நிலவின் தொலைவு-Distance to the Moon-Italo Calvino-translation by Brammarajan

நிலவின் தொலைவு

நிலவின் தொலைவு

நிலவின் தொலைவு*

இடாலோ கால்வினோ

தமிழில் பிரம்மராஜன்

At one time, according to Sir George H.Darwin, the Moon was very close to the Earth. Then the tides slowly pushed her far away: the tides that the Moon herself causes in the Earth’s waters, where the Earth slowly loses energy.

எவ்வளவு நன்றாக எனக்குத் தெரியும்–வயதான Qfwfq கத்தினான்–மற்ற உங்களுக் கெல்லாம் ஞாபகமிருக்காது, ஆனால் என்னால் முடியும். எங்களுக்கு மேலாக அவள் எப்போதும் இருந்தாள். அந்த மாபெரும் நிலா. முழுமையாக இருக்கும் போது  இரவுகள்  பகல்  அளவுக்கே  பிரகாசமாக   இருக்கும் ஆனால்  ஒரு  விதமான  வெண்ணெய்  நிற ஒளியில்–அது ஏதோ அவள் எங்களை நசுக்கப் போகிறாள் என்பது மாதிரி தோன்றியது.  அமாவாசை  சமயத்தில்  காற்றினால்  ஊதப்பட்ட ஒரு  கறுப்பு நிறக்குடை  போல வானத்தில்   உருண்டாள்.  ஆனால்  தேயும் சமயத்தில் அவள் தனது  கொம்புகளை அவ்வளவு தாழ்வாகக்  கொண்டு  வந்ததால்  ஒரு  நிலமுனைக் கோடியிலிருந்த  சிகரத்தினுள்  குத்திக்  கொண்டு  சிக்கிக் கொண்டு விடுபவள்  போலத் தோன்றினாள்.  ஆனால்  நிலவின் பல மாறு நிலைகள் அப்போது வேறுவிதமாக வேலை செய்தன. காரணம் சூரியனுக்கும் நமக்குமுள்ள தூரமும், சுற்றுப் பாதைகளும், வேறு ஏதோ ஒன்றின் ஒரு கோணம், என்னவென்று ஞாபகமில்லை. கிரகணங்களைப் பொறுத்தவரை நிலவும் பூமியும் அவையிருந்தவாறே பிணைந்து போயின, ஏன், எங்களுக்கு ஒவ்வொரு நிமிஷமும் கிரகணம்தான். இயல்பாக அந்தப் பெரிய அசுரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எப்போதுமே இருட்டில் வைப்பதற்கு தயாராக இருந்தனர், முதலில் ஒன்று, பிறகு மற்றொன்று.

சுழல்பாதையா? ஓ! நீள்வட்டம்தான். வாஸ்தவமாக. சிறிது காலத்திற்கு நம்முடன் நெருக்கியடித்துக் கொள்ளும். பிறகு சிறிது காலத்திற்கு தள்ளி ஓடிப் போகும். நிலவு நெருங்கித் தொங்கும் போது அலைகள் எவராலும் இழுத்துப் பிடிக்க முடியாதபடி அவ்வளவு உயரத்திற்கு எழும்பின. நிலவு முழுமையாகவும்  மிகத் தாழ்வாகவும் இருந்த சில இரவுகளில், அலை அவ்வளவு உயரமாக இருந்ததால் நிலவு ஒரு மயிரிழை அளவுதான் கடலில் முங்குவதிலிருந்து தப்பித்தது. சரி. இருந்தாலும் சில கஜங்கள் தொலைவில் என்று சொல்லலாம். நிலவில் ஏறிக் கொள்வதா? வாஸ்தவமாக நாங்கள் செய்தோம். நீங்கள் செய்ய வேண்டியிருந்ததெல்லாம் அதை நோக்கி ஒரு தோணியை ஓட்டிக் கொண்டு போய், அதற்கடியில் வந்தவுடன், அவள் மீது சாய்ந்திருக்கும்படி ஒரு ஏணியைச் சாய்த்து  ஏறிக் கொள்ள வேண்டும்.

அவள் கடந்து சென்ற போது மிகவும் தாழ்வாக இருந்த ஒரு  புள்ளி  துத்தநாக  மலையுச்சிகளுக்கு  அப்பாலிருந்தது.  அவர்கள்  வட்டமாக தட்டையாக, கார்க்கில் செய்யப் பட்ட, அந்த காலத்தில் புழக்கத்திலிருந்த அந்த சிறிய துடுப்புத் தோணிகளில் நாங்கள் செல்லும் பழக்கமிருந்தது.  எங்களில் கொஞ்சம்  பேரை  அது கொண்டது.  நான், கேப்டன் vhd vhd, அவன் மனைவி, என்னுடைய செவிட்டு உறவினன், மற்றும் சில சயமங்களில் குட்டிப் பெண் Xlthlx.  அவளுக்கு அப்பொழுது வயது பன்னிரெண்டோ என்னவோ.  இந்த  இரவுகளில் தண்ணீர் மிக சலனமில்லாதிருந்தது, அவ்வளவு  வெள்ளித்தன்மையாக இருந்ததால்  பாதரஸம்  போலத்  தோன்றியது.  மேலும் அதிலிருந்த  மீன்கள்,  வயலட் நிறத்திலிருந்தன, நிலவின் ஈர்ப்பினை எதிர்க்க முடியாமல்,   மேல்தளத்திற்கு  வந்தன,  அவையெல்லாமே, இப்படித்தான் ஆயிற்று ஆக்டோபஸ் களுக்கும்  காவிநிற  மெடுசாக்களுக்கும்.  சிறிய உயிரிகளின் பறத்தல் என்பது எப்போதுமே இருந்தது–சிறிய நண்டுகள், தூண்டில் இரையாய்ப் பயன்படும் சிப்பிமீன்கள், கனமற்ற, படலம்  போன்ற  சில  கடல்  தாவரங்கள்  மற்றும் கோரல்  செடிகள்– அவை கடலிலிருந்து பிய்ந்து போய் நிலவின் மேல் சேர்ந்தவை, சுண்ணாம்புக் கல் வெண்மையிலிருந்த அந்த மேற்கூரையிலிருந்து தலைகீழாகத் தொங்கின. அல்லது  அவை நடுவானத்தில்  நின்றன,  ஒளி கசியும் அந்தக் கூட்டத்தை நாங்கள் வாழை இலைகளைக் கொண்டு துரத்த வேண்டியிருந்தது.

இப்படித்தான் நாங்கள் எங்கள் வேலையைச் செய்தோம். தோணியில் நாங்கள் ஒரு ஏணி வைத்திருந்தோம். எங்களில் ஒருவர் அதைப் பிடித்துக் கொண்டார். மற்றொருவர் மேல்பகுதிக்கு ஏறினார், மற்றும் மூன்றாமவர் துடுப்புகளுடனிருந்தார், நாங்கள் சரியாக நிலவுக்கு அடியில் வரும் வரை துடுப்பு போட்டார். அதனால்தான் நாங்கள் அவ்வளவு பேர் இருக்க வேண்டியதாயிற்று (நான் முக்கியமானவர்களைப்  பற்றி மட்டுமே சொன்னேன்).  ஏணிக்கு மேலேயிருந்த மனிதன், தோணி நிலவை அடைந்தவுடன், பயந்து போய் கத்தத் தொடங்குவான்: “நிறுத்துங்கள்! நிறுத்துங்கள்! நான் என் மண்டையை மோதிக் கொள்ளப் போகிறேன்!” உங்கள் தலைக்கு மேல் அவளிருப்பதைப் பார்த்தால் அந்த மனப்பதிவுதான் உங்களுக்குக் கிடைக்கும், பெரிதாக, கூறிய கூர் நுனிகளுடன் சொரசொரப்பாக, தாறுமாறாகக் கிழிந்து, ரம்ப முனைகளுடன். இப்பொழுது வேறு மாதிரியாக இருக்கலாம், ஆனால் அப்பொழுது அந்த நிலா, சரியாகச் சொல்வதானால் அடிப்புறம், நிலவின் அடிவயிற்றுப் பாகம், பூமிக்கு மிக நெருங்கிக் கடந்து சென்ற அந்தப் பகுதி, கெட்டிப்பட்ட படிவுகளாலும்  செதில்களாலும்  மூடப் பட்டிருந்தது.  அது  ஒரு மீனின் வயிற்றினைப் போலத் தோற்றமளிக்கத் தொடங்கி விட்டது. அந்த வாசனை கூட, நான் நினைவு கூர்கிற மாதிரி, முழுமையாக மீன் போல் இல்லாவிட்டாலும் கூட, மங்கலான வகையில் ஒரே மாதிரியிருந்தது, புகையிடப்பட்ட சால்மன் மீன்களைப் போல.

யதார்த்தத்தில், ஏணியின் மேலிருந்து, கடைசி குறுக்குக் கட்டையின் மீது நேராக நின்றபடி, உங்களால் நிலவினைத் தொட  முடியும்  உங்கள்  கைளை  மேலே  உயர்த்தினால். நாங்கள் அளவுகளை மிகக் கவனமாக எடுத்திருந்தோம் (நாங்கள் சந்தேகப்படவில்லை அவள் எங்களிடமிருந்து விலகிச் செல்கிறாள் என்பதை).  நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டிய ஒரே விஷயமாக இருந்தது என்னவென்றால் எங்கே உங்கள் கைகளைப்  போடுவது என்பதுதான்.  திடமாகத்  தோன்றிய  ஒரு செதிலை  நான்  எப்போதும்  தேர்ந்தெடுத்தேன்  (நாங்கள்  ஐந்து அல்லது ஆறுபேர் கொண்ட குழுக்களாக மேலேறினோம்), பிறகு  நான்  ஒரு  கையால்  பிடித்துக் கொண்டு தொங்குவேன், மேலும் உடனடியாக ஏணியும் தோணியும்  எனக்கு  அடியில்  நகர்ந்து  போவதை  உணர்வேன். மேலும் நிலவின் இயக்கமானது  பூமியின் ஆகர்ஷணத்திலிருந்து என்னைப்  பிய்த்து  விடும்.  ஆம்,  நிலவு  அவ்வளவு  வலிமையாக  இருந்ததால்தான் அது உங்களை மேலே இழுத்துக் கொண்டது.  ஒன்றிலிருந்து  மற்றொன்றுக்கு  மாறிய   நிமிடமே  நீங்கள் இதை உணர்ந்து கொள்வீர்கள்: நீங்கள் திடீரென்று உந்தி மேலெழும்ப வேண்டும், ஒரு விதமான குட்டிக்கரணத்துடன், செதில்களைப் பிடித்தபடி, உங்களுடைய கால்களை உங்களின் தலைக்கு மேலே வீசியபடி, நிலவின் மேல் தளத்தில் உங்கள் கால்கள் இருக்கும் வரை. பூமியிலிருந்து பார்க்கும் போது  உங்கள்  தலை  கீழாக  இருக்க  தொங்கிக்  கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியிருக்கும். ஆனால் உங்களைப் பொருத்தவரை அதுதான் எப்போதுமுள்ள நிலை. ஒரே ஒரு விநோத விஷயம் என்னவென்றால் நீங்கள் உங்கள் பார்வையை உயர்த்தி உங்களுக்கு மேல்புறத்திலிருக்கும் கடலைப் பார்ப்பீர்கள், மினுங்கியபடி,  தோணியும்  மற்றவர்களும்  தலைகீழாக,  ஒரு திராட்சைக் கொடியிலிருந்து தொங்கும் கொத்து திராட்சைகளைப் போல.

எனது செவிட்டு உறவினன், அவ்விதமான தாவல்களைச் செய்வதில் பிரத்யேக திறமை உடையவனாகத் தோன்றினான். அவனது  நுணுக்கமில்லாத  கைகள்,  நிலவின்  மேற்புறத்தைத் தொட்டவுடன் (அவன்தான்  எப்போதுமே  ஏணியிலிருந்து எம்பிக்  குதிப்பவர்களில்  முதல்  ஆளாக இருந்தான்), திடீரென்று   நுண்மை மிக்கதாயும், உணர்வு மிக்கதாயும் ஆயின. அவன் தன்னை தூக்கி ஏற்றிக் கொள்ளக் கூடிய புள்ளியை அவை உடனடியாகக் கண்டுபிடித்தன.  நிஜத்தில் அவனது உள்ளங்கைகளின்  அழுத்தமே  போதுமானதாக இருந்தது துணைக்  கிரகத்தின்  கடின  தளத்தின்  மீது  ஒட்டிக்  கொள்ள. அவன் கைகளை நீட்டியவுடன், ஒரு சமயம் நான் நினைத்தேன், நிலவு அவனை நோக்கி வந்ததாக.

பூமிக்கு  மீண்டும்  திரும்பி  வருவதிலும்  அவன்  அதே அளவுக்கு நுணுக்கமானவனாக இருந்தான், அந்த செயல்பாடு இன்னும் கூடுதலான சிரமம் உள்ளது. எங்களால் எவ்வளவு உயரமாக முடியுமே அவ்வளவு எகிறிக் குதித்தலிலும், எங்கள் கைகள் மேல் நோக்கி உயர்த்தியபடி (நிலவிலிருந்து  பார்த்தால், அதாவது, காரணம்  பூமியிலிருந்து  பார்க்கும்  போது  அதிகம் எம்பிக்  குதித்தலைப்  போலத்  தெரியும்,  அல்லது கீழ்நோக்கிபடி நீந்துவதைப் போல, கைகள் எங்கள் இருபுறமிருக்க), வேறு  வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் பூமியிலிருந்து  குதிப்பதைப்  போல,  இப்பொழுதுதான்   நாங்கள் ஏணி இல்லாமலிருந்தோம், காரணம்  எதன்  மீதும் சாத்தி வைப்பதற்கு நிலவின் மேல் எதுவுமிருக்கவில்லை. ஆனால் அவனுடைய  கைகள்  வெளிப்புறமாக   நீட்டியபடி   இருக்க  குதிக்க வேண்டியதற்குப் பதிலாக,  எனது உறவினன்  நிலவின்  தரை  மீது  மடிந்தபடி, அவனுடைய  தலை  குனிந்தவாறிருக்க  ஒரு  குட்டிக்கரணத்திற்கு தயாரானது போல, பிறகு எம்பினான்.  ஏணியிலிருந்து  நாங்கள் அவனைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தோம்,  காற்றில் விறைப்பாக, அவன் ஏதோ நிலவின்  மாபெரும் பந்தினை தாங்குகிறவன் போல, பிறகு தூக்கி எறிகிறது போல, அவனது கைகளினால் தாக்கிய வண்ணமிருந்தான். பிறகு, அவனுடைய கால்கள் எட்டும் தூரத்தில்  வந்தவுடன், நாங்கள் அவனது கால்மணிக் கட்டுகளைப் பற்றி ஏணியின் தளத்திற்கு இழுத்துக் கொண்டோம்.

இப்பொழுது நீங்கள் கேட்பீர்கள் நாங்கள் என்ன விஷயத்திற்கு நிலவின் மேலேறிச் சென்றோம் என்று. நான் உங்களுக்கு விளக்குகிறேன். ஒரு வாளி மற்றும் பெரிய கரண்டியுடன் நாங்கள் பால் சேகரிக்கச் சென்றோம். நிலவுப் பால் மிகவும் கெட்டியாக இருந்தது, ஒருவிதமான க்ரீம் கட்டியைப் போல.  ஒரு செதிலுக்கும் மற்றதிற்கும் இடைப்பட்ட பிளவுகளில் அது உண்டாயிற்று,  பூமியில் உண்டாகிய பல வேறு உடல்கள் மற்றும் பொருள்களின் நொதிப்பினால் உண்டாயிற்று அது.   பிரெய்ரி  காடுகளின்  மீதும்,  ஏரிகளின் மீதும்,  வனங்களின்  மீதும்  நிலவு  பயணம்  செய்த  போது உதறி எழுந்து ஒட்டிக் கொண்டவை அவை. அது பிரதானமாக தாவர சாரங்களாலும், தலைப்பிரட்டைகளாலும், கருந்தாரினாலும், அவரையின விதைகளாலும், தேன், மாவு கிரிஸ்டல்கள்,  சுறாயின  மீன்  முட்டைகள், பூஞ்சக் காளான்கள், மகரந்தப் பொடிகள், ஜெலாட்டின் பொருள்கள், புழுக்கள், பிசின்கள், மிளகு, மினரல் உப்புகள், வெடித்தலின் மிச்சங்கள் போன்றவற்றால் ஆக்கப்பட்டிருந்தது.  நீங்கள் நிலவின்  செதில்செதிலான மேல் தளத்தில்  உங்கள்  கரண்டியை  நுழைக்க  வேண்டியதுதான்.  அந்த விலை மதிப்பற்ற கசத்துடன் வெளியில் கொண்டு வருவீர்கள். தூய்மையான நிலையில் அல்ல வெளிப்படையாக. நிறைய வேண்டாத பொருள்கள் அதிலிருந்தன. நொதிப்பில் (நிலவானது பாலை வனங்களின் மீதிருந்த வெப்பக் காற்றின்  விரிந்த பகுதிகளின் மீது கடந்து சென்ற போது அது நடந்தது) எல்லா உடலங்களும் உருகிவிடவில்லை.  சில அதில் ஒட்டிக் கொண்டு கிடந்தன. விரல் நகங்கள், எலும்பு ஜவ்வுகள், போல்ட்டுகள், கடல் குதிரைகள், நட்டுகள் மற்றும் தாவர அடிக்கட்டைகள், சிதிலமான பீங்கான் கோப்பைகள், தூண்டில் முள்கள், சில சமயம் தலை வாரும் சீப்புகள் கூட.  ஆகவே சேகரிக்கப்பட்ட பிறகு  இந்த பிசின், சுத்தகரிக்கப்பட்டு வடிகட்டப்பட வேண்டியிருந்தது.  ஆனால் அது சிரமமாக இருக்கவில்லை. மிகவும் கடினமான  பகுதியானது  பூமிக்கு  அதை அனுப்ப வேண்டியிருந்ததுதான். இப்படித்தான் நாங்கள் செய்தோம் அதை. நாங்கள் ஒவ்வொரு கரண்டியாக காற்றில் வீசினோம், கரண்டியை ஒரு கவண் வில்லாக வைத்து. அந்த வெண்ணெய் பறந்தது, நாங்கள் வலுவாக  வீசினோமென்றால்  அது  மேல்தளத்தின் மீது ஒட்டிக் கொண்டது, நான் சொல்வது கடல்தளத்தின் மீது. அங்கே  சேர்ந்துவிட்ட பிறகு அது மிதந்தது, அதை தோணியில்  இழுத்துக்  கொள்ள  சுலபமாக  இருந்தது.  இந்தச் செயல்பாட்டில்  கூட  என்னுடைய காது கேளாத உறவினன் ஒரு பிரத்யேகத் திறமையை வெளிப்படுத்தினான். அவனுக்கு நல்ல பலமும் குறிபார்க்கும் திறனுமிருந்தது. ஒரேயொரு கூர்மையான வீச்சில் அவனுக்கு நேராக நாங்கள் தோணியில் வைத்துக் கொண்டிருந்த வாளிக்கு நேரடியாக நிலவுப்பாலை அனுப்ப முடிந்தது.  என்னைப்  பொருத்தவரை  நான்  எப்போதாவது ஒருமுறை தவறியிருக்கிறேன். கரண்டியில் உள்ளவை நிலவின் ஆகர்ஷணத்திலிருந்து மீண்டு வரத் தவறி என் கண்களின் மேலேயே விழும்.

என்னுடைய உறவினன் சிறந்து விளங்கிய எல்லா விஷயங்களைப் பற்றியும் நான் இன்னும் உங்களுக்குச் சொல்லவில்லை.  நிலவின்  பாலினை  அதன்  செதில் களிலிருந்து பிரித்தெடுப்பது  அவனுக்கு  பிள்ளை  விளையாட்டுப்  போல. கரண்டிக்குப்  பதிலாக அவன்  பல நேரங்களில்  அவனுடைய வெறும்  கைகளை  அல்லது ஒரு விரலை  செதில்களுக்கு  அடியில்  அழுத்த  வேண்டியதுதான்.  அவன் எந்த விதமான ஒழுங்குபடுத்தப் பட்ட முறைகளிலும் செல்லவில்லை,  ஆனால் தனிமையான பகுதிகளுக்குச் சென்றான், ஒன்றிலிருந்த மற்றொன்றுக்குத்  தாவிக்  குதித்தபடி,  அவன்  ஏதோ  தந்திர வேலைகளை நிலவின்  மீது  செய்கிறவன்  போல, நிலவை ஆச்சரியப்படுத்தியபடி,  அல்லது கிச்சு கிச்சு மூட்டியபடி. மேலும்  அவன்  எங்கு கையைப் போட்டாலும் நிலவுப் பால் ஒரு சினை ஆட்டின் காம்புகளிலிருந்து வருவது போல பீய்ச்சி அடித்தது.  மற்ற எல்லோரும் அவனைப் பின் தொடர்ந்து, அவன் அழுத்தி வெளியில் எடுப்பதை எங்கள் கரண்டிகளில் சேகரிக்க வேண்டியது மட்டும்தான். முதலில் இங்கே,  பிறகு  அங்கே, ஆனால் எப்போதுமே ஒரு சந்தர்ப்பவசம் போல–காரணம் காது கேளாதவனின் இயக்கங்கள்  எவ்வித  தெளிவான, நடைமுறை அர்த்தமில்லாதது போலத் தோன்றியது. சில இடங்கள் இருந்தன, எடுத்துக் காட்டாக, அவன் தொட வேண்டுமென்பதற்காகவே தொட்ட சில இடங்கள். இரண்டு செதில்களுக்கு இடையிலான இடைவெளிகள், அந்த அம்மணமான, நிலவின் மென்மையான மிருதுவான தசை மடிப்புகள்.  சில  நேரங்களில்  என்  உறவினன் அவனது விரல்களை மாத்திரம் வைத்து அழுத்தாமல்–ஒரு வித கணக்கிடப்பட்ட எம்பல்களில்–அவனுடைய கால் கட்டை விரலை (அவன் நிலவின் மீது வெறுங்காலில் ஏறிக் கொண்டான்) அழுத்தினான்.  மேலும்  அவன்  தாவிக்  குதித்தடி சென்ற போது அவனது தொண்டையிலிருந்து  கிளம்பிய  பறவைக் கீச்சொலிகள்  போன்ற  சப்தத்தை  வைத்துப்  பார்க்கும்  போது  இது  அவனுக்கு  களியாட்டத்தின் உச்சமாகத் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

நிலவின்  மேலிருந்த  மண்  சீரான வகையில் செதில் செதிலாக இருக்கவில்லை.  மாறாக  வழுவழுப்பான  வெளிர்ந்த களிமண்ணின்  அங்கொன்றும்  இங்கொன்றுமான பகுதிகளைக் காட்டியது. இந்த மிருதுவான பகுதிகள் காதுகேளாதவனை குட்டிக்கரணம் அடிக்கவோ அல்லது ஏறத்தாழ ஒரு பறவையைப் போல பறக்கவோ தூண்டியது, அவன்  ஏதோ  அவனுடைய  முழு  உடலையும்  நிலவின் உட்பகுதிக்குள்  பதிய  வைக்க  விரும்புகிறவனைப்  போல. அவன் இந்த வகையில் தொடர்ந்து துணிந்து செல்கிறபோது, ஒரு  புள்ளியில்  அவன்  எங்களிடமிருந்து  மறைந்து  போனான். நிலவின் மேலே,  மிக  விரிந்த  பிரதேசங்கள் இருக்கின்றன நமக்கு அவற்றை ஆராய்வதற்கான காரணமோ ஆர்வக் குறுகுறுப்போ இருந்ததில்லை, அங்குதான் என் உறவினன் காணாமல் போனான்.  எங்கள்  கண்களின்  முன்னால் அவன் போட்ட குட்டிக் கரணங்களும் முழங்கை இடிப்புகளும்  ஒரு தயாரிப்பே என்பதை நான் சந்தேகித்திருந்தேன், மறைவான பிராந்தியங்களில் நடப்பதற்கென்று வைக்கப்பட்டிருந்த வற்றிற்கான ஒரு முன் தயாரிப்பே.

துத்தநாக மலை உச்சிகளின் இரவு சமயங்களில் நாங்கள் ஒரு விநோதமான மனநிலையில் இருந்தோம்: சந்தோஷமாய், ஒருவித சஸ்பென்ஸுடன், மூளைக்குள்ளாக என்பதை விட அது ஏதோ எங்களின் மண்டையோட்டுக்குள் என்கிற மாதிரி, நாங்கள் ஒரு மீனை உணர்ந்தோம், நீந்தியபடி, நிலவின் ஆகர்ஷணத்தில் ஈர்க்கப்பட்டபடி. இவ்வாறு நாங்கள் தொடர்ந்து சென்றோம், விளையாடியபடியும் பாடிக்கொண்டும். கேப்டன் மனைவி யாழ் நன்றாக வாசிப்பாள். கேப்டன் மனைவிக்கு நீண்ட கைகள் இருந்தன, அது போன்ற இரவுகளில் வெள்ளி நிறத்தில் ஈல் மீன்களைப் போலிருக்கும் அவை. அவளது கையிடுக்குகள் கடல் அர்ச்சின்களைப் போல இருண்டும் மர்மமாகவுமிருந்தன. யாழின் ஓசை இனிமையாகவும் துளைத்தெடுக்கிற மாதிரி யுமிருந்தது. அவ்வளவு இனிமையாகவும் துளைத்தெடுக்கிற மாதிரியு மிருந்ததால் அது ஏறத்தாழ தாங்கவொன்னாததாக, நாங்கள் நீண்ட கத்தல்களை எழுப்பக் கட்டாயப்படுத்தியது. இசைக்குப் பின்னணியாகவன்றி அதைக் கேட்பதிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக.

ஒளி ஊடுருவித் தெரியும் மெடுஸாக்கள் கடலின் மேல் புறத்திற்கு வந்தன, அங்கே ஒரு கணம் துடித்து, பிறகு பறந்து போயின, நிலவினை நோக்கி அசைந்தபடி. குட்டி Xlthlx. அவற்றை நடுக்காற்றில் பிடித்து சந்தோஷப்பட்டாள், அது எளிதாக  இல்லாதிருந்த  போதிலும்.  ஒரு முறை, அதில் ஒன்றைப்  பிடிப்பதற்கு  அவளது சிறிய கைகளை நீட்டிய போது, அவள் சிறிது மேலே குதிக்க இதனால் அவள் விடுபட்டாள். அவள் மிக ஒல்லியாக இருந்தாள், பூமியின் இழுவையானது  நிலவின்  ஆகர்ஷணத்தினை  முறியடித்து  மீட்டுக் கொண்டு வரத் தேவையான எடையில் ஒன்று அல்லது இரண்டு அவுன்ஸ்கள் அவள் குறைவாக இருந்தாள்: மெடுஸாக்களுக்கு இடையில் அவள் பறந்து போனாள், கடலுக்கு மேலே தொங்கியபடி. அவள் பயந்து போய் கத்தினாள். பிறகு சிரித்து அப்புறம் விளையாடத் தொடங்கினாள், பறந்தவாறிருந்த சிப்பி மீன்களையும் நன்னீர்வாழ் சிறுமீன்களையும் பிடித்தபடி, சிலவற்றைத் தன் வாயில் திணித்து மென்றபடி. நாங்கள் பிரயாசை எடுத்து துடுப்பு போட்டோம், அந்தக் குழந்தையைத் தொடர: நிலவு ஓடியது அதன் கோணல்வட்டப் பாதையில், வானத்தின் வழியாக இந்த கடலின விலங்குகளின் கூட்டத்தை இழுத்துக் கொண்டு. இத்துடன் ஒரு நீண்ட தொடர்ச்சி: பின்னிக் கொண்ட கடல் தாவரங்கள், மற்றும் லப்ற்ட்ப்ஷ் அவற்றுக்கிடையில் தொங்கியபடி. அவளது இரண்டு பிசிறான ஜடைகளும் தாமாகவே பறப்பது போலத் தோன்றின, நிலவை நோக்கி விரிந்தபடி. ஆனால் இந்த சமயத்தில் அவள் காற்றில் உதைத்துக் கொண்டும் வெளியேறத் துடித்துக் கொண்டுமிருந்தாள், அது ஏதோ அந்த பாதிப்பினை எதிர்க்க விரும்பியவள் போல, மேலும் அவளது காலுறைகள்–இந்த பறத்தலில் அவளது காலணிகளை இழந்து விட்டிருந்தாள்–அவளுடைய கால்களிலிருந்து நழுவி இங்குமங்குமாக அசைந்தன, பூமியின் இழுவையினால் ஈர்க்கப்பட்டு. ஏணியில் மேலே நாங்கள் அவற்றைப் பிடிக்கப் பார்த்தோம்.

காற்றிலிருந்த  அந்த  சிறிய  பிராணிகளைத் தின்பதென்கிற கருத்தாக்கம் நல்லதாகவே இருந்தது. எவ்வளவு கூடுதலான எடையை Xlthlx அடைந்தாளோ அவ்வளவு அவள் பூமியை நோக்கி சரிந்தாள்.  நிஜத்தில், மேலே சுற்றிப் பறந்து கொண்டிருந்த அந்த பொருள்களிலேயே அவளுடைய உடல்தான் பெரியது.  மெல்லுடலிகளும், கடல் தாவரங்களும், பிளான்க்டன்களும் அவளைச் சுற்றிச் சுழலத் தொடங்கின. சீக்கிரமாகவே அந்தக் குழந்தை மீது சீலிசிய சிறிய சங்குகள்,  கடல்தாவரங்களின் பிசிறுகள் மூடிக் கொள்ளத் தொடங்கின. இந்த சிடுக்கலில் அவள் எவ்வளவு தூரமாக மறைந்து போனாளோ அந்த அளவு அவள் நிலவின் இழுவையிலிருந்து விடுவிக்கப் பட்டாள்.  தண்ணீரின்  தளத்தினைச் சீவியபடி பிறகு கடலுக்குள் விழுந்தாள்.

நாங்கள் வேகமாகத் துடுப்பு வலித்தோம் அவளை வெளியே எடுத்துக் காப்பாற்ற: அவளது உடல் தொடர்ந்து காந்தக் கவர்ச்சியுடனிருந்தது. மேலும் நாங்கள் அதிகம் உழைக்க வேண்டியிருந்தது அவள் மீது படிந்திருந்த பொருள்களைச் சுரண்டி எடுப்பதற்கு. இளம் கோரல்கள் அவள் தலையில் சுற்றப்பட்டிருந்தன. நாங்கள் ஒவ்வொரு தடவை அவள் தலை முடியில் சீப்பை நுழைத்த போதும் சார்டைன் மீன்களும் கிரே மீன்களின் சாரலும் விழுந்தது. சிறு லிம்ப்பெட் சங்குகளால் அவள் கண்கள் இறுக்கி மூடப்பட்டிருந்தன. அவை தம் இழுப்பான்களால் அவளது விழிமூடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு தொங்கின. தூண்டில் இரைமீன்களின் கால்கள் அவளுடைய கைகள் மற்றும் கழுத்தைச் சுற்றிக் கொண்டு கிடந்தன. இப்போது அவளது சிறிய உடையானது  ஸ்பான்ஜு களாலும் கடல்  தாவரங்களாலும்  நெய்யப்பட்டது  போலத் தோன்றியது. அவற்றில்  மோசமான வற்றை  அவள்  மேலிருந்து  எடுத்து விட்டோம்.  ஆனால் பல வாரங்களுக்குப் பிறகும் கூட மீன் துடுப்புகள் மற்றும்  ஓடுகளை அவள்  மேலிருந்து பிய்த்தெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது சருமம் ஒருசெல் ஆல்காக்களால் புள்ளியிடப்பட்டிருந்தது, தொடர்ந்து அவ்வாறே பாதிக்கப் பட்டிருந்தது. அவள் மங்கலான வகையில் கறும் புள்ளிகளால் தெளிக்கப்பட்டவள் போல-கூர்மையாக அவளைக் கவனிக்காத ஒருவருக்கு–தோன்றினாள்.

இது உங்களுக்கு பூமி மற்றும் நிலவின் தாக்கங்கள் எப்படியிருந்தன என்பது பற்றி ஒரு காட்சியைக் கொடுக்க வேண்டும். நடப்பில் சரிசமமாக, இரண்டுக்குமிடையிலான வெளிக்காக போரிட்டபடி. நான் பிற வேறு விஷயங்களைச் சொல்கிறேன்: துணைக் கோளிலிருந்து இறங்கிய ஒரு பொருள் இன்னுமே கூட கொஞ்ச நேரத்திற்கு நிலவின் உந்தத்தினால் சக்தியேற்றப் பட்டிருக்கும். அதனால் நம்முலகத்தின் ஈர்ப்பினை உதறித் தள்ளும். நான் கூட, என் பெரிய கனத்த உடலோடு கூட: ஒவ்வொரு தடவை நான் மேலேயிருந்து வந்த போதும், பூமியின் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்குப் பழகிக் கொள்ள சிறிது நேரமெடுத்துக் கொண்டேன். மற்றவர்கள் என் கைகளைப் பற்றி இழுத்து பிடித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும், அசைந்தாடும் தோணியில் ஒரு கற்றையாகத் தொங்கியபடி. அப்பொழுது என் தலை இன்னும் தொங்கியபடி இருக்க கால்கள் வானத்தை நோக்கி நீட்டியபடி இருக்கும்.

“பிடித்துக் கொள்! எங்களைப் பிடித்துக் கொள்!”. அவர்கள் என்னிடம் கத்திச் சொன்னார்கள். மேலும் இந்தத் தடவல்களில், சில நேரங்களில் திருமதி. vhd vhd யின் மார்பகங்களில் ஒன்றினைப் போய்ப் பற்றிக் கொள்வதில் இது முடிந்திருக்கிறது. அவை வட்டமாகவும், திடமாகவுமிருந்தன, அவற்றுடனான தொடுதல் இனிமையாகவும் உறுதியாகவுமிருந்தது. அவற்றின் ஈர்ப்பானது நிலவின் ஈர்ப்பளவுக்கோ அல்லது அதை விட வலுவாகவோ இருந்தது. குறிப்பாக, கீழே பாய்ந்திறங்கும்போது என்னுடைய மற்ற கையை அவளுடைய இடுப்பைச் சுற்றிப் போட முடிந்தால். இத்துடன் நான் நம் உலகில் மீண்டும் வந்திறங்கினேன். தடாலென்ற ஓசையுடன் தோணியின் அடியில் போய் விழுந்தேன், அங்கே கேப்டன் vhd vhd என்னை மீண்டும் சுயநினைவுக்கு வரச் செய்ய என் முகத்தில் ஒரு வாளி தண்ணீரை வீசினான்.

இப்படித்தான் கேப்டன் மனைவியுடனான என்னுடைய காதல் கதை தொடங்கியது, மேலும் எனது துயரங்களின் கதையும். காரணம் எனக்கு அதிக காலமாகவில்லை கூர்ந்து அவள் யாரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் என்பதை அறிவதற்கு: என் உறவினனின் கைகள் அந்த துணைக் கோளினைப் பிடித்ததும், நான் திருமதி.vhd vhd யை உற்றுக் கவனித்தேன். அவளது கண்களில்  காது கேளாதவனின் நிலவினுடனான பரிச்சயம் அவளுக்குள் எழுப்பிய எண்ணங்களை என்னால் படிக்க முடிந்தது. மேலும் அவன் தன் மர்மமான நிலவுப் பயணங்களில் மறைந்த பொழுது நான் அவள் பொறுமையிழப்பதைப் பார்த்தேன், ஏதோ vhd vhd முள் மீது நிற்கிறவளைப் போல. பிறகு அதெல்லாம் எனக்குத் தெளிவாயிற்று எப்படி திருமதி.vhd vhd நிலவின் மீது பொறாமை கொள்ளத் தொடங்கினாள் என்பதையும் நான் என் உறவினன் மீது பொறாமைப் பட ஆரம்பித்தேன் என்பதையும். அவளுடைய கண்கள் வைரங்களால் செய்யப்பட்டிருந்தன, திருமதி.vhd vhd யினுடையவை. அவள் நிலவினைப் பார்க்கும் பொழுது அவை ஒளித் தூண்டல் பெற்றன ஏறத்தாழ சவால் விடுவது போல அவள் ஏதோ இப்படிச் சொல்வது போலவும்: “நீ அவனை அடைய முடியாது!” மேலும் நான் ஒரு வெளியாள் போல உணர்ந்தேன்.

இதை எதையுமே கொஞ்சமும் புரிந்து கொள்ளாதிருந்தவன்  காது கேளாத என் உறவினன்தான். அவன் கீழே இறங்க உதவியபோது, கீழே இழுத்துவிட்டபடி,–நான் ஏற்கனவே உங்களுக்கு விளக்கியிருக்கிறபடி–அவனது கால்களைப் பிடித்து, திருமதி.vhd vhd தனது நிதானத்தை முழுமையாக இழந்தாள். அவனது கனம் சகலத்தையும் அவளது உடல் மீது வாங்கிக் கொள்வதற்கு எதையெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் செய்தாள். அவளது நீண்ட வெள்ளி நிறக் கைகளை அவன் மீது அணைத்தபடி. என் இதயத்தில் ஒரு குத்து வலியை  நான் உணர்ந்தேன் (நான் அவளுடன் ஒட்டிக் கொண்ட சமயங்களில், அவளது உடல் மிருதுவாகவும் கருணையாகவுமிருந்தது, என் உறவினன் இறங்கும் சமயத்தில் போல ஆனால் முன்புறமாக துருத்தி நிறுத்தப் பட்டிருக்கவில்லை). அவன் பாரமுகமாக இருந்தான், இன்னுமே அவனது நிலவுப் பெருமகிழ்வில் தன்னை இழந்தபடி.

நான் கேப்டனை நோக்கினேன், அவனும் கூட அவன் மனைவியின் நடத்தையைக் கவனித்தானா என்று வியந்து. அவனுடைய  அந்த  முகத்தில் என்றுமே எந்த ஒரு வெளிப்பாடும் இருந்ததில்லை, உப்புத் தண்ணீரால் அரிக்கப்பட்டு,  தார் போன்ற  சுருக்கங்களினால் வடுவாக்கப்பட்டு.  காது கேளாதவன்தான்  நிலவிலிருந்து  பிரிந்து வருவதற்குக் கடைசி ஆளாக இருந்ததால், அவன் வருகையானது தோணிகள் கிளம்புவதற்கான சமிக்ஞையாக இருந்தது. பிறகு, ஒரு அசாதரணமான பணிவான உடலசைவுடன், vhd vhd யாழை தோணியின் கீழிருந்து எடுத்து அவன் மனைவியிடம் கொடுத்தான். அவள் எடுத்துக் கொண்டு சில ஸ்வரங்களைப் பாட வேண்டியிருந்தது.  யாழை  விட  அதிகமாக  அவளை காது கேளாதவனிடமிருந்து பிரித்தது வேறு எதுவுமிருக்க முடியாது. அந்த சோகமான பாடலை நான் தாழ்ந்த குரலில் பாடத் தொடங்கினேன். “ஒவ்வொரு மின்னும் மீனும் மிதக்கிறது, மிதக்கிறது.  ஒவ்வொரு கறுத்த மீனும் அடியிலிருக்கிறது, கடலின் அடியிலிருக்கிறது . . . .”  என் உறவினனைத் தவிர மற்றெல்லாரும் என் சொற்களை எதிரொலித்தனர்.

ஒவ்வொரு மாதமும், துணைக் கோள் விலகத் தொடங்கியவுடன், காது கோளாதவன் இந்த உலகின் விஷயங்களிலிருந்து பிரிந்த ஒரு தனிமைக்குத் திரும்பினான். அவனை மீண்டும் தூண்டியது பௌர்ணமியின் வருகைதான். அந்த சமயம் நான் விஷயங்களையெல்லாம் ஒரு மாதிரித் தயாரித்திருந்தேன். ஆகவே மேலே செல்ல வேண்டியது என் முறையாக இருக்காது. நான் கேப்டன் மனைவியுடன் தோணியிலே தங்கலாம். ஆனால் என் உறவினன் ஏணியில் ஏறியவுடன்  திருமதி.vhd vhd சொன்னாள்: “இந்த தடவை நானும் மேலே செல்ல விரும்புகிறேன்!”

இது முன்பு எப்போதுமே நடந்ததில்லை. நிலவின் மேலே கேப்டன் மனைவி என்றுமே  ஏறிச் சென்றதில்லை. ஆனால் vhd vhd எந்தவித ஆட்சேபமும் சொல்லவில்லை. நிஜத்தில் அவன் அவளை ஏணியின் மேற்பகுதிக்கு உடம்பால் தள்ளிவிட்டான், விளித்தபடி. “அப்படியானால்  முன்னே போ! ” மேலும் நாங்கள் யாவரும் அவளுக்கு உதவி செய்யத் தொடங்கினோம். நான் அவளைப் பின்புறமிருந்து பிடித்துக் கொண்டேன், அவளை வட்டமாகவும் மிருதுவாகவும் என் கைகளில்  உணர்ந்தேன்.  அவளை  மேலே  தூக்கிப்  பிடிக்க  என் முகத்தையும் உள்ளங்கை களையும் அவள் மீது வைத்து அழுத்தத்  தொடங்கினேன்.  மேலும்  அவள்  நிலவின் கோளத்தில் எழும்பத் தொடங்கும் போது என் இதயம் துயருற்றது அந்த இழந்து போன தொடுதலினால். எனவே அவள்  பின்னால்  அவசரமாகச் செல்ல ஆரம்பித்தேன் இவ்வாறு சொல்லியபடி. “நான் கொஞ்ச நேரம் மேலே போகிறேன், நான் கூட, உதவி செய்ய!”

நான் ஒரு கிடுக்கியில் பிடித்தது போல நிறுத்தப் பட்டேன். “நீ இங்கேயே இரு. பிறகு செய்வதற்கு உனக்கு வேலையிருக்கிறது.” கேப்டன் கட்டளை இட்டான், குரலை உயர்த்தாமல்.

அந்த கணத்தில் ஒவ்வொருவருடைய உள்நோக்கங்களும் ஏற்கனவே தெளிவாகிவிட்டிருந்தன. எனினும் என்னால் விஷயங்களை  விளங்கிக்  கொள்ள  முடியவில்லை. இப்பொழுது கூட நான் சரியாகத்தான் விளக்கியிருக்கிறேனா என்பது பற்றி எனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை.  நிச்சயமாக, கேப்டனின் மனைவி என் உறவினன் தனியாக மேலே செல்வதற்கு நீண்ட காலமாக தீர்மானம் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்  (அல்லது  குறைந்த பட்சம் தனியாக அவன் நிலவுடன் செல்வதை தவிர்க்க விரும்பியிருக்க வேண்டும்). ஆனால்  இதை விட  பேராசை  மிக்க  திட்டத்தை  வைத்திருந்தாள்,  அது  காது கேளாதவனின்  உடன்படிக்கையுடன் நிகழ்த்தப்பட வேண்டியது.  அவர்கள்  இருவருமாக நிலவின் மேலே ஒரு மாதம்  பதுங்கிக்  கொள்ள  அவள்  விரும்பினாள்.  ஆனால் ஒரு வேளை என் உறவினன், அவன் காது கேளாதிருந்தபடியால், அவள் அவனுக்கு விளக்கிச் சொன்ன எதையுமே புரிந்து கொள்ளவில்லை அல்லது  ஒரு  வேளை  அந்த  யுவதியின் ஆசைகளின்  குவிமையமே  அவன்  என்று  தெரிந்துகொள்ளக்கூட இல்லை. அப்படியானால்  கேப்டன்? அவன் அவளைத் தொலைத்து விடுவதைத் தவிர வேறு சிறந்த விஷயத்தையும் விரும்பவில்லை. நிஜத்தில் மேலே அவள் அடைக்கப்பட்டவுடன்,  அவனுடைய விருப்பங்களுக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுப்பதையும் தீய நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதையும் நாங்கள் பார்த்தோம். ஆனால் ஆரம்பத்திலிருந்தே நிலவின் சுற்றுப்பாதை அகலமாவதை  அவன் அறிந்திருந்தானா?

நாங்கள் எவருமே அதை சந்தேகித்திருக்க முடியாது. காது கேளாதவன் ஒரு வேளை சந்தேகித்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் மட்டுமே.  அவன் நடப்புகளை அறிந்திருந்தான் நிழலான வழிகளில். அன்றிரவு நிலவிடமிருந்து விடைபெற வேண்டிய கட்டாயமிருக்கும் என்பது பற்றிய முன்னறிதல் அவனுக்கு இருந்திருக்கக் கூடும். அதனால்தான் அவன் தனது ரகசிய இடங்களில்  மறைந்து கொண்டு பிறகு கீழே தோணிக்குத் திரும்ப வேண்டிய நேரம் வந்தவுடன்தான் மீண்டும் தோன்றினான். அவனைப் பின் தொடர்வது கேப்டனின் மனைவிக்கு  எந்த  பயனும் தராது.  அந்த  செதில்  மிகுந்த பிரதேசத்தை  அவள்  குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பல முறை கடந்து சென்றதை நாங்கள் பார்த்தோம். பிறகு அவள் திடீரென நிறுத்தினாள், தோணியிலிருந்த எங்களைப் நோக்கியபடி, அது ஏதோ நாங்கள் அவனைக் கண்டோமா என்று எங்களைக் கேட்பது போல.

நிச்சயமாக அந்த இரவில் ஏதோ விநோதமிருந்தது. பௌர்ணமி காலத்தில் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டது போலிருக்க வேண்டிய கடல் தளம் அல்லது சிறிது வானத்தை நோக்கி வளைந்த மாதிரி இருக்க வேண்டியது இப்போது தளர்வாக, சரிந்தபடி இருந்தது. நிலவின் காந்தம் இனியும் தனது முழு சக்தியைப் பயன்படுத்தாதது போலத் தோன்றியது. வெளிச்சம் கூட மற்ற பௌர்ணமிகளில் இருந்ததைப் போலிருக்கவில்லை. இரவின் நிழல்கள் எப்படியோ அடர்த்தியாகிவிட்டது போலத் தோன்றின. மேலே இருந்த எங்கள் நண்பர்கள் இங்கே என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.  நிஜத்தில், அவர்கள் எங்களை மிரண்டு போன கண்களுடன் பார்த்தனர். மேலும் அவர்களின் வாய்களிலிருந்தும் எங்ளுடையதிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் வந்தது அலறல்- “நிலவு விலகிப் போகிறது!”

அலறல் ஒலித்து முடிப்பதற்கும் என் உறவினன் ஓடியபடி நிலவுத் தளத்தில் தெரிவதற்கும் சரியாக இருந்தது. அவன் பயந்தது போலத் தோன்றவில்லை அல்லது வியந்தது போலவும். நிலவுப் பரப்பின் மீது அவன் கைகளை வைத்து அவனுடைய வழக்கமான குட்டிக்கரணத்தைச் செய்தான். ஆனால் இந்தத் தடவை காற்றில் அவனை எறிந்து கொண்டு விட்ட பிறகு குட்டி Xlthlx  போல சிறிது நேரம் தொங்கியபடி நிலைத்தான். அவன் நிலவுக்கும் பூமிக்கும் இடையிலாக தலை கீழாக மிதந்தான். பிறகு சிரமத்துடன் தனது கைகளை அசைத்தான், அலைகளை எதிர்த்து நீந்துபவன் ஒருவனைப் போல, நமது கிரகத்தை நோக்கி ஒரு பழக்கமற்ற நிதானத்தில் வந்தான்.

நிலவிலிருந்து மற்ற மாலுமிகள் அவனுடைய முன்னுதாரணத்தைக் கடைபிடிக்கத் துரிதமாயினர். தோணியில் சேகரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த நிலவுப் பால் பற்றி எவரும் அக்கறை கொள்ளவில்லை, அல்லது கேப்டனும் இதற்காக அவர்களைக் கடிந்து கொள்ளவில்லை. அவர்கள் ஏற்கனவே நீண்ட நேரம் காத்திருந்து விட்டார்கள், இந்த இடை வெளி கடப்பதற்குக் கடினமாக இப்போது ஆகியிருந்தது. அவர்கள் என் உறவினனின் தாவலையோ அல்லது நீச்சலையோ போலி செய்யப் பார்த்த போது நடுக்காற்றில் தடவியபடி நின்று போனார்கள். “ஒன்றாகப் பிணைத்துக் கொள்ளுங்கள் முட்டாள்களே! பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்!” என்று கேப்டன் கத்தினான்.  இந்தக் கட்டளைக்கு ஏற்ப, மாலுமிகள் ஒரு குழுவாக அமைய முயன்றனர், ஒரு திரளாக, பூமியின் ஈர்ப்பினைச் சேரும் வரை அவர்களைப் பிடித்து உந்திக் கொள்ள. திடீரென்று ஒரு சத்தமான தண்ணீர்த் தெறிப்பு ஒலியுடன் உடல்களின் தொகுதிகள் கடலில் புதைந்தன.

இப்போது  படகுகள்  நகர்ந்து  சென்றன  அவர்களை  ஏற்றிக் கொண்டு வருவதற்கு. “பொறுமை! கேப்டனின் மனைவியைக் காணவில்லை!” நான் கத்தினேன். கேப்டனின் மனைவியும்  குதிக்கப்  பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் நிலவிலிருந்து இன்னும் சில கஜங்களுக்குள்தான் மிதந்து கொண்டிருந்தாள், மெதுவாக அவளது நீண்ட வெள்ளி நிறக் கைகளை காற்றில் அசைத்தபடி. நான் ஏணியில் மேலே ஏறினேன், அவள் பற்றிக் கொள்வதற்கு ஏதாவது கொடுக்க வேண்டுமென்கிற  பயனற்ற  முயற்சியில்  நான் அந்த யாழை அவளை நோக்கி நீட்டினேன். “என்னால் அவளை எட்ட முடியவில்லை.  நாம் அவள் பின்னால் போக வேண்டும்!” நான் மேலே  குதிக்கத்  தொடங்கினேன், யாழை  நீட்டியபடி.  எனக்கு மேலாக  அந்த  மாபெரும்  நிலவு  வட்டம்  முன்பு  தோன்றியது போலத் தோன்றவில்லை.  அது  மிகவும்  சிறியதாகி விட்டிருந்தது.  மேலும் சுருங்கிக் கொண்டே வந்தது. அது ஏதோ என் வெறித்த பார்வை அதை மேலும் துரத்தி அடிப்பதைப்  போல. காலியாக்கப்பட்ட வானம் அதல பாதாளம்  போன்று  பிளந்து  தெரிந்தது,  அங்கே  அடியில் நட்சத்திரங்கள்  பெருகத்  தொடங்கிவிட்டன.  மேலும் இரவு ஒரு  வெறுமையின்  நதியை என் மீது ஊற்றிக் கொண்டிருந்தது. என்னை மயக்கத்திலும் பெரும்பயத்திலும் மூழ்கடித்தது.

“எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது.” நான் கத்தினேன். “எகிறிக் குதிக்க மிகவும் பயமாக இருக்கிறது. நான் ஒரு கோழை.”  மேலும் அந்த  கணம்  நான்  குதித்தேன்.  வானத்தின்  வழியாக நான் கடுங்கோபத்துடன் நீந்தினேன்.  யாழை அவளை  நோக்கி நீட்டினேன்.  என்னை  நோக்கி  வருவதை  விட்டு அவள் புரண்டு புரண்டு சென்றாள், முதலில் அவளது உணர்ச்சியற்ற முகத்தைக் காட்டியவாறு, பிறகு பிருஷ்டத்தைக் காட்டியவாறு.

“என்னை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொள்!” நான் கத்தினேன். நான் ஏற்கனவே அவளைக் கடந்து சென்று விட்டேன், எனது கைகால்களை அவளுடையதுடன் பின்னியபடி. “நாம் ஒன்றாகப் பின்னிக்கொண்டால் நம்மால் கீழே போக முடியும்.!” மேலும் நான் எனது உணர்வுகளை யெல்லாம் ஒன்றாகக் குவித்தேன் அந்த அணைப்பின் முழுமையை அனுபவித்தபடி. நான் அதில் அவ்வளவு  ஆழ்ந்து  போயிருந்ததால்  முதலில் அவளை அவளது எடையற்ற நிலையிலிருந்து  பிரிப்பதற்குப்  பதிலாக மீண்டும்  நிலவின்  மேல்  விழச் செய்து கொண்டிருந்தேன். அதை நான் உணரவில்லையா? அல்லது அதுதான் மிக ஆரம்பத்திலிருந்து எனது நோக்கமாக இருந்ததா? நான் சரியாகச் சிந்திப்பதற்கு முன்பாக, என் தொண்டையிலிருந்து ஒரு கத்தல் வெடித்துக் கிளம்பியது. “நான்தான் உன்னுடன் ஒரு மாதம் தங்க வேண்டியவன்!” அல்லது மாறாக, “உன் மேலே.!” நான் கத்தினேன் எனது உணர்ச்சிப் பிரவாகத்தில். “உன் மேலே ஒரு மாதம்!” மேலும் அந்த கணத்தில் எங்களுடைய அணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. நிலவுத்தரை மீது விழுந்த எங்களின் விழுகையினால். அங்கே நாங்கள் உருண்டோம் ஒருவரிடமிருந்து மற்றவர் பிரிந்து அந்த குளிர்ந்த செதில்களின் மேலே.

ஒவ்வொரு தடவை நிலவின் தரையைத் தொட்டவுடன் செய்வது போல என் கண்களை நான் உயர்த்தினேன். நிச்சயமாக எனது சொந்த கடலினை ஒரு முடிவற்ற மேல் விதானத்தைப் பார்ப்பது போல பார்ப்பேன். மேலும் நான் பார்த்தேன், ஆம், இந்த முறையும் நான் பார்த்தேன்தான், ஆனால் இன்னும் கூடுதலான உயரத்தில், கரைகள், மலையுச்சிகள் மற்றும் கடலுக்குள் துருத்தும் நிலப்பகுதிகளினால் அடைபட்டு இன்னும் குருகலாக. மேலும் எவ்வளவு சிறியதாக தோணிகள் தெரிந்தன, எவ்வளவு அறிமுகமற்றவைகளாக என் நண்பர்களின் முகங்கள், எவ்வளவு பலவீனமாகத் தோன்றின அவர்களின் கத்தல்கள்! அருகிலிருந்து ஒரு ஓசை என்னை அடைந்தது. திருமதி.vhd vhd அவளது யாழைக் கண்டு பிடித்து விட்டாள். அதை வருடிக் கொண்டிருக்கிறாள், அதில் அழுகையினளவுக்கு சோகமாய் ஒரு லயத்தினை வடிவமைத்தபடி.

ஒரு நீண்ட மாதம் தொடங்கியது.  நிலா மெதுவாக பூமியைச் சுற்றி வந்தது. தொங்கவிடப்பட்ட பூமிக் கோளத்தில் எங்களால் இனியும் எங்களுக்குப் பரிச்சயமான கடற்கரையைப் பார்க்க முடியவில்லை. பாதாளங்கள் அளவு ஆழமான கடலின் நீள் பகுதிகளையும், மின்னும் எரிமலைக் குழம்பின் பிசிறு கொண்ட பாலைவனங்கள், துரிதமான நதிகளினால் பிளக்கப்பட்ட மலைத் தொடர்ச்சிகளின் பாறையாலான சுவர்கள், ஊரும் ஜந்துக்கள்,  துடிக்கும் வனங்கள், நீர்களினால் அடைந்து போன நகரங்கள், கற்களால் ஆன இடுகாடுகள், மற்றும் களிமண்ணாலும் வெறும் மண்ணாலுமாகிய பேரரசுகள் ஆகியவற்றைப் பார்த்தோம். தொலைவு எல்லாவற்றின் மேலும் ஒரு சீரான வர்ணத்தை பரப்பியது.  அந்நியப் பார்வைக் கோணங்கள் எல்லா சித்திரங்களையும் அந்நியமாக்கியது. மந்தை மந்தையான யானைகள், கூட்டங் கூட்டமான வெட்டுக்கிளிகள் சமவெளிகளின்  மீது  ஓடின. அவை அவ்வளவு சீராகவும் பரந்து விரிந்தும் அடர்த்தியாக வுமிருந்ததால் அவற்றுக்கு இடையே எந்த வேறுபாடும் இருக்கவில்லை.

நான் கனவு கண்ட மாதிரியே நான் சந்தோஷமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.  நான் அவளுடன் தனியாக இருந்தேன். அடிக்கடி நான் என் உறவினன் மீது பொறாமைப் பட்ட நிலவுடனான அந்த நெருக்கமும் திருமதி. vhd vhd யும் இப்போது என்னுடைய பிரத்யேக உரிமைகள். ஒரு மாதத்தின் பகல் நேரங்களும் நிலவு இரவுகளும் எங்களுக்கு முன்னால் இடையூறின்றி விரிந்து கிடந்தன.  துணைக் கோளின் கடின தளம் அதன் பாலைக் கொண்டு எங்களைப் போஷித்தது. அதன் டார்ட் சுவை எங்களுக்கு ஏற்கனவே அறிமுகமானதுதான். நாங்கள் பிறந்த உலகினை நோக்கி எங்கள் கண்களை உயர்த்தினோம். இறுதியாக அதன் வேறுபட்ட விரிந்த பரப்புகளில் அலைந்து திரிந்தோம், வேறெந்த நிலவாழ் உயிரும் என்றும் பார்த்திராத நிலக்காட்சிகளைப் பார்த்தோம்.  அல்லது நிலவுக்கு அப்பாலிருந்த விண்மீன்களை நோக்கினோம், பழங்களின் துண்டுகளைப் போன்று பெரியவை, ஒளியால் செய்யப்பட்டவை, விண்ணின் வளைந்த கிளைகளின் மேலே முதிர்ந்து பழுத்தவை. மேலும் எல்லாமே என் ஒளிமிக்க நம்பிக்கையை தாண்டிச் சென்றன,  இருப்பினும், இருப்பினும்,    நாடுகடத்தப்பட்டது போலிருந்தது அந்த உணர்வு..

நான் பூமியைப் பற்றி மாத்திரமே எண்ணினேன். நாம் ஒவ்வொருவரும் வேறு எவரோ ஒருவராக  ஆகிவிடுதை  விடுத்து வேறு ஒருவராக ஆக்கியது இந்த பூமிதான். அங்கே மேலே, பூமியிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, இனியும் அந்த நான் நானில்லை போலவும், அல்லது  அவளும்  அந்த  அவளில்லாதது போலவும் எனக்கு ஆகிவிட்டது. நான் பூமிக்குத் திரும்பிவிட ஆவலுடன் இருந்தேன். அதை  இழந்து  விட்டது  பற்றிய பயத்தில் நடுங்கினேன். என் காதலின்  கனவு  நிறைவேற்றத்தின் நிறைவு நாங்கள் இணைந்த  அந்த  ஒரு  கணம்தான்  நிலைத்தது, பூமிக்கும்  நிலவுக்கும்  இடையே  சுழன்று கொண்டு.  இந்த பூமியின் மண்ணிலிருந்து பிய்க்கப்பட்டு,  எது இல்லாமல் போயிற்றோ அதற்கு ஏங்கும் காதலுக்கு என் இதயத்தைப் பிளக்கும் ஏக்கத்தைப் பற்றி மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. ஒரு எங்கே, ஒரு சூழ்நிலை, ஒரு முன்னால், ஒரு பின்னால்.

இதுதான் நான் உணர்ந்தது.  ஆனால் அவள்?  நான் என்னைக் கேட்டுக் கொண்டபோது என் பயங்களினால் நான் அலைக்கழிக்கப்பட்டேன். ஏன் எனில் அவளும் பூமியைப் பற்றி எண்ணியிருந்தால், இது ஒரு நல்ல அறிகுறியாக இருக்கும், கடைசியாக அவள் என்னைப் புரிந்து கொண்டுவிட்டாள் என்கிற அறிகுறி. ஆனால் அதற்கு அர்த்தம் எல்லாமே பயனற்றதாயிருந்தது என்பதும்தான். அதாவது அவளது ஏக்கங்கள் என் காது கேளாத உறவினனை நோக்கியே திசைப்படுத்தப்பட்டன என்றும் அர்த்தமாகும். பதிலாக அவள் ஒன்றையும் உ.ணரவில்லை. பழைய கிரகத்தை நோக்கி அவள் பார்வையை உயர்த்தவில்லை. அவள் கடந்து சென்றாள் வெளிறிப் போய், அந்தப் பாழ் நிலங்களுக்கிடையில், புலம்பல் பாடல்களை முணுமுணுத்துக் கொண்டு, யாழைத் தடவியபடி, அவளது தற்காலிகமான நிலவு நிலையுடன் முற்றிலுமாய் அடையாளம் காணப்பட்டவளாய். என் எதிரியை நான் ஜெயித்துவிட்டதாக இது அர்த்தப்படுத்தியதா? கிடையாது. நான் தோற்றேன். ஒரு நம்பிக்கையற்ற தோல்வி. ஏன் எனில் அவள் கடைசியாக உணர்ந்து விட்டாள் என் உறவினன் நிலவை மாத்திரம் நேசிக்கிறானென்று. அவள் இப்பொழுது விரும்பிய ஒரே விஷயமானது நிலவாக அவள் ஆவதைத்தான். மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட காதலின் குவிமையப் பொருளால் கிரகிக்கப் படுவதை விரும்பினாள்.

நிலவு பூமியைச் சுற்றுவதை முடித்துக் கொண்டவுடன் நாங்கள் மீண்டும் துத்தநாக மலையுச்சிகளின் நேர் மேலே வந்து சேர்ந்தோம். நான் அவற்றை நம்புவதற்கியலாமல் அடையாளம் கண்டு கொண்டேன். என்னுடைய மிக இருண்ட முன்னூகங்களில் கூட நான் நினைக்கவில்லை தொலைவு அவற்றை அவ்வளவு சிறிதாய் ஆக்குமென. ஒரு மண் குட்டையாக மாறியிருந்த கடலில் எனது நண்பர்கள் வரத் தொடங்கினர், இப்போது பயனற்ற அந்த ஏணிகளுடன். ஆனால் தோணியிலிருந்து நீண்ட கழிகளின் ஒருவித காடு முளைத்தது. எல்லோருமே ஒன்றை நீட்டிக் கொண்டிருந்தனர், ஒரு முனையில் ஒரு கயிறுகட்டப்பட்ட ஈட்டிகள் அல்லது பற்றிக் கொள்ளும் கொக்கியுடனோ, ஒரு வேளை கடைசி நிமிஷத்தில் சிறிது நிலவுப் பாலை சுரண்டிக் கொண்டு போகவோ அல்லது மேலேயிருக்கும் பரிதாபமான எங்களுக்கு ஏதாவது உதவி செய்வதற்காகவோ. ஆனால் சீக்கிரமே தெளிவாகிவிட்டது எந்த ஒரு கழியுமே நிலவினை எட்டுவதற்குப் போதுமானதில்லை என்பது.  அவை கீழே விழுந்தன, கேவலமான வகையில் குட்டையாக, கடலில் மிதந்தபடி.  இந்தக் குழப்பத்தில் சில தோணிகள் நிலை தடுமாறிப் போய் கவிழ்ந்தன. ஆனால் அப்பொழுது, வேறொரு தோணியிலிருந்து, அதுவரை நீரின் தளத்தில் இழுத்து வரப்பட்ட ஒரு நீளமான கழி, மேலே உயரத் தொடங்கிற்று. அது பல மூங்கில்  கழிகளால்  செய்யப்பட்டிருக்க  வேண்டும்,  ஒன்றுக்குள் ஒன்று செருகப்பட்டு தயாரிக்கப்பட்டது, மேலும் அதை உயர்த்துவதற்கு அவர்கள் நிதானமாக செல்ல வேண்டியிருந்தது–அது மெல்லியதாக இருந்ததால்–அவர்கள் அதை அப்படிம் இப்படியும் அசையவிட்டால் அது உடைந்து விடக் கூடும். ஆகவே  அதை  அவர்கள்  பெரும்  வலுவுடனும், நுண்திறனுடம்  பயன்படுத்த வேண்டிய தாயிற்று, அதன்  முழு நேர் எடையானது தோணியை அசைத்து விடாதபடி.

திடீரென்று தெளிவாயிற்று அந்தக் கழியின் முனை நிலவினைத் தொடுமென்று, நாங்கள் பார்த்தோம் அது உரசுவதை,  பிறகு செதில் செதிலான தரையில் அழுந்துவதை, ஒரு  கணம்  அந்த  இடத்தில் நின்றது. ஒருவிதமான தள்ளுதலைக் கொடுத்து, அல்லது இன்னும் கூடுதல் வலுவான தள்ளுதலைக்  கொடுத்ததால்  அது  மீண்டும்  எம்பியது,  அது மீண்டும்  வந்து அதே இடத்திற்கு அதே வேகத்தில் திரும்பி வந்து, பிறகு திரும்பிப் போனது. நாங்கள் இருவருமே அடையாளம் கண்டு கொண்டோம்,–நானும் கேப்டனின் மனைவியும்–என் உறவினனை அடையாளம் கண்டோம். அது வேறு எவராகக் கூட இருக்கலாம்,  அவர் நிலவுடன்  அந்தக் கடைசி  விளையாட்டினை  விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார். அவரது நிலவுடனான ஒரு விஷமத்தை அந்தக் கழியின் ஒரு முனையை வைத்து, அவர் ஏதோ மந்திரவாதிபோல.* அவனது விற்பன்னத்தன்மைக்கு எந்த நோக்கமும் இல்லையென்றும் நாங்கள் உணர்ந்தோம். வாஸ்தவமாக அவர் நிலவினைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறார், அவர் நிலவின் விடைபெறுதலுக்கு உதவிக் கொண்டிருக்கிறார், அவளுக்கு இன்னும் தூரமான சுழல்பாதையை காட்ட விரும்புகிறார். இதுவும் கூட அவனைப் போலவே இருந்தது. நிலவின் இயல்புக்கு எதிராகச் சென்ற எந்த ஒரு விருப்பத்தையும் அவனால் உருவாக்க முடியாதிருந்தது,  நிலவின்  பயணம்,  அதன் போக்கு*. மேலும் இப்போது நிலவு அவனிடமிருந்து விலகிச் செல்கிறதென்றால் இந்தப் பிரிவில் அவன் சந்தோஷப்படுவான்,  இந்த  நிமிஷம் வரை அதன் அருகாமையில் சந்தோஷப்பட்டது மாதிரி.

என்ன செய்ய முடியும் திருமதி.vhd vhd இந்தச் சூழ்நிலையில்? இந்த கணத்தில்தான் காது கோளதவனுக்காக அவளுடைய உணர்ச்சியானது ஒரு தற்காலிக விருப்பமில்லை மாறாக மாற்றவியலாத ஒரு சபதம் என்பதை அவள் நிரூபித்தாள். என் உறவினன் காதலித்தது அந்த தூரத்து நிலவினை என்றால், அவளும் கூட தொலைவிலேயே இருந்து விடுவாள், நிலவின் மேலே.  இதை  நான்  அறிந்திருந்தேன்,  மூங்கில்கழியை நோக்கி  அவள் ஒரு  அடியும்  எடுத்து  வைக்காததை  நான்  பார்த்ததில், ஆனால் வெறுமனே அவளது யாழினை பூமியை நோக்கித் திருப்பினாள், வானத்தின் உயரத்தில், கம்பிகளை மீட்டினாள்.  நான்  கூறுகிறேன்  நான் பார்த்தே னென்று. ஆனால் உண்மையைச் சொல்வதானால் நான் என் கண்களின் விளிம்பில் ஒரு ஓரப்பார்வைதான் பார்த்தேன். காரணம்  நிலவின் கடினத் தளத்தைக் கழி தொட்டவுடன், நான் துள்ளியெழுந்து  அதைப்  பற்றிக்  கொண்டேன்,  இப்போது ஒரு பாம்பினைப்  போல கெட்டியாகப் பிடித்தபடி. நான் மூங்கில் முடிச்சுகளில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தேன் எனது கைகள் மற்றும் முட்டிகளின் உந்தல்களால் என்னைத் தள்ளியவாறே.  அந்த  விநோதப் புவிவெளியில் லேசாகி, என்னை பூமிக்கு இறங்கச் சொல்லித் தூண்டிய இயற்கை சக்தியால், இங்கே என்னைக் கொண்டு வந்த நோக்கத்தை முற்றிலும் மறந்து போய், அல்லது அது பற்றி அதிக உணர்வுண்டாகி. அதன் துரதிர்ஷ்டவசமான பின்விளைவு களாலும்.  மேலும் ஏற்கனவே எனது அந்த அசையும்  கழியின் மீது ஏறுதல் ஒரு புள்ளியை அடைந்திருந்தது. அங்கிருந்து  நான் எந்தப் பிரயத்தனமும் செய்ய வேண்டியில்லாது,  வழுக்கி  இறங்கினாலே  போதுமானதாக இருந்தது,  தலை   முதலில்,  பூமியால்  ஈர்க்கப்பட்டு, என் அவசரத்தில் அந்தக் கழி ஆயிரம் துண்டுகளாக உடைந்து நான் கடலில் விழுந்தேன் தோணிகளுக்கிடையில்.

எனது  திரும்புதல்  இனிமையாக  இருந்தது, எனது வீடு மீட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, அவளை இழந்ததற்காக என் சிந்தனைகள் துக்கத்தினால் நிறைந்திருந்தன.  என்றென்றும் அடைய முடியாத தூரத்தில், நான் அவளைத் தேடிய பொழுது எனது கண்கள் நிலவினை வெறித்துப் பார்த்தன. நான் அவளைப் பார்த்தேன்.  அவள்  நான்  விட்ட இடத்திலேயே இருந்தாள், என் தலைக்கு நேர் மேலே ஒரு பீச்சில் படுத்தபடி, மேலும் அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவள் நிறம் நிலவின் நிறமாக இருந்தது. அவளது யாழினை அவளுக்குப் பக்கவாட்டில் வைத்திருந்தாள் ஒரு கையை தொடர்ச்சியான மீட்டல்களில்  இப்பொழுதும் அப்பொழுதும் அசைத்தாள். அவள் கைகளையும், மார்பகத்தையும், தொடைகளையும் என்னால் தனிப்படுத்தித் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது, நான் இன்று நினைவு கொள்வது போலவே, அவ்வளவு தட்டையாக, தூரத்து வட்டமாக ஆன பிறகும். நான் இன்னுமே அவளுக்காகத் தேடுகிறேன் அதன் முதல் பிசிறு வானத்தில் தோன்றியவுடன், அது கூடுதலாகத் தேயும் போது, நான் அவளைப் பார்ப்பதாகக் கற்பனை செய்கிறேன், அவள் அல்லது அவளது ஏதோ ஒரு பகுதி, ஆனால் அவள் மாத்திரமே, ஒரு நூறு அல்லது ஆயிரக்கணக்கான மாறுபட்ட முகங்களில். அவள்தான் நிலவினை நிலவாக ஆக்குகிறாள். அவள் முழுமையடையும் போது நாய்களை ஊளையிடச் செய்கிறாள், அவற்றுடன் என்னையும்.•

*கால்வினோ கதைகள் தொதியிலிருந்து

Distance to the Moon from Cosmicsomics translated from Italian by William Weaver (Picador, 1993)

reader1

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: