Italo Calvino-தேனீக்கூடுகளின் வீடு-நாய்களைப் போலத் தூங்குதல்-நாய்களைப் போலத் தூங்குதல-கேண்ட்டீனில் -கேண்ட்டீனில் பார்த்தது

4stories_calvinoதேனீக்கூடுகளின் வீடு

மிகத் தொலைவிலிருந்து இங்கே பார்ப்பது கடினம்,
மேலும் யாராவது ஒருவர் இங்கே ஒரு முறை வந்திருந்தாலும் கூட திரும்பிச் செல்லும் வழியை ஞாபகப்படுத்த முடியாது. ஒரு காலத்தில் இங்கே ஒரு பாதை இருந்தது, ஆனால் முள்செடிகளை வளரவிட்டு நான் ஒவ்வொரு தடயத்தையும் அழித்தேன். இது நன்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது, இந்த என் வீடு. மஞ்சள் பூக்கும் காட்டு முள்செடிகள் அடர்ந்த கரையில், ஒரே ஒரு தளம் கொண்டது, பள்ளத்தாக்கிலிருந்து இதைப் பார்க்க முடியாது, இந்த வீடு சுண்ணாம்பில் வெள்ளை அடித்திருப்பதையும் ஜன்னல்கள் சிவப்பு நிறத்தில் தீட்டப் பட்டிருப்பதையும்.
இதைச் சுற்றி கொஞ்சம் நிலம் இருக்கிறது. அதில் நான் வேலை செய்திருக்கலாம். ஆனால் செய்யவில்லை. லெட்டூஸ் கீரைகளை நத்தைகள் மெல்லும் ஒரு துண்டு காய்கறிப் பாத்தி எனக்குப் போதுமானது. சற்றே மேடாக்கப்பட்ட பூமியில் ஒரு முள் மண்வெட்டியைக் கொண்டு உருளைக் கிழங்கு வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன், எல்லாம் ஊதா நிறத்தில் மொட்டு விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. நான் எனக்கு உணவளித்துக் கொள்ளும் பொருட்டு உழைத்தால் போதுமானது, காரணம் எவரிடமும் எதையும் எனக்கு பகிர்வதற்கு ஒன்றுமில்லை.
நான் முள் செடிகளை மீண்டும் வெட்டுவதில்லை, இப்போது வீட்டின் கூரையின் மீது ஏறிக்கொண்டிருப்பதையும் சரி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விழத்தொடங்கும் பனிச்சரிவு போல, பக்குவப்படுத்தப்பட்ட நிலத்தின் மீது படர்ந்து வருபவற்ûயும் சரி. அவை சகலத்தையும் புதைத்து விடுவதை, என்னையும் சேர்த்து, விரும்புவேன். பல்லிகள் தம் கூடுகளை சுவர்களின் வெடிப்புகளில் வைத்திருக்கின்றன, எறும்புகள் தரையின் செங்கற்களில் இருந்து தமது துளைகள் மிகுந்த நகரங்களைத் தோண்டி எடுத்துக் கொண்டுவிட்டன. ஒவ்வொரு நாளும் புதிய வெடிப்புகள் வந்திருக்கின்றனவா என்று எதிர்பார்ப்பேன், மேலும் மனித இனத்தின் நகரங்களும் களைகளால் நிறைக்கப்பட்டு விழுங்கப்படுவதை நான் சிந்தித்துப் பார்க்கிறேன்.
என் வீட்டின் மேற்புறமாக கரடுமுரடான பள்ளத்தாக்குகளின் சில பகுதிகள் உள்ளன. அவற்றில் நான் எனது ஆடுகளைத் திரிய விடுகிறேன். அதிகாலை வேளையில் சில சமயங்களில் நாய்கள், முயல்களின் வாசனை பிடித்துக் கொண்டு இந்தப் பகுதியைக் கடந்து செல்லும். அவற்றை கற்களை வீசி நான் விரட்டுவேன். நாய்களை நான் வெறுக்கிறேன், அவற்றின் அடிமைத்தனமான மனித விசுவாசத்தையும். எல்லா வீட்டு மிருகங்களையும் நான் வெறுக்கிறேன், எண்ணெய்ப் பிசுக்கு பிடித்த தட்டுக்களின் மிச்சங்களை நக்குவதற்காக அவை மனிதர்களிடம் காட்டும் அவற்றின் கருணை போன்ற பாசாங்கினையும். நான் பொறுத்துக் கொள்ளக் கூடிய மிருகங்கள் ஆடுகள் மாத்திரமே, காரணம் அவை மனித நெருக்கத்தை எதிர்பார்ப்பதும் இல்லை, எதையும் கொடுப்பதும் இல்லை.
சங்கிலியால் கட்டப்பட்ட நாய்கள் என்னைக் காப்பதற்கு எனக்குத் தேவையில்லை. உயிர் வேலிகளோ, பூட்டுகளோ, கூட., அவை அருவருக்கத் தக்க மனிதரின் உபகரணங்கள். என்னுடைய தோட்டத்தைச் சுற்றிலும் தேனீக்கூடுகள் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன, ஒரு தேனீக் கூட்டத்தின் பறத்தல் என்பது முள்ளடர்ந்த உயிர்வேலி போன்றது. அதை நான் மட்டுமே கடக்க முடியும். இரவு நேரத்தில் தேனீக்கள் பீன்ஸ் விதைகளின் தோல்கள் மீது உறங்குகின்றன, ஆனால் எந்த மனிதனும் என் வீட்டினருகில் வருவதில்லை. அவர்களுக்கு என்னைப் பற்றி பயம், அதுவும் சரிதான். என்னைப் பற்றி அவர்கள் சொல்லும் குறிப்பிட்ட கதைகள் நிஜம் என்பதல்ல இதற்குக் காரணம். அவை பொய்கள் என்று நான் சொல்கிறேன், அவர்கள் எப்போதும் சொல்கிற விஷயங்கள்தான். ஆனால் அவர்கள் என்னைப் பற்றிப் பயப்படுவது சரிதான், அவர்கள் பயப்பட வேண்டும் என்றும் நான் விரும்புகிறேன்.
காலையில் நான் உச்சிப் பகுதிக்குச் செல்லும் போது, கீழே பள்ளத்தாக்கு விரிவதை நான் பார்க்கிறேன், உயரமாக எல்லாப் பக்கமும் என்னைச் சுற்றி கடலும் உலகமும் இருப்பதை நான் பார்க்கிறேன். மனிதர் இனத்தின் வீடுகள் கடலின் விளிம்புகளில் அமைந்திருப்பதையும், அவற்றின் பொய்யான அண்டை வீட்டுத்தன்மையுடன் தரைதட்டியிருப்பதையும், பழுப்பு மஞ்சளான சுண்ணாம்புக் கற்களால் ஆன நகரத்தை, அவற்றின் ஜன்னல்கள் பளபளப்பதையும், அவற்றின் நெருப்பு புகையையும். ஒரு நாள் முள் செடிகளும் புல்லும் அவற்றின் சதுக்கங்களை மூடிவிடும், கடல் வந்து அவற்றின் சிதிலங்களைப் பாறைகளாக வடிவமைத்து விடும்.
இப்பொழுது தேனீக்கள் மட்டும்தான் என்னுடன் இருக்கின்றன. தேனடைகளில் நான் தேன் எடுக்கும் பொழுது என்னைக் கொட்டாமல் என் கைகளைச் சுற்றி ரீங்கார மிடுகின்றன, என் மீது ஒரு வாழும் தாடி போன்று படிந்து விடுகின்றன. நட்பான தேனீக்கள், எந்த வித வரலாறும் இல்லாத புராதன இனம். பல ஆண்டுகளாக இந்த மஞ்சள் பூ முள்செடிகளின் கரைப்பகுதியில் வாழ்ந்து வருகிறேன், ஆடுகளுடனும், தேனீக்களுடனும். கடந்து சென்ற ஒவ்வொரு வருடத்தையும் குறிக்க ஒரு சமயம் சுவற்றில் குறியிடும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது . ஆனால் முள் செடிகள் இப்போது எல்லாவற்றையும் மறைத்து விட்டன. நான் ஏன் மனிதர்களுடன் வாழ்ந்து அவர்களுக்காக வேலை செய்ய வேண்டும்? நான் அவர்களின் வியர்வை மிகுந்த கைகளை வெறுக்கிறேன், அவர்களின் நடனங்களையும், தேவாலயங்களையும், அவர்களுடைய பெண்களின் அமில எச்சிலையும். ஆனால் அந்தக் கதைகள் நிஜமல்ல, என்னை நம்புங்கள், அவர்கள் என்னைப் பற்றிய அந்தக் கதைகளை சொல்லி வந்திருக்கிறார்கள், அந்தப் பொய்யுரைக்கும் கீழ்மையானவர்கள்.
நான் எதையும் கொடுப்பதுமில்லை, நான் எவருக்கும் எதுவும் கடன்பட்டதுமில்லை. இரவு நேரங்களில் மழை பெய்தால், காலையில் கரையில் வழுக்கி நகர்ந்து வரும் பெரிய நத்தைகளைச் சமைத்து உண்கிறேன். காட்டின் தரையில் ஈரமான, மிருதுவான குடைக் காளான்கள் இரைந்து கிடக்கின்றன. எனக்குத் தேவைப்படும் மற்ற எல்லாவற்றையும் இந்த காடு தருகிறது. எரிப்பதற்கான குச்சிகளையும், பைன் காய்களையும், வாதுமைக் கொட்டைகளையும். பொறி வைத்து நான் முயல்களையும் =த்ரஷ்+ பறவைகளையும் பிடிக்கிறேன் ஏன் எனில் எனக்கு காட்டு விலங்குகளைப் பிடிக்காது, அல்லது இயற்கை பற்றிய உன்னத வழிபாடும்–அது மனிதனின் அபத்தமான புறம்பேசும் தன்மைகளில் ஒன்று–எனக்கில்லை. இந்த உலகத்தில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் விழுங்க வேண்டும் என்பதையும், வலுவானவன் வைத்த சட்டமே நிலைக்கிறது என்பதையும் நான் அறிவேன். எனக்குத் தேவையான விலங்குகளை மாத்திரமே நான் கண்ணி வைத்து கொல்கிறேன், துப்பாக்கிகள் கொண்டல்ல, அவற்றை எடுத்து வருவதற்கு வேறு மனிதர்கள் அல்லது நாய்கள் தேவைப்படும்.
சரியான நேரத்தில் ஒவ்வொரு மரமாக அவர்கள் வெட்டும் கோடரிகளின் மழுங்கின “தட்” ஓசையால் நான் எச்சரிக்கப்படாது விட்டால் சில சமயங்களில் நான் காட்டில் மனிதர்களைப் பார்ப்பதுண்டு. அவர்களை நான் பார்க்காதது போல பாசாங்கு செய்வேன். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் ஏழைகள் இந்தக் காடுகளுக்கு விறகு சேகரிக்க வருவார்கள், கற்றாழைகளின் பிடுங்கப்பட்ட தலைகளைப் போல அவர்கள் எடுத்திருப்பார்கள். அடிமரங்கள் கயிறுகள் கொண்டு இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றன, அவை உருவாக்கும் ஒழுங்கற்ற தடங்கள் புயல் காலத்தில் மழையைத் தேக்கி நிலச்சரிவுகளை உண்டாக்கத் தூண்டுகின்றன. மனிதர் வாழும் நகரங்களில் உள்ள எல்லாமும் இத்தகைய அழிவுக்கே சென்று சேரட்டும். ஒரு நாள் நான் நடந்து செல்லும் போது நான் பார்க்கலாமா, வீட்டுப் புகை போக்கிகள் பூமியிலிருந்து வெளிவருவதையும், படுபாதாளங்களில் விழும் தெருக்களின் பகுதிகளை நான் சந்திப்பேனா, ரயில் பாதையின் துண்டுகளை காட்டின் மத்தியில் என் கால்களைத் தடுக்குமா?
நீங்கள் வியப்பீர்கள், இந்த என்னுடைய தனிமை என் மீது கனத்துக் கவிவதை நான் உணரவில்லையோ என்று, ஏதோ ஒரு மாலையில் நீண்ட அந்திமயங்கும் நேரங்களில் ஒன்றில், நீண்ட வசந்த காலத்தின் மாலை மயங்கும் நேரத்தில், எந்த வித குறிப்பிட்ட நோக்கமும் என் சிந்தனையில் இன்றி, மனித இனத்தின் வீடுகளை நோக்கி நான் செல்லவில்லையா என்று. நான் செல்லத்தான் செய்தேன், ஒரு கதகதப்பான மாலை மயங்கும் நேரத்தில், கீழே இருக்கும் தோட்டங்களைச் சூழ அமைந்திருக்கும் சுவர்களை நோக்கிச் சென்று மெட்லர் மரங்களின் வழியாக கீழே இறங்கினேன். ஆனால் பெண்கள் சிரிப்பதையும் ஒரு தூரத்துக் குழந்தையின் அழைப்பினையும் கேட்டவுடன் நான் இங்கே வந்து விட்டேன். அதுதான் கடைசி தடவை. இப்பொழுது நான் தனியாக இங்கிருக்கிறேன். நல்லது, ஒரு சமயம் விட்டு ஒரு சமயம் தவறுகள் செய்வது பற்றி நானும் பயந்து விடுகிறேன் உங்களைப் போலவே. மேலும் உங்களைப் போலவே நானும் முன்பு போலவே தொடர்கிறேன்.
நீங்கள் எனக்குப் பயப்படுகிறீர்கள், வாஸ்தவமாக, உங்கள் கணக்கு சரிதான். அந்த விஷயத்தின் காரணமாக அல்ல, இருந்தாலும். அது எப்போதாவது நடந்ததா அல்லது இல்லையா என்பதெல்லாம் பல வருடங்களுக்கு முன்னர், இப்போது அது ஒரு விஷயமே அல்ல, எப்படியும்.
அந்தப் பெண்– நீண்ட புல்வெட்டும் ‘சைத்’ கருவியுடன் இங்கு வந்த அந்த கறுப்புப் பெண், அப்பொழுது நான் இங்கு வந்து கொஞ்ச நாள்தான் ஆகியிருந்தது. அப்பொழுது இன்னும் கூட மனித உணர்ச்சிகளால் நிறைந்தவனாய் இருந்தேன்–நல்லது, அவள் அந்த சரிவின் உச்சியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்ததை நான் பார்த்தேன், என்னை அவள் கையசைத்து அழைத்தாள், ஆனால் நான் பதில் சொல்லாமல் கடந்து சென்று விட்டேன். ஆமாம், நான் அப்பொழுது கூட மிஞ்சியிருந்த மனித உணர்ச்சி களால் நிரம்பியிருந்தேன், மேலும் அந்தப் பழைய கோபத்துடனும் கூட. மேலும் அந்தப் பழைய கோபத்தினால் –அவளுக்கு எதிராக இல்லை என்றாலும் கூட, அவளுடைய முகம் கூட எனக்கு ஞாபகம் இல்லை,–நான் அவளுக்குப் பின் புறம் சென்றேன், அவளுக்கு என் ஓசை கேட்காமல்.
இப்பொழுது மனிதர்கள் சொல்லும் கதைகள் வெளிப்படையாகவே பொய்யானவை, காரணம் அப்போது மிகவும் தாமதமாகியிருந்தது, பள்ளத்தாக்கில் ஒரு குஞ்சும் கூட இல்லை, அவளுடைய குரல்வளையைச் சுற்றி என் கைகளைப் போடும் போது எவரும் அவள் சப்தத்தைக் கேட்கவில்லை. ஆனால் நீங்கள் அறிந்து கொள்ளும் பொருட்டு நான் என்னுடைய கதையை தொடக்கத்திலிருந்து சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.
ஆங், நல்லது, நாம் அந்த மாலை நேரத்தைப் பற்றி இனி குறிப்பிட வேண்டாம். இங்கே நான் வாழ்கிறேன், லெட்டூஸ் கீரைகளைத் துளையிடும் நத்தைகளுடன் எனது லெட்டூஸ்களைப் பகிர்ந்து கொண்டு. குடைக்காளான்கள் வளரும் எல்லா இடங்களையும் எனக்குத் தெரியும் , அவற்றில் விஷக் காளான்களை நல்லவற்றிலிருந்து பிரிக்கத் தெரியும். பெண்களைப் பற்றியும் அவர்களின் விஷங்களைப் பற்றியும் நான் இனியும் சிந்திப்பது கிடையாது. கற்புடன் இருப்பது ஒரு பழக்கமே தவிர வேறல்ல, சாதாரணமாக.
அவள்தான் கடைசி ஆள், புல் வெட்டும் கருவியுடனிடருந்த அந்தக் கறுப்புப் பெண். வானம் நிறைய மேகம் இருந்தது. நான் நினைவுபடுத்துகிறேன், கறுப்பு மேகங்கள் கடந்து சென்றன. அது போன்றதொரு விரையும் வானத்தின் கீழாக, ஆடுகளினால் ஒட்ட மேயப்பட்ட சரிவுகளில், முதல் மனிதத் திருமணங்கள் நடந்திருக்கும். மனித ஜீவன்களுக்கிடையிலான தொடர்பில் பரஸ்பர பயங்கரமும், அவமானமும் தவிர வேறெதுவும் இருக்க முடியாது. அதுதான் நான் விரும்பியதும் கூட. பயங்கரத்தையும் அவமானத்தையும் காண்பதற்கு, அவள் கண்களில் வெறும் பயங்கரத் தையும் அவமானத்தையும் பார்க்க. அந்த ஒரு காரணம்தான் அதை நான் அவளுக்குச் செய்தது, என்னை நம்புங்கள்.
அதைப் பற்றி என்னிடம் ஒருவரும் ஒரு வார்த்தையும் என்றுமே சொல்லவில்லை. அவர்கள் சொல்வதற்கு ஒரு வார்த்தையும் கிடையாது, அந்த மாலை பள்ளத்தாக்கே வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் மலைகள் இருளில் மூழ்கும்போது, லாந்தர் விளக்கொளியில் அந்தப் பழைய புத்தகத்தின் அர்த்தத்தை என்னால் பின் தொடர முடியவில்லை. மேலும் நான் அதனுடைய மனிதர்களுடனும், வெளிச்சங் களுடனும், இசையுடனும் கீழே அவர்கள் இருப்பதை உணர்கிறேன். உங்கள் குரல்கள் எல்லாம் என்னைக் குற்றம் சாட்டுவதை உணர்கிறேன்.
ஆனால் என்னைப் பார்ப்பதற்கு பள்ளத்தாக்கில் ஒருவரும் இருக்கவில்லை. அவர்கள் அந்த விஷயங்களைச் சொல்வதற்குக் காரணம் அந்தப் பெண் வீடு திரும்பவில்லை என்பதால்தான்.
கடந்து செல்லும் நாய்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நின்று உறைந்துபோகின்றன, தரையைத் தம் கால்களால் கீறி ஊளையிடுகின்றன என்றால், அதற்குக் காரணம் அங்கே ஒரு வயதான குழிமுயலின் வளை இருப்பதுதான், நான் சத்தியம் செய்கிறேன், ஒரு வயதான குழிமுயலின் வளை, அவ்வளவுதான்

The House of the Bee Hives-[from Adam, One Afternoon] -Translated by Archibald Colquhoun and Peggy Wright.

endflourishred

நாய்களைப் போலத் தூங்குதல்

அவன் ஒவ்வொரு முறை கண்விழிக்கும் போதும் டிக்கட் வழங்கும் கூடத்தின் பெரிய ஆர்க் வெளிச்ச பல்புகள் அமில மஞ்சள் ஒளியை அவன் மீது கூசிவீசுவதை உணர்ந்தான். இருட்டையும் வெதுவெதுப்பையும் தேடியவனாக தனது மேலங்கியின் மார்புப் புற உள் மடிப்புகளை மேலே இழுத்து விட்டுக் கொண்டான். அவன் அங்கே தன்னைக் கிடத்திக் கொண்ட பொழுது தரையின் கல் ஓடுகள் எந்த அளவுக்கு கடினமாகவும் ஜில்லிட்டும் இருக்கும் என்பதைக் கவனிக்கவில்லை. இப்பொழுது குளிரின் தாரைகள் மேல் எழும்பி அவனுடைய ஆடைகளின் அடியிலும், காலணியில் இருந்த ஓட்டைகள் வழியாகவும் உள் நுழைந்து கொண்டிருந்தன. கல்பகுதிக்கும் அவனது எலும்புப் பகுதிக்கும் இடையில் அழுத்தப்பட்டு அவனுடைய இடுப்புப் பகுதியில் இருந்த குறைவான தசைப்பகுதி வலிக்கத் தொடங்கியது.
ஆனால் அவன் ஒரு நல்ல இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான். அமைதியாகவும் மனிதர்களின் வழியிலிருந்து விலகியும் படிகளுக்கு அடியிலும் இருந்தது அந்த மூலை. அவன் அங்கே படுத்திருந்த கொஞ்ச நேரத்தில் அவன் தலைக்கு மேலாக இரண்டு பெண்களின் நான்கு கால்கள் வந்து நின்றன. அவன் அந்தக் குரல்கள் சொல்வதைக் கேட்டான்: “ஏய்! இவன் நம் இடத்தைப் பிடித்துக் கொண்டான்.”
படுத்துக் கிடந்த மனிதன் சரியானபடி விழிப்புக் கொள்ளாதிருந்தும் இது அவனுக்குக் கேட்டது. அவனுடைய வாயின் ஒரு ஓரத்திலிருந்து எச்சில் ஒழுகி, அவனுடைய தலையணையாய் அமைந்திருந்த சிறிய சூட் கேஸின் அட்டையின் மேல் வழிந்தது. மேலும் தலை முடி தன்னிச்சையாய் உறங்குவதற்குத் தயார்ப்படுத்திக் கொண்டது, அவன் உடலின் கிடை கோட்டு வரிசையைப் பின்பற்றி.
“சரி”. பம்மியிருந்த பாவாடையின் மேலிருந்த அழுக்கான முட்டிகள் மேலிருந்த அதே குரல் சொன்னது: “நம் பொருள்களை கீழே வைப்போம். குறைந்த பட்சம் நம் படுக்கையையாவது நாம் தயார் செய்யலாம்.”
இந்தக் கால்களில் ஒன்று, பூட்ஸ் அணிந்த பெண் கால், அவனது இடுப்புப் பகுதியில் ஒரு நுகரும் விலங்கின் மூக்கினைப் போல குத்தியது. முன்னங்கையை வைத்து தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டான், அவனது திகைத்துப்போன வலிக்கும் விழிப்பந்துகளை சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தான். அந்த நேரத்தில் மேல்பார்வைக்கு எந்தவித கவனிப்பும் கொள்ளாது அவனுடைய தலை முடி நெட்டுக் குத்தாக சிலுப்பி நின்றது. பிறகு மீண்டும் அவனது தலையை சூட்கேஸின் மீது மோதுவது போல சரிந்தான்.
அந்தப் பெண்கள் தங்கள் தலைகளின் மீதிருந்த சாக்குகளை இறக்கி வைத்தனர். ஒரு மனிதன் இப்போது அவர்களின் பின் புறமிருந்து தோன்றி, படுக்கை விரிப்புகளின் சுருள் ஒன்றினை கீழே போட்டு அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தத் தொடங்கினான். முதிய பெண் கீழே படுத்திருந்தவனிடம் சொன்னாள்: “ஏய்! மேலே நகரு, நீயும் கூட இதற்கடியில் பிறகு வந்துவிடலாம்.” பதில் இல்லை. அவன் ஆழ்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
“அவன் பயங்கரமாகக் களைத்துப் போயிருக்க வேண்டும்”, அந்தப் பெண்களில் இளையவள் சொன்னாள், அவளுடைய எலும்பான உடலின் சதைப்பற்றுப் பகுதிகள் போர்வைகளை விரித்து, அவற்றுக்குக் கீழே சாக்குகளை தூக்கி வைக்கையில் ஏறத்தாழ தொங்கின.
அவர்கள் மூவரும் கள்ள மார்க்கெட்காரர்கள். தெற்கு நோக்கி காலி டின்களுடனும், நிறைந்த சாக்குகளுடனும் பயணம் செய்பவர்கள். ரெயில் நிலையங்களின் தரைகளில் உறங்கியும், கால்நடை ட்ரக்குகளில் பிரயாணம் செய்தும் அவர்களின் எலும்புகள் கடினமாகியிருந்தன. ஆனால் அவர்கள் தங்களை ஒருங்கிணைக்கக் கற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். கீழே மெத் தென்றிருப்பதற்கும் மேலே கதகதப்பாக இருப்பதற்கும் அவர்கள் தங்களுடன் போர்வைகள் எடுத்துச் சென்றனர். சாக்குகளும் காலி டின்களும் தலையணைகளாக ஆயின.
அதில் முதியவள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் மனிதனுக்கு அடியில் போர்வையின் ஒரு மூலையைச் செருக முயன்றாள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனை அவள் உயர்த்த வேண்டி யிருந்தது. காரணம் அவன் அசையவே இல்லை. “அவன் நிஜமாகவே மிகவும் களைத்துப் போயிருக்க வேண்டும்.” என்றாள்: “ஒரு வேளை அவன் அந்த நாடு மாறுபவர்களில் ஒருவனாக இருக்க வேண்டும்.”
இதற்கிடையில் அவர்களுடனிருந்த மனிதன், –ஜிப்புகளுடன் இருந்த மனிதன்–போர்வைகளுக்கு அடியில் புகுந்து தன் கண்களின் மீது ஒரு முனையை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டான்.”ஹேய்! அடியில் வா. நீ இன்னும் தயாராக வில்லையா?” என்று அந்த இளைய பெண்ணின் முதுகுப்பக்கம் பார்த்துக் கூறினான். அவள் இன்னும் சாக்குகளை தலையணையாக ஒழுங்குபடுத்தியபடி இருந்தாள். அவள் அவனுடைய மனைவி. ஆனால் அவர்களின் கல்யாணப் படுக்கையை விடவும் மேலாக ரயில் நிலையங்களின் காத்திருப்போர் அறைகளின் தரையை நன்றாகத் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள். அந்த இரண்டு பெண்களும் போர்வைக்கு உள் வந்தனர். இளையவளும் அவளுடைய கணவனும் ஒருவரை ஒருவர் ஒட்டிப் படுத்துக் கொண்டு குளிரில் நடுங்கும் ஓசைகளை எழுப்பினர். முதிய பெண் அந்தப் பரிதாபகரமாகத் தூங்கும் மனிதனை போர்வைக்கு உள்ளே சேர்த்துப் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு வேளை அந்த முதிய பெண் அவ்வளவு வயதானவளாக இல்லாமலிருக்கலாம். ஆனால் எப்போதும் மாவுச் சுமைகளையும் சமையல் எண்ணெய்யையும் தலை மீது தூக்கியும் இறக்கியும் இந்த ரயில்களில் வாழ்ந்த வாழ்க்கை அவளை அப்படி நசுக்கியிருக்கிறது. அவளது உடையே கூட சாக்கு மாதிரித்தான் இருந்தது. அவளது தலை முடி எல்லாப் பக்கமும் பறந்தது.
சூட்கேஸிலிருந்து நழுவியபடி இருந்தது தூங்கும் மனிதனின் தலை. சூட்கேஸ் கழுத்துக்கு மிக உயரமாய் இருந்து சுளுக்கச் செய்தது. முதியவள் அவனைச் சரியாக்க முயன்றாள், ஆனால் அவன் தலை ஏறத்தாழ தரையில் சரிந்தது. எனவே அவனுடைய தலையைத் தூக்கித் தனது தோள்களில் ஒன்றின் மீது நிமிர்த்தி வைத்துக் கொண்டாள். அந்த மனிதன் தன் உதடுகளை மூடினான். எச்சில் விழுங்கினான். அவளுடைய இன்னும் மிருதுவாய் கீழே இருந்த பகுதியில் தன்னைச் சரி செய்து கொண்டு குறட்டை விட ஆரம்பித்தான்.
அவர்கள் எல்லோரும் தூங்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள், அப்போது இதாலியின் தெற்குப் பகுதியைச் சேர்ந்த மூவர் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். கறுப்பு நிற மீசை வைத்திருந்த ஒரு அப்பாவும், மற்றும் இரண்டு கறுப்பான, பருமனான மகள்களும். அந்த மூவருமே குள்ளமாக இருந்தனர். அவர்கள் மூவருமே முடையப்பட்ட கூடைகள் வைத்திருந்தனர். அவர்களின் கண்களை அந்த வெளிச்சத்திற்கு அடியில் தூக்கம் பசைபோட்டு ஒட்டிய மாதிரி இருந்தது. மகள்கள் ஒரு திசையிலும் அப்பா வேறு திசையிலும் செல்வதற்கு இருந்த மாதிரித் தோன்றியது. எனவே முகத்தைப் பார்த்துக் கொள்ளாமல் அவர்கள் சண்டை பிடித்துக் கொண்டிருந்தனர். கிட்டித்த பற்களுக்கிடையில் வந்த சிறு சொற்றொடர்கள் தவிர கைகளின் அவசர கதி இயக்கங்கள் தவிர அவர்கள் ஏறத்தாழ பேசிக்கொள்ளவில்லை. படிகளுக்கு அடியில் இருந்த அந்த இடம் ஏற்கனவே அந்த நான்கு பேரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தவுடன் அவர்கள் இன்னும் முன்பை விட அதிகமாய் திகைத்துப் போனவர்களாக நின்றிருந்தனர்–தங்கள் தோள்களின் மீது கோட்டுகளைத் தொங்கவிட்டிருந்த, கால்பட்டிகளுடன் இருந்த இரண்டு இளைஞர்கள் அவர்கள் அருகில் வரும் வரை.
இந்த இருவரும் அந்த தெற்கத்திக்காரர்களான மூவரையும் அவர்களின் போர்வைகளை ஏற்கனவே அங்கிருந்த நால்வருடன் ஒன்றாகச் சேர்த்து ஒரு குழுவாக ஆக்கிக் கொள்வதற்கு வற்புறுத்தத் தொடங்கினர். அந்த இரண்டு இளைஞர்களும் பாரிசுக்கு நாடு மாறுவதற்கு இருந்த வெனிஸ்காரர்கள். அவர்கள் கள்ளமார்க்கெட்காரர்களை எழும்பச் செய்து, எல்லா போர்வைகளையும் மறு ஒழுங்குபடுத்தி எல்லோரும் சரிசெய்து கொள்ளச் செய்தனர். இது எல்லாமே அந்த இரண்டு இளம் பெண்களின் பக்கத்தில் இருக்க ஏதுவாக இருக்கும் பொருட்டு செய்யப்பட்ட தந்திரமான செயல்பாடு என்பது வெளிப்படை யாகத் தெரிந்தது. அந்தப் பெண்கள் ஏற்கனவே பாதித் தூக்கத்தில் இருந்தனர். ஆனால் இறுதியில் எல்லோருமே ஒருவாறு சரியாக விட்டனர், தூங்கும் மனிதனின் தலை அவளது மார்பின் மீது இருந்ததால் நகராதிருந்த முதிய கள்ள மார்க்கெட் பெண் உட்பட. அந்த இரு வெனிஸ் காரர்களுக்கு வாஸ்தவமாக, இடையில் அந்தப் பெண்கள் கிடைத்து விட்டனர், அவர்களின் அப்பா மற்றொரு பக்கம் இருந்தார். போர்வைகளுக்கும் கோட்டுகளுக்கும் இடையில் தடவித் தேடியபடி அவர்களால் மற்ற பெண்களையும் தொட முடிந்தது.
யாரோ ஒருவர் ஏற்கனவே குறட்டை விட ஆரம்பித்தார். ஆனால் தெற்கு இதாலியிலிருந்து வந்த அந்த அப்பா அவர் மீது கனத்துக் கவிந்திருந்த அவ்வளவு தூக்கத்திற்கு மிஞ்சியும் இன்னும் தூங்க முடியாமல் இருந்தார். அமில மஞ்சள் வெளிச்சம் அவரது விழிமூடிகளுக்கு நேர் கீழே குடைந்து கொண்டிருந்தது, கண்களைப் பொத்தியிருந்த கைகளுக்கு அடியிலும். மனிதத்தன்மையற்ற ஒலிபெருக்கியின் அலறல்கள் “ரயிலை நிதானமாக்கவும் . . . பிளாட்பாரம். . .கிளம்புகிறது . . .” அவரை ஒரு தொடர்ந்த நிலையின்மையில் வைத்திருந்தது. அவர் சிறுநீர்கழிக்க வேண்டிய அவசியமும் இருந்தது, ஆனால் எங்கே போவது என்று தெரியாயமலிருந்தார். அந்த பெரிய ரயில் நிலையத்தில் தொலைந்து போய்விடும் பயத்தில் இருந்தார். கடைசியாக அந்த ஆண்களில் ஒருவரை எழுப்புவது எனத் தீர்மானித்து அவனை உலுக்கத் தொடங்கினார். முதன் முதலில் தூங்கத் தொடங்கிய அதிர்ஷ்டமில்லாத மனிதன்தான் அவன்.
“கழிப்பிடம், நண்பனே! கழிப்பிடம் . . .” என்றார் அவர். அந்த உடைகளால் சுற்றப்பட்ட உடல்களின் குவியல்களின் மத்தியில் எழுந்து உட்கார்ந்தபடி அவனுடைய முன்னங்கையைப் பற்றி இழுத்தார்.
தூங்கிக் கொண்டிருந்தவன் ஒரு திடுக்கிடலுடன் எழுந்து உட்கார்ந்தான் அவனுடைய பனிபடர்ந்த சிவந்த கண்களுடனும் ரப்பர் மாதிரி இருந்த வாயுடன். அவன் மீது குனிந்திருந்த முகத்தினை நோக்கினான். ஒரு சிறிய சுருக்கம் விழுந்த முகம், ஒரு பூனையினுடையதைப் போல, கறுப்பு மீசைகளுடன்.
“கழிப்பிடம், நண்பனே!. . .” என்றார் தெற்கத்திக்காரர்.
சுற்றிலும் ஒரு பீதிப்பார்வையை வீசியபடி மற்றவன் பிரமை பிடித்தது போல அங்கே உட்கார்ந்திருந்தான். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் வாயைத் திறந்தபடி பார்த்துக் கொண்டே இருந்தனர்–அவனும் அந்த தெற்கு இதாலிக்காரரும். இன்னும் அரைத் தூக்கத்தில் இருந்த அந்த மனிதனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. அவனுக்கு அருகில் தரையில் படுத்திருந்த பெண்ணின் முகத்தை பயங்கரத்துடன் உற்று நோக்கினான். ஒரு வேளை அவன் ஒரு வீறிடலைச் செய்வதற்குத் தயாராக இருந்திருக்கக் கூடும். பிறகு திடீரென்று தன் தலையை அந்தப் பெண்ணின் மார்பகத்தில் புதைத்துக் கொண்டு மீண்டும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்து போனான்.
தெற்கு இதாலியைச் சேர்ந்த மனிதர், இரண்டு அல்லது மூன்று உடல்களைப் புரட்டியபடி எழுந்து கொண்டார். தீர்மானமற்ற காலடிகளை எடுத்து வைத்து அந்த பிரம்மாண்டமான, கண்கூசும் வெளிச்சம் மிகுந்த, குளிர்நடுக்கும் கூடத்தை நோக்கிச் சென்றார். ஜன்னல்களுக்கு ஊடாகத் தெளிவான இருளையும் ஜியோமித வடிவ இரும்புக் கிராதிகளின் நோக்கையும் பார்க்க முடிந்தது. சுருக்கம் விழுந்த சூட் அணிந்திருந்த கறுப்பான, அவரை விடக் குள்ளமான மனிதன், அவரை நோக்கி ஒரு வித அசட்டையான பாவத்துடன் வருவதைக் கவனித்தார்.
“கழிப்பிடம், நண்பனே!” என்று கெஞ்சும் பாவனையில் தெற்கு இதாலிக்காரர் அவனிடம் கேட்டார்.
“அமெரிக்க, ஸ்விஸ் நாட்டு சிகரெட்டுகள்!” என்று பதிலளித்தான் மற்றவன். ஒரு பாக்கெட்டின் முனையைக் காட்டினான், அவனுக்கு இவர் சொன்னது புரியவில்லை.
ரயில் நிலையங்களை வருடம் முழுவதற்கும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் அவன் பெயர் பெல்மொரெட்டோ. இந்த உலகத்தின் முகத்தில் அவனுக்கு ஒரு வீடோ அல்லது ஒரு படுக்கையோ கிடையாது. கொஞ்ச காலத்திற்கு ஒரு முறை ரயில் பிடித்து நகரங்கள் மாறிக் கொள்வான். சிகரெட் மற்றும் மெல்லக்கூடிய புகையிலை விற்பனையின் நிச்சயமற்ற போக்குவரத்துகள் எங்கெல்லாம் கொண்டு செல்கின்றனவோ அங்கெல்லாம். ஒரு ரயிலுக்கும் மற்றதற்கும் இடைப்பட்ட நேரத்தில் நிலையத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஏதோ ஒரு குழுவில் இரவு சேர்ந்து விடுவான். இப்படி ஒரு போர்வைக்கடியில் ஒன்று அல்லது இரண்டு மணிநேரம் படுத்துக் கொண்டு சமாளித்தான். இது முடியாவிட்டால் காலை வரையில் சுற்றிக் கொண்டேயிருப்பான் –இவனைத் தன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு குளியலுக்கும் உணவுக்கும் ஏற்பாடு செய்து தன்னுடன் உறங்க வைக்கக் கூடிய யாரோ ஒருவரைச் சந்தித்தால் ஒழிய. பெல்மொரெட்டோவும் தெற்கு இதாலியைச் சேர்ந்தவன்தான். அவன் கறுப்பு மீசை கொண்டவரிடம் மிகக் கருணையுடன் நடந்து கொண்டான், அவர் முடிக்கும் வரை காத்திருந்தான், மீண்டும் அவரைக் கூட்டிச் செல்ல. அவருக்கு அவன் ஒரு சிகரெட் கொடுத்தான். நிலையம் விட்டுச் செல்லும் ரயில்களையும், கீழே கூடத்துத் தரையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த மனிதர்களின் குவியல்களையும் தூக்கம் கப்பிய கண்களால் பார்த்தபடி இருவரும் சேர்ந்து புகை பிடித்தனர்.
“நாங்கள் நாய்களைப் போலத் தூங்குகிறோம்” என்றார் அந்த வயதான மனிதர், “ஆறு பகல்கள் ஆறு இரவுகள் ஆயிற்று நாங்கள் படுக்கையைப் பார்த்து.”
“ஒரு படுக்கை” என்றான் பெல்மொரெட்டோ, “சில சமயங்களில் நானும் கூட கனவு காண்கிறேன் ஒரு படுக்கையை. ஒரு அழகிய வெண்ணிறப் படுக்கை, எனக்கே எனக்கு மட்டுமானது.”
வயதான மனிதர் திரும்பிச் சென்று கொஞ்சம் தூங்குவதற்கு முயற்சி செய்தார். தனக்கு இடம் பண்ணிக் கொள்ள ஒரு போர்வையைத் தூக்கினார். அந்த வெனிஸ்காரர்களில் ஒருவனின் கை அவருடைய மகள்கள் ஒருத்தியின் கால் மீது இருப்பதைப் பார்த்தார். அந்தக் கையை விலக்க முயன்றார். ஆனால் வெனிஸ்காரன் தனக்கும் அந்த சுவை வேண்டும் என முயற்சித்த தன் நண்பனின் கை என நினைத்து அதைத் தள்ளி விட்டான். வயதானவர் அவனை சபித்து ஒரு கையை ஓங்கினார். மற்றவர்கள் எல்லோரும் தூங்க முடியவில்லை என்று கத்தினார்கள். இறுதியில் வயதானவர் தனது இடத்திற்கு முட்டிக் கால்களால் நகர்ந்து போர்வைகளுக்கடியில் அமைதியாகப் படுத்தார். குளிரியதால் தன்னைச் சுருட்டிக் கொண்டார். அழுவதற்கான ஒரு ஏக்கம் அவருக்குள்ளாக மேலோங்கியது. பிறகு, மிகுந்த கவனத்துடன், அவரது கையை அருகாமையில் இருந்த உடல்களுக்கு இடையில் நீட்டினார். அவர் கைக்கு இரு பெண்களின் முட்டிகள் தட்டுப்பட அவர் வருடத் தொடங்கினார்.
கள்ள மார்க்கெட்காரர்களில் முதிய பெண் தன் மார்பகத்தின் மீது டன் கணக்கிலான தூக்கத்தால் நசுக்கப்பட்டவன் போலத் தோன்றிய அந்த மனிதனின் முகம் இன்னும் ஓய்வு கொண்டிருந்தது. அவனை எங்கே தொட்டாலும் எந்த வித எதிர்வினையுமே இல்லாதிருந்தது. இங்கும் அங்கும் லேசான அறைகுறை விழிப்பின் அறிகுறிகள் தென்பட்டன. இப்போது அந்தப் பெண் அவளது முட்டியின் மீது ஒரு கையை உணர்ந்தாள், சுருக்கங்களும், தோல் முண்டுகளும் நிரம்பிய சிறிய கையை. அந்தக் கையைச் சுற்றித் தன் கால்களை வைத்து அழுத்தினாள். அது இயக்கம் நின்று உடனடியாக அமைதியாயிற்று. தெற்கு இதாலியைச் சேர்ந்த அந்த வயதான மனிதரால் தூங்க முடியவில்லை. ஆனால் இப்போது மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தார். அவரது கை சுற்றப்பட்டிருக்கிற மிருதுவான கதகதப்பு அவருடைய உடலின் எல்லாப் பகுதி களுக்கும் மெல்ல மெல்லப் பரவுவதாகத் தோன்றியது.
இந்த கணத்தில் நாய் ஒன்று போர்வைகளை மூக்கு நுனியில் நோண்டுவது போல ஒரு விநோத ஜந்து அவர்களுக்கிடையே நகர்வதை உணர்ந்தார்கள். பெண்களில் ஒருத்தி அலறினாள். போர்வைகள் அவசரம் அவசரமாக விலக்கப்பட்டன அந்த ஜந்து என்னவென்று கண்டுபிடிக்கும் பொருட்டு. அவர்களுக்கு மத்தியில் அவர்கள் பெல்மொரெட்டோவைக் கண்டார்கள், அவன் ஏற்கனவே குறட்டை விட்டுக் கொண்டிருந்தான், அவனுடைய ஷ÷க்களை கழற்றியிருந்தான், கர்ப்பக் குழந்தை மாதிரி சுருண்டிருந்தான். அவனது முதுகின் மேல் விழுந்த தட்டுகளினால் விழிப்படைந்தான்: “என்னை மன்னியுங்கள். நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை.”
ஆனால் அவர்கள் எல்லோரும் இப்பொழுது விழித்துக் கொண்டு சபித்தனர், எச்சில் வழிந்து கொண்டிருந்த அந்த முதல் மனிதனைத் தவிர.
“அவனவனுக்கு எலும்புகள் எல்லாம் வலிக்கின்றன, முதுகு குளிரில் உறைகிறது”, என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்: “நாம் அந்த விளக்கினை உடைக்க வேண்டும் அந்த ஒலிபெருக்கியின் இணைப்பினைத் துண்டிக்க வேண்டும்.”
“நான் உங்களுக்கு சொல்லித்தருகிறேன் ஒரு படுக்கை விரிப்பை எப்படிச் செய்வது”, என்று என்றான் பெல்மாரெட்டோ.
“படுக்கை விரிப்பு” என்று மற்றவர்கள் திரும்பச் சொன்னார்கள். “படுக்கை விரிப்பு.”
ஆனால் பெல்மொரெட்டோ ஏற்கனவே போர்வையில் கொஞ்சத்தை ஒதுக்கி, மடிப்புகளாக மடிக்கத் தொடங்கினான், ஜெயிலில் இருந்த எவருக்கும் இந்த முறை தெரியக் கூடியது. தேவையான அளவுக்கு போர்வைகள் இல்லாததால் அவர்கள் அவனை நிறுத்தச் சொன்னார்கள், யாராவது ஒருவருக்கு கொஞ்சம் கூட போர்வை இல்லாமல் போகலாம். பிறகு அவர்கள் விவாதித்தார்கள், ஒருவர் தலைக்கு அடியில் எதுவுமே இல்லாமல் தூங்குவது எவ்வளவு கடினம் என்பதை விவாதித்தார்கள். தெற்கத்திக்காரர்களின் முடையப்பட்ட கூடைகளினால் எந்தப் பயனும் இருக்கவில்லை. பிறகு பெல்மொரெட்டோ ஒரு முழு அமைப்பினை உருவாக்கினான். இதன் மூலம் ஒவ்வொரு ஆணும் தன்னுடைய தலையை ஒரு பெண்ணின் கால் மீது வைத்துக்கொள்ள முடியும். போர்வைகள் காரணமாக இது செயல்படுத்துவதற்கு மிக சிரமமாக இருந்தது, ஆனால் கடைசியில் அது எல்லாமே அமைக்கப்பட்டது, நிறைய புதிய பொருத்தங்கள் உண்டாயின. ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் எல்லாம் ஒட்டு மொத்தமான குழப்பத்தில் முடிந்தது, ஏன் எனின் அவர்களால் அசையாமல் இருக்க முடியவில்லை. பிறகு பெல்மொரெட்டோ ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு நேஷனல் சிகரெட் விற்க முடிந்தது. அவர்கள் எல்லோரும் புகைபிடிக்க ஆரம்பித்து மற்றவர்களுக்கு தங்கள் தூங்கி எத்தனை இரவுகள் ஆயிற்று என்று சொல்லத் தொடங்கினர்.
“மூன்று வாரங்களாய் நாங்கள் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்” என்றார்கள் வெனிஸ்காரர்கள். “மூன்று முறை இந்த பிராந்தியத்தை நாங்கள் கடக்க முயன்றோம். அவர்கள் எங்களை திருப்பி அனுப்பி விட்டார்கள். ஃபிரான்சில் நாங்கள் காணும் முதல் படுக்கையில் படுத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குத் தூங்கப் போகிறோம்.”
“ஒரு படுக்கை” என்றான் பெல்மொரெட்டோ. புதியதாக துவைத்த மேல் விரிப்புகளுடன், புதையும்படியான இறகு மெத்தையுடன். ஒரு கதகதப்பான, குறுகலான படுக்கை தனியாகப் படுப்பதற்கு”.
“நாங்கள் என்ன செய்வது இந்த மாதிரியான வாழ்க்கையை எப்போதும் வாழ்ந்தவர்கள்?” என்றான் கள்ள மார்க்கெட்கார ஆண்: “நாங்கள் வீட்டுக்குச் சென்றவுடன் ஒரு இரவு படுக்கையில் கழிக்கிறோம். பிறகு உடனே மீண்டும் ரயில்களில் பயணம் செய்கிறோம்.”
“ஒரு கதகதப்பான படுக்கை, சுத்தமான மேல்விரிப்புகளுடன்” என்றான் பெல்மொரெட்டோ, “உடைகள் களைந்து விட்டு நான் படுக்கைக்குச் செல்வேன் அம்மணமாக.”
“நாங்கள் உடைகளைக் கழற்றியே ஆறு இரவுகள் ஆகிவிட்டன” என்றார் வயதான தெற்கத்திக்காரர். “நாங்கள் உள்ளாடைகள் மாற்றி ஆறுநாட்கள் ஆகிவிட்டன. ஆறு நாட்களாய் நாங்கள் நாய்களைப் போலத் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.”
“ஒரு வீட்டில் திருடனைப் போல பதுங்கி நுழைவேன்”, வெனிஸ்காரர்களில் ஒருவன் சொன்னான், “திருடுவதற்கு அல்ல. ஒரு படுக்கையில் படுத்து காலை வரை தூங்குவதற்கு.”
“அல்லது ஒரு படுக்கையைத் திருடிக் கொண்டு இங்கே வந்து தூங்குவதற்கு”, மற்றவன் சொன்னான்.
பெல்மொரெட்டோவுக்கு ஒரு திட்டம் உதித்தது.
“பொறுங்கள்” என்று சொன்னவன் கிளம்பிப் போனான்.
பைத்தியக்கார மரியாவைச் சந்திக்கும் வரை வெளியில் வளை வுகளின் கீழ்ப்புறமாகத் திரிந்தான். ஒரு வாடிக்கையாளரையும் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் பைத்தியக்கார மரியா ஓர் இரவு கழித்தால், அடுத்த நாள் அவளுக்கு சாப்பாடு கிடையாது. எனவே அவள் இந்த அதிகாலை நேரத்தைக் கூட கைவிடாமல் காலை வரை அந்த நடைபாதைகளில் மேலும் கீழுமாய் நடந்து கொண்டிருப்பாள், அவளுடைய சணல் கயிறுகள் போன்ற சிவப்பு நிற முடியுடனும், சதைப்பற்றான கெண்டைக் கால்களுடனும். பெல்மொரெட்டோ அவளுடைய சிறந்த நண்பன்.
ஜன்னல்களில் இருள் தெளிவதற்குக் காத்துக் கொண்டு ரயில் நிலையத்தின் பிளாட்பாரத்தில் அவர்கள் இன்னும் தூக்கத்தைப் பற்றியும் படுக்கைகள் பற்றியும், வாழ்ந்த நாய் வாழ்க்கை பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். முதுகில் ஒரு சுருட்டப்பட்ட படுக்கையைச் சுமந்தவாறு பத்து நிமிடங்கள் கழியும் முன் பெல்மொரெட்டோ திரும்பி வந்தான்.
“உடனே வந்து படுங்கள்” என்றான் படுக்கையைத் தரையில் விரித்தபடி. “அரை மணி நேரத்திற்கு 50 லயர் பணம். ஒரே சமயத்தில் நீங்கள் இருவர் தூங்கலாம். உடனே படுங்கள்! ஒரு தலைக்கு 25லயர் என்பது சாதாரணம்தானே?”
பைத்தியக்கார மரியாவிடமிருந்து ஒரு படுக்கையை அவன் வாடகைக்கு வாங்கி வந்திருந்தான். அவளிடம் இரண்டு இருந்தது. அதை இப்போது இரண்டாம் வாடகைக்கு விட்டுக் கொண்டிருக்கிறான் அரைமணி கணக்குக்கு. ரயில் மாறுவதற்காக காத்துக் கொண்டிருந்த மற்ற தூக்கம் நிறைந்த பயணிகள் அங்கே வந்து ஆர்வத்துடன் பார்த்தனர்.
“உடனே படுங்கள்” என்றான் பெல்மொரெட்டோ, “உங்களை எழுப்புவதை நான் கவனித்துக் கொள்கிறேன். உங்கள் மீது ஒரு போர்வையை போர்த்தி விடுகிறோம். எவரும் உங்களைப் பார்க்க முடியாது. நீங்கள் விரும்பிதைச் செய்யலாம். உடனே படுங்கள் இப்போதே.”
தெற்கு இதாலிப் பெண்களில் ஒருத்தியுடன் அந்த வெனிஸ்காரர்களில் ஒருவன் முதலில் முயற்சி செய்து பார்த்தான். கள்ள மார்க்கெட் பெண்களில் முதியவள் இரண்டாவது ஷிப்டை தனக்கும் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் பரிதாபமான அந்த மனிதனுக்குமாக முன் பதிவு செய்தாள். அவன் தலையை இன்னும் சரியாக வைத்தவாறிருந்தாள். பெல்மொரெட்டோ ஏற்கனவே ஒரு குறிப்பேட்டினை உருவி எடுத்து முன் பதிவுகளை எழுதி வைக்கத் தொடங்கினான், மிகவும் சந்தோஷமானவனாய்.
விடியற்காலையில் படுக்கையை பைத்தியக்கார மரியாவிடம் எடுத்துச் செல்வான், அவர்கள் இருவரும் மதிய உச்சி வரை படுக்கையில் குட்டிக் கரணம் அடிப்பார்கள். பிறகு இறுதியில் அவர்கள் உறங்கிப் போவார்கள்.
••••
Sleeping Like Dogs-[Adam, One Afternoon] -Translated by Archibald Colquhoun and Peggy Wright.

endflourishred

ஒரு நகரத்தில் காற்று

எதுவோ, ஆனால் என்னவென்று என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. சமதளத் தெருக்களின் வழியாக நடந்து செல்கிற மனிதர்கள் மலையில் ஏறுவது போலவோ இறங்குவது போலவோ, உதடுகளும் நாசித்துவாரங்களும் செவுள்களைப் போல துடித்தபடி இருக்கின்றனர். பிறகு அந்த வீடுகளும் கதவுகளும் பறப்பதைப் போலவும் தெருக்களின் திருப்பங்கள் வழக்கமாக இருப்பதை விடவும் கூர்மையாக இருப்பதைப் போலவும் இருக்கின்றன. அது காற்றுதான். பிறகு நான் உணர்ந்து கொண்டேன்.
ட்யூரின் ஒரு காற்றில்லாத நகரம். வீறிடும் சங்குகளைப் போல இதன் தெருக்கள் இயக்கமற்ற காற்றின் கால்வாய்களாய் எல்லையின்மைக்குள் சென்று மறைகின்றன: ஆவி மூடாக்கினால் மிருதுவாகவோ, உறைபனியில் கண்ணாடி போலவோ இருக்கிறது இந்த இயக்கமற்ற காற்று. தமது தண்டவாளங்களின் மீது மிதந்து செல்லும் ட்ராம்களினால் மாத்திரமே அசைவிக்கப் படுகிறது. பல மாதங்களாக நான் காற்று என்ற ஒரு வஸ்து இருப்பதையே மறந்து விட்டேன். மிச்ச மிருப்பதெல்லாம் ஒரு தெளிவற்ற தேவை மட்டுமே.
ஆனால் ஒரு நாள் ஒரு தெருவின் அடியிலிருந்து உயரும் ஒரு காற்று வீச்சு போதுமாயிருந்தது. என்னைச் சந்திக்க வந்தது அந்தக் காற்று. நான் கடலுக்குப் பக்கமாக அமைந்த என்னுடைய காற்றுரசும் கிராமத்தையும், மேலும் கீழுமாக அமைக்கப்பட்ட அதன் வீடுகளையும், அவற்றின் மத்தியில் மேலும் கீழுமாய் போய் வந்து கொண்டிருக்கும் காற்றையும், படிகள் மற்றும் வட்டத் தள கற்கள் பாவப்பட்ட தெருக்களையும், குறுகுகிற சந்துவழிகளின் மேற்புறமாகத் தெரியும் நீலநிற, காற்றுத்தன்மையான வானத் துண்டங்களையும் நான் நினைவு கொள்கிறேன். ஷட்டர்கள் அடித்துக் கொள்ளும் என் வீட்டையும், ஜன்னல்களுக்கு அருகில் முனகும் தென்னை மரங்களையும், மலை உச்சியில் உரக்கக் கத்திக் கொண்டிருக்கும் என் தந்தையின் குரலையும் கூட.
நான் அப்படித்தான், ஒரு காற்று மனிதன். நான் நடக்கும் பொழுது முன் செல்வதற்கான காலியிடமும் உராய்வும் தேவைப்படுகிறது எனக்கு. திடீரென்று உரக்கக் கத்திப் பேசும் பொழுது காற்றினைக் கடிக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கு வருகிறது. நகரத்தில் காற்று கிளம்பத் தொடங்குகையில்– ஒரு புறநகர்ப்பகுதி அடுத்து மற்ற புறநகர்ப்பகுதிக்கு நிறமற்ற பிழம்பின் நாக்குகளில் பரவும் பொழுது–இந்த நகரம் எனக்கு முன்னால் ஒரு புத்தகத்தைப் போலத் திறந்த கொள்கிறது. அது ஏதோ நான் பார்க்கிற சகலரையும் என்னால் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியும் என்கிற மாதிரி. அந்தப் பெண்களிடமும் அந்த சைக்கிள் ஓட்டிகளிடமும் கைகளை அசைத்தபடி நான் என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேனோ அதை வெளியே உரக்கக் கத்துவது போல ‘‘ஏய் இங்கே பாருங்கள்!” என்று கூவ வேண்டும் போலத் தோன்றுகிறது.
காற்று இருக்கும் போது என்னால் உள்ளே சும்மா இருக்க முடியாது. ஐந்தாவது மாடியில் ஒரு வாடகை அறையில் நான் வசிக்கிறேன். என் ஜன்னலுக்குக் கீழே, குறுகலான தெருவில் பகலிலும் இரவிலும் ட்ராம்கள் உருண்டோடுகின்றன, ஏதோ என் அறையின் குறுக்காகவே சடசடத்து ஓடுகிற மாதிரி. இரவு நேரத்தில், தூரத்தில் ஆந்தைகளைப் போல கிறீச்சிடுகின்றன ட்ராம்கள். வீட்டுச் சொந்தக் காரியின் மகள், ஒரு ஸ்தூல உடலுடன், ஹிஸ்டீரியா பாதிப்புடன், ஒரு காரியதரிசியாக வேலை பார்க்கிறாள்: ஒரு நாள் நடைவழியில் ஒரு தட்டு நிறைய பச்சைப் பட்டாணியைப் போட்டு உடைத்து விட்டு வீறிட்டபடி அவள் தன்னை அவளுடைய அறையில் வைத்துப் பூட்டிக் கொண்டாள்.
கழிப்பறை வெளியே முற்றத்தை நோக்கியவாறு அமைந் திருக்கிறது: அது ஒரு குறுகலான நடைவழியின் முடிவில் இருக்கிறது. ஏறத்தாழ ஒரு குகை. அதன் சுவர்கள் ஈர ஓதத்துடனும் பாசிபடர்ந்தும் இருக்கிறது. ஸ்டாலசைட்டுகள் கூட உருவாகக் கூடும். ஜன்னல்களின் குறுக்குக் கம்பிகளுக்கு அப்பாலிருக்கும் முற்றம், ட்யூரின் நகரின் முற்றங்களைப் போலவே இருக்கிறது– சிதைவுப் படலங்களின் அடியில் சிக்கிக் கொண்டு உங்களால் உங்கள் மீதெல்லாம் துரு விழாமல் இரும்பு பால்கனியின் கைப்பிடிக் கிராதிகளின் மீது சாய முடியாது. ஒன்றன் மீது மற்றொன்றாக, கழிப்பறைகளின் துருத்தி நிற்கும் கூண்டுகள் ஒரு விநோதமான கோபுரத்தை உருவாக்கு கின்றன: பூஞ்சாளங்கள் அளவுக்கே மிருதுவான சுவர்களுடன் கழிப்பறைகள், அடிப் பாகத்தில் சதுப்புநிலம் போல் இருக்கிறது.
தென்னை மரங்களுக்கு மத்தியில், கடலுக்கு மேலே உயரமான இடத்தில் அமைந்த என் சொந்த வீட்டை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். என் சொந்த வீடு மற்றெல்லா வீடுகளிலிருந்தும் எவ்வளவு வேறுபட்டிருக்கிறது. என் நினைவுக்கு வரக்கூடிய முதல் வித்தியாசம் அதன் கழிப்பறை களின் எண்ணிக்கை. எல்லா வகைமைகளிலும் கழிப்பறைகள். வெண்ணிற தளஓடுகள் பளபளக்கும் பாத்ரூம்கள், துருக்கிய கழிப்பறைகள், அதன் கொள்களன்களைச் சுற்றி அமைக்கப் பட்ட நீலநிற அலங்காரப்பட்டிகளுடன் அமைந்த புராதன தண்ணீர்க் கழிப்பிடங்கள்.
இவற்றை எல்லாம் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டு நான் நகரத்தைச் சுற்றி, காற்றை முகர்ந்தவாறே திரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். நான் போகும் போது எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்கிறேன். அவள் அடா இடா.
‘‘நான் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன்: இந்தக் காற்று”. நான் அவளிடம் சொல்கிறேன்.
‘‘அது என்னை எரிச்சலூட்டுகிறது”, அவள் பதிலுரைக்கிறாள்.
‘‘என்னுடன் கொஞ்சம் நடந்து வா. இதோ அது வரை.”
உங்களுடன் மோதிக் கொண்டவுடன் உடனடியாகத் தமது வாழ்க்கைக் கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்குகிற பெண்களில் ஒருத்திதான் அடா இடா. உங்களைத் தெரிந்திருக் கவில்லை என்றாலும் கூட அவர்கள் பல் வேறு விஷயங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைச் சொல்லத் தொடங் குகிறார்கள். அவர்களுக்கே ரகசியமாக இருக்கக்கூடிய விஷயங்களைத் தவிர தங்களிடம் எந்த ஒரு ரகசியமும் இல்லாத பெண்கள். அந்த ரகசியங்களுக்கும் கூட அவர்கள் வார்த்தைகளைக் கண்டு பிடித்து விடுவார்கள்–பிரயத்தன மின்றியே முளை விடும் அன்றாடச் சொற்கள், அவர்களின் சிந்தனைகள் ஏதோ சொற்களின் துகிலில் தயாராக உடையணிந்து, மொட்டு விட்டதைப் போல.
‘‘இந்தக் காற்று எனக்கு எரிச்சலூட்டுகிறது”, அவள் சொல்கிறாள்ஙி ‘‘என்னை என் வீட்டில் பூட்டிக் கொண்டு, காலணிகளை உதறி எறிந்துவிட்டு, அறையைச் சுற்றி வெறுங்காலில் திரிகிறேன். பிறகு எனக்கு ஒரு அமெரிக்க நண்பன் கொடுத்த விஸ்கி பாட்டிலை எடுத்துக் குடிக்கிறேன். நான் என்றுமே தன்னந்தனியாகக் குடித்து போதையில் மூழ்க முடிந்ததில்லை. ஒரு புள்ளியில் அழுகை வெடித்துக் கிளம்ப நான் நிறுத்திக் கொள்கிறேன். என்னை வைத்து என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் ஒரு வாரத்திற்கும் மேலாக நான் திரிந்து கொண்டிருக்கிறேன்.”
அடா இடா அதை எப்படிச் செய்கிறாள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, அவர்கள் எவருமே கூட எப்படிச் செய் கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. எல்லோருடனும் அத்யந்தமாக இருக்க முடிகிற அந்த ஆண்களும் பெண்களும்– எல்லோரிடமும் சொல்வதற்கு ஏதாவது ஒன்று அவர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. அவர்கள் பிற மனிதர்களின் காரியங்களில் சிக்கிக் கொள்கின்றனர். மற்றவர்களைத் தங்களுடையதுடன் சம்மந்தப்பட அனுமதிக்கின்றனர். நான் சொல்கிறேன்: ‘‘நான் ஐந்தாவது மாடியில் ஒரு அறையில் இருக்கிறேன். அங்கே ட்ராம்கள் இரவில் ஆந்தைகளைப் போலிருக்கின்றன. கழிப்பறை பூஞ்சாளப் படிவினால் பச்சை நிறமாக இருக்கிறது, ஸ்டாலசைட்டு களுடன், ஒரு சதுப்புநிலத்தின் மீதான குளிர்கால புகைபனி போலவும். ஒரு புள்ளி வரை ஒவ்வொரு நாளும் மனிதர்கள் தங்களை வைத்துப் பூட்டிக் கொள்ள வேண்டிய கழிப்பறைகளின் அடிப்படையில்தான் அவர்களுடைய குண இயல்புகள் சார்ந்திருக்கின்றன என நினைக்கிறேன். நீங்கள் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்புகிறீர்கள். உங்கள் கழிப்பறை பச்சை நிறமாக பூஞ்சை படர்ந்தும், சகதியாகவும் இருப்பதைப் பார்க்கிறீர்கள். எனவே நடைவழியில் ஒரு தட்டு நிறைய பட்டாணிகளைப் போட்டு உடைத்து விட்டு உங்கள் அறையில் உங்களைப் பூட்டிக் கொண்டு வீறிட்டுக் கத்துகிறீர்கள்.”
நான் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதைப் பற்றி நான் நினைத்தது நிஜமாக இப்படியல்லை. அடா இடா நிச்சயமாகப் புரிந்து கொள்ள மாட்டாள். ஆனால் என் எண்ணங்கள் பேச்சுக்கான வார்த்தைகளாக மாறுவதற்கு முன் அவை ஒரு காலிப் பிரதேசத்தைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்து அவை போலியாக வெளியில் வருகின்றன.
‘‘நான் வீட்டில் வேறு எந்த இடத்தை விடவும் அதிகமான சுத்தப்படுத்துதலை கழிப்பறையில் செய்கிறேன்”, அவள் சொல்கிறாள்: ‘‘ஒவ்வொரு நாளும் நான் தரையைக் கழுவுகிறேன். எல்லாப் பொருள்களையும் பாலிஷ் செய்கிறேன். ஒவ்வொரு வாரமும் ஜன்னலின் மீது ஒரு சுத்தமான, வெண்ணிறத்தில் பூ வேலைப்பாடுகள் செய்த திரைச்சீலையைப் போடுகிறேன். மேலும் ஒவ்வொரு வருடமும் சுவர்களுக்கு வர்ணம் அடிக்க ஏற்பாடு செய்கிறேன். ஒரு நாள் நான் கழிப்பறையைச் சுத்தம் செய்வதை நிறுத்தினேனால் அது ஒரு மோசமான அறிகுறியாகிவிடும் என நினைக்கிறேன். நான் இதில் என்னை மேலும் மேலும் அனுமதித்து பொறுமை யிழக்கும் வரை. அது சிறிய இருண்ட கழிப்பறை, ஆனால் நான் அதை ஒரு தேவாலயத்தைப் போல வைத்திருக்கிறேன். ஃபியட் கம்பெனியின் நிர்வாக இயக்குநருக்கு என்னவிதமான கழிப்பறை இருக்குமென நான் யோசிக்கிறேன். வா, என்னுடன் சிறிது நடந்து வா, ட்ராம் நிறுத்தம் வரை.”
அடா இடாவைப் பற்றிய உன்னத விஷயம் என்னவென்றால் நீங்கள் சொல்கிற அனைத்து விஷயங்களையும் அவள் ஏற்றுக்கொள்கிறாள். அவளை எதுவும் ஆச்சரியப் படுத்துவதில்லை–நீங்கள் முன்வைக்கிற எந்த ஒரு விஷயமும். அவள் மேற்கொண்டு பேசுவாள் அது ஏதோ முதலாவதாக அந்தக் கருத்தாக்கம் அவளுடையது என்பது மாதிரி. மேலும் நான் அவளுடன் ட்ராம் வரை நடந்து வர வேண்டுமென்று விரும்புகிறாள்.
‘‘சரி, நான் வருகிறேன்,” நான் அவளிடம் சொல்கிறேன்: ‘‘ஆக ஃபியட் கம்பெனியின் நிர்வாக இயக்குநர் ஒரு பெரிய ஓய்வுக்கூடம் அளவுக்கு தூண்கள், திரைச்சீலைகள், கம்பளங்கள், சுவர்களில் மீன்காட்சியகங்கள் ஆகியவற்றுடன் ஒரு கழிப்பறையைக் கட்டச் செயதார். சுற்றிலும் உடம்பை ஆயிரம் தடவை பிரதிபலிக்கிற மாதிரி கண்ணாடிகள் இருந்தன. ஆண்கள் கழிப்பிடத்திற்கு கைகள் இருந்தன. சாய்ந்து கொள்வதற்கு முதுகு. மேலும் அது ஒரு அரியாசனம் அளவுக்கு உயரமாக இருந்தது. அதன் மேலே ஒரு மேற்கவிகை கூட இருந்தது. கழிவைத் தள்ளி விடுவதற்கான நீரை இணைக்கும் சங்கிலி இழுக்கப்பட்டவுடன் ஒரு நிஜமான சந்தோஷமான மணிகளின் இன்னிசை இசைத்தது. ஆனால் ‘ஃபியட்’ கம்பெனியின் நிர்வாக இயக்குநருக்கு மலஜலம் கழிக்க முடியவில்லை. அவர் அந்த மீன்காட்சியகங்கள் மற்றும் கம்பளங்களால் பயமுறுத்தப்பட்டு விட்டார். ஒரு அரியாசனம் போல உயரமாயிருந்த ஆண் கழிப்பறையின் மீது அவர் அமர்ந்த போது அவருடைய உடலைக் கண்ணாடிகள் ஆயிரம் தடவை பிரதிபலித்தன. தனது குழந்தைப் பிராயக் காலத்து வீட்டிலிருந்த, தரையெல்லாம் மரத்தூள் சிந்தியிருந்த, நியூஸ் பேப்பர் காகிதங்கள் ஒரு ஆணியில் குத்தப்பட்டிருந்த அந்தக் கழிப்பறைக்கான ஏக்கம் கொண்டார் அவர். எனவே அவர் இறந்தார். பல மாதங்களாக மலஜலம் கழிக்க முடியாமல் போனதால் உண்டான குடல் தொற்று நோயினால்.”
‘‘எனவே அவர் இறந்தார்!”, அடா இடா ஒப்புக் கொள்கிறாள். ‘‘சும்மா அப்படியே அவர் இறந்தார். உனக்கு இது போன்று வேறு ஏதாவது கதைகள் தெரியுமா? இதோ என் ட்ராம் வருகிறது. என்னுடன் ஏறிக்கொண்டு வேறொன்று சொல்.”
‘‘ட்ராமில் சரி. பிறகு எங்கே?”
‘‘ட்ராமில். உனக்கு ஏதாவது ஆட்சேபம் உண்டா?”
நாங்கள் ட்ராமில் ஏறிக்கொள்கிறோம். ‘‘என்னால் உனக்கு எந்தக் கதையையும் சொல்ல முடியாது”, நான் சொல்கிறேன். ‘‘காரணம் எனக்கு இந்த இடைவெளி இருக்கிறது. எனக்கும் மற்றவர்களுக்குமிடையில் ஒரு வெற்று வெளி இருக்கிறது. அதற்குள்ளே என் கைகளை வீசுகிறேன். ஆனால் எதையும் என்னால் பிடித்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. அதற்கு உள்ளே நான் உரக்கக் கத்துகிறேன். ஆனால் எவருக்கும் அது காதில் விழுவதில்லை. அது ஒரு ஒட்டு மொத்த வெறுமை.”
‘‘அது மாதிரியான சூழ்நிலைகளில் நான் பாடுகிறேன்”, அடா இடா சொல்கிறாள்: ‘‘என் மனதிற்குள் பாடுகிறேன், வேறு யாரோ ஒருவரோடு நான் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், இனிமேலும் என்னால் தொடர முடியாது என்கிற புள்ளிக்கு வந்து விடுகிறேன், நான் ஏதோ ஒரு நதியின் விளிம்புக்கு வந்துவிட்டது போல. என்னுடைய சிந்தனைகள் தூர ஓடுகின்றன பதுங்கிக் கொள்ள. கடைசியாக சொல்லப்பட்ட அல்லது பேசப்பட்ட வார்த்தையை நான் என் மனதிற்குள் பாடத் தொடங்குகிறேன். அவற்றை ஒரு மெட்டுக்கு அமைத்து–ஏதோ ஒரு பழைய மெட்டு. என் நினைவுக்கு வரும் பிற வார்த்தைகள், அதாவது அதே மெட்டைப் பின் தொடர்ந்து வருபவை, அவை என் சிந்தனையின் சொற்கள். எனவே அவற்றை நான் சொல்கிறேன்.”
‘‘முயற்சி செய்.”
‘‘எனவே அவற்றை நான் சொல்கிறேன். நான் அவர்களில் ஒருத்தி என்று நினைத்துக் கொண்டு என்னை யாரோ ஒருவர் தொந்தரவு செய்த சமயத்தில் செய்ததைப் போல.”
‘‘ஆனால் நீ இப்போது பாடவில்லையே?”
‘‘நான் என் மனதில் பாடிக்கொண்டிருக்கிறேன், பிறகு அதை நான் மொழிபெயர்க்கிறேன். இல்லையென்றால் உன்னால் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அந்த சமயத்தில் அந்த மனிதனுடன் நான் இதையேதான் செய்தேன். கடைசியில் நான் மூன்று வருடங்களாக ஒரு இனிப்பு கேண்டி கூட சாப்பிடவில்லை என்று சொல்லி முடித்தேன். அவன் எனக்குப் பை நிறைய இனிப்பு கேண்டி வாங்கித் தந்தான். பிறகு நிஜமாகவே அவனிடம் என்ன சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் எதையோ தெளிவின்றி முணுமுணுத்துவிட்டு அந்தப் பை நிறைய கேண்டிகளுடன் ஓடிப்போய் விட்டேன்.”
‘‘எதையுமே நான் பேசவோ, சொல்லவோ முடியாது”, என்கிறேன் நான். ‘‘அதனால்தான நான் எழுதுகிறேன்.”
‘‘பிச்சைக்காரர்கள் என்ன செய்கிறார்களோ அதைச் செய்”, அடா இடா சொல்கிறாள், ட்ராம் நிறுத்தத்தில் ஒருவனைச் சுட்டிக் காட்டியபடி.
ட்யூரின் நகரம் ஒரு இந்தியப் புனித நகரம் அளவுக்கு பிச்சைக்காரர்களால் நிறைந்திருக்கிறது. பணம் கேட்கும் பொழுது பிச்சைக்காரர்கள் கூட மிகப் பிரத்யேகமான வழிகளைக் கையாளுகின்றனர். ஒருவன் எதையோ முயற்சி செய்கிறான். மற்றவர்கள் அனைவரும் அவனைக் காப்பி யடிக்கிறார்கள். சமீபத்தில் கொஞ்ச காலமாக ஏராளமான பிச்சைக்காரர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கைக் கதைகளை நடைபாதையின் மேல் வர்ண சாக்கட்டிகள் கொண்டு எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். படிக்கும் அளவுக்கு அது மனிதர்களை ஈடுபாடுள்ளவர்களாக ஆக்குவதற்கான நல்ல வழி. பிறகு கொஞ்சம் சில்லைரைகளைத் தந்து விடும் மனநிலையை அவர்கள் எட்டுகிறார்கள்.
‘‘ஆமாம்”, நான் சொல்கிறேன், ‘‘ஒரு வேளை நானும் என் கதையை சாக்கட்டியால் நடைபாதை மேல் எழுத வேண்டும். அதனருகில் அமர்ந்து மனிதர்கள் என்ன சொல்கின்றனர் என்பதைக் கேட்க வேண்டும். குறைந்தபட்சம் நாங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நேராகப் பார்த்துக் கொள்வோம். ஆனால் ஒரு வேளை எவருமே கூட கவனிக்காமல் கூட போய்விடலாம். மேலும் அவர்கள் அவற்றின் மீது நடந்து ஒரு வேளை அவற்றை அழித்து விடலாம்.”
‘‘என்ன எழுதுவாய் நீ, நடைபாதை மேல், நீ ஒரு பிச்சைக்காரனாய் இருந்தால்?” அடா இடா கேட்கிறாள்.
நான் எழுதுவேன் எல்லாமே கொட்டை எழுத்துக்களில்: பேசுவதைக் கையாள முடியாதவர்களில் ஒருவனாக நான் இருப்பதால் எழுதுகிறேன். இது பற்றி மன்னிக்க வேண்டும் நண்பர்களே! ஒரு முறை நான் எழுதிய எதையோ ஒரு செய்தித்தாள் வெளியிட்டது. அது அதிகாலையில் வெளிவரும் செய்தித்தாள். அதை வாங்கும் மனிதர்கள் பிரதானமாக தொழிற்சாலைக்குப் புறப்படுபவர்களாக இருப்பவர்கள். அந்த நாள் காலை நான் சீக்கிரமாகவே ட்ராமில் ஏறிவிட்டிருந்தேன். நான் எழுதிய விஷயங்களை ஜனங்கள் படிப்பதைப் பார்த்தேன். எந்த வரியை நோக்கி அவர்கள் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று புரிந்து கொள்ள முயன்று நான் அவர்களின் முகங்களைக் கவனித்தேன். நீங்கள் எழுதும் எல்லா விஷயத்திலும் நீங்கள் சிலவற்றுக்காக வருந்துகிறீர்கள் அதை ஏன் எழுதினோம் என. நீங்கள் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுவீர்கள் என்பதற்காகவோ அல்லது வெட்கத்தினாலோ. மேலும் ட்ராம்களில் அந்தக் காலையில், அந்த விஷயத்திற்கு அந்த மனிதர்கள் வரும் வரை நான் அவர்களின் முகங்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். பிறகு நான் சொல்ல விரும்பினேன். கவனியுங்கள்! ஒரு வேளை அதை நான் நன்றாக விளக்காமல் இருந்திருப்பேன், அதுதான் நான் சொல்ல விரும்பியது. ஆனால் அங்கே எதையும் சொல்லாமல் முகம் சிவந்து போய் மௌனமாய் அமர்ந்திருந்தேன்.
இதற்கிடையில் ட்ராமை விட்டு நாங்கள் இறங்கினோம். அடா இடா மற்றொரு ட்ராம் வருவதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். நான் இப்போது எந்த ட்ராமைப் பிடிக்க வேண்டு மென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் அவளுடன் காத்திருக்கிறேன்.
‘‘நான் இதை எழுதுவேன்”, அடா இடா சொல்கிறாள். ‘‘நீலம் மற்றும் மஞ்சள் நிற சாக்கட்டிகளில்”: சீமான்களே! சீமாட்டிகளே! மற்றவர்களைத் தங்கள் மீது சிறுநீர்கழிக்கச் செய்வதைத் தங்களுடைய உச்சபட்ச சந்தோஷமாகக் கொள்ளும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். டி அனன்சியோ* அப்படிப்பட்ட ஒருவர் என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள். நான் அதை நம்புகிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் அதை நினைக்க வேண்டும், மேலும் நாம் அனைவரும் ஒரே இனம் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும், ஒருவரை விட ஒருவர் உயர்வானவராய் நடந்து கொள்ளக் கூடாது. மேலும் அதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? என் அத்தை பூனை உடல் கொண்ட ஒரு மகனைப் பெற்றெடுத்தாள். நீங்கள் நினைவில் வைக்க வேண்டும் அந்த மாதிரி நிகழ்ச்சிகள் நடக்கின்றன என்பதை, மறக்கவே கூடாது என்றைக்கும். மற்றும் ட்யூரின் நகரில் மனிதர்கள் நடை பாதையில், வெது வெதுப்பாக இருக்கும் நிலத்தடி சேமிப்பறைகளின் உலோகக் குறுக்குச் சட்டங்களின் மீது தூங்குகிறார்கள் என்பதையும். நான் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். நீங்கள் கண்டிப்பாக ஒவ்வொரு மாலை வேளையிலும், உங்களுடைய ஸ்தோத்திரங் களைச் சொல்வதற்குப் பதிலாக அவை எல்லாவற்றையும் பற்றி நினைக்க வேண்டும். மேலும் அவற்றைப் பகல் வேளையில் மனதில் நிறுத்த வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் உங்களின் சிந்தனையெல்லாம் பல நிறைய திட்டங்களாலும் போலித் தனங்களாலும் நிறைந்திருக்காது.
‘‘அதைத்தான் நான் எழுதுவேன். இந்த ட்ராமிலும் என்னுடன் கூட வா, இனிமையாக இரு.”
ட்ராம் மாறி மாறி நான் ஏன் அடா இடாவுடன் போனேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஏழ்மையான புறநகரங்களின் வழியாக நீண்ட தூரம் சென்றது ட்ராம். ட்ராமில் இருந்த மனிதர்கள் தோல்சுருக்கங்களுடனும் சாம்பல் நிறத்திலும் ஏதோ ஒரே விதமான தூசியினால் அழுக்கடைந்த வர்கள் போல இருந்தார்கள்.
போவோர் வருவோரையெல்லாம் ஏதாவது சொல்வது என்று அடா இடா பிடிவாதமாக இருக்கிறாள்! ‘‘எவ்வளவு மோசமான நரம்பிழுப்பு அந்த மனிதனின் முகத்தில் தெரிகிறது பார்! அந்த வயதான பெண் எவ்வளவு முகப்பவுடரை அப்பிக் கொண்டிருக்கிறாள் பார்!”
இது எல்லாமே என் மனதை நோகச் செய்யும்படியான வையாக எனக்குத் தோன்றியது. அவள் பேசுவதை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். ‘‘அதனால்? அதனால்?” நான் சொன்னேன். ‘‘நிஜமாக இருக்கிற சகலமும் அறிவார்த்தமானதுதான்.” ஆனால் மிக ஆழத்தில் நான் திருப்தியடையவில்லை.
நானும் கூட நிஜமாகவும் அறிவார்த்தமாகவும் இருக்கிறேன். நான் எண்ணினேன். ஏற்றுக் கொள்ளாமலே, திட்டங்களை யோசித்தபடி, சகலத்தையும் மாற்றியமைக்க வேண்டி. ஆனால் சகலத்தையும் மாற்றுவதற்கு நீங்கள் அங்கிருந்து தொடங்க வேண்டும், நரம்பியல் இழுப்பு கொண்ட அந்த மனிதனிலிருந்து தொடங்க வேண்டும், நிறைய முகப்பவுடரை அப்பிக் கொண்டிருக்கும் அந்த வயதான பெண்ணிடமிருந்தும். திட்டங்களில் இருந்தல்ல. ‘‘அது வரை என்னுடன் கூட வா”. என்று இன்னும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் அடா இடாவிடமிருந்தும் கூட.
‘‘இதுதான் நமது நிறுத்தம்”, அடா இடா சொல்கிறாள். நாங்கள் இறங்குகிறோம். ‘‘என்னுடன் அது வரை கூட வா. உனக்கு ஆட்சேபம் இல்லையே?”
‘‘நிஜமான சகலமும்அறிவார்த்தமானதுதான், அடா இடா”, நான் சொல்கிறேன் அவளிடம். ‘‘இன்னும் ஏதாவது பிடிக்க வேண்டிய ட்ராம் இருக்கிறதா?”
‘‘இல்லை. நான் இந்த திருப்பத்தில் வசிக்கிறேன்”
நாங்கள் நகரத்தின் முடிவில் இருந்தோம். தொழிற் சாலைகளுக்குப் பின்னால் இரும்புக் கோட்டைகள் நிமிர்ந்து நின்றன. புகைபோக்கிகளின் இடிதாங்கிகளை ஒட்டி காற்று புகைத் துணுக்குகளை வீசியது. அங்கே புற்களுக்குள் மடிந்து ஓடிய ஒரு ஆறு இருந்தது. டோரா நதி.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காற்று மிகுந்த ஒரு நேரத்தை டோராவின் அருகில் கழித்ததை நினைவு கொண்டேன். அப்பொழுது நான் அதன் பக்கமாக ஒரு இளம் பெண்ணின் கன்னத்தைக் கடித்தபடி நடந்து கொண்டிருந்தேன். அவளுக்கு நீளமான, நிஜமாகவே அழகிய முடி. அது எனது பற்களுக்கு இடையில் குறுக்கிட்டுக் கொண்டிருந்தது. ‘‘ஒரு சமயம்”, நான் சொன்னேன், ‘‘நான் ஒரு இளம் பெண்ணின் கன்னத்தைக் கடித்தேன், இங்கே இந்தக் காற்றில். நான் முடியைத் துப்பினேன். அது ஒரு அற்புதமான கதை.”
‘‘இங்கேதான்”, அடா இடா சொன்னாள். ‘‘என் இடம் வந்துவிட்டது.”
‘‘அது ஒரு அற்புதமான கதை”, நான் அவளிடம் சொல்கிறேன்.
‘‘ஆனால் அதைச் சொல்வதற்கு நிறைய நேரம் பிடிக்கும்.”
‘‘நான் வந்து சேர்ந்துவிட்டேன்”. சொன்னாள் அடா இடா.
‘‘அவன் ஏற்கனவே வீட்டுக்கு வந்திருக்க வேண்டும்.”
‘‘அவன் யார்?”
‘‘தஒய இல் வேலை பார்க்கும் அந்த மனிதனுடன்தான் நான் இருக்கிறேன். அவன் பைத்தியம் பிடித்தவன் மாதிரி மீன் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஃப்ளாட் முழுவதையும் மீன் பிடிக்கும் உபகரணங்களாலும், செயற்கைப் பூச்சிகளாலும் நிரப்பி விட்டான்.”
‘‘நிஜமான சகலமும் அறிவார்த்தமானதுதான்”, நான் சொல்கிறேன். ‘‘அது ஒரு அற்புதமான கதை. நான் திரும்பச் செல்வதற்கு எந்தெந்த ட்ராம்களைப் பிடிக்க வேண்டுமென்று சொல்.”
‘‘இருபத்தி இரண்டு, பதினேழு, பதினாறு”, அவள் சொல்கிறாள். ‘‘ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமையும் நாங்கள் சாங்கோனுக்குச் செல்வோம். இன்னொரு நாள், இதோ இவ்வளவு பெரிய ட்ரவுட் மீன்.”
‘‘நீ உன் மனதில் பாடிக் கொண்டிருக்கிறாயா?”
‘‘இல்லை. ஏன்?”
‘‘சும்மா கேட்டேன். இருபத்தி இரண்டு, இருபத்தியேழு, பதிமூன்று.”
‘‘இருபத்தி இரண்டு, பதினேழு, பதினாறு. அந்த மீனை அவனே வறுக்க விரும்புகிறான். அதோ, என்னால் வாசனை பிடிக்க முடிகிறது. வறுப்பது அவன்தான்.”
‘‘மேலும் எண்ணெய்? உங்கள் மளிகைப் பொருள்கள் போதுமானவையா? இருபத்தாறு, பதினேழு, பதினாறு.”
‘‘நாங்கள் ஒரு நண்பனுடன் மாற்றிக் கொள்கிறோம். இருபத்தி இரண்டு, பதினேழு.”
‘‘இருபத்தி இரண்டு, பதினேழு, பதினான்கு.”
‘‘இல்லை. எட்டு, பதினைந்து, நாற்பத்தி ஒன்று.”
‘‘சரி. எனக்கு ஞாபக மறதி அதிகம். எல்லாமே அறிவார்த்தமாய் இருக்கிறது. விடை பெறுகிறேன் அடா இடா.”
அந்தக் காற்றில், எல்லா தவறான ட்ராம்களிலும் ஏறி, ஓட்டுநர்களிடம் எண்கள் பற்றி விவாதம் செய்து, ஒரு மணி நேரம் கழித்து வீடு சேர்கிறேன். நான் அங்கே உள்ளே நுழைகிறேன். பட்டாணிகளும், உடைந்த தட்டின் துண்டுப் பகுதிகளும் நடை வழியில் கிடக்கின்றன. ஸ்தூலமான காரியதரிசி தன்னை அறையில் வைத்துப் பூட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள், அவள் வீறிட்டுக் கத்துகிறாள்.
•••
_________________________________________________________________________
*Gabriele D’Annunzio(1863-1938) இதாலியக் கவிஞர், நாவலாசிரியர் மற்றும் நாடகாசிரியர்.

Wind in a City-Numbers in the Dark [1999] Vintage Edition, New York translated by Tim Parks

endflourishred

கேண்ட்டீனில் பார்த்தது

உடனடியாக ஏதோ நடக்கப் போகிறதென நான் அறிந்திருந்தேன். மேஜைக்கு அப்பாலிருந்து அந்த இருவரும் மீன்காட்சியகத்தில் மீன்களைப் போல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர், உணர்ச்சி வெளிப்பாடற்ற கண்களில். ஆனால் எவரும் அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ள முடியாத அந்நியர்கள் என்பதையும், இரண்டு விநோத விலங்குகள் ஒன்றை ஒன்று நம்பாமல் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்ததைப் போல இருந்தனர் என்பதையும் பார்க்க முடிந்தது.
அவள் முதலில் வந்து விட்டிருந்தாள். கறுப்பு உடையணிந்த தடித்த உடம்புக்காரி. வெளிப்படையாக ஒரு விதவை போலத் தெரிந்தாள்– மேல் நகரத்துக் கிராமப் புறங்களிலிருந்து இங்கு வியாபாரத்தின் பொருட்டு வந்த ஒரு விதவை–அவளைப் பார்த்தவுடன் நான் அப்படித்தான் கணித்தேன். அவள் மாதிரியான ஆட்களும் நான் உணவருந்திய பிரபலமான 60லயர் கேண்ட்டீனுக்கு வருகை தந்தார்கள். அவர்களிடம் அவர்களின் ஏழ்மை நாட்களிலிருந்து தொடங்கிய சுருங்கச் செலவு செய்வது பற்றிய ஒரு தேர்வு இன்னும் மிச்சமிருந்தது. ஆனால் எப்போதாவது செலவாழித்தன்மையின் திடீர் வெளிப்பாடுகள் அவர்களை ஸ்பேகட்டி, மாட்டிறைச்சி ஸ்டீக் போன்றவற்றுக்கு ஆர்டர் செய்யவும் வைத்தது. ஆனால் மற்ற நாங்கள், மெலிந்த திருமணமாகாத இளைஞர்கள் டோக்கன் சாப்பாடு சாப்பிட்டுக் கொண்டு, அவர்களைப் பொறாமையுடன் பார்த்துக் கொண்டு எங்கள் காய்கறி சூப்பினை விழுங்குவோம். அந்தப் பெண் ஒரு பணவசதி மிக்க கறுப்பு மார்க்கெட் காரியாக இருக்க வேண்டும். மேஜையின் ஒரு பகுதி முழுவதையும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு அவள் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய பையிலிருந்து வெண்ணிற ரொட்டித் துண்டுகளையும், பழத்தையும், கவனமின்றி சுற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த வெண்ணெய்க் கட்டியையும் மேஜை விரிப்பு முழுவதிலும் பரப்பி வைக்கத் தொடங்கினாள். பிறகு அவளுடைய கறுப்பு விளிம்பு கொண்ட விரல்களால் துண்டு ரொட்டிகளையும் திராட்சைகளையும் யந்திரத்தனமாய்ப் பிய்த்து எடுக்க ஆரம்பித்தாள். அவளது வாய்க்குள் திணித்துக் கொண்டாள் –ஒரு நிதான மெல்லும் இயக்கத்தில் அவை மறைந்து போயின.
இந்தக் கட்டத்தில்தான் அந்த மனிதர் அங்கே வந்து அந்த காலி நாற்காலியையும் இன்னும் பொருள்களால் நிறைந்து போகாதிருந்த மேஜையின் ஒரு மூலையையும் கவனித்தார். அவர் உடலை பணிவாக தாழ்த்தினார். “நான் இங்கே உட்காரலாமா?” மேல் நோக்கி ஒரு பார்வையை அந்தப் பெண் வீசிவிட்டு தொடர்ந்து மெல்லுவதில் ஈடுபட்டாள். அவர் மீண்டும் முயற்சி செய்தார். “என்னை மன்னிக்க வேண்டும். நான் இங்கே?” அந்தப் பெண் தோள்களைக் குலுக்கி விட்டு வாய் நிறைய அரைக்கப்பட்ட ரொட்டியுடன் ஒருவித முனகலான கனைப்பினை வெளிப் படுத்தினாள். அந்த மனிதர் அவரது தொப்பியை மரியாதை தெரிவிக்கும் முகமாக உயர்த்தி விட்டு உட்கார்ந்தார். சுத்தமாக இருந்த அந்த வயோதிகர் நைந்து போன உடையணிந்திருந்தார். மாவினால் அவருடைய காலர் முடமுடப்பேற்றப்பட்டிருந்தது. குளிர்காலமாய் அது இல்லாதிருந்த போதிலும் ஓவர் கோட் அணிந்து கொண்டிருந்தார். காது கேளாதவர்க்கான கருவியிலிருந்து வந்த ஒயர் அவர் காது பக்கத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. உடனடியாக அவருக்காக நான் வருத்தப்பட்டேன் –அவருடைய ஒவ்வொரு உடல் அசைவி லிருந்தும் சைகையிலிருந்தும் வெளிப்பட்டவாறிருந்த நல்ல வளர்ப்பு முறைக்காக நான் வருத்தப்பட்டேன். இந்த உலகத்திற்கு வந்து சேர்ந்த வெளிப்படையான ஒரு கனவானாக அவர் இருந்தார். மரியாதைகளும் பணிவான அசைவுகளும் நிறைந்த ஒரு உலகிலிருந்து, எப்படி நிகழ்ந்ததென்றே தெரியாமல், தள்ளுதல்கள் மற்றும் இடித்தல்களால் ஆன உலகத்தில் வந்து வீழ்ந்து விட்டார். ஆனால் அவர் ஏதோ ஒரு அரசவை வரவேற்பு உபசாரத்திலிருப்பவர் போல இந்த கேண்ட்டீன் கும்பலில் தொடர்ந்து உடல் தாழ்த்தி பணிந்து கொண்டிருக்கிறார்.
அந்த ஒரு காலத்துப் பணக்காரரும், அந்த புதுப் பணக்காரியும் இப்பொழுது நேருக்கு நேர் வந்து விட்டனர். அந்தப் பெண் கட்டையாகவும் குட்டையாகவும் பருமனான உடலுடனுமிருந்தாள். அவளுடைய பெரிய கைகள் மேஜையின் மீது நண்டின் கொடுக்குகள் போல ஓய்வு கொண்டிருந்தன. அவள் ஸ்வாசித்தது அவள் தொண்டைக்குள் ஏதோ நண்டு இருந்ததைப் போலிருந்தது. அந்த வயோதிகர் நாற்காலியின் விளிம்பில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். உறைகளால் மூடப்பட்டிருந்த அவருடைய கைகள் இயக்கமிழந்திருந்தன. சிறிய நீலநிற ரத்தக் குழாய்கள் அவர் முகத்தில் துருத்தி நின்றன–ஒரு சிவப்புக் கல்லின் மீதிருந்து பாறைப் பாசியைப் போல.
“இந்த தொப்பிக்காக மன்னிக்க வேண்டும்.” அவர் சொன்னார். அவளது மஞ்சள் நிறக் கண்களால் அவரைப் பார்த்தாள். அவரைப் பற்றிய எதையுமே அவள் புரிந்து கொள்ளவில்லை.
“மன்னிக்க வேண்டும்”, மறுபடி அந்த மனிதர் சொன்னார். “இங்கே என் தொப்பியை வைப்பதற்காக. ஒரு மாதிரியாகக் காற்று வீச்சு இருக்கும் போலிருக்கிறது.”
பருத்த, ஸ்தூலமான அந்த விதவை இப்பொழுது புன்முறுவல் செய்தாள்–அவளுடைய வாயின் விளிம்பு களிலிருந்து. அது ஒரு பூச்சியினுடையதைப் போல மிருதுவான மென் முடியால் மூடப்பட்டிருந்தது. ஒரு இறுக்கமான புன்முறுவல், ஏறத்தாழ அவள் முகத்தின் ஒரு தசையைக் கூட அசைக்காமல், ஒரு குரல் வித்தைக் கலைஞனைப் போல.
“மது”, அவள் அப்பொழுது கடந்து சென்று கொண்டிருந்த பரிசாரகப் பெண்ணிடம் அறிவித்தாள்.
அந்த வார்த்தைக்கு, கையுறைகள் அணிந்து கொண்டிருந்த மனிதரின் கண்கள் மினுங்கின. அவர் வெளிப்படையாகவே அவருக்கான மதுவினை விரும்பினார். அவர் மூக்கின் மிதிருந்த ரத்தக் குழாய்கள் ஒரு நீண்டகால, கவனமிக்க உணவுச்சுவைஞரின் மது அருந்துதலுக்கு சாட்சிய மளித்தது. ஆனால் அவர் சிறிது காலமாகவே குடிப்பதை நிறுத்தி விட்டிருக்க வேண்டும். அந்த விதவை இப்பொழுது ரொட்டித் துண்டுகளை மதுக் கிண்ணத்தில் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். பிறகு நிதானமாக மென்று கொண்டிருந்தாள்.
ஒரு வேளை கையுறைகள் அணிந்து கொண்டிருந்த வயோதிகர் திடீரென ஒரு அவமான உணர்வின் குத்தலை உணர்ந்திருக்க வேண்டும். அவர் ஏதோ அந்தப் பெண்ணை காதல் செய்து கொண்டிருப்பவரைப் போல, தான் ஈனமானவராகத் தோன்றுவது பற்றி அச்சமுற்றார்: “எனக்கும் கூட வேண்டும்”, அவர் அழைத்துச் சொன்னார்.
பிறகு உடனடியாக அதைச் சொன்னது பற்றி மனம் வருந்தியவராகத் தோன்றினார். ஒரு வேளை அவர் எண்ணியிருக்க வேண்டும்–இந்த மாதத்தின் இறுதிக்குள் பென்ஷன் பணத்தை செலவழித்து முடித்து விட்டால் அவரது ஓவர் கோட்டில் புதைந்தபடி குளிர் நடுக்கும் அட்டாலி அறையில் பல நாட்கள் பட்டினி கிடக்க வேண்டி வரும் என்பதை எண்ணினார். அவரது கோப்பையில் மதுவை ஊற்றிக் கொள்ளவில்லை. “ஒரு வேளை” அவர் நினைத்தார் “நான் அதைத் தொடாமலிருந்தால் என்னால் திருப்பிக் கொடுத்து விட முடியும், எனக்கு இனியும் அது தேவைப்படவில்லை என்று சொல்லி, பிறகு அதற்காக நான் பணம் செலுத்த அவசியமிருக்காது.”
மேலும் வாஸ்தவமாக, மதுவிற்கான அவருடைய விருப்பம் ஏற்கனவே மறைந்து விட்டிருந்தது. அது போலவே சாப்பிடு வதற்கான அவருடைய விருப்பமும் கூட. சுவையில்லாத சூப்பில் ஸ்பூனை வைத்து கடகடவென்று சப்தம் செய்தார்–தனது மிஞ்சியிருக்கும் பற்களைக் கொண்டு மென்றார். பருமனான விதவை வெண்ணெய் சொட்டும் மேக்கரோனியை முள்கரண்டி நிறைய எடுத்து விழுங்கினாள்.
“அவர்கள் அமைதியாக இருப்பார்கள் என்று நம்புவோம்”. என்று நான் நினைத்தேன். “அவளோ அவரோ விரைவில் முடித்துவிட்டு கிளம்பி விடுவார்கள்”. நான் எதைப் பற்றிப் பயப்பட்டேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவரவர் வழிகளில் ஒவ்வொருவரும் அரக்கத்தனமான பிறவிகளாகவும், கெட்டியான மேல் ஓடுடைய கடல் உயிரிகள் போன்ற தோற்றத்திற்கடியில் ஒருவருக்கு மற்றவர் மீதான வெறுப்பினால் நிறைந்திருந்தார்கள். கடலின் அடியில் ஒன்றை யொன்று நார்நாராகக் கிழித்து சண்டையிடும் அசுர விலங்குகளுடையதைப் போன்ற ஒரு போரினை நான் அவர்களுக்கிடையே கற்பனை செய்தேன்.
அந்த வயோதிகர் ஏற்கனவே சூழப்பட்டிருந்தார், ஏறத்தாழ மேஜை முழுவதும் பிரித்துப் போடப்பட்டிருந்த அந்த விதவையின் உணவுப் பொட்டலங்களினால் முற்றுகை யிடப்பட்டிருந்தார். மேஜையின் ஒரு மூலையில் தனது சுவையில்லாத சூப் மற்றும் மடித்த கூப்பன் ரொட்டியுடன் நெருக்கப்பட்டிருந்தார். எதிரி முகாமில் அவை தொலைந்து போய்விடும் என்று பயந்தது போல அவற்றைத் தன்னருகே இழுத்து வைத்துக் கொள்ள முயன்றார். ஆனால் அவரது இயக்கம் குறைந்த, கையுறைகள் அணிந்த கையின் ஒரு அனிச்சை இயக்கத்தினால் மேஜை மீதிருந்த ஒரு துண்டு வெண்ணெய்க் கட்டியைத் தவறித் தள்ளி விட்டார். அது தரையில் விழுந்தது.
முன்பிருந்ததை விட அவருக்கு முன்னால் மிகவும் பூதாகாரமாக அந்த விதவை உருவமெடுத்தது போலத் தோன்றினாள். பல் தெரிய அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். “என்னை மன்னிக்க வேண்டும். . . என்னை மன்னிக்க வேண்டும்.” கையுறை அணிந்திருந்த அந்த வயோதிகர் சொன்னார். ஒரு புதுவிதமான விலங்கினைப் பார்ப்பது போல அவள் அவரைப் பார்த்தாள். ஆனால் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை.
“இப்பொழுது” நான் நினைத்தேன், “இப்பொழுது அவர் உரக்கக் கத்தப் போகிறார். ‘’போதும் நிறுத்து”, பிறகு மேஜை விரிப்பினைக் கிழித்தெறியப் போகிறார்!”
மாறாக அவர் கீழே குனிந்து, அசௌகரியமான இயக்கங்களில் மேஜைக்கடியில் இருந்து வெண்ணெய்க் கட்டியைத் தேடினார். அந்த பருத்த விதவை நிறுத்தினாள். அவரை ஒரு கணம் பார்த்து விட்டு, பிறகு ஏறத்தாழ நகராமல், அவளுடைய மாபெரும் கைகளில் ஒன்றை கீழே விட்டு வெண்ணெய்க் கட்டியை எடுத்தாள். அதைத் துடைத்து விட்டு அவளுடைய பூச்சி வாயில் பட்டென்று போட்டுக் கொண்டாள். கையுறை அணிந்த வயோதிகர் மேஜைக்கடியிலிருந்து மேலெழும்பு முன் விழுங்கி விட்டாள்.
இறுதியாக அவர் தன்னை சரி செய்து கொண்டார். இந்த முயற்சியினால் உண்டான வலியினை அனுபவித்தபடி, குழப்பத்தினால் முகம் சிவந்து போய் அவருடைய தொப்பி இடம் மாறியிருந்தது. காது கேளாதோர்க்கான கருவியின் இணைப்பு கோணலாகியிருந்தது.
இப்பொழுது நான் நினைத்தேன் இப்பொழுது அவர் ஒரு கத்தியை எடுத்து அவளைக் கொல்லப் போகிறார்.
எனினும், இதற்கு மாறாக, அவர் ஏற்படுத்தி விட்டதாய் அவர் நினைத்த அவரைப் பற்றிய தவறான மனப்பதிவிற்காக அவரை அவரால் தேறுதல் படுத்திக் கொள்ள முடியாதவர் போல் தோன்றினார். வெளிப்படையாகவே அவர் பேசுவதற்கு ஏங்கினார். எதையாவது சொல்லி அந்த அசௌகரியமான சூழ்நிலையைக் கலைக்க விரும்பினார். ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சியைக் குறிப்பிடாத, ஒரு மன்னிப்பு போலத் தோன்றாத ஒற்றை வாக்கியத் தொடரைக் கூட அவரால் சிந்திக்க முடியவில்லை.
“அந்த வெண்ணெய்க்கட்டி”, அவர் சொன்னார். “எவ்வளவு பரிதாபம், நிஜமாக–நான் வருந்துகிறேன். . .” அந்த பருத்த விதவை அவளுடைய மௌனத்தினால் அவரை அவமானப்படுத்த விரும்பவில்லை. அவரை முற்றிலுமாக அழுத்தி நெருக்க விரும்பினாள்.
“ஓஙு அது பெரிய விஷயமே இல்லை”, அவள் சொன்னாள். “கேஸ்டல் பிரான்டோனில் எனக்கு இந்தப் பெரிய வெண்ணெய்க் கட்டி இருக்கிறது”. அவளுடைய கைகளை அகலமாக விரித்தாள். ஆனால் அவளுடைய கைகளுக்கு இடையிலிருந்த இடை வெளி அந்த வயோதிகரை ஈர்க்கவில்லை.”
“கேஸ்டல் பிரான்டோனா?” அவர் கேட்டார். அவர் கண்கள் பளிச்சிட்டன. “95இல் நான் கேஸ்டல் பிரான்டோனில் துப்பாக்கி சுடும் பயிற்சிக்கு இரண்டாவது லெஃப்டினன்ட் ஆக இருந்தேன். . . நீங்கள் அந்தப் பகுதியிலிருந்து வருபவராக இருந்தால் பிரான்டோன் டி ஆஸ்பிரஸ் பிரபுக்களை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமே?”
அந்த விதவை பல் தெரிய சிரிக்க மட்டும் செய்யவில்லை. சத்தம் போட்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். சிரித்தபடி திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், வேறு எவரும் இந்த ஏளனமான வயதான மனிதரைக் கவனித்துவிட்டார்களா என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள.
அந்தப் பருத்த விதவை தன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். அவர் சொல்வதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் ஒரு தட்டு ஈரலுக்கு ஆர்டர் கொடுத்து அவசரம் அவசரமாக சாப்பிடத் தொடங்கினாள். கையுறை அணிந்த வயோதிகர் அவர் தனக்குத் தானே பேசிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்திருந்தார். ஆனால் நிறுத்தவில்லை. நிறுத்துவது ஒரு மோசமான மனப் பதிவினை ஏற்படுத்தியிருக்கும். அவர் தொடங்கிய கதையை அவர் முடிக்க வேண்டும்.
“பிரகாசமாக வெளிச்சமிடப்பட்டிருந்த வரவேற்பறையில் பிரபு நுழைந்தார்.” அவர் கண்கள் கண்ணீரால் நிறைய அவர் தொடர்ந்தார். “ஒரு பக்கம் அவருக்கு மரியாதையாய் வணக்கம் சொல்லியபடி இருந்தனர் பெண்கள். அடுத்த பக்கத்தில் விரைப்பாய் நின்று கொண்டிருந்தோம் அதிகாரிகள் நாங்கள். பெருமாட்டிகளின் கை மீது முத்தமிட்டு ஒருவர் அடுத்து மற்றவராக வணக்கம் சொன்னார் பிரபு. பிறகு அவர் என்னிடம் வந்தார் . . .”
மேஜை மீது இரண்டு கால் லிட்டர் மது பாட்டில்களும் அருகருகே இருந்தன. அந்த விதவையினுடையது ஏறத்தாழ காலியாகியும், அந்த வயோதிகருடையது இன்னும் முழுமை யாகவும் இருந்தது. யோசனையே செய்யாமல் அந்த விதவை முழு பாட்டிலில் இருந்து கொஞ்சம் மதுவை ஊற்றிக் குடித்தாள். அவருடைய கதை சொல்லலின் சுவாரசியத்திலும் அந்த வயோதிகர் இதைக் கவனித்தார். இப்பொழுது எந்த நம்பிக்கையுமில்லை. அவர் அதற்கான பணத்தைச் செலுத்தியாக வேண்டும். ஒரு வேளை அந்த விதவை முழுவதையுமே குடிக்கக் கூடும். ஆனால் அவளது தவறைச் சுட்டிக் காட்டுவதென்பது மரியாதைக் குறைவான செயலாகி விடும். இது தவிர அவளது உணர்வுகளை அது காயப்படுத்தக் கூடும். கூடாது. அது மிகவும் ரசக்குறைவானதாகும்.
மேலும் பிரபு என்னைக் கேட்டார்: “மற்றும் நீங்கள் லெஃப்டினன்ட்?” போகிற போக்கில் அவர் கேட்டார். நான் விரைப்பாக நின்று கொண்டிருந்தேன். “இரண்டாவது லெஃப்டினன்ட் டி ஃபிரஞ்சஸ் பிரபுவேங!”. பிரபு சொன்னார்: “உங்கள் அப்பா கிளெர்மாண்ட்-ஐ எனக்குத் தெரியும். அவர் ஒரு சிறந்த போர் வீரர்.” அவர் என் கையைக் குலுக்கினார். . . போகிற போக்கில் அவர் சொன்னார். “ஒரு சிறந்த போர் வீரர்.”
அந்த பருத்த விதவை சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு எழுந்தாள். மற்றொரு நாற்காலியின் மீது தூக்கி வைக்கப்பட்ட அவளுடைய பையில் கையை விட்டு எதையோ துழாவிக் கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது நாற்காலியின் மீது சாய்ந்தாள். மேஜையின் மேற்புறத்தில் பார்க்கக் கிடைத்த தெல்லாம் அவளது பிருஷ்டம் மாத்திரமே, ஒரு மாபெரும் தடித்த பெண்ணின் கருப்பு ஆடை மூடிய பிருஷ்டம். வயோதிக கிளெர்மாண்ட் இப்போது அந்த பக்கவாட்டில் அசைந்த பெரிய பிருஷ்டத்தை நேர் கொண்டிருந்தார். அவர் முகம் எந்த மாறுதலையும் அடையாமல் கதையை அவர் சொல்லிக் கொண்டே போனார்: “சரவிளக்குகளாலும் நிலைக் கண்ணாடிகளாலும் முழு அறையே பிரகாசித்தது. பிரபு என் கையைக் குலுக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். சபாஷ் கிளெர்மாண்ட் அவர் சொன்னார் என்னிடம். . . . மற்றும் அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் மாலை உடையில் சூழ்ந்து நின்றனர். . . .”
••••

endflourishred
Seen in the Canteen, Adam, One Afternoon (1957), translated from the Italian by Archibald Colquhon and Peggy Wright

.

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: