ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே/அலெஃப்/Aleph by Jorge Luis Borges/translation by Brammarajan

a

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே/அலெஃப்/Aleph by Jorge Luis Borges/translation by Brammarajan

-1945-

எஸ்டெல்லா கேன்டாவுக்கு

O God! I could be bounded in a nutshell, and count myself a King of infinite space…

-Hamlet, II, 2

But they will teach us that Eternity is the Standing Still of the Present Time, a New Stans (as the Schools call it); which neither they, nor any else understand, no more than they would a Hic-stans for an Infinite Greatness of Place.

Leviathan, IV, 46

பயத்திற்கோ சுயபச்சாதாபத்திற்கோ ஒரு கணமும் வழிவிட்டிராத   ஒரு வேதனையை அனு பவித்த பிறகு பியட்ரிஸ் விட்டர்போ இறந்து போன,  எரிக்கும் பிப்ரவரி மாதக் காலையில், ‘கான்ஸ்டிடியூஷன்  பிளாசா’ பகுதியில் நடைபாதை ஓரமிருந்த விளம்பரப் பலகைகளில் அமெரிக்க பிராண்டு சிகரெட்டு ஏதோ ஒன்றுக்காக விளம்பரம் செய்திருந்தார்கள். இந்த உண்மை எனக்கு வருத்தமளித்தது, ஏன் எனில் இந்தப் பரந்த மற்றும் நிறுத்தமே இல்லாத பிரபஞ்சமானது அவளிடமிருந்து ஏற்கனவே நழுவிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் இந்த சிறிய மாறுதல் ஒரு முடிவற்ற தொடர்ச்சிகளின் ஆரம்பம் என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். பிரபஞ்சம் மாறக்கூடும் ஆனால் நான் மாற மாட்டேன் என்று ஒரு வித சோகமான தற்பெருமையுடன் நினைத்தேன். பல சமயங்களில் என் பயனற்ற அர்ப்பணிப்பு அவளுக்கு எரிச்சலூட்டியது என்பது எனக்குத் தெரியும். இப்போது அவள் இறந்துவிட்டபடியால் என்னால் ஏதொரு நம்பிக்கையுமின்றி, ஆனால் அவமதிப்புமில்லாமல் என்னை அவள் நினைவுகளுக்கு அர்ப்பணிக்க முடியும். அவளது பிறந்த நாள் ஏப்ரல் 30ஆம் தேதி என்பதை நினைவு கொண்டேன். அந்த தினத்தில் காரெ தெருவில் இருந்த அவள் வீட்டுக்கு வருகை செய்து என் மரியாதையை அவளுடைய அப்பாவுக்கும் அவளது உறவினனான கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ டேனரிக்கும் தெரிவிப்பதென்பது ஒரு குறை சொல்ல முடியாத மற்றும் தவிர்க்க முடியாத மரியாதைக்குரிய செயலாக இருக்கும். மீண்டும் ஒரு முறை அந்த சாமான்கள் நிறைந்த வரவேற்பறையின் மந்தமான அந்த வெளிச்சத்தில் காத்திருந்து, மீண்டும் ஒரு முறை அவளுடைய பல புகைப்படங்களின் நுண்ணிய தகவல்களைக் கூர்மையாகக் கவனிப்பேன்; முழு வர்ணத்தில் ஒரு பக்கத் தோற்றத்தில் இருந்த பியட்ரிஸ்; ராபர்ட்டோ அலெஸாண்ரியுடனான தனது திருமண தினத்தன்று பியட்ரிஸ்; 1921ஆம் ஆண்டு நடந்த கார்னிவலில் முகமூடி அணிந்த பியட்ரிஸ்; விவாகரத்து நடந்த தினம் ‘டர்ஃப் கிளப்’பில் மதிய விருந்தின் போது பியட்ரிஸ்; கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ மற்றும் டீலியா  வேன் மார்க்கோ போர்செல் ஆகியவர்களுடன் கிவில்மஸின் கடலோர ஓய்வு விடுதியில் பியட்ரிஸ்; வில்லேகாஸ் ஹேடோ அவளுக்கு அன்பளித்த ‘பீக்கினீஸ்’ நாய்க்குட்டியுடன் பியட்ரிஸ்; முன்பக்கத்துத் தோற்றத்தில்; முக்கால் பகுதி தோற்றத்தில் சிரித்தபடி; முகவாயின் மீது கை வைத்தபடி பியட்ரிஸ்; கடந்த காலத்தில் செய்து வந்தது போல என் இருப்பினை நியாயப்படுத்துவதற்கு வேண்டி தன்னடக்கமான புத்தகங்களின் காணிக்கையை இனி கொண்டு செல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இருக்காது. அவை பிரிக்கப்படாமலே அங்கேயே கிடந்தன என்பதை பல மாதங்களுக்குப் பிறகு கண்டுபிடித்துக் கொள்ளும் தர்மசங்கடத்தைத் தவிர்க்க,  அதன் பக்கங்களை முன்கூட்டியே வெட்டிப் பிரித்து விடுவதற்கு கடைசியாக நான் கற்றுக் கொண்டேன்.

பியட்ரிஸ் விட்டர்போ 1929இல் இறந்தாள். அன்றிலிருந்து அதற்குப் பிறகு வந்த எந்த ஏப்ரல் முப்பதாம் தேதியும் அவள் வீட்டுக்கு நான் செல்லாமல் இருந்ததில்லை. நான் மிகச்சரியாக 7.15க்கு அவள் வீட்டில் இருப்பேன். ஒரு இருபத்தைந்து நிமிடங்களுக்கு தங்கியிருப்பேன். ஒவ்வொரு வருடமும் சற்று தாமதமாக அங்கே சென்று சற்றுக் கூடுதலான நேரம் தங்கினேன். 1933இல் ஒரு கனமழை என் உதவிக்கு வந்தது. அவர்கள் என்னை இரவு உணவுக்கு அழைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டு விட்டது.  நான் அந்த அதிர்ஷ்டவசமான முன்னுதாரணத்தை எனக்குச் சாதகமாக ஆக்கிக் கொண்டேன். 1934இல் நான் எட்டு மணிக்குப் பிறகு ‘சான்ட்டா ஃபெ’ சர்க்கரை கேக்குகளுடன் சென்று, வெகு சகஜமாக இரவு உணவுக்குத் தங்கிவிட்டேன். இப்படித்தான், அந்த சோகமயமான, பயனற்ற, காமத்துவ வருடாந்திரங்களுக்குச் செல்லும் போது கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ டேனரியின் நம்பிக்கைக்கு உரியவனாக, சிறிது சிறிதாக மாறினேன்.

பியட்ரிஸ் உயரம்; மெலிவு; சற்றே கூன் போட்டிருப்பாள்; அவளுடைய நடையில் தீர்மானமற்ற நளினமும், (இது முரண் சொற்களின் கூட்டாக இருந்தாலும்) எதிர்பார்ப்பின் குறிப்பு உணர்த்தலும் இருக்கும். கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோவின் முகம் மிகவும் சிவப்பு. கனத்த உடலுடனும் நரைத்த தலையுடனும், கூர்மையான வடிவக் கூறுகளுடனும் இருந்தான். போனஸ் அயர்சின் தெற்குக் கோடியில் இருந்த ஒரு படிக்க முடியாத நூலகத்தில் சாதாரண பதவியில் இருந்தான். அவனுக்கு அதிகார தோரணை இருந்தாலும் அவனிடம் எவ்வித ஈர்ப்பு சக்தியும் இருக்கவில்லை. மிகச் சமீபகாலம் வரையும் தனது இரவுகளையும் விடுமுறை தினங்களையும் சாதகமாக்கிக் கொண்டு வீட்டிலே தங்கினான். இரண்டு தலைமுறைகள் கடந்த பின்னும் இத்தாலிய மொழிக்கூறுகளான ‘”ஸ்”ம் வேறு சிலவும் அவனிடம் மிச்சமிருந்தன. அவனது மன இயக்கம் தொடர்ச்சியாகவும், ஆழ்ந்து உணரத்தக்கதாயும், பரந்த எல்லைகளுக்குச் செல்வதாயும் இருந்தாலும் மொத்தத்தில் அவை அனைத்தும் அர்த்தமில்லாமல் இருந்தன. அர்த்தமற்ற ஒப்பீடுகளிலும் அற்பமான நுணுக்க ஐயப்பாடுகளிலும் அவன் ஈடுபட்டான். அவனுக்கு (பியட்ரிஸூக்கு இருந்ததைப் போலவே) பெரிய, அழகான, சீரான வடிவம் கொண்ட கைகள் இருந்தன. பால் ஃபோர்ட் என்ற கவிஞனிடத்தில், ஃபோர்டின் கதைப்பாடல்களை விடவும் அவனது ஓங்கிய புகழின் மீது பல மாதங்கள் தீராத ஈடுபாடு கொண்டிருந்தான். “கவிஞர்களின் இளவரசன் அவன்” என்று டேனரி மடத்தனமாக சொல்லிக்கொண்டேயிருப்பான். “அவனை மலிவாக்க முயன்று தோல்வி யடைவீர்கள்–உங்களின் மிகக் கொடிய கணைகள் கூட அவனைத் தீண்ட முடியாது.”

1941ஆம் ஆண்டு, ஏப்ரல் முப்பதாம் தேதி, சர்க்கரைக் கேக்குடன் ஒரு பாட்டில் அர்ஜன்டீனிய ‘கான்யாக்’ மது வாங்கிச் சென்றிருந்தேன். அதை ருசித்து விட்டு கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ “நன்றாக இருக்கிறது” என்றான். இரண்டு மூன்று தடவை குடித்த பிறகு நவீன மனிதனின் புகழ் பாட ஆரம்பித்தான்.

“நான் அவனை அவனது உள் பீடத்தில் வைத்துப் பார்க்கிறேன், அவனது கோட்டைக் கோபுரத்தில் தொலை பேசிகள், தந்தி அனுப்பும் கருவிகள், இசைத்தட்டு இயக்கும் இயந்திரங்கள், ஸ்லைடு புரொஜக்டர்கள், அட்டவணைகள், கையேடுகள், செய்தி அறிக்கைகள் ஆகியவற்றுடன்” . . . என்று ஒரு வகையான பொருளுரைக்க முடியாத பரவசத்துடன் கூறினான் அவன்.

“அப்படி வசதிகள் அளிக்கப்பட்டிருக்கிற மனிதனுக்கு நிஜமான பிரயாணம் என்பது அதீதம்” என்று குறிப்பிட்டான். “முகம்மது மற்றும் மலை பற்றிய கதையை நமது இருபதாம் நூற்றாண்டு தலை கீழாக மாற்றி விட்டது. இப்பொழுதெல்லாம் நவீன முகம்மதுவைத் தேடி மலைதான் வந்து கொண்டிருக்கிறது.”

அவனுடைய கருத்தாக்கங்கள் எனக்கு மிக முட்டாள்த்தனமாகத் தெரிந்தன. அவனுடைய விளக்க முறை ஜம்பம் நிறைந்தும் மிக விலாவாரியாகவும் இருந்ததால் நான் உடனடியாக அவற்றை இலக்கியத்துடன் இணைத்தேன். அவன் ஏன் இன்னும் அதை எழுதி வைக்கவில்லை என்று கேட்டேன். இதை முன்கூட்டியே எதிர்பார்த்திருந்ததே போல்  அவன், ஏற்கனவே எழுதி வைத்திருப்பதாகத் தெரிவித்தான். இந்தக் கருத்தாக்கங்களும் மற்றும் இதை விடக் குறைவான மதிப்புடையவை எல்லாமும், ‘ரோயம்’ அல்லது ஆகுரல் கேண்ட்டோ அல்லது இன்னும் எளிமையாகச் சொல்வதானால், அவன் பல வருடங்களாகப் பாடுபட்டு எழுதி வரும் கவிதையின் அறிமுக அல்லது ஆரம்பப் பத்தியில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. ‘புரோலாக் கேண்ட்டோ’ என்ற அவனுடைய படைப்பில் இடம் பிடித்திருக்கின்றன. பல வருடங்களாக, அவன் அதை எந்தவித விளம்பரமும், ஆரவாரமும் இன்றித் தனி ஒருவனாக, தனிமை, உழைப்பு ஆகிய உலகறிந்த இரட்டை ஊன்றுகோல்களை பலமாகக் கொண்டு எழுதி வந்திருக்கிறான். அவனுடைய கற்பனை மதகுகளை முதலில் திறந்து விட்டதாகச் சொன்னான், பிறகு தன் கருவிகளை எடுத்துக் கொண்டு கோப்புக்குச் சென்றதாகவும் கூறினான். கவிதைக்கு பூமி என்று தலைப்பிடப் பட்டிருந்தது. அது பூமிக்கோளத்தின் விவரணையைக் கொண்டிருந்தது, துணிகரமான முன்னிலை விளிப்புகளுக்கும், காட்சிபூர்வமான திசைதிருப்பல்களுக்கும் அதில் குறைவே இல்லாதிருந்தது.

ஒரு சிறிய பகுதியை அதிலிருந்து எனக்கு அதைப் படித்துக் காட்டும்படி அவனிடம் சொன்னேன். அவன் தன்னுடைய எழுதும் மேஜையைத் திறந்து, கனத்த, கத்தையான காகிதங்களை வெளியில் எடுத்தான். யூவான் கிறிசோஸ்டோமோ லாஃபினுர் நூலகத்தின் பெயர் அச்சிடப்பட்ட பெரிய காகிதக் கட்டிலிருந்து சேர்த்த தாள்கள் அவை. அதிலிருந்து ரீங்கரிக்கும் திருப்தியுடன் வாசித்தான்:

“என் கண்கள், கிரேக்கர்களினுடையதைப் போலவே, மனிதர்களின் நகரங்களையும் பிரசித்தத் தையும் அறிந்திருந்தன,

அவர்களின் வேலைகள், ஆரஞ்சு மஞ்சளில் வெளிறிய பகல் வெளிச்சப் பொழுதுகளையும்,

நான் ஒரு தகவலையும் மாற்றவில்லை அல்லது ஒரு பெயரையும் பொய்யாக்கவில்லை-

நான் எழுதி வைக்கும் பிரயாணம் . . .”

“எந்தக் கோணத்திலிருந்து பார்த்தாலும் மிகவும் ஈர்ப்பானதொரு பகுதி” என்று தன் தீர்ப்பினைக் கூறினான் அவன். இந்தத் தொடக்கவரிகள் பேராசிரியரின் கைதட்டல்களையும், மற்றும் கல்வியாளனுடையதையும், அழகை ஆராதிப்பவனுடையதையும்,-வருங்காலத்துப் படிப்பாளியைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், அவனுடையதையும், பொதுமக்களின் ஒரு கணிசமான பகுதியினருடையதையும் பெற்றுத்தந்து விடும். இரண்டாவது பகுதி ஹோமரில் தொடங்கி ஹெசியட் வரை (தொடக்கத்திலேயே அறிவுறுத்தும் கவிதையின் தந்தைக்கு தாராளமான அர்ப்பணம்), அதன் வேர்கள்  எண்ணிச் சொல்லுதல், திரட்டிச் சொல்லுதல், பல்திரள் கூட்டுக்கள் என்பதான வேதாகமத்தில் இருந்தன. மூன்றாவது பகுதி அலங்காரமானது? அழித்து வருவது? அல்லது தூய வடிவம் என்ற பாணிக்கு எடுத்துக் காட்டு? பரோக்? சீரழிவானது? இரண்டு சமமான செய்யுட்பாதியடிகள் கொண்டது.  இரு மொழியில் எழுதப்பட்ட நான்காவது, தூய கேளிக்கையின் சந்தோஷங்களுக்கு உணர்தல் மிக்க எல்லா சிந்தனைக்காரர்களின் சற்றும் பின்வாங்காத அத்யந்தமான ஒப்புதலை எனக்கு உறுதி செய்கிறது.  இரண்டாவது மற்றும் நான்காவது வரிகளின் புதுமையான சந்தம் பற்றியும், நான்கு வரிகளில் இலக்கியம் நிரம்பித்ததும்பிய முப்பது நூற்றாண்டுகளை உள்ளடக்கிய அளவிலான மூன்று அறிவார்த்த மறைமுகக் குறிப்புகளை நெருக்கித் திணித்திருக்கும் என்னுடைய கல்வித்தேர்ச்சி பற்றியும் தம்பட்டம் அடிக்காத அளவில் நான் பேசியே தீர வேண்டும். முதலாவது ஹோமரின் ஒடிசி காவியத்தைக் குறிக்கிறது. இரண்டாவது Works and Days ஐக் குறிக்கிறது. மூன்றாவது பகுதி, சேவோயார்டினின் மகிழ்ச்சிகரமான அழிவற்ற பேனா நமக்கு விட்டுச்சென்றிருக்கிற பியானோ இசை சாகித்யமான Xavier de Maistreஐக் குறிக்கிறது. நவீன கலையானது சிரிப்பின் நிவாரண தைலத்தை, ‘ஸ்கெர்ஸோ’வைக் கேட்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். தீர்மானமாக, ‘கோல்டோனி’ அரங்கின் மையமாகி விடுகிறான்.”

மற்ற பல பகுதிகளையும் படித்துக் காட்டினான் அவன்.  அவை ஒவ்வொன்றும் அவனுடைய ஒப்புதல் ஏற்பினையும் நீண்ட விளக்க உரைகளையும் வரவழைத்தது. அவற்றில் குறிப்பிடத்தகுந்த அம்சம் எதுவும் இருக்கவில்லை. இப்பொழுது படித்துக் காட்டியது முன்பு படித்துக்காட்டியதை விட எவ்விதத்திலும் மோசமாக இருக்கவில்லை. பயன்பாடும், விட்டேற்றித்தனமும், யதேச்சைத் தன்மையும் அவன் எழுத்தைக் கட்டமைத்திருந்தன. டேனரியின் நிஜமான பங்களிப்பு அவன் கவிதையில் இருக்கவில்லை. மாறாகக் அந்தக் கவிதை ஏன் ரசிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கான காரணங்கள் கண்டுபிடித்திருந்ததில் தான் இருந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன். அவனுடைய படைப்பாக்க முயற்சியின் இரண்டாம் கட்டம் அவனுடைய எழுத்தை மாற்றியமைத்திருப்பதாக டேனரிக்குத் தோன்றியது. மற்றவர்களுக்கு அப்படியல்ல. டேனரியின் வெளிப்பாட்டு நடை ஆடம்பரமானது. ஆனால் அவனது சந்தஒழுங்கின் பயங்கர ரீங்காரம் அந்த ஆடம்பரத்தின் தன்மையை மட்டுப்படுத்தியது.

என் வாழ்க்கையில் ஒரே முறை அலெக்சாண்ட்ரிய செய்யுள் அமைப்பில் எழுதப்பட்ட பதினைந்தாயிரம் ‘பா’க்களைக் கொண்ட பாலியோல்பியான் என்ற இடஅமைப்பியல் காவியத்தினை மேலோட்டமாகப் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதில் மைக்கேல் டிரேட்டன் என்பவர் இங்கிலாந்தின் சகல தாவரங்களையும், பறவையினங்களையும், மலைகளின் இயல்புகளையும், நீர்நிலை ஆய்வுகளையும், ராணுவ மற்றும் கிறித்தவ மடாலயங்களின் வரலாறுகளையும் பதிவு செய்து எழுதியிருக்கிறார். எவ்வாறாயினும் இந்த சுருக்கிய அர்த்தப்  பருமனான காவியமானது அதே விதமான,  கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோவின் பெரிய அளவிலான படைப்பு முயற்சியை விட சற்றுக் குறைவான சலிப்பையே தந்தது. பூமிக்கோளத்தின் முழு முகத்தினையும் கவிதையில் புனைந்து விடத் திட்டமிட்டிருந்தான் அவன். ஏற்கனவே 1941க்குள் குவீன்ஸ்லேண்ட் மாவட்டத்தின் பல ஏக்கர்களையும், ‘ஓப்’ நதி பாயும் ஒரு மைல் நீளத்தினையும், வேராக்ரூசுக்கு வடக்கே இருந்த வாயுக்கிடங்குகளையும், போனஸ் அயர்சின் பேரிஷ் பகுதியில் இருந்த முன்னணிக் கடைகளையும், அர்ஜன்டீனியத் தலைநகரின் பெல்கிரானோ பகுதியில் இருந்த villa of Mariana Cambaceres de Alvear ஐயும், சிறப்பாகப் பெயர் பெற்றிருந்த பிரைட்டனின் கடல்உயிரிகளின் காட்சியகத்தின் அருகாமையில் அமைந்திருந்த துருக்கியர்களின் நீராவிக் குளியல் இல்லங்களையும் கவிதைக்குள் அனுப்பிவிட்டான். அவனுடைய ஆஸ்திரேலியப் பகுதியிலிருந்து சில சலிப்பு தரும் நீண்ட பகுதிகளையும் படித்துக் காட்டினான். அப்போது ஒரு கட்டத்தில் தானே சிருஷ்டி செய்த சொல்லாக்கத்தினைப் பாராட்டிக் கொண்டான்.

தானே புனைந்த தெய்வீக வெண்மை என்பதான நிறப்பெயரை தானே சிலாகித்துக் கொண்டான். கீழே அடியாழத்திலுள்ள கண்டத்தில் இயற்கைக் காட்சியில் மிக முக்கிய அடிப்படைக் கூறான ஆகாயத்தையே அந்த சொற்றொடர் உண்மையில் குறிப்பதாகக் கருதினான் அவன். ஆனால் இந்த நீண்ட, தளர்வான, ஜீவனற்ற ஆறடிச் செய்யுள்கள் ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்ட ஆகுரல் கேன்ட்டோவின் ஒப்பீட்டு அளவிலான சுவாரஸ்யத்தைக் கூட கொண்டிருக்கவில்லை. ஏறத்தாழ நடு இரவு சமயத்தில் நான் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.

இரண்டு ஞாயிற்றுக் கிழமைகள் கழித்து-அவனுடைய வாழ்நாளிலேயே முதல் தடவையாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்-எனக்குப் ஃபோன் செய்தான். அடுத்த கட்டிடத்தில் இருந்த மதுபான விடுதியில் நான்கு மணிக்கு காக்டெயில் மது அருந்தக் கூப்பிட்டான்.”என் வீட்டு சொந்தக்காரர்களான ஜூனினோவும் ஜூங்ரியும் இனி வரக்கூடிய ஆதாயங்களை உத்தேசித்து அதைப் பொதுமக்களுக்காகத் திறந்து விடுகிறார்கள். அந்த இடத்தை நீ கட்டாயமாகத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புவாய்.”

சந்தோஷத்தில் என்பதை விடவும் கூடுதலாய், வருவதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டேன். அங்கே போன பிறகு உட்கார மேஜை கிடைப்பது அரிதாக இருந்தது. மதுவருந்தும் பொது விடுதி, ஈவுஇரக்கமற்ற அளவில் நவீனமயமாய் இருந்தது. நான் எதிர்பார்த்ததைப் போலவே அசிங்கமாக இருந்தது. விலையைப் பற்றிய மறுசிந்தனை கூட இல்லாமல் ‘ஜூனினோவும் ஜூங்ரி’யும் மரச்சாமான்களுக்கும் திரைச்சீலைகளுக்கும் செலவழித் திருக்கிற பெரும் தொகையைப் பற்றி மூச்சுவிடாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தனர் பக்கத்து மேஜையில் அமர்ந்திருந்த பரபரப்பான வாடிக்கையாளர்கள். விளக்குகளில் அமைந்திருக்கிற அம்சம் எதையோ குறித்து வியப்படைகிற மாதிரி கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோ பாவனை செய்தான். (ஏற்கனவே அவன் அதை எல்லாம் பார்த்து பரிச்சயமாகி இருக்க வேண்டும்.) ஒருவித கடுமையுடன் என்னிடம் சொன்னான். “இந்த இடம் பிற பலவற்றுடன் சேர்ந்து பொதுமக்கள் பார்வையில் தனித்தன்மையோடு நிற்பதை நாம் சற்றுப் பொறாமையோடு ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.”

பிறகு அவன் கவிதையிலிருந்து நான்கு அல்லது ஐந்து வேறுபட்ட பகுதிகளை மறுவாசிப்பு செய்தான். வார்த்தைப்பகட்டு என்னும் அவனுக்குப் பிடித்த கொள்கையினைப் பின்பற்றி அவற்றைத் திருத்தி எழுதியிருந்தான். நீலம் என்ற சொல்லே போதுமானதாக இருந்த இடத்தில் வானத்து நீலம், தேவநீலம், கடல் நீலம் என்றெல்லாம் உளைச்சல் பட்டுக் கொண்டிருந்தான். பால் போன்ற என்ற வார்த்தைகளின் அமைப்பு அவனுக்கு மிகவும் எளிமையாகத் தெரிந்தது. கம்பளி கழுவப்படும் கொட்டகை பற்றிய ஒரு இயந்திரத்தனமான வர்ணணையில் பால் ஒளிர்வு போல், “பாலனைய சாறு சுரப்பிக்கின்ற”, போன்ற பதங்களைக் கையாண்டான். இதை விட “பால்சுரப்புத்துவ” என்ற சொல்லினை உருவாக்கி இருந்தான். அதற்குப் பிறகு, நேரடியாக, நவீன எழுத்தாளர்கள் தங்கள் புத்தகங்களுக்கு அறிமுகஉரை வாங்குகிற வியாதியைக் கண்டனம் செய்தான். இந்த மாதிரியான செயல்பாடு, கிண்டலின் இளவரசனால் குவிக்ஸாட்டுக்கு எழுதிய முன்னுரையிலேயே கண்டனம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. என்றாலும், தன் புதிய படைப்புக்கு நுழைவாயிலாக, கவனத்தைப் பெற்றுத் தரும் அறிமுக உரையானது பெயர் பெற்ற இலக்கியவாதி ஒருவரால் கையெழுத்திடப்பட்டால் மதிப்புமிக்கதாய் இருக்கும் என்றான். அவனது கவிதையின் ஆரம்பப்பகுதிகளை வெளியிடுவது பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்ததாகச் சொன்னான். அப்போதுதான் அந்த எதிர்பார்த்திராத தொலைபேசி அழைப்பினை நான் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினேன். தன் கல்விச்செருக்கான கலவைக் கூளத்திற்கு அறிமுக உரை தரச் சொல்லி என்னிடம் கேட்கப் போகிறான். என்னுடைய பயம் தவறானதாய் ஆகியது. ஆல்வரோ மேலியன் லாஃபினூர் என்கிற எழுத்தாளருக்கு எல்லா இலக்கிய வட்டங்களிலும் கிடைத்த தனி மரியாதை யை ஒருமித்த என்ற ஒரு ஸ்தூலமான அடைமொழியை வைத்துச் சொன்னால் அது தவறாகி விடாது என்று ஒரு வித பொறாமையுடனும் வியந்து போற்றுதலுடனும் குறிப்பிட்டான். நான் நிர்ப்பந்தித்தால் அவனுடைய கவிதைக்கு ஆல்வரோ மேலியன் லாஃபினூர் சில தொடக்க வார்த்தைகளை சந்தோஷத்துடன் எழுதித் தர ஒப்புக் கொள்வார் என்றான். தோல்வியையும் அவமதிப்பினையும் தவிர்க்க நினைத்து அவனுடைய புத்தகத்தின் மறுக்க இயலாத இரண்டு நற்குணங்களை எடுத்துச் சொல்பவனாக நான் இருக்க வேண்டும் என்றான். வடிவ ரீதியான பூரணம், அறிவியல் ரீதியான கடும் ஒழுங்கு-இதையும் இதற்கு இணையாக “அந்த உருவகங்களின் பெரிய தோட்டத்தினை, சொல்லணிகளை, நேர்த்தியை, . . .  நிஜத்தைத் தூக்கிப் பிடிக்காத எந்த சிறிய தகவலுக்கும்” இது எதிரியாக இருக்கும். அவனுடைய திறத்தை புகழ்ந்தேத்திப் பேசுபவனாக செயல்பட வேண்டும் என்று ஆலோசனை கூறினான். பியட்ரிஸ் எப்போதுமே தன்னை விரும்பி இருப்பதாகக் கூறினான்.

நான் ஒப்புக் கொண்டேன், வேண்டிய அளவுக்கு ஒப்புக் கொண்டேன். என்னை அவன் நம்ப வேண்டும் என்பதன் பொருட்டு அடுத்த நாளே நான் ஆல்வரோவுடன்  பேசுவதற்கில்லை என்றும், ஆனால் வியாழக்கிழமை வரை பொறுத்திருந்து, ‘எழுத்தாளர்கள் கிளப்’பின் ஒவ்வொரு சந்திப்பிற்கு இறுதியிலும் நடக்கும் வழக்கமான, சம்பிரதாயமற்ற வகையிலான இரவு உணவுக்குக் கூடும் சமயத்தில் பேசுவேன் என்றும் விளக்கினேன்.(அந்த மாதிரி எந்த விருந்தும் நடத்தப் படுவதில்லை. ஆனால் சந்திப்புகள் நடக்கின்றன என்பது நிறுவப்பட்ட உண்மை. இதை கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோ தினசரி பேப்பர்களின் வழியாக உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள முடியும். இது நான் அளித்த வாக்குறுதிக்கு ஒரு நிஜத்தன்மையை அளித்தது). பாதி ஆரூடமாகவும், பாதி தந்திரமாகவும் அறிமுக உரையைப் பற்றிய பேச்சுக்கு முன்னால் அவனது படைப்பின் விநோதமான அமைப்புத் திட்டத்தினை கோடிட்டுக் காட்டுவேன் என்று சொன்னேன். அதன் பிறகு இருவரும் பரஸ்பரம் விடை பெற்றுக் கொண்டோம்.

பெர்னார்டோ த கிரிகோயன் திருப்பத்தில் எனக்கு முன் இருந்த தேர்வுகளை கூடியவரையில் நடுநிலைமையுடன் பரிசீலனை செய்தேன். அவை : 1) பியட்ரிசின்  அத்தையின் மகனாக இவன் … இதை விளக்க வேண்டிய முறைமையிலிருந்த இடக்கரடக்கல் அவள் பெயரைச் சொல்வதற்கு என்னை அனுமதிக்கும்…முடிவே இல்லாத வகையில் கலவைக் கூச்சல்களையும் குழப்பத்தையும் சந்தர்ப்பங்களையும் இழுக்கக்கூடிய ஒரு கவிதையை உண்டு பண்ணியிருக்கிறான் என்று ஆல்வரோவிடம் சொல்வது 2) ஆல்வரோவிடம் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் விட்டுவிடுவது. எனது சோம்பேறித்தனம் இரண்டாவதைத்தான் தேர்ந்து கொள்ளும் என்று என்னால் தெள்ளத் தெளிவாக கட்டியங்கூற முடிந்தது.

வெள்ளிக்கிழமை காலை, முதல் விஷயமாக நான் தொலைபேசி அழைப்பினை நினைத்து கவலைப்படத் தொடங்கினேன். ஒரு காலத்தில் மீட்கவே இயலாத பியட்ரிசின் குரலினைக் கொடுத்த அந்த உபகரணம் இப்பொழுது வியர்த்தமானதும் கோபமானதுமான பைத்தியக்கார கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோவின் புகார்களை வாங்கிக் கொள்ளும் ஒரு அற்பக் கொள்கலனாகும் அளவுக்கு கீழ்மையாகச் சீரழிந்துவிட்ட உண்மை என்னை வாட்டியது. அதிர்ஷ்டவசமாக எதுவும் நடக்கவில்லை.  ஒரு நொய்மையான பணியினை அவனுக்கு நிறைவேற்றித் தரும்படி கேட்டு விட்ட பின் என்னைக் கழற்றி விட்டுவிட்ட இந்த மனிதன் மீதாய் எனக்குள் கிளர்ந்த தவிர்க்க இயலாத வன்மத்தைத் தவிர, பயப்படும்படியாக வேறு ஒன்றும்  நடக்கவில்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, தொலைபேசி அதன் பயங்கரங்களை இழக்க ஆரம்பித்தது. அக்டோபர் மாதத்தின் இறுதியில் அது ஒலித்தது. கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோ லைனில் வந்தான். அவன் பெரிதும் கலவரமடைந்திருந்ததால் ஆரம்பத்தில் அவனுடைய குரலை என்னால் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இப்பொழுது கட்டுப்பாட்டிற்கு மிஞ்சிவிட்ட ‘ஜூனினோவும் ஜூங்ரி’யும் ஏற்கனவே பெரிதாக இருந்த அவர்களின் மதுபான விடுதியை விரிவுபடுத்தும் பொய்ச்சாக்கில் அவனுடைய வீட்டினைக் கைப்பற்றி  நிர்மூலமாக்கி விடும் கட்டத்தில் இருப்பதாக, சோகமாக, ஆனால் ஆத்திரமாக, திக்கித் திணறிச் சொன்னான்.

இந்த வார்தைகளின் சங்கீதத்தில் தனது மனக் கஷ்டத்தினை மறக்க விரும்புபவன் போல, “”என் வீடு, என் பூர்வீக வீடு, என் பழைய, புனிதமான கேரே தெரு வீடு,” என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்லிகொண்டே இருந்தான்.

அவனுடைய கஷ்டத்தினை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஐம்பது வயதிற்குப் பிறகு எல்லா மாறுதல்களும் கால ஓட்டத்தின் வெறுக்கத்தக்க குறியீடாக மாறிவிடுகிறது. இதைத் தவிரவும் அது பியட்ரிசுக்கு நினைவுச் சின்னமாக என் மனதில் நிற்கும் ஒரு வீட்டினைப் பற்றிய திட்டமாகவும் இருந்தது. நான் இந்த நுண்மையான  மனச்சாட்சிக்குத்தல் பற்றி அவனுக்கு விளக்க முயன்று கொண்டிருந்தேன். ஆனால் டேனரி நான் சொன்னதைக்  கேட்டுக் கொண்ட மாதிரியே தெரியவில்லை. இந்த அத்துமீறலை ‘ஜூனினோவும் ஜூங்ரி’யும் தொடர்ந்தார்களானால் அவனுடைய வழக்கறிஞர் டாக்டர். ஜூன்னி,  இருக்கிற தகவல்களை அப்படியே கொண்டு அவர்கள் மீது வழக்குப் போட்டு, ஒரு ஐம்பதாயிரம் டாலர்கள் நஷ்ட ஈடாகத் தர வைப்பார் என்று கூறினான்.

ஜூன்னியின் பெயர் என்னைக் கவர்ந்தது; அவருடைய அலுவலகம் ‘காஸூரோஸ் அண்ட் டேகுராய்’ என்ற சாத்தியமற்ற முகவரியில் இருந்த போதும் கூட ஒரு பழைமையான, நம்பிக்கைக்குரிய ஒன்றாக இருந்தது. ஏற்கனவே ஜூன்னியை வழக்குக்காக அமர்த்தியாகி விட்டதா என்று நான் கேட்டேன். அந்த மதியமே அவருக்குப் ஃபோன் செய்யப் போவதாகக் கூறினான். தயங்கி, சிறிது தாமதித்து, நமக்கு மிகவும் அத்யந்தமான விஷயங்களைச் சொல்ல நாம் ஒதுக்கி வைத்திருக்கும் சுயக்கலப்பில்லாத நிதானமான குரலில், தனது கவிதையை முற்றுப் பெறச் செய்வதற்கு அந்த வீடில்லாமல் தொடர முடியாது என்றான். ‘ஏனெனில் அந்த வீட்டின் நிலவறையில்தான் ஒரு அலெஃப் இருக்கிறது. அலெஃப் என்பது விண்வெளியில் பிற எல்லாப் புள்ளிகளையும் தன் வசம் அடக்கி இருந்த ஒரு புள்ளிதான்’ என்று எனக்கு விளக்கினான்.

அலங்கார நடையில் பீற்றிக்கொள்வதற்கு இயலாதபடிக்கு அவனது கவலைகள் இருந்ததால் “உணவருந்தும் கூடத்திற்கு நேர் கீழே அந்த நிலவறை இருக்கிறது” என்று  சொல்லிக் கொண்டே போனான். “அது என்னுடையது-என்னுடையது. நான் குழந்தையாக இருக்கும்போது எனக்கு நானே கண்டுபிடித்துக் கொண்டது. நிலவறையின் படிகள் மிகவும் செங்குத்தான சரிவாக இருந்ததால் என் அத்தையும் மாமாவும் நான் அதைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுத்து விட்டார்கள். ஆனால் அங்கே கீழே ஒரு உலகம் இருக்கிறது என்று எவரோ சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறேன். கொஞ்ச காலம் கழித்து அவர்கள் குறிப்பிடுவது ஒரு பழைய பாணி பூமி உருண்டையைத்தான் என்று கண்டு பிடித்தேன். எனினும் அப்பொழுது அவர்கள் உலகத்தையே குறிப்பிடுகிறார்கள் என்று நான் நினைத்தேன். ஒரு நாள் யாரும் வீட்டில் இல்லாத போது ரகசியமாக நான் படிகளில் இறங்கி, தவறிக் கீழே விழுந்தேன். கண்களைத் திறக்கும் போது அலெஃபைக் கண்டேன்.”

“அலெஃப்பா?” நான் திரும்பக் கேட்டேன்.

“ஆமாம். ஒவ்வொரு கோணத்திலிருந்தும் பார்க்கிற மாதிரி, ஒவ்வொன்றும் தெளிவாய் நிற்கிறபடி, எந்த ஒரு குழப்பமோ பிணைவோ இல்லாதபடி இந்தப் பூமியின் சகல இடங்களும் இடம் பெற்றிருக்கக் கூடிய ஒரே இடம். இந்தக் கண்டுபிடிப்பினை யாருக்கும் சொல்லாமல், எனக்கு வாய்க்கிற ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அதனிடம் திரும்பிச் சென்றேன். இந்தச் சலுகையானது பிற்காலத்தில் எனக்குக் கவிதை எழுதும் பொருட்டு தரப்பட்டிருக்கிறது என்பதைச் சிறுவனாக இருந்த அந்த நேரத்தில் நான் முன் நோக்கி உணர முடியவில்லை. ‘ஜூனினோவும் ஜூங்ரி’யும் எனதேயானதை என்னிடமிருந்து அந்நியப்படுத்திவிட முடியாது, முடியாது, ஒரு ஆயிரம் தடவை முடியாது. டாக்டர் ஜூன்னி சட்டத்தின் விதிகளைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு அலெஃப் என்னிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதது என்பதை நிரூபணம் செய்வார்.”

நான் அவனிடம் காரண ரீதியாகப் பேசிப் பார்த்தேன். “ஆனால் நிலவறை மிகவும் இருட்டாக இருக்காதா?” என்றேன்.

“மூடப்பட்ட மனதினை நிஜத்தினால் ஊடுருவ முடியாது. பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து இடங்களும் அலெஃப்பில் இருக்கும் பட்சத்தில், எல்லா விளக்குகளும், ஒளியின் சகல தோற்றுவாய்களும் அதில்தானே இருக்கும்.”

“நீ அங்கேயே காத்திரு. நான் அதைப் பார்க்க உடனே வந்து சேர்கிறேன்.”

அவன் வேண்டாம் என்று சொல்லும் முன்னர் நான் தொலைபேசியைக் கீழே வைத்தேன். ஒரு விஷயத்தின் முழு அறிதலானது சில சமயம் பல உதவிகரமான ஆனால் முன்பே சந்தேகித்திராத நிகழ்ச்சிகள் எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் தர்சிக்க உதவுகிறது. அந்தக் கணம் வரை கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோ ஒரு பைத்தியக்காரன் என்று நான் சந்தேகித்திராதது எனக்குப் பிரமிப்பாக இருந்தது. அப்படிப் பார்த்தால் பியட்ரிசும் எல்லோரும்தான். பியட்ரிஸ் (நானே பல நேரம் சொல்கிறேன்) ஒரு பெண், ஒரு குழந்தை, நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளை முன் கூட்டியே அறியும் அபாரத் திறன் அவளுக்கு இருந்தது, கூடவே மறதியும், கவனச் சிதைவுகளும், உதாசீனமும், வெறுப்பும், சற்றே கொடூரத்தன்மையும் அவளிடம் இருந்தன. இவை ஒரு வித நோய்க்கூற்றுவியல் விளக்கங்களை வேண்டி நிற்பதாகவும் இருக்கலாம். கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோவின் பைத்தியம் எனக்குள் ஒரு நிந்தனை மிக்க உணர்ச்சி மிதப்பினை நிரப்பியது. அடியாழத்தில் நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் எப்போதும் வெறுத்துக் கொண்டிருந் திருக்கிறோம்.

காரே தெரு வீட்டில் என்னை தயவு செய்து காத்திருக்கும்படி வேண்டினாள் வேலைக்காரி. எப்பொழுதும் போல, எஜமானர் நிலவறையில் புகைப்படங்களை டெவலப் செய்து கொண்டிருக் கிறார். வாசிக்கப்படாத பியானோவின் மீது மலர்களே வைக்கப்படாத ஒரு மலர்ஜாடியின் அருகில் (கடந்த காலத்தினுடையது என்பதை விட, அதிக அளவு காலத்தைக் கடந்ததாக)உறுத்தும் நிறங்களில் பியட்ரிசின் பெரிய புகைப்படம் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. எவருமே எங்களைப் பார்க்க முடியாது. மன நெகிழ்ச்சியின் திடீர் ஆக்கிரமிப்பில் புகைப்படத்தின் அருகில் நெருங்கிச் சென்று நான் சொன்னேன். “பியட்ரிஸ், பியட்ரிஸ் எலினா, பியட்ரிஸ் எலினா விட்டர்போ, டார்லிங் பியட்ரிஸ், திரும்ப வரவே வராத பியட்ரிஸ், நான்தான் போர்ஹே.”

“முதலில் ஒரு கோப்பை போலி கான்யாக் மது”. அவன் ஆணையிட்டான். “”பிறகு நிலவறைக்கு நீங்கள் செல்கிறீர்கள். மல்லாந்து படுக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை உங்களுக்கு எச்சரிக்கிறேன். முழுமையான இருட்டு, முழுமையான அசைவின்மை,  தவிர, பார்வையைச் சரி செய்து கொள்ள வேண்டிய தேவை. இதுவெல்லாம் அவசியம். தரையிலிருந்து நீங்கள் பத்தொன்பதாவது படியின் மீது பார்வையைக் குவிமையப் படுத்த வேண்டும். உங்களை இங்கே விட்ட உடனே நான் ‘இறங்கு கதவி’னை மூடிவிடுவேன். நீங்கள் மிகவும் தனியாக இருப்பீர்கள். எலிகளைப் பற்றி அதிகம் பயப்பட வேண்டியதில்லை. ஆனாலும் நீங்கள் பயப்படுவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். ஒரு சில நிமிடங்களில் நீங்கள் அலெஃப்பை பார்ப்பீர்கள். பொன்மாற்றுச் சித்தர்களின், யூத இறையியல்வாதிகளின் அண்டத்தின் பிண்டம், எல்லோரும் அறிந்த நமது நண்பன், சிற்றடக்கப் பெரும் பொருள்.”

உணவருந்தும் கூடத்திற்குள் நாங்கள் சென்றவுடன் அவன் மேலும் சொன்னான், “உள்ளபடியே, உங்களால் அதைப் பார்க்க முடியவில்லை என்றால், உங்களின் தகுதியின்மை எனது அனுபவம் என்பதை செல்லாததாக ஆக்கிவிடாது. இப்போது நீங்கள் கீழே இறங்க வேண்டும், கொஞ்ச நேரத்தில் பியட்ரிசின் எல்லாப் படிமங்களுடன் நீங்கள் உளறலாம்.”

அவனுடைய வெற்றுப் பேச்சில் சலித்துப் போய் நான் உடனே கிளம்பினேன்.  நிலவறையானது  படிகளின் அளவுதான் இருந்தது–ஒரு பள்ளத்தினைப் போல. கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ குறிப்பிட்ட அந்த கோளத்தினை என் கண்கள் பயனின்றித் தேடின. சில பாட்டில் அடுக்குகளும், கான்வாஸ் சாக்குப் பைகளும் ஒரு மூலையில் சிதறிக் கிடந்தன. கார்லோஸ் ஒரு சாக்கை எடுத்து இரண்டாக மடித்து ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் விரித்தான்.

“ஒரு தலையணை மாதிரி,” என்றான், “இது வெறுந்தரையாக இருக்கிறது, ஆனால் அரை அங்குல உயரம் அதிகமாக மடித்து விட்டாலும் உங்களால் ஒரு விஷயத்தையும் பார்க்க முடியாது. இங்கே அவமானப் பட்டுக் கொண்டு பரிதாபமாகக் கிடப்பீர்கள். சரி, இப்போது, உங்களுடைய தடித்த உடம்பினை தரையின் மீது கிடத்தி பத்தொன்பது படிகளை எண்ணிக் கழியுங்கள்.”

அவன் சொன்ன அபத்தமான நியமங்களை எல்லாம் பூர்த்தி செய்து முடித்தேன். பிறகு அவன் இடத்தை விட்டு அகன்றான். இறங்கு கதவு கவனமாக மூடப்பட்டது. இருளின் கடுமையிலும் ஒரு மெல்லிய இடைவெளியை பின்னர் நான் கண்டுபிடித்தேன்–அதனை மிஞ்சியும் இருள் முழுமுற்றாய்த் தெரிந்தது. முதல் முறையாக நான் மாட்டிக் கொண்ட ஆபத்தினைப் பற்றி நான் உணர்ந்தேன். கோப்பை நிறைய விஷத்தைக் குடித்து விட்டு நிலவறைக்குள் ஒரு பைத்தியக் காரனால் அடைத்து வைக்கப்படுவதற்கு என்னை நான் அனுமதித்திருக்கிறேன். கார்லோஸின் வெளிப்படையாகத் தெரியக் கூடிய வீராப்புக்குப் பின்னால், உறுதியளிக்கப்பட்ட அதிசயத்தை நான் பார்க்க முடியாமல் போய்விடக் கூடும் என்ற ஆழ்ந்த பயம் இருக்கிறது. அவனுடைய பைத்தியக்காரத்தனம் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருப்பதற்கும், அவன் ஒரு பைத்தியக்காரன் என்பதை ஒப்புக்கொள்வதிலிருந்து தப்பிப்பதற்கும் கார்லோஸ் என்னைக் கொல்ல வேண்டி வந்தது. பீதியின் அதிர்ச்சியை நான் உணர்ந்த போது ,அது அந்த அசௌகரியமாகப் படுத்திருக்கும் நிலைதானே ஒழிய, போதையின் விளைவல்ல என்பதை நிலை நிறுத்த முயன்று கொண்டிருந்தேன். நான் கண்களை மூடினேன். பிறகு அவற்றைத் திறந்தேன். அப்பொழுதுதான் அலெஃபை பார்த்தேன்.

நான் இப்பொழுதுதான் என் கதையின் விளக்குவதற்கு  இயலாத மையப்பகுதிக்கு வந்து சேர்கிறேன். எழுத்தாளன் என்ற நிலையிலான எனது கையறு நிலை இங்கு ஆரம்பமாகிறது. அவற்றைப் பேசுபவர்களுக்கிடையில் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்ள முடிகிற, கடந்தகாலமாக உருக்கொள்கிற பயன்பாட்டினைக் கொண்ட, பகிர்ந்து கொள்ளப்படும் பல குறியீடுகளின் ஒரு அமைப்புதான் எல்லா மொழிகளுமே. என் குழம்பிச் சோம்பும் மனது புரிந்து கொள்ளத் திணறுகிற போது, எவ்வாறு நான், எல்லைக்குட்படாத அலெஃப்பை  வார்த்தைகளில் மொழிபெயர்ப்பது? ஞானிகள் இதே மாதிரியான பிரச்சனைகளை நேர்கொள்ளும்போது குறியீடுகளில் தஞ்சம் அடைகின்றனர். கடவுளின் உச்சப் பிரதிமையைக் குறிக்க ஒரு பாரசீகத்துக்காரர் ஏதோ வகையில் சகல பறவைகளாகவும் இருக்கிற ஒரு பறவையைப் பற்றிப் பேசுகிறார். அலெனஸ் த இன்சுலிஸ் என்பவர் அதன் மையப்புள்ளி எங்கெங்கெங்கும் இருக்கிற ஆனால் அதன் ஆரத்தினை எங்கும் காண முடியாதென்கிற ஒரு கோளத்தினைப்  பற்றிப் பேசுகிறார். எஸக்கியல் ஒரே சமயத்தில் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தெற்கிலும் வடக்கிலும் நகர்கிற நான்முக தேவதூதனைப் பற்றிப் பேசுகிறார். (ஏதோ வியர்த்தமான வகையில் நான் இந்த அசாத்திய ஒப்புமைகளை நினைவு கூறவில்லை; அவை அலெஃப்புடன் ஏதோ ஒரு சம்மந்தம் கொண்டிருக்கின்றன.) ஒரு வேளை கடவுளர்கள் எனக்குக் கூட அப்படி ஒரு உருவகத்தினை கொடையாக வழங்கலாம். ஆனால் இந்த வியாக்கியானமானது இலக்கியத்தினாலும் புனைவினாலும் அசுத்தப்பட்டு விடும். நிஜமாக நான் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று விரும்புகிறேனோ அது சாத்தியமற்றதாய் இருக்கிறது. ஏனெனில் எந்த ஒரு முடிவற்ற தொடர்வுகளின் பட்டியலிடுதலும் முடிவின்மையில் சென்று முடியும் கட்டாயமிருக்கிறது. அந்த ஒரே ஒரு பிரம்மாண்டமான கணத்தில் நான் சந்தோஷப்படக்கூடியதும் எனக்கு அருவருப்பூட்டக் கூடியதுமான அநந்த கோடி ஆக்கங்களை நான் பார்த்தேன், புவி வெளியின் ஒரே புள்ளியில் இடம் பிடித்திருந்ததால் ஒன்றைவிட மற்றொன்று என்னை அதிகபட்சமாய் பிரமிக்க வைக்கவில்லை.  என் கண்கள் கண்டவை சமநேர நிகழ்வுகள். ஆனால் நான் எழுதப்போவதோ அடுத்தடுத்த தொடர் நிகழ்வுகளாக இருக்கும்; காரணம், மொழியானது அடுத்தடுத்து நிகழ்வது. இருப்பினும் என்னால் முடிந்ததை நினைவு கூற முயல்கிறேன்.

படிகளின் பின்புறம், வலது பக்கத்தில், பிரகாசமிக்க, ஏறத்தாழ பொறுத்தற்கரிய வெளிச்சத்துடன் இருந்த கோளத்தினைப் பார்த்தேன்; ஆரம்பத்தில் அது சுழல்வதாக நான் நினைத்தேன்; பிறகு அந்த இயக்கம் அது அரவணைத்த மயக்கமுறச் செய்யும் உலகத்தினால் உருவாக்கப்படும் மாயத் தோற்றம் மட்டுமே என்பதை உணர்ந்தேன்; அலெஃபின் ஆரம் ஒரு அங்குலத்திற்கும் சற்றுக் கூடுதலாக இருக்கக் கூடும்; ஆனாலும் சகல வெளியும் அதனுள் இருந்தது– உள்ளது உள்ளபடியே; சிறிதாக்கப்படாமலும்; ஒவ்வொரு பொருளும் (ஒரு கண்ணாடியின் முகம் என்று வைத்துக் கொள்வோம்) முடிவற்றிருந்தது, காரணம் அதை பிரபஞ்சத்தின் எல்லாக் கோணத்திலிருந்தும் தெளிவாய் நான் பார்த்தேன்; உயிரிகள் நிறைந்த சமுத்திரத்தைப் பார்த்தேன், விடியற்காலையையும் இரவு கவிவதையும் பார்த்தேன்; அமெரிக்காவின் கணக்கற்றவர்களைப் பார்த்தேன்; கறுப்புநிற பிரமிடின் மையத்தில் வெள்ளிநிற சிலந்திலையைப் பார்த்தேன்; உடைபட்ட சுழல்வழியைப் பார்த்தேன்(அது லண்டன் நகரம்), மிக நெருக்கத்தில் ஒரு கண்ணாடியில் பார்ப்பதைப் போல என்னில் தம்மைத் தாமே கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கும் முடிவற்ற கண்களைப் பார்த்தேன்; உலகிலுள்ள எல்லாக் கண்ணாடிகளையும் பார்த்தேன். அவற்றில் எதுவுமே என்னைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. ‘பிரே ஃபென்டோஸில்’ ஒரு வீட்டின் நுழைவாயிலில் முப்பது வருடங்களுக்கு முன் நான் பார்த்த அதே ஓடுகள் சோலர் தெருவில் இருந்த வீட்டின் புறக்கடையில் பதிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்; கொத்துக் கொத்தாய் திராட்சைகளை, புகையிலையை, சதுப்பு நிலங்களின் உலோகத் தாதுக்கொடிக்கால்களை, நீராவியைப் பார்த்தேன்; வளைந்த பூமத்திய ரேகைப் பாலைவனங்களையும், அவற்றின் ஒவ்வொரு மணல் துகளையும்; ‘இன்வர்னஸில்’ நான் என்றைக்குமே மறக்க முடியாத பெண்ணைப் பார்த்தேன்; அவளது சிக்குப் பிடித்த கூந்தலை, உயரமான ஆகிருதியை, அவள் மார்பகத்தில் இருந்த புற்றுக்கட்டியையும் பார்த்தேன்; ஒரு நடைபாதையில் முன்பு மரம் இருந்த இடத்தில் சுட்ட மண் வளையமொன்றைப் பார்த்தேன்; ஆன்ட்ரோகில் ஒரு கோடைகால வீட்டினை; ஃபிலமன் ஹாலன்ட் மொழிபெயர்த்த பிளினியின் முதல் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பினை; ஒரே சமயத்தில் அதன் ஒவ்வொரு பக்கத்திலுமிருந்த எல்லாத் தனித் தனி எழுத்துக்களையும் (சிறுவனாக இருக்கும் போது மூடப்பட்ட புத்தகத்தில் உள்ள எழுத்துக்கள் மேலேறிப் போய் ஒரே இரவில் காணாமல் போகாதிருந்தது குறித்து வியந்திருக்கிறேன்.) குவெரெடேரோவில் நான் பார்த்த சூர்யாஸ்தமனம் பெங்காலில் இருந்த ரோஜாவின் நிறத்தைப் பிரதிபலிப்பதாக இருந்தது; எனது காலியான படுக்கை அறையைப் பார்த்தேன்; அல்க்மார் பிரதேசத்தில் ஒரு அலமாரியில் இருந்த பூமிக்கோளமானது இரண்டு கண்ணாடிகளால் முடிவற்று பிரதிபலிக்கப்படுவதைப் பார்த்தேன்; காஸ்பியன் கடற்கரை பிரதேசத்தில் விடியற்காலையில் பல குதிரைகளின் அலைபாயும் பிடரிகளைக்  கண்டேன்; ஒரு கையின் நுண்மையான எலும்புக் கட்டமைப்பினைப் பார்த்தேன்; போரில் தப்பித்து உயிர் பிழைத்த ராணுவ வீரர்கள் சித்திர அஞ்சலட்டைகள் அனுப்புவதைக் கண்டேன்; மிர்ஸாபூரின் ஒரு காட்சிப் பெட்டியில் ஸ்பெயின் தேசத்துச்  சீட்டுக்கட்டு இருப்பதைக் கண்டேன்; வெய்யில் புகாத கண்ணாடி வீடுகளின் தரை மீது பெரணிச் செடிகளின் வளைந்த நிழல்களைப் பார்த்தேன்; புலிகளை, பிஸ்டன்களை, காட்டெருமைகளை, அலைகளை, படைகளைப் பார்த்தேன்; பூமியின் மீதிருந்த அனைத்து எறும்புகளையும் கண்டேன்,  விண் கோளங்களின் உயரத்தை அளக்கும் ஒரு பாரசீகக் கருவியைப் பார்த்தேன்; ஒரு எழுதும் மேஜையின் இழுப்பறையில் (அந்தக் கையெழுத்து என்னை நடுங்க
ைத்தது) கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோவுக்கு பியட்ரிஸ் எழுதிய நம்ப முடியாத, ஆபாசமான, விளக்கமான கடிதங்களைப் பார்த்தேன்; சாக்கரீட்டா கல்லறையில் நான் தொழுத நினைவுச்சின்னத்தைப் பார்த்தேன்; ஒரு சமயம் கவர்ச்சிகரமான பியட்ரிசாக இருந்து, நசிந்து போன எலும்புகளையும் தூசியையும் கண்டேன். என் அடர் நிறக் குருதியின் ஓட்டத்தினைப் பார்த்தேன். காதலின் பிணைதலையும், மரணத்தின் மாறுதலையும் கண்டேன். அலெஃப்பை ஒவ்வொரு புள்ளியிலும், கோணத்திலும் பார்த்தேன். அலெஃப்பில் பூமியையும் பூமியில் அலெஃப்பையும், அலெஃப்பில் பூமியையும் பார்த்தேன். என் முகத்தையும் என் குடல்களையும் பார்த்தேன். உங்கள் முகத்தைப் பார்த்தேன். தலை சுற்றி அழுதேன். ஏனென்றால் நான் பார்த்து விட்டது எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவான, யூகிக்கப்பட்ட, எவரின் பார்வையும் பட்டிராத ஒரு பொருளினை; கற்பனைக்கு எட்டாத பிரபஞ்சத்தினை.

நான் எல்லையற்ற வியப்பையும், எல்லையற்ற பரிதாபத்தையும் உணர்ந்தேன்.

“உனக்கு சம்மந்தமே இல்லாத பல இடங்களை மறைந்திருந்து பார்த்ததில் கண்கள் மிக கோணலாகிவிட்டனவா? என்று வேடிக்கையான, நான் வெறுத்த குரல் சொன்னது. “உன் மண்டையைக் குடைந்தாலும் இந்த மாதிரியான தரிசனத்திற்கு ஒரு நூறு ஆண்டுகளில் கூட ஈடு தர முடியாது உன்னால். ஒரு நாசமாய்ப் போன விண்நோக்கு நிலையம் இல்லையா போர்ஹே?”

கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோவின் கால்கள் முதல் படியில் பதிந்திருந்தன. திடீரென்று வந்த குறை ஒளியில் நான் சுதாரித்து எழுந்து சொன்னேன். “ஒரு நாசமாய்ப் போன, ஆம் நாசமாய்ப் போன, நாசமாய்ப் போன”

உணர்ச்சிக் கலப்பற்ற என் குரல் எனக்கே வியப்பளித்தது. பதற்றத்துடன் கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோ தொடர்ந்தான்.

“நீ எல்லாவற்றையும் பார்த்தாயா? தெளிவாய், எல்லா நிறங்களிலும்?”

அந்த ஒரு கணத்தில் என் வஞ்சத்தினைக் கண்டு பிடித்தேன். கருணையுடன், வெளிப்படையாக அவன் மீது பரிதாபம் கொண்டு,  கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ டேனரிக்கு அவன் அளித்த நிலவறையின் விருந்தோம்புதலுக்கு நன்றி தெரிவித்து விட்டு, கட்டிட இடிப்பினை தகுந்தபடி பயன்படுத்திக் கொண்டு, யாரையுமே  விட்டு வைக்காத . . . பெருநகரினை விட்டுச் சென்று விடும்படி நழுவலாக அறிவுரை கூறினேன். “என்னை நம்பு, இந்தப் பெருநகரம்  யாரையுமே விட்டு வைக்காது” என்றேன். அமைதியாகவும் அழுத்தமாகவும் நான் அலெஃப்பைப் பற்றி விவாதிக்க மறுத்தேன். “சென்று வருகிறேன்” என்று சொல்வதற்கு முன் அவனை ஆரத்தழுவியபடி   ‘கிராமப்புறமும், நல்ல அமைதியும், தூய்மையான காற்றுமே சிறந்த மருத்துவர்கள்’ என்று மீண்டும் சொன்னேன்.

வெளியில், தெருவில் வரும்போதும், கான்ஸ்டிடியூஷன் ரயில் நிலையத்தின் உள்ளே நுழைய படிகளில் இறங்கும்போதும், பாதாள ரயிலில் செல்லும் போதும் ஒவ்வொரு முகமும் எனக்குப் பரிச்சயத்துடன் தெரிந்தது. பூமியில் இருக்கும் எது ஒன்றுமே என்னை எப்போதுமே வியப்படைய வைக்க முடியாது போய்விடும் என்று அச்சப்பட்டேன். நான் கண்ட அனைத்து விஷயங்களிலிருந்தும் முழுமையாக எப்போதுமே விடுதலை அடைய முடியாது என்றும் பயப்பட்டேன். சந்தோஷமாக, பல தூக்கமில்லாத இரவுகளுக்குப் பிறகு, பெரும் மறதி என்னை ஆட்கொண்டது.

1943 ஆம் ஆண்டு மார்ச் முதல் தேதிக்கான பின் குறிப்பு: கேரே தெருவில் இருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டிடம் இடிக்கப்பட்ட ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு புரோகுருஸ்டஸ் அண்ட் கோ என்ற புத்தக வெளியீட்டாளர் டேனரியின் மிக நீண்ட முன்னுரையைக் கண்டு பின்வாங்கி விடாமல், அதன் “அர்ஜன்டீனியப் பகுதிகளை” வெளியிட்டனர். நடந்தது என்ன என்பதை இப்போது நினைவு கூர்வது அவசியமற்றது. இலக்கியத்திற்கான தேசிய விருதில் இரண்டாவது பரிசினைப் பெற்றான்« கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோ.

« “உன்னுடைய வருத்தமான வாழ்த்துச் செய்தி கிடைத்தது.” அவன் எழுதியிருந்தான். “”நீ சீறுகிறாய், என் பரிதாபமான நண்பனே, பொறாமையினால், ஆனால் அது உன் தொண்டையை அடைத்தாலும் சரி, இந்த முறை என் தொப்பியில் மிகச்சிவப்பான சிறகினையும் என் தலைப்பாகையில் மிகச் சிறந்த ரத்தினங்களின்  ராஜாவையும் தரித்துக் கொண்டு விட்டேன் என்பதை நீ மனந்திறந்து ஒப்புக் கொண்டாக வேண்டும்.”

முதல் பரிசு டாக்டர். அயிட்டாவுக்குக் கிடைத்தது, மூன்றாவது பரிசு மரியோ போன்ஃபான்டிக்கு, நம்பவே முடியாதபடிக்கு The Sharper’s Cards என்ற என்னுடைய புத்தகத்திற்கு ஒரு வோட்டுக் கூட கிடைக்கவில்லை. மீண்டும் ஒரு முறை மந்தத்தனமும் பொறாமையும் வெற்றி பெற்றன, கொஞ்சகாலமாக நான் டேனரியைப் பார்ப்பதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறேன்; அவனுடைய கவிதையின் இரண்டாவது பகுதி வெளியிடப்பட இருக்கிறது என்ற வதந்தி இருந்தது. அவனுடைய சொல்லாட்சி மிக்க பேனா (இப்பொழுது அலெஃபின் இடையூறு இல்லாமல்) நமது தேசிய நாயகனான ஜெனரல் சேன் மார்ட்டின் பற்றி ஒரு காவியம் எழுதும் செயலுக்குத் தன்னை உட்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

நான் இரண்டு இறுதியான கருத்துரைகளைச் சேர்க்க விரும்புகிறேன்: ஒன்று அலெஃபின் குணங்கள் பற்றியது; மற்றது அதன் பெயர் பற்றியது. எல்லோரும் நன்கு அறிந்தபடி, எபிரேய அரிச்சுவடியின் முதல் எழுத்துதான் அலெஃப். என் கதையில் அந்த விநோத கோளத்திற்கு இந்த பெயரை வைத்தது தவறுதலாக அல்ல. இதுவே எபிரேய மறைதுறை அறிவில், தூய, எல்லையற்ற கடவுளின் உச்சப்பிரதிமையைக் குறிக்கும் யென் சோஃப் ஆகும்; அது சொர்க்கம், நரகம் ஆகிய இரண்டிற்கும் திசை காட்டும் ஒரு மனிதனின் வடிவத்தை கீழ் உலகானது மேல் உலகின் வரைபடமாகவும் கண்ணாடியாகவும் இருக்கிறது என்பதைக் காட்டும் பொருட்டு எடுத்துக் கொள்ளும் வடிவத்தை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. Cantor யின் Mengenlehre படி எண்ணிக்கைக் கடந்த எண்களின் குறியீடு. அதில் எந்த ஒரு பகுதியும் முழுப்பகுதி அளவுக்கே பெரியதே ஆகும். அவனது நிலவறையில் அலெஃப் அவனுக்கு வெளிப்படுத்திய எண்ணிக்கையில்லாத பிரதிகளில் இருந்து  படித்து விட்டு ” எல்லாப் புள்ளிகளும் சந்திக்கும் வேறொரு புள்ளிக்கு” அதை பயன்படுத்தி கார்லோஸ் அர்ஜன்டினோ இந்த பெயரைப் படித்தானா அல்லது அவனாகத் தேர்ந்தெடுத்தானா என்பதைத் தெரிந்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன். நம்புவதற்கு முடியாமல் போனாலும் கேரே தெருவில் இருந்த அலெஃப் ஒரு பொய்யான அலெஃப் என்று நான் நம்புகிறேன்.

இதோ இங்கே இருக்கின்றன எனக்கான காரணங்கள்: 1867ஆம் ஆண்டில் இங்கிலாந்தின் தூதவராகப் ப்ரேஸீலில் கேப்டன் ரிச்சர்ட் பர்ட்டன் என்பவர் இருந்தார். சான்டோஸ் நூலகத்தில் 1942ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் பெட்ரோ ஹென்ரிக்வெஸ் யுரேனா, பர்ட்டனின் ஒரு கையெழுத்துப் பிரதியைக் கண்டுபிடித்தார். இஸ்க்கந்தர் ஸூஅல் கர்னேயன் அல்லது மேசிடோனியாவைச் சேர்ந்த அலெக்சாண்டர் பைகோர்னிஸ் என்பவருக்கு சம்மந்தப்பட்டதென்று கீழைதேசத்தவர்களால் நம்பப்படும் ஒரு கண்ணாடியைப் பற்றியது அந்த கையெழுத்துப் பிரதி. அதன் ஸ்படிகக் கல்லில் மொத்த உலகமும் பிரதிபலித்தது. இது போன்ற பிற கருவிகளையும் பர்ட்டன் குறிப்பிடுகிறார் : காய் கொஸ்ரு என்பவரின் ஏழு மடக்கு கோப்பை; டாரிக் இபின் ஜியாத் ஒரு கோபுரத்தில் கண்டுபிடித்த கண்ணாடி (ஆயிரத்து ஒரு இரவுகள், 272); சமோசோட்டாவைச் சேர்ந்த லூசியன் என்பவர் நிலவினை ஆய்வு செய்த ஒரு கண்ணாடி (True History,I,26); காப்பல்லாவின் (Satyricon) முதல் நூலில் ஜூபிடருக்குச் சொந்தமானது என்று குறிப்பிடும் கண்ணாடி போன்ற வேள், மெர்லினுடைய சர்வதேசக் கண்ணாடி, அது வட்டமாக உட்குழிந்த கண்ணாடியாலான உலகமே போல் தோன்றியது (The Faerie Queen, III,2,19);  கூடவே இந்த விநோதமான வாக்கியத்தையும் சேர்க்கிறார் பர்ட்டன்: “ஆனால் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட பொருள்கள் (நிஜத்தில் இல்லை என்ற குறைக்கு அப்பால்) வெறும் கண்ணாடிக் கருவிகள்தாம். கெய்ரோவில் அமர் மசூதியில் தொழுகைக்குக் குழுமும் நம்பிக்கையாளர்கள் ஒரு விஷயத்தினைத் தெரிந்து வைத்திருக்கின்றனர். …முழு பிரபஞ்சமும், மையப்பகுதியைச் சுற்றி வளையமிட்டு நிற்கும் கல் தூண்களில் ஒன்றில் அடங்கியிருக்கிறது என்ற உண்மைதான் அது … உள்ளபடியே எவரும் அதைப் பார்க்க முடியாதுதான், அதன் புறப்பகுதியில் காதை வைத்துக்  கேட்பவர் எல்லோருக்கும் சிறிது நேரம் கழித்து ஒரு வித துருதுருக்கிற ரீங்காரத்தைக் கேட்க முடிவதாகக் கூறுகிறார்கள். … மசூதி 17ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே உள்ளது; அந்தத் தூண்கள் முஸ்லிம் மதம் சாராத வேறு மதக் கோயில்களிலிருந்து பெறப்பட்டிருக்கின்றன, இது பற்றி இபின் கால்தூன் என்பவர் இவ்விதம் எழுதியிருக்கிறார்:  “நாடோடிகளால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட தேசங்களில், எல்லாவிதமான கட்டிடக் கலைகளுக்கும் விதேசிகளின் உதவி அத்தியாவசிமாகிறது.”

இந்த அலெஃப் ஒரு கல்லின் இதயத்திற்குள் இருக்கிறதா? இதை நான் அந்த நிலவறையில், எல்லாப் பொருள்களையும் பார்த்தபோது பார்த்தேனா? இப்போது அதை நான் மறந்து போய் விட்டேனா? நம் மனதுகளோ சல்லடை போன்றிருப்பதால் மறதி உட்கசிந்து விடுகிறது. என் முதுமையின் வருடங்கள் கழியக் கழிய, பியட்ரிசின் முகத்தைக் திரித்துக் கொண்டும் , இழந்து கொண்டும் வருகிறேன்.

Translated by Norman Thomas di Giovanni in Collaboration with the author

reader

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: