஆண்டு Fantastic Tales என்ற கதைகளைத் தொகுத்தார். 19ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட அதீதப் புனைவுக் கதைகள் அடங்கியது இந்த நூல். இதில் ஐரோப்பிய மற்றும் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களின் இருபத்தாறு “கிளாஸிக்” புனைவுக் கதைகள் சேர்க்கப் பட்டுள்ளன. கால்வினோ இந்த நூலுக்கு ஒரு முன்னுரையும் எழுதி கதைகளுக்கு சிறுகுறிப்புகளும் தந்திருக்கிறார். இந்த நூல் அதீதப் புனைவின் ஜெர்மானிய தொடக்கங்களில் ஆரம்பித்து ஹென்ரி ஜேம்ஸின் பிசாசுக் கதைகள் வரை விரிகிறது. பால்ஸாக், டிக்கன்ஸ், துர்கனேவ், ராபர்ட் லூயி ஸ்டீவென்சன் போன்ற பிரபலமான எழுத்தாளர்கள் முதல் அதிகம் பிரபலமாகாத யான் போட்டோக்கி, வெர்னன் லீ வரை இதில் சேர்க்கப் பட்டிருக்கின்றனர். இ.ட்டி.ஏ. ஹாஃப்மேனின் மிக இன்றியமையாத கதையான “சாண்ட் மேன்” இதில் இடம் பெற்றுள்ளது. தவிரவும் கால்வினோவுக்கும் பிற ஐரோப்பிய இலக்கியவாதிகளுக்கும் மிகவும் அத்யந்தமான எட்கர் ஆலன் போவின் கதைகளும் உள்ளன.

மிஸ்டர் பலோமர் (Mr.Palomar) 1985ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. மிஸ்டர் பலோமர் கால்வினோவின் படைப்பு களிலேயே மிகவும் நினைவு கூறத் தக்கவர். மிஸ்டர் பலோமர் தனது விடுமுறைக் காலத்தை எப்படிக் கழிக்கிறார் என்பதுதான் புதினத்திற்காக கதைகளாய் ஆகிறது. இந்தக் கதைகளின் நீண்ட உரைநடைப் பகுதிகளில் கடினமான உருவகங்கள் ஆங்காங்கே செருகப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த உலகின் நிகழ்முறைகளை உற்றுக் கவனித்து பதிவு செய்வதற்கான ஒரு லென்ஸ் கருவியாக மிஸ்டர் பலோமர் கால்வினோவுக்குப் பயன்படுகிறார். பலோமரின் பெயரில் ஒரு வானவியல் தொலை நோக்கி இருக்கிறது. அலைகளை, நட்ஷத்திரங்களை, பால்வெளி மண்டலத்தை, ஒட்டகச் சிவிங்கிகளைப் பற்றியெல்லாம் ஆழ்ந்த தியானத்தில் ஈடுபடுகிறார் மிஸ்டர் பலோமர். இந்தக் கதைகள் “விடுமுறையில் மிஸ்டர் பலோமர்”, “நகரத்தில் மிஸ்டர் பலோமர்”, “மிஸ்டர் பலோமரின் மௌனங்கள்” என மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. மொலாய் (Molloy) என்கிற சாமுவெல் பெக்கட்டின் பாத்திரத்தின் பாதிப்பையும் நம்மால் மிஸ்டர் பலோமரிடம் பார்க்க முடிகிறது. மிஸ்டர் பலோமரை நாம் ஏன் பின் தொடர வேண்டியிருக்கிறது என்றால் அவரது அவதானிப்புகள் சகலமும் நிலையாகக் கச்சிதமிழந்தும் கச்சிதம் அடைந்தும் காணப் படுகின்றன. இந்தக் கதைகளைப் பற்றி கால்வினோவின் கருத்துக்களை இங்கே மேற்காட்டுவது பயனுள்ள தாய் இருக்கும்:
It[Mr.Palomar] is a kind of diary with minimal problems of knowledge, ways of establishing relationships with the world, and gratifications and frustrations in the use of silence and words.
(“Exactitude” in Six Memos for the Next Millennium p.75) Difficult Loves (1985)

தொகுதியில் உள்ள பல கதைகளுக்கு சாகசங்கள் அல்லது துணிகரச் செயல்கள் என்று கால்வினோ பெயரிட்டிருக்கிறார். ஒரு மத்தியதர வர்க்கத்துப் பெண்மணி முதல் முறையாகக் கடலில் நீந்தும் பொழுது தனது நீச்சல் உடையின் கீழ்ப்பாகம் கழன்று கடல் நீரில் காணாமல் போயிருப்பதைக் கவனித்து மன உளைச்சல் அடைகிறாள். எதையுமே புகைப்படமாய் மாற்றினால்தான் அதன் அழகினை ரசிக்க முடியும் என்ற மனோபாவம் வந்துவிட்ட ஒருவன் தன் காதலியை இழக்கிறான். வாசித்தலில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொள்கிறவனுக்கு எதிர்பாராது வந்து கிடைக்கும் காதலும் செக்ஸும் கூட இடைஞ்சலாகவே இருக்கிறது. திருமணமான பெண் ஒருத்தி, தன் வீட்டை விட்டு வெளியில் இரவு முழுவதும் ஒரு விருந்தில் கழித்த பின் ஒரு காஃபி விடுதியில் பொழுது விடிவதை நேர்கொள்வது சாகச செயலாகவே கருதப்பட வேண்டுமா என்ற கேள்வி தொக்கி நிற்கிறது. ராணுவ வீரன் ஒருவனின் விடுமுறையில் வீடு நோக்கிய ரயில் பயணமும் பயணத்தில் கிடைக்கும் ஒரு விதவைப் பெண்ணின் அருகாமையும் அந்த அருகாமையை அவன் இம்மி இம்மியாக அடைய முயல்வதும் மிக நேர்த்தியான சித்தரிப்புகள். ஸ்மாக் (Smog) என்ற குறுநாவலும் A Plunge into Real Estate என்ற மற்றொரு குறுநாவலும் இதில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. ஸ்மாக் என்ற கதை இன்றைய சூழல் சுகாதாரச் சீரழிவினை அன்றே துல்லியமாக எதிர் கொண்டிருக்கிறது.
Numbers in the Dark (1943-1985) இதுவரை சேகரிக்கப் படாமலிருந்த கால்வினோவின் கையெழுத்துப் பிரதிகளை ஒருங்கிணைத்து தொகுக்கப்பட்ட ஒரு பிரதிநிதித்துவ தொகுதி. 1943ஆம் ஆண்டிலிருந்து தொடங்கி 1985ஆம் ஆண்டு வரையிலான அவரது மிகச் சிறந்ததும் மிக சாதாரண மானதுமான படைப்புகளை உள்ளடக்கியிருக்கிறது-ஒரு முடிக்கப்படாத நாவல் உட்பட. யதார்த்தக் கதைகள், நீதிக் கதைகள், சோதனைக் கதைகள் என நிறைய வகைமைகளைப் பார்க்க முடிகிறது இந்தத் தொகுப்பில். இதில் மிகவும் துணிகரமான முயற்சி என்று சொல்லப்படக் கூடியது The Burning Of The Abominable House இது கம்ப்யூட்டரால் எழுதப்பட்டிருக்க முடியக் கூடிய கதை. IBM என்ற பிரசித்தி பெற்ற கம்ப்யூட்டர் நிறுவனத்திற்காக இந்தக் கதையை கால்வினோ எழுதியதாகத் தெரிகிறது. இதன் நாயகன் மற்றும் துப்பறியும் நிபுணனாக இருப்பவன் ஒரு புரோகிராமர். 1973ஆம் ஆண்டில் ஒரு டேட்டா புராசசிங் யந்திரத்தைப் பயன்படுத்தும் வசதி அசாத்தியமான காரியமாய் இருந்த போதும் இந்தத் திட்டத்திற்காக கால்வினோ தனது தனிப்பட்ட நேரத்தை செலவிட்டார். கதை கடைசியாக “பிளேபாய்” பத்திரிகையின் இதாலியப் பதிப்பில் வெளிவந்தது. கால்வினோ இந்தக் கதையை எழுதுவதென்பது தனது கணிதவியல் திறன்களுக்கான சவால் என்று எடுத்துக் கொண்டார். ஞமகஒடஞ வில் சேர்மானக் கலையின் (Ars Combinatoria) எடுத்துக் காட்டாக இது அமைய வேண்டு மென்பதுதான் அவரது ஒரிஜினல் திட்டாமாக இருந்தது. Memoirs of Casanova என்ற கதை ஏறத்தாழ புலனாகா நகரங்கள் (Invisible Cities) அளவுக்கு ஒரு நாவலாக எழுத கால்வினோ திட்டமிட்டிருந்தார். “புலனாகா நகரங்களில்” ஒரு வெனிஸ்காரரை மையப்பாத்திரமாக ஆக்கியது போல உத்தேசத் திட்டத்திலிருந்த இந்த நாவலின் நாயகனாக மற்றொரு வெனிஸ்காரரான கியாகோமோ காசனோவா என்பவரை கால்வினோ தேர்ந்தெடுத்தார். ஆயினும் சிறு கதையாகவே இது நின்று போயிற்று. மேஸிமோ கேம்ப்பிக்ளி (Massimo Campigli) என்ற ஓவியரின் உலோகச் செதுக்குருவப் படங்களுடன் 1981ஆம் ஆண்டு Salomon and Torrini பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. மூன்றாம் நபர் பார்வையில் கால்வினோ கொடுத்த குறிப்பு பின்வருமாறு:
After Invisible Cities, a catalogue of imaginary cities visited by a resurrected Marco Polo, Italo Calvino begins another series of short stories attributed once again to a famous Venetian, in this case Giacomo Casanova. Like the previous book, this too is a “catalogue”, but this time of “amours”.
இவை தவிர தொகுதியில் Qfwfq பற்றிய புதிய தொல்கதைகளும் உள்ளன-இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் பிறப்பையும் இறப்பையும் குறிக்க ஏதுவாய். The Queen’s Necklace என்ற நெடுங்கதையையும் ஒரு நாவலாக எழுத கால்வினோ திட்டமிட்டிருந்ததாகத் தெரிகிறது. மிக வேறுபட்ட அமைப்புகள் மற்றும் நிறுவனங்களின் வேண்டு கோளுக்கு இணங்கி பல கதைகளை எழுதியிருக்கிறார். அதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்பட வேண்டியது Glaciation என்பது. இந்த மிகச் சிறிய கதையை Suntori என்ற ஜப்பானிய மது தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் வேண்டுகோளின் பேரில் எழுதினார். 1975ஆம் ஆண்டு ஏப்ஹஸ்ரீண்ஹற்ண்ர்ய் கதை முதலில் நேரடியாக ஜப்பானிய மொழிபெயர்ப்பில் வெளி வந்து, பிறகு Corrier della Sera இதழில் 1975ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் மூல இதாலிய வடிவம் வெளியிடப்பட்டது

The Road to San Giovanni(1993),Under the Jaguar Sun (1992), Six Memos for the Next Millennium(1996) போன்ற மூன்று புத்தகங்களும் கால்வினோவின் இறப்புக்குப் பின்னரே வெளிவந்தன.
1972ஆம் ஆண்டு கால்வினோ ஐந்து புலன் உணர்வுகளைப் பற்றி கதைகள் எழுதத் திட்டமிட்டு தொடங்கினார். 1985இல் அவர் இறப்பின் போது ‘Under the Jaguar Sun’, ‘The King Listens’, ‘The Name, The Nose’ ஆகிய மூன்று கதைகள் மாத்திரமே எழுதி முடிக்கப்பட்டிருந்தன. தொடுதல் மற்றும் பார்வை ஆகிய இரண்டு புலன்கள் பற்றிய கதைகள் மாத்திரம் எழுதப்படாமல் நின்று போய்விட்டன. ‘The King Listens’ இல் வரும் கொடுங்கோல் அரசன் தனது அதிகாரத்தினாலே சிறைபட்டுப் போயிருப்பது மட்டுமன்றி அவனது கேட்கும் உணர்வுகளால், காதுகளினால் சிறைபட்டுப் போயிருக்கிறான். அவனது அரண்மனையே ஒரு மாபெரும் காது போல இயங்குகிறது, முரண்படும் செய்திகளை விடுதலை, காதல், காட்டிக் கொடுத்தல் என மாற்றி மாற்றித் தந்த வண்ணம். ‘The Name, The Nose’ கதை நனவோடை உத்தியைப் பயன்படுத்துகிறது. இந்தத் தொகுப்பின் மிகச் சிறந்த கதையாக இதைக் கூறலாம்.

The Road to San Giovanni(1993) சுயசரிதைக் கட்டுரைகள் அடங்கியது. தலைப்புக் கட்டுரை கால்வினோவின் குழந்தைப் பருவக்கால வீட்டினைப் பற்றிய சித்தரிப்பாய் அமைகிறது. அவரது விடலைப் பருவக் காலத்திலிருந்து அவருக்கு திரைப்படம் பார்ப்பதில் இருந்த ஈடுபாட்டினைப் பதிவு செய்கிறது ‘A Cinema-Goer’s Autobiography’.

Six Memos For the Next Millennium (1996) கால்வினோவின் முதிர்ச்சிக் காலத்தில் எழுதப்பட்ட மிக முக்கியமான கட்டுரைகளாக இருக்கின்றன. 1984ஆம் ஆண்டு ஹார்வர்டு பல்கலைக் கழகத்தில் Charles Eliot Norton Lectures இல் பேசுவதற்கு அவருக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தது. இதற்கான உரைகளாக கால்வினோ தயாரித்த கட்டுரைகள்தான் Six Memos For the Next Millennium. பிறகு நூலாக ஒன்று சேர்க்கப்பட்டது. அவர் மொத்தம் எட்டு உரைகள் நிகழ்த்துவதற்கான திட்டம் கொண்டிருந்ததாக கால்வினோவின் மனைவி எஸ்தர் கால்வினோ தெரிவிக்கிறார். இந்த உரைகள் நிகழ்த்த ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகத்திற்கு செல்ல ஆயத்தமாய் இருந்த சயமத்தில்தான் கால்வினோ திடீரென மூளையில் ஏற்பட்ட ஸ்ட்ரோக் காரணமாக காலமானார். இந்தக் கட்டுரைகள் மூலமாய் நமக்குத் தெரிய வருகிற கால்வினோ மறுமலர்ச்சிக் கால இலக்கியங்களிலிருந்து இன்றைய மானுடவியல் வரையில் ஊன்றிப் படித்தவராக, பழைய இலக்கியங் களுக்கும் நவீன இலக்கியங்களுக்கும் ஒரு தொடர்ச்சியைக் காண்பவராக இருக்கிறார். முதல் கட்டுரையான “லேசுத்தன்மை” கிரேக்கப் புராணிகத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. கால்வினோவைப் பொருத்தவரை எல்லாப் பெரிய இலக்கியமும் ஒரு விதமான என்சைக் குளோபீடியத்தன்மையை தன்னுள்ளே கொண்டிருக்கும். லேசுத்தன்மைக்கு எடுத்துக் காட்டாக மறுமலர்ச்சிக் கால இதாலியக் கவிஞரான கேவல்கான்ட்டியைச் சுட்டுகிறார். லேசுத்தன்மை அளவுக்கே “விரைவுத்தன்மை”யும் இலக்கியத்தில் முக்கியமானது. இதற்கடுத்த முக்கியப் பண்பாக அவர் சுட்டுவது “கச்சிதத்தன்மை”. அடுத்து வருபவை “புலனாகும் தன்மை”யும், “பன்முகத்தன்மை”யும். இந்தக் கட்டுரைகளின் வழியாக கால்வினோவுக்கு போர்ஹே மீதிருந்த தனி மதிப்பைப் பார்க்க முடிகிறது. போர்ஹே பற்றிய கால்வினோவின் கருத்து பின்வருமாறு:

What I particularly wish to stress is how Borges achieves his approach to the infinite withou the least congestion, in the most crystalline, sober, and airy style.
(“Quickness” in Six Memos for the Next Millennium p.50)
கால்வினோ அளவுக்கே நவீன இதாலிய இலக்கியத்தில் சாதனை படைத்திருக்கிற பிரைமோ லெவி தான் கால்வினோவுடன் பகிர்ந்து கொண்ட நேரங்களையும் இணைந்து ஈடுபட்ட மொழிபெயர்ப்பு வேலையையும் பற்றி ஒரு கட்டுரையில் நினைவு கூர்கிறார். ரேமண்ட் க்வேனூவின் The Portable Little Cosmogony யை கால்வினோ மொழிபெயர்த் திருக்கிறார். அப்போதிருந்த மொழிபெயர்ப்பைப் பற்றிய அதிருப்தியால் கால்வினோ முதலில் அதை சீர்திருத்தினார். ஆனால் பிறகு அவர் செய்த திருத்தங்களிலேயே கால்வினோவுக்கு அதிருப்தி ஏற்பட்டிருக்கிறது. க்வேனூவின் இந்த புனைவுக் கவிதையானது பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கத்தில் ஆரம்பித்து கம்ப்யூட்டர்களில் முடிகிறது. இதில் ஒரு பகுதி முழுக்க முழுக்க ரசாயனம் பற்றி அமைந்திருக்கிறது. இவ்வளவு சீர்திருத்தங்களுக்குப் பிறகும் சில முடிச்சுகள் இந்த இதாலிய மொழிபெயர்ப்பில் இருந்து கொண்டே யிருந்தன. அவற்றை க்வேனூவாலேயே அவிழ்க்க முடியாமலிருந்தது. அந்த நூல் எழுதப்பட்ட பத்து வருடங்கள் கழித்து அது பற்றிக் கேட்கப்பட்ட பொழுது தான் அதில் என்ன சொல்ல வந்தார் என்பது மறந்து போய்விட்டதாகக் கூறிவிட்டார் க்வேனூ. இந்த சமயத்தில்தான் க்வேனூவின் கவிதை மொழிபெயர்ப்பைச் சீர் மொழியாக்கம் செய்வதற்கு பிரைமோ லெவி கால்வினோவுடன் இணைந்து செயல் பட்டிருக்கிறார். கால்வினோவின் தனித்தன்மை என பிரைமோ லெவி குறிப்பிடுவது ஒரு தியானிக்கும் நிலையிலும் அவை நகைச்சுவை உணர்வு கொள்ளத் தூண்டுவனங:
I would say that this meticulous touch, worthy of a scientist, is present in the literary fabric of all Calvino’s books. Although he didn’t have a degree in science, he was in fact a scientist. A reader of “Cosmicomics” senses that it is no mere amusement, but an extremely profound book, one to be meditated on, page by page. And this ability to make one laugh and meditate at the same time is the disctinctive mark of Calvino.
(Primo Levi)
சுருங்கச் சொல்லும் தெளிந்த மொழியைத் தேர்ந்து கொண்ட விஷயத்தில் பிரைமோ லெவிக்கும் கால்வினோ வுக்கும் நிறைய ஒற்றுமை இருக்கிறது. கால்வினோவின் தெளிந்த மொழி நடைக்குப் பாதிக் காரணம் அவரது தனிப்பட்ட தேர்வாகவும் மிச்சப் பாதிக் காரணம் அவர் புனைவுக்கென எடுத்துக் கொண்ட விஷயங்கள் என்று சொல்வது பொருந்தும். லெவியைப் போலவே கால்வினோவும் ஒரு மினிமலிஸ்ட். கால்வினோவின் எந்த ஒரு நாவலும் 200 பக்கங்களுக்கு மேல் நீள்வதில்லை. கால்வினோ எஃப். ஆர். லீவிஸ் குறிப்பிட்ட “பெரிய பாரம்பரியத்” திலிருந்து (Great Tradition) பெரிதும் விலகி தனது உத்வேகத் தூண்டுதல்களை செர்வான்ட்டிஸ், லாரன்ஸ் ஸ்டெர்ன், ராபர்ட் லூயி ஸ்டீவென்சன், பொக்கேஷியோ போன்றோரிடம் கண்டு பிடித்துக் கொண்டார்.
கால்வினோவை ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹேவுடன் ஒப்பிட்டுப் பேசிய நவீன அமெரிக்க நாவலாசிரிரான ஜான் பார்த்தும் ஏறத்தாழ பிரைமோ லெவியின் கருத்துக்களை வேறு ஒரு வகையில் எதிரொலிக்கிறார்:
Here, I thought, was a sort of Borges without tears, or better, a Borges con molto brio: lighter-spirited than the great Argentine, often downright funny (as Sr. Borges almost never is), yet comparably virtuosic in form and language, comparably rich in intelligence and imagination.
(“The Parallels!” Italo Calvino and Jorge Luis Borges-John Barth.)
ஒரு எழுத்தாளனின் பெரிய சவால் எதுவாக இருக்க முடியும் என்று கேட்கப்பட்ட பொழுது கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவதே என்று போர்ஹே கூறினார். ஆனால் நினைவில் நிற்கும்படியான கதாபாத்திரங்கள் என்று போர்ஹே எதையும் சிருஷ்டிக்கவில்லை. இதற்கு மாறாக விசேஷமாய் ஞாபகம் கொள்ளும்படியான குப்ளைகான், மார்க்கோ போலோ, மார்க்கோவேல்டோ மற்றும் மிஸ்டர் பலோமர் போன்ற பாத்திரங்களை கால்வினோ உருவாக்கியிருக்கிறார். இது தவிர நகைச்சுவையுணர்வுக்கு போர்ஹேவிடம் இடமில்லை. ஆனால் தீவிரத்தன்மை எதுவும் குறைந்து விடாமல் நகைச்சுவை உணர்வினை உண்டாக்குபவை கால்வினோவின் கதைகள். குறிப்பாக சார்லி சாப்ளின் தன்ûமான மார்க்கோவேல்டோவின் அனுபவங் களைக் குறிப்பிடலாம்.
நீதிக் கதைகள் போலத் தெரியக் கூடிய சிறிய சிறுகதைகள் பற்றி தனித்த அபிப்பிராயம் கொண்டிருந்தார் கால்வினோ. அவற்றை ‘raccontini’ என்ற இதாலியச் சொல்லால் அழைத்தார். ஃபாஸிஸ அடக்கு முறைக் காலத்தில் வெளிப்படுத்துவதற்கு உகந்த ஒரு வடிவமாய் இந்த சிறிய சிறுகதைகளை கால்வினோ தேர்ந்தெடுத்தார். அடக்கு முறைக் காலங்கள் முடிந்தவுடன் இம் மாதிரியான சிறுகதை வடிவங்களுக்கான தேவை இல்லாது போய் விடும் என்றும் அவர் கருதினார்:
One writes fables in periods of oppression. When a man cannot give clear form to his thinking, he expresses it in fables. These little stories correspond to a young man’s political and social experiences during the death throes of Fascism..
ஆனால் அவரது இளமைக்காலத்திற்குப் பிறகும் தொல்கதைகள் எழுதுவது தொடர்ந் திருப்பதை நம்மால் பார்க்க முடியும்.

jeanbaptiste_monge1

25-09-2003 அன்று கால்வினோ கதைகள் என்ற மொழிபெயர்ப்பு நூலின் முன்னுரையாக இதை நான் எழுதினேன். இந்தப் புத்தகம் அதற்குப் பிறகு மறுபதிப்பு செய்யப்படவில்லை. எந்தப் பதிப்பகமும் இதுவரை முன்வரவில்லை. கால்வினோவின் 18 சிறுகதைகளும் ஏன் கிளாஸிக்குகளைப் படிக்க வேண்டும்? என்ற ஒரு மிக முக்கியமான கட்டுரையும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.

இடாலோ கால்வினோவும் நவீன புனைகதையும்
நிலவின் தொலைவு
பெட்ரோல் நிலையம்
வாத்துக்களின் பறத்தலைப் போல
ஒரு திருடனின் சாகசம்
ஒரு எழுத்தரின் சாகசம்
ஒரு கவிஞனின் சாகசம்
ஒரு திருமணமான தம்பதியினரின் சாகசம்
நாய்களைப் போலத் தூங்குதல்
தேனீக்கூடுகளின் வீடு
கேண்ட்டீனில் பார்த்தது
வீட்டின் சேய்மையிலிருந்து காதல்
காசனோவாவின் நினைவுக் குறிப்புகள்
நிலைக் கண்ணாடி, இலக்கு
ஒரு நகரத்தில் காற்று
தெரசா என்று கத்திய மனிதன்
செய்ய வைத்தல்
தெறிப்பு
மனசாட்சி
ஏன் கிளாசிக்குகளைப் படிக்க வேண்டும்?

[Already Posted]

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: