Three Fables by Italo Calvino in Tamil-மனசாட்சி,செய்ய வைத்தல்,தெறிப்பு

3fable-calvino”One writes fables in periods of oppression. When a man cannot give clear form to his thinking, he expresses it in fables. These little stories correspond to a young man’s political and social experiences during the death throes of Fascism.”- Italo Calvino

மனசாட்சி

ஒரு போர் வந்தது, லூய்கி என்ற மனிதன், தான் ஒரு தன்னார்வளனாகச் செல்ல முடியுமா என்று கேட்டான்.

எல்லோரும் அவனைப் பாராட்டினார்கள். லூய்கி ரைஃபில் துப்பாக்கிகளை விநியோகித்துக் கொண்டிருந்த இடத்திற்குச் சென்று ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு சொன்னான்: ”இப்போது நான் போகப் போகிறேன். போய் அந்த ஆல்பர்ட்டோ என்ற ஆளைக் கொல்லப் போகிறேன்.”

ஆல்பர்ட்டோ யார் என்று அவர்கள் கேட்டார்கள்.

”ஒரு எதிரி”, அவன் பதில் அளித்தான், ”என்னுடைய எதிரி”.

அவர்கள்  ஒரு குறிப்பிட்ட வகை எதிரிகளைத்தான் அவன் கொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கி றார்கள் என்றும், அவன் விரும்பிய எவரை வேண்டுமானாலும் அல்ல என்பதையும் விளக்கிச் சொன்னார்கள்.

”அப்படியானால், நான் புரிந்துகொள்கிற சக்தி இல்லாதவன் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? இந்த ஆல்பர்ட்டோதான் மிகச் சரியாக அந்த வகை ஆள், அவர்களில் ஒருவன். அந்த மாதிரி ஆட்களுக்கு எதிராக நீங்கள் போருக்குச் செல்கிறீர்கள் என்று நான் கேள்விப்பட்டவுடன், நான் நினைத்தேன். நானும் போவேன். அந்த வகையில் நான் ஆல்பர்ட்டோவைக் கொல்வேன். அதனால்தான் நான் வந்தேன். எனக்குத் தெரியும் அந்த ஆல்பர்ட்டோவை. அவன் ஒரு நேர்மையற்றவன். அவன் என்னைக் காட்டிக் கொடுத்தான், காரணமே இல்லாமல் ஒரு பெண்ணிடம் என்னை முட்டாளாக்கினான். அது ஒரு பழைய கதை. நீங்கள் என்னை நம்பவில்லை என்றால், நான் முழு விஷயத்தையும் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.”

அவர்கள் சொன்னார்கள்ஙி ”நல்லது, அது பரவாயில்லை” என்று.

”அப்படியானால் சரி”, என்றான் லூய்கி, ”ஆல்பர்ட்டோ எங்கே இருக்கிறான் என்று சொல்லுங்கள், நான் அங்கே சென்று சண்டையிடுகிறேன்.”

அவர்கள் சொன்னார்கள் அவர்களுக்குத் தெரியாதென்று.

”பரவாயில்லை.”லூய்கி சொன்னான். ”எனக்குச் சொல்லக் கூடியவர்களை நான் கண்டு பிடிப்பேன். விரைவிலோ அல்லது கொஞ்ச நாள் கழித்தோ நான் அவனைப் பிடித்து விடுவேன்.”

அவன் அதைச் செய்ய முடியாது என்றார்கள், அவன் போய் அவர்கள் எங்கே அவனை அனுப்புகிறார்களோ அங்கேதான் சண்டையிட வேண்டும் என்றும் மேலும் அங்கே இருக்கும் எவர் ஒருவரையும் கொல்லலாம் என்றும் சொன்னார்கள். அவர்களுக்கு இந்த ஆல்பர்ட்டோவைப் பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை.

”நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும்”, லூய்கி பிடிவாதமாகச் சொன்னான், ”நான் நிஜமாகவே உங்களுக்குக் கதையைச் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும். ஏன் என்றால், அந்த ஆள் ஒரு நிஜமான நேர்மையற்றவன், அவனை எதிர்த்துப் போரிடும் போது நீங்கள் சரியான செயலைச் செய்கிறீர்கள்.”

ஆனால் மற்றவர்கள் தெரிந்து கொள்ள விரும்பவில்லை.

லூய்கிக்கு எந்தக் காரணமும் பிடிபடவில்லை: “மன்னிக்க வேண்டும். அது எல்லாமே உங்களுக்கு ஒன்றாக இருக்கலாம் நான் ஏதோ ஒரு எதிரியைக் கொன்றால் கூட, ஆனால் ஆல்பர்ட்டோவுக்கு எந்த சம்மந்தமும் இல்லாத ஒருவரை நான் கொன்றால் என் மனம் சஞ்சலம் அடையும்.”

மற்றவர்கள் பொறுமை இழந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் லூய்கியிடம் நன்றாகப் பேசி, போர் என்பது எதைப்பற்றி என்பதையெல்லாம் விளக்கி, எப்படி நீங்கள் போய், நீங்கள் விரும்பிய ஒரு குறிப்பிட்ட வகை எதிரியைக் கொல்ல முடியாது என்றும் கூறினான். லூய்கி தோள்களைக் குலுக்கினான். ”அப்படித்தான் அது இருக்க வேண்டுமானால்” அவன் கூறினான் ”என்னை கழித்து விடுங்கள்.”

”நீ உள்ளே இருக்கிறாய், தொடர்ந்து இருக்கப் போகிறாய்” என்று அவர்கள் சத்தமிட்டனர்.

”முன்னேறிச் செல்லுங்கள், ஒன் டூ ஒன் டூ.” அவர்கள் அவனைப் போருக்கு அனுப்பி வைத்தனர்.

லூய்கி சந்தோஷமாக இருக்கவில்லை. அவனால் மனிதர்களைக் கொல்ல முடியும் சர்வ சாதாரணமாக, ஆல்பர்ட்டோவை, அல்லது அவனுடைய குடும்பத்தினர் ஒருவரை அடைய முடியுமா என்பதைப் பார்ப்பதற்கு. அவன் கொன்ற ஒவ்வொரு எதிரிக்கும் அவர்கள் அவனுக்கு ஒரு பதக்கம் கொடுத்தனர், ஆனால் அவன் சந்தோஷமாக இல்லை. அவன் நினைத்தான் நான் ஆல்பர்ட்டோவைக் கொல்லவில்லை என்றால், ஒரு காரணமும் இன்றி ஏகப்பட்ட மனிதர்களைக் கொன்றவனாவேன். இது பற்றி வருத்தமுற்றான்

இதற்கிடையில் அவனுக்கு ஒரு பதக்கம் அடுத்து இன்னொரு பதக்கமாகக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர், வெள்ளியில், தங்கத்தில், எல்லாவற்றிலும்.

லூய்கி நினைத்தான். கொஞ்சம் பேரை இன்று கொல், நாளை கொஞ்சம் பேரைக் கொல், அவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து விடும், அந்த நேர்மையற்றவனின் முறை வந்துதான் ஆகவேண்டும்.

ஆனால் ஆல்பர்ட்டோவை லூய்கி கண்டுபிடிக்கு முன்னால் எதிரி சரணடைந்து விட்டான். ஒரு காரணமும் இல்லாமல் அவ்வளவு மனிதர்களைக் கொன்றதற்காக அவன் வருத்தப் பட்டான். இப்பொழுது அவர்கள் சமாதானக் காலத்தில் இருந்ததால் அவன் எல்லாப் பதக்கங்களையும் ஒரு பையில் போட்டுக் கொண்டு எதிரி நாட்டைச் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தான் இறந்து போனவர்களின் மனைவிகளுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் விநியோகித்தபடி.

இப்படி போய் வந்து கொண்டிருக்கையில், ஆல்பர்ட்டோ தட்டுப்பட்டான்.

”நல்லது”, என்றான், ”செய்யாமலே போவதைவிட தாமதமாகச் செய்வது நல்லது.” பிறகு அவனைக் கொன்றான்.

அப்பொழுதுதான் அவனை அவர்கள் கைது செய்தார்கள், கொலைக் குற்றத்திற்காக விசாரணை செய்து தூக்கில் போட்டார்கள்.

விசாரணையின் போது அவன் செய்தது அவனது மனசாட்சியை திருப்திப்படுத்துவதற்கு என்று திரும்பத் திரும்ப சொன்னான், ஆனால் எவரும் அவன் சொன்னதைக் கேட்கவில்லை.

Conscience–Numbers in the Dark [1999] Vintage Edition, New York translated by Tim Parks

reader4

செய்ய வைத்தல்

அங்கே எல்லாமே தடை செய்யப்பட்ட ஒரு நகரம் இருந்தது.

இப்பொழுது, அங்கு தடை செய்யப்படாதிருந்த ஒரே விஷயம் தள்ளு-பூனை விளையாட்டுதான் என்பதால், நகரத்தின் பிரஜைகள், நகரத்தின் பின்புறமிருந்த புல்படுகைகளில் குழுமி அங்கே அந்த நாளை தள்ளு-பூனை விளையாடிக் கழிக்கும் வழக்கமிருந்தது.

விஷயங்களைத் தடை செய்யும் சட்டங்கள் ஒன்றடுத்து ஒன்றாக அமுல்படுத்தப்பட்டு வந்ததாலும் எப்பொழுதுமே தகுந்த காரணத்துடன் கொண்டுவரப்பட்டதாலும் யாருக்குமே அவை குறித்து எந்தப் புகாரும் செய்ய இருக்கவில்லை என்பதோடு அவற்றுக்குப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்வதிலும் எந்த சிரமமும் இருக்கவில்லை.

வருடங்கள் கடந்தன. இனியும் எல்லாமும் தடை செய்யப்படுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை என்பதைக் கவனித்த கான்ஸ்டபிள்கள் தூதுவர்களை அனுப்பினார்கள் பிரஜைகள் விரும்பிய எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்பதைத் தெரிவிக்க.

பிரஜைகள் வாடிக்கையாகக் குழுமும் இடங்களுக்கு தூதுவர்கள் சென்றனர்.

”கேளுங்கள்! இதை, கேளுங்கள் இதை!” அவர்கள் அறிவித்தனர்: ”எதுவும் எதற்குமே இனிமேல் தடையில்லை.”

பிரஜைகள் தொடர்ந்து தள்ளு-பூனை விளையாடிக் கொண்டேயிருந்தார்கள்.

”புரிகிறதா?”தூதுவர்கள் அழுத்தமாக்கினார்கள்.”நீங்கள் விரும்பியதைச் செய்ய முழு சுதந்திரம் உடையவர்களாக இருக்கிறீர்கள்.”

தூதுவர்கள் துரிதமாக அவர்கள் ஒரு காலத்தில் ஈடுபட்டிருந்த பல அற்புதமான பயனுள்ள வேலைகளைப் பற்றி நினைவூட்டி, இப்போது மீண்டும் அவற்றில் ஈடுபடலாம் என்றனர். ஆனால் பிரஜைகள் தொடர்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள், அடியடுத்து அடியாக, மூச்சு விடுவதற்குக் கூட நிறுத்தாமல்.

அவர்களின் முயற்சிகள் பயனற்றுப் போனதைப் பார்த்த தூதுவர்கள் கான்ஸ்டபிள்களிடம் செய்தியைச் சொல்லச் சென்றனர்.

”சுலபம்”. கான்ஸ்டபிள்கள் கூறினார்கள். ”தள்ளு-பூனை விளையாட்டை நாம் தடை செய்வோம்.”

அப்பொழுதான் மக்கள் பொங்கி எழுந்து அவர்கள் எல்லோரையும் கொன்று போட்டனர்.

பிறகு நேரத்தை வீணாக்காமல், மீண்டும் தள்ளு-பூனை விளையாட்டுக்குத் திரும்பினர்.

Making Do–Numbers in the Dark [1999] Vintage Edition, New York translated by Tim Parks

reader4

தெறிப்பு

இது  ஒரு  நாள் நடந்தது, ஒரு நாற்சந்தியில், ஒரு கூட்டத்திற்கு மத்தியில், மக்கள் வந்த வண்ணமும் சென்ற வண்ணமும் இருக்க.

நான் நின்றேன், விழித்தேன் திருதிருவென்று. எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. ஒன்றுமே, எதைப் பற்றியும் எதுவுமே. நிகழ்வுகளுக்கான காரணங்கள் எனக்குப்  புரியவில்லை அல்லது மனிதர்களுக்கான காரணங்களும் புரியவில்லை, இது எல்லாமே அர்த்தங்கெட்டது, அபத்தமானது. மேலும் நான் சிரிக்கத் தொடங்கினேன்.

அந்த சமயத்தில் விநோதமாக எனக்குத் தோன்றியது என்னவென்றால்  அதற்கு  முன்  இப்படி  ஒன்றை  நான் என்றும் உணர்ந்ததில்லை. அந்த நிமிஷம் வரை நான் சகலத்தையும்  ஏற்றுக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்.  சாலைச் சமிக்ஞை விளக்குகள், கார்கள், சுவரொட்டிகள், சீருடைகள், நினைவுச்  சின்னங்கள்,  இந்த  உலகத்தினைப் பற்றின எந்த உணர்விலிருந்தும்  முழுமுற்றாக அகற்றப்பட்டவை, அவற்றை எல்லாம் ஏற்று  வந்திருக்கிறேன் அவற்றுக்கான ஏதோ அத்தியா வசியம்  உள்ளது  போல,  ஏதோ  ஒரு  காரண  காரிய விளைவின் தொடர் கண்ணிகள் அவற்றை பிணைத்து வைத்திருந்தது போல.

பிறகு அந்த சிரிப்பு என் தொண்டையில் மறைந்தது, நான் முகம் சிவந்தேன், அவமானமாக உணர்ந்தேன். மக்களின் கவனிப்பைப்  பெற நான்  என்  கைகளை வீசி அசைத்தேன்: ”ஒரு விநாடி நில்லுங்கள்”,  நான் கத்தினேன்: ”இதில் ஏதோ தவறு இருக்கிறது. எல்லாமே தவறு. நாம் மிக அபத்தமான விஷயங்களைச் செய்கிறோம்.  இது சரியான முறையாக இருக்க முடியாது. எங்கே முடியும் இது?”

என்னைச் சூழ்ந்து மக்கள் நின்றனர் ஆர்வக் குறுகுறுப்பில். நான் நின்றேன். அவர்களுக்கு மத்தியில், என் கைகளை வீசி அசைத்தபடி, என்னை விளக்கிச் சொல்வதற்கு தவித்தபடி, என்னை திடீரென்று விளக்கப்படுத்திய தீட்சண்யப் பார்வையின் தெறிப்பினை அவர்கள் பகிர வேண்டி. மேலும் நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை ஏனென்றால், நான் என் கைகளை உயர்த்தி வாயைத் திறந்த கணம், எனது மாபெரும் விளக்கமூட்டல் மீண்டும் கபளீகாரம் செய்யப்பட்டது போல, மேலும் வார்த்தைகள் வேறு எந்த பழைய எப்படியைப் போல வந்தன, உணர்ச்சி வேகத்தில்.

”அப்படியானால்?” மக்கள் கேட்டார்கள்: ”என்ன சொல்கிறாய் நீ? எல்லாமே அதனதன் இடத்தில் இருக்கிறது. எல்லாமே எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படி. எல்லாமே வேறு ஏதோ ஒன்றின் பின் விளைவு. பிற எல்லாவற்றினுடன் சகலமும் பொருந்துகிறது. எங்களால் எதையும் அபத்தமாகவோ, தவறாகவோ பார்க்க முடியவில்லை.”

மேலும் நான் நின்றேன், திகைத்துப் போய், காரணம் நான் இப்பொழுது அதைக் காண்கிறபடி எல்லாமுமே அதனதன் இடத்தில் மீண்டும் சேர்ந்து கொண்டுவிட்டது, எல்லாமுமே இயல்பாய்த் தெரிந்தது, சாலை சமிக்ஞை விளக்குகள், நினைவுச் சின்னங்கள், சீருடைகள், உயரமான கட்டிடங்கள், ட்ராம் லைன்கள், பிச்சைக்காரர்கள், ஊர்வலங்கள். எனினும் இது என்னை சமாதானப்படுத்தவில்லை. இது என்னைத் துன்புறுத்தியது.

”என்னை மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்”. நான் பதில் சொன்னேன்: ”ஒரு வேளை தவறு செய்தது நானாக இருக்கலாம். அது அப்படித் தோன்றியது. ஆனால் எல்லாமே சரி. என்னை மன்னிக்க வேண்டும்”. நான் அகன்றேன் அவர்களுடைய கோபப் பார்வைகளுக்கிடையில்.

என்றாலும், இப்பொழுதும் கூட, ஒவ்வொரு சமயம் (அடிக்கடி) நான் ஏதோ ஒன்றை உள்ளுணர்வு பூர்வமாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதைக் காண்கிறேன். நான் நம்பிக்கையால் நிறைந்திருக்கிறேன் ஒரு வேளை இது என்னுடைய கணமாக மீண்டுமிருக்கும், ஒரு வேளை மீண்டும் ஒரு முறை நான் எதையுமே அறிந்து கொள்ளாமல் போவேன், நான் அந்த பிற அறிவினைப் புரிந்து கொள்வேன், ஒரு கணத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு இழக்கப்பட்டதை.

Numbers in the Dark [1999] Vintage Edition, New York translated by  Tim Parks

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: