Mirror,Target-இடாலோ கால்வினோ-நிலைக் கண்ணாடி, இலக்கு

Mirror,Target

Mirror,Target

நிலைக் கண்ணாடி, இலக்கு.

இடாலோ கால்வினோ

தமிழில் பிரம்மராஜன்

நான்  சிறு பையனாக இருந்தபோது கண்ணாடியின் முன்னால் முகத்தை அஷ்ட கோணலாக்கி பல முகங்களை உருவாக்கியபடி  மணிக்கணக்காக நேரத்தைச் செலவழித்தேன். பார்க்கப் பார்க்கச் சலிப்பே தராத அவ்வளவு அழகான முகமென்று என் முகத்தை நான் நினைக்கவில்லை. மாறாக, என்னால்  அதைப்  பொறுத்துக்  கொள்ள  முடியவில்லை, அந்த என் முகத்தை. முகத்தைக் கோணலாக்கி புதியவற்றை முயற்சி செய்வதற்கு அது ஒரு வாய்ப்பளித்தது. தோன்றிய உடனே பிற முகங்களால் மாற்று செய்யப்பட்ட முகங்கள் அதனால் நான் வித்தியாசமான வேறு நபர் என்று எனக்கு நம்புவதற்கு  முடிந்தது.  ஒவ்வொரு  வகையிலும்  ஏராளமான மனிதர்கள்,  தனிநபர்களின் திரள் என ஒருவர் அடுத்து ஒருவராக நானாக மாறினார்கள், அதாவது நான் அவர்களானேன், அதாவது ஒவ்வொருவரும் பிறநபர்களாக மாறினார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை நான் இல்லாதது போலவே தோன்றியது.

சில  சமயங்களில்  மூன்று நான்கு, ஒரு வேளை பத்து அல்லது பன்னிரண்டு முகங்களை முயற்சி செய்து பார்த்த பிறகு, என்  விருப்பத் தேர்வு  இவற்றில் ஏதோ ஒன்று என முடி வெடுப்பேன். அதை  மறுபடியும்  வரவழைக்கப்  பார்ப்பேன். என் முகக் கூறுகளை ஒழுங்கு செய்து எந்த முகத்தில் அது அவ்வளவு அழகாக இருந்ததோ அதில் பொருத்திக் கொள்ள. வாய்ப்பே இல்லை. ஒரு முகம் ஒரு முறை போய்விட்டால் அதை மீண்டும் பெறுவதற்கும், என் முகத்துடன் அதை ஒன்றிணைய வைப்பதற்கும் எந்த வழியுமில்லை. இந்த முயற்சியில், தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே யிருக்கும் முகங்களை நான் கற்பித்துக் கொள்வேன். முன்பின் தெரியாதவை, அந்நியருடையவை, விரோதமான முகங்கள். அவை அந்தத் தொலைந்த முகத்திலிருந்து என்னைத் தொலைவாக்கிக் கொண்டே வருவதாய்த் தோன்றும். பயந்து போய், முகங்கள் உருவாக்குவதை நிறுத்துவேன். என்னுடைய பழைய தினசரி முகம் மீண்டும் தட்டுப்படும். முன்பு இருந்ததை விடவும் அது ஈர்ப்பில்லாததாய்த் தோன்றுவதாய் நினைப்போடும் என்னுள்.

ஆனால் எனது இந்தப் பயிற்சிகள் எப்பொழுதுமே நீண்ட நேரம் நீடித்திருக்கவில்லை. யதார்த்தத் திற்கு என்னை மீட்டுக் கொண்டு வரக்கூடிய குரல் ஒன்று எப்பொழுதும் இருந்தது.

”ஃபுல்கன்ஸியோ! ஃபுல்கன்ஸியோ! எங்கே போய் திருட்டுத்தனமாகப் பதுங்கிக் கொண்டாய்? வாடிக்கைதான். எனக்குத் தெரியும் அந்த மடையன் எவ்வளவு அழகாகப் பொழுதைப் போக்குகிறான் என்று. ஃபுல்கன்ஸியோ! கண்ணாடி முன்னால் நின்று முகத்தைக் கோணலாக்கும் பொழுது உன்னைப் பிடித்து விட்டேன். மறுபடியும்!”

வெறி கொண்டவனாய் நான் திடீரென ஆயத்தம் செய்து உருவாக்குவேன்–கையும் களவுமாகப் பிடிபட்ட முகங்கள், விரைப்பாய் நிற்கிற ராணுவ வீரர்களின் முகங்கள், கீழ்ப் படிதலுள்ள நல்ல பையன் முகங்கள், பிறந்ததிலிருந்தே முட்டாள்  முகங்கள், அடியாட்கள் முகங்கள், தேவதை முகங்கள், ராட்ஷச முகங்கள் என ஒன்று அடுத்து ஒன்றாக.

”ஃபுல்கன்ஸியோ! உனக்குள்ளாகவே தோய்ந்து ஆழ்ந்து போய்விடாதே என்று எத்தனை தடவை நாங்கள் உனக்குச் சொல்வது? ஜன்னல்களுக்கு வெளியே பார்! பார் எப்படி இயற்கை கொழுந்துவிடுகிறது, குருத்து விடுகிறது, சுழல்கிறது, பூக்கிறதென்று. இந்த சுறுசுறுப்பான நகரம் எப்படிக் குமுறுகிறது, படபடக்கிறது, துடிக்கிறது, அரைக்கிறது, உருவாக்குகிறது என்று”. குடும்ப அங்கத்தினர்கள் ஒவ்வொருவரும் கையை உயர்த்தி வெளியில் நிலக்காட்சியில் எதையாவது அவர்கள் பார்த்த வகையில் அந்த ஏதோ ஒன்று என்னை ஈர்க்கும், அதிஉற்சாகப்படுத்தும், எனக்குத் தேவையான ஆனால் என்னிடம் அவசியமான அளவு இல்லாதிருந்த அதாவது–அவர்கள் பார்த்த விதத்தில் சக்தியைத் தரும் என்று அவர்கள் நம்பும்படியான எதையாவது சுட்டிக் காட்டுவார்கள். நானும் வேண்டிய அளவுக்குப் பார்ப்பேன், என் கண்கள் அவர்களின்  சுட்டிய  விரல்களைப் பின்தொடரும். நான் ஈடுபாடு கொள்ள முயற்சி செய்வேன். அப்பா அம்மா அத்தைகள் மாமன்கள் அண்ணன்கள் பாட்டிகள் தாத்தாக்கள் சகோதரர்கள் சகோதரிகள் ஒன்றுவிட்ட இரண்டுவிட்ட மூன்றுவிட்ட மாமன் மகன்கள் ஆசிரியர்கள் மேற்பார்வை யாளர்கள் சப்ளை ஆசிரியர்கள் பள்ளித் தோழர்கள் மற்றும் விடுமுறைக்கால நண்பர்கள் எனக்குப் பரிந்துரைப்பதில் என்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள. பொருள்களும் வஸ்துக்களும் அவை இருக்கிற விதத்தில் எதையும் வித்தியாசமாக என்னால் பார்க்க முடியவே இல்லை.

ஆனால் இந்த விஷயங்களின் பின்னால் மறைந்திருக்கிற மற்ற விஷயங்கள் ஒரு வேளை இருந்திருக்கக் கூடும். அவை, ஆம், அவை  எனக்கு ஈர்ப்புடையதாக இருக்கக்கூடும் உண்மை யிலேயே அவற்றில் மிக ஆழ்ந்த துருதுருத்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன்.  சில சமயங்களில் எவரோ எதுவோ–அல்லது ஏதோ ஒரு பெண் தோன்றி மறைவதை நான் பார்ப்பேன்.  அது  என்னவென்றோ, யார் என்றோ, அடையாளம் கண்டுபிடிக்கும் அளவுக்கு எனக்கு வேகம் போதவில்லை என்பதால் உடனடியாக அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து அதி வேகமாக ஓடுவேன். எல்லாவற்றினுடைய மறைக்கப்பட்ட பக்கங்களுமே என்னை ஆர்வத்தில் ஆழ்த்தியது. வீடுகளின் மறைக்கப்பட்ட பகுதி, நகரங்களின் மறைக்கப்பட்ட பகுதி, தோட்டங்களின் மறைக்கப்பட்ட பகுதி, தெருக்களின் மறைக்கப்பட்ட பகுதி, டெலிவிஷன்களின் மறைக்கப்பட்ட பகுதி, பாத்திரங்கள் கழுவும் யந்திரங்களின் மறைக்கப்பட்ட பகுதிகள், கடலின் மறைக்கப்பட்ட பகுதி, நிலவின் மறைக்கப்பட்ட பகுதி. ஆனால் நான் அந்த மறைக்கப்பட்ட பகுதியை தேடுவதை எப்படியாவது முயன்று எட்டிவிடும் போது எனக்குப் புரிந்தது நான் தேடுவது  மறைக்கப்பட்ட பகுதியின் மறைக்கப்பட்ட பகுதியை, அல்லது மறைக்கப்பட்டதின் மறைக்கப்பட்டதின் மறைக்கப்பட்ட பகுதி, இல்லை, மறைக்கப்பட்டதின் மறைக்கப்பட்டதின் மறைக்கப்பட்ட பகுதியை. . . .

”ஃபுல்கன்ஸியோ! என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? ஃபுல்கன்ஸியோ! எதைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறாய்? நீ யாரையாவது தேடிக்கொண்டிருக்கிறாயா ஃபுல்கன்ஸியோ?” எனக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

சில சமயங்களில் நிலைக்கண்ணாடியின் பின்னால், எனது பிரதிபிம்பத்தின் பின்புறம் ஒரு இருப்பினைக் கண்டேன் என நினைத்தேன். அதை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள வேகமற்றவனாக இருந்தேன். மேலும் அது உடனடியாகப் பதுங்கிக் கொண்டுவிட்டது. நிலைக்கண்ணாடியில் நான் என்னை ஆராயாமல் எனக்குப் பின்புறமிருந்த உலகினை ஆராய முயன்றேன். எதுவும் என் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை. நான் திரும்பிச் செல்லவிருந்த அந்த சமயத்தில், அங்கே அது நிலைக் கண்ணாடியின்  எதிர்ப்புறத்திலிருந்து  எட்டிப்  பார்ப்பதை நான் பார்ப்பேன்–எப்பொழுதுமே நான் எங்கே சிறிதும் அதை எதிர்பார்க்கவில்லையோ அந்த இடத்தில்  என் கண்களின் ஓரத்திலிருந்து  அதைப் பிடித்து விடுவேன். ஆனால் நான் அதைக் கூர்ந்து பார்ப்பதற்கு முயற்சி செய்யும் பொழுது அது போய் விட்டிருந்தது. அதன் வேகத்திலும் இந்த ஜந்து வழிந்தோடியவாறும், மிருதுவாகவும், ஏதோ நீருக்கடியில் நீந்திக்  கொண்டிருப்பது போலவும் இருந்தது.

நான் கண்ணாடியிலிருந்து விலகி அந்த இருப்பு மறையத் தெரிந்த இடத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினேன். ”ஓட்டில்லியா! ஓட்டில்லியா!” என்று அதை நான் கூப்பிடத் தொடங்கினேன். காரணம் அந்தப் பெயரை நான் விரும்பினேன். மேலும் நான் விரும்பிய பெண்ணுக்கு வேறு ஒரு பெயர் இருக்க முடியாது என்று நினைத்தேன். ”ஓட்டில்லியா? எங்கே நீ ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறாய்?” அவள் எனக்கு மிக அருகில் இருப்பதான மனப்பதிவு எனக்கு எப்பொழுதும் இருந்தது, அங்கே எனக்கு முன்னால், இல்லை; அங்கே பின்பக்கத்தில், இல்லை; அங்கே மூலைத் திருப்பத்தில். ஆனால் எப்பொழுதுமே ஒரு வினாடி தாமதித்தே, அவள் சென்ற பிறகே வந்து சேர்ந்தேன். ”ஓட்டில்லியா! ஓட்டில்லியா!” ஆனால் ”யாரது ஓட்டில்லியா?” என்று அவர்கள் என்னைக் கேட்டிருப்பார்களானால் எனக்குத் தெரிந்திருக்காது என்ன சொல்வதென்று.

”ஃபுல்கன்ஸியோ! ஒருவருக்கு என்ன வேண்டும் என்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும் ஃபுல்கன்ஸியோ! உன்னுடைய திட்டங்களைப் பற்றி நீ எப்பொழுதுமே இவ்வளவு தெளிவில்லாமல் இருக்கக் கூடாது ஃபுல்கன்ஸியோ! நீ சாதிக்க வேண்டிய இலக்கினை கண்டிப்பாக நிச்சயிக்க வேண்டும்–நீ தொடர்ந்து முன்னேற வேண்டும் உன் இலக்கினை நோக்கி–உன் பாடத்தை நீ படிக்க வேண்டும், நீ போட்டியில் வெல்ல வேண்டும்,  நீ ஏராளமாய்ச் சம்பாதிக்க வேண்டும், ஏராளமாய்ச் சேமிக்க வேண்டும். . .”

நான் எங்கு செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தேனோ அதற்குக் குறி வைத்தேன். என்னுடைய சக்திகளை ஒருமுகப்படுத்தினேன். என்னுடைய மனத்திடத்தை இறுக்கினேன். ஆனால் நான் சென்று சேர வேண்டிய இடம் தள்ளிப் போய்க் கொண்டிருந்தது.  என்னுடைய சக்திகள் மையத்திற்கு எதிர்த்த திசையில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. என்னுடைய தீர்மானம் தளரத் தொடங்கியது. என்னிடம் இருந்ததை எல்லாம் அதற்குக் கொடுத்தேன். ஜப்பானிய மொழி கற்றுக் கொள்ள கடுமையாக உழைத்தேன், விண்வெளி வீரனுக்கான என்னுடைய டிப்ளோமாவைப் பெறுவதற்கு, பளு தூக்கும் சாம்பியனாவதற்கு, நூறு லையர் நோட்டுகளில் ஒரு மில்லியன் சேர்ப்பதற்கு என்று எல்லாவற்றிற்கும் மிக ஆக்ரோஷமாக முயற்சி செய்தேன்.

”நீ தேர்ந்தெடுத்த பாதையில் சரியாகப் போய்க்கொண்டிரு ஃபுல்கன்ஸியோ!” ஆனால் நான் தடுக்கி விழுந்தேன். ”உனக்காக நீ நிச்சயித்து வைத்திருக்கிற வரிசையிலிருந்து விலகிச் செல்லாதே!” ஆனால் நான் என்னைக் குழப்பினேன் இப்படியும் அப்படியுமான பாதைகளில், மேலும் கீழுமாக. ”தடைகளைத் தாவி விடு என் மகனே!” தடைகள் என் மீது விழுந்தன.

இறுதியில் நான் அவ்வளவு மனமொடிந்து போயிருந்ததால் நிலைக் கண்ணாடியில் இருந்த முகங்கள் கூட எனக்கு எந்த வித உதவியும் அளிக்கவில்லை. அதன் கண்ணாடி இனியும் என் முகத்தைப் பிரதிபலிப்பதை நிறுத்தி விட்டது.  ஓட்டில்லியாவின் நிழலைக் கூட. ஏதோ, நிலவின் தரையில் சிதறியிருப்பதைப் போல சிதறிய கற்களின் ஒரு பரப்பு மாத்திரம் தெரிந்தது.

என் குணநலனை வலுவாக்கும் பொருட்டு வில்வித்தைப் பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டேன். என்னுடைய சிந்தனைகளும், செயல்களும் அம்புகளாக மாற வேண்டும். மிகச் சரியான புள்ளியில் முடிகிற கண்ணுக்குப் புலனாகாத கோட்டினை ஒட்டி காற்றில் அவை பறந்து சென்று எல்லா மையங்களின் மையத்தைச் சென்றடைய வேண்டும். ஆனால் என் குறிக் கூர்மை பயனற்றதாய் இருந்தது. என் அம்புகள் என்றுமே குறிக் கூர்மைக்கான இலக்கின் மையத்தை சென்றடையவே இல்லை.

வேறு ஒரு உலகத்தின் தூரம் அளவுக்குத் தள்ளித் தெரிந்தது இலக்கு. அந்த உலகில் சகலமும் கச்சிதமான கோடுகளாலும் கூர்மையான வர்ணங்களாலும், நேரானவையாகவும், ஜியோமித ஒழுங்குடனும், ஒருமை நிறைந்தும் காணப்பட்டன. அந்த உலகத்தில் இருப்பவர்கள் அவற்றில் எவ்விதத் தெளிவின்மையும் அற்ற திடீரென்ற மிகக் கச்சிதமான இயக்கங்களையே மேற்கொள்ள வேண்டியவர்கள். அவர்களைப் பொருத்தவரை நேர்க்கோடுகள், காம்பஸ் கருவியால் வரைந்த வட்டங்கள், செட்ஸ்கொயர்  மூலைகள் மாத்திரமே இருக்க முடியும். . .

நான்  முதல்  தடவை  கொரின்னாவைப்  பார்த்த  பொழுது இன்னமும்  எனக்கு  இடமளிக்காத  அந்த  முழுமையான உலகம் அவளுக்காகவே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று உணர்ந்தேன்.

கொரின்னா அவளுடைய வில்லில் இருந்து ஒரு அம்பை விடுவாள். விர்ர். விர்ர். விர்ர். ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அந்த அம்புகள் மையத்தில் போய் அடிக்கும்.

”நீ ஒரு சாம்பியனா?”

”இந்த உலகத்திற்கே”

”உன்னுடைய பாணத்தை பல வேறுபட்ட வகைகளில் உனக்கு வளைக்கத் தெரிகிறது. ஒவ்வொரு தடவையும் அம்பின் பயணப்பாதை அதை நேரடியாக இலக்கிற்கே எடுத்துச் செல்கிறது. அதை நீ எப்படிச் செய்கிறாய்?”

”நீ நினைக்கிறாய் நான் இங்கிருக்கிறேன் இலக்கு அங்கிருக்கிறது  என்று.  கிடையாது.   நான் இங்கே யுமிருக்கிறேன் அங்கேயுமிருக்கிறேன். நானேதான் வில்லாளி நானேதான் வில்லாளியின் அம்புகள் ஈர்க்கும்  இலக்கு,  பறக்கும் அம்புகளும்  நானேதான்,  அந்த  அம்புகளை  விடுக்கும் வில்லும் நானேதான்.”

”எனக்குப் புரியவில்லை.”

”நீ என்னைப் போல் மாறிவிட்டால் உனக்குப் புரியும்.”

”நானும் கற்றுக் கொள்ளலாமா?

”நான் உனக்குக் கற்றுத்தர முடியும்.”

முதல் பாடத்தில் கொரின்னா என்னிடம் கூறினாள்: ”உனக்கு இல்லாதிருக்கும் ஸ்திரத்தன்மையை உன் கண்ணுக்குத் தருவதற்கு நீ நீண்ட நேரம் இலக்கினை உற்றுப் பார்க்க வேண்டும். சும்மா அதைப் பார், முறைத்துப் பார், அதில் உன்னை நீ இழக்கும் வரை, இந்த உலகத்தில் அந்த இலக்கினைத் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லை என்று நீ உன்னை நம்ப வைத்துக் கொள்கிற வரை, நீயே அந்த மையத்தின் மையத்தில் இருப்பதான உணர்வு வரும் வரை.”

நான் இலக்கை உற்று நோக்கினேன். அதனுடைய காட்சி என்றுமே எனக்கு ஒரு நிச்சயத்தன்மையைச் சொல்லி வந்திருக்கிறது. ஆனால் இப்பொழுது நான் அதிகமாகப் பார்க்கப் பார்க்க நிச்சயத்தன்மையைத் தாண்டி சந்தேகங்கள் நிறைகின்றன. சில கணங்களில் பச்சை நிறத்தில் தனித்துத் தெரியும்படி சிவப்புப் பிரதேசங்கள் தூக்கலாகத் தெரிவது போலத் தோன்றின. பச்சை நிறப் பிரதேசங்கள் உயர்ந்த போது மற்றவையும் தூக்கலாகி அதே சமயம் சிவப்பு அமிழ்ந்து போயிற்று. கோடுகளுக்கு இடையிலாக இடைவெளிகள் திறந்தன.  செங்குத்துப்பாறைகள், பெரும் பிளவுகள், மையம் ஒரு அருவி அரித்த மலைச் சந்தின் கீழ் இருந்தது, அல்லது, ஒரு கோபுரக்  கூம்பின்  முனையில்,  வட்டங்கள்  மயக்கச்  சரிவு தரும்  ஆழ்பார்வைகளைத் திறந்துவிட்டன.  கோடுகளின் அமைவுகளின்  மத்தியிலிருந்து கை ஒன்று வெளியே வரு மென்று நினைத்தேன் நான். ஒரு கை, ஒரு நபர் என்று நான் நினைத்தேன். . . .ஓட்டில்லியா. நான் உடனடியாக நினைத்தேன். ஆனால் வேகமாக அந்த சிந்தனையைத் துரத்தி விட்டேன். நான் கொரின்னாவைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும், ஒட்டில்லியாவை அல்ல. அவளது உருவம் மாத்திரமே இலக்கினை ஒரு சோப் குமிழி மாதிரிக் கரைய வைக்கப் போதுமாகயிருந்தது.

இரண்டாவது பாடத்தில் கொரின்னா சொன்னாள்: ”அது தன்னைத் தளர்த்திக் கொள்ளும் போதுதான் வில் அம்பை விடுவிக்கிறது. ஆனால் அதைச் செய்வதற்கு முதலில் சரியானபடிக்கு  இறுக்கமடைய வேண்டும். ஒரு வில்லைப் போல  கச்சிதமாக  நீ  ஆக  விரும்பினால் இரண்டு விஷயங்களை நீ கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உனக்குள்ளாக உன்னை ஒருமுகப்படுத்தி, எல்லா மன அழுத்தங்களையும் வெளியே விட்டுவிட வேண்டும்.”

ஒரு வில்லைப் போல என்னை இறுக்கமாக்கி தளர்த்திக் கொண்டேன்.  விர்ரென்று சென்றேன். ஆனால் அதன் பிறகு கர்ர் என்றும் கொர்ர் என்றும் ஆனேன். ஒரு யாழைப் போல நான் அதிர்ந்தேன். அதிர்வுகள் காற்றில் பரவின. அவை வெறுமையின் அடைப்புக் குறிகளைத் திறந்துவிட்டன. அதிலிருந்து காற்று கிளம்பியது. “விர்ர்” என்பதற்கும் “கர்ர்” என்பதற்கும் இடையிலாக ஒரு ஹேம்மக் ஒன்று ஆடிக் கொண்டிருந்தது. வெளியினூடாக சுழற்சிகளில் ஒரு திருகு போல நான் முன்னேறினேன். அங்கு ஒட்டில்லியா ஒரு ஹேம்மக்கில் தொடர்ச்சியாக மீட்டப்பட்ட யாழ் நரம்புகளுக்கிடையில் ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அதிர்வுகள் தேய்ந்து நின்றன. நான் வீழ்ந்தேன்.

மூன்றாவது பாடத்தில் கொரின்னா எனக்குச் சொன்னாள்: ”நீ உன்னை ஒரு அம்பாகக் கற்பனை செய்து கொண்டு இலக்கினை நோக்கி ஓடு.”

நான் ஓடினேன். காற்றை வெட்டிக் கொண்டு சென்றேன். நான் ஒரு அம்பைப் போல இருக்கிறேனென்று எனக்கே உறுதியளித்துக் கொண்டேன். ஆனால் நானாகிய அம்புகள் சரியான திசையை விட்டுவிட்டு மற்றெல்லா திசையிலும் திரிந்தன. வீழ்ந்த அம்புகளைச் சேகரிக்க நான் சென்றேன். நான் மேலும் கல்லனைய வீண்களுக்குள் தொடர்ந்து சென்றேன். கல்லாய்க் கிடந்த வீணான பரப்புகளில். கண்ணாடியில் பிரதிபலித்தது என்னுடைய பிம்பமா? அல்லது நிலவா?

கற்களுக்கிடையில் நான் முனை மழுங்கிய அம்புகளைக் கண்டேன், குஞ்சச் சிறகுகளின்றி. வளைந்து போய், மணலில் தைத்துக் கிடந்தன. அங்கே அவற்றுக்கிடையில் ஒட்டில்லியா இருந்தாள். ஒரு தோட்டத்தில் மலர்களைச் சேகரித்துக் கொண்டிருப்பவள் போலவோ பட்டாம் பூச்சிகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவள் போலவோ அவள் அமைதியாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள்.

நான்–ஏன் இங்கிருக்கிறாய் ஓட்டில்லியா? நாம் எங்கே இருக்கிறோம்? நிலவின் மீதா?

ஓட்டில்லியா–இலக்கின் மறைக்கப்பட்ட பகுதியில் நாம் இருக்கிறோம்.

நான்–இங்குதான் எல்லா மோசமான எய்தல்களும் போகின்றனவா?

ஓட்டில்லியா–மோசமா? எந்த எய்தலும் எப்போதுமே மோசமானதில்லை.

நான்–ஆனால் இங்கே அம்புகள் வந்து தாக்குவதற்கு ஒன்றுமில்லையே

ஃட்டில்லியா–இங்கே அம்புகள் வேர் பிடித்து காடுகளாக மாறுகின்றன.

நான்–நான் பார்க்க முடிவதெல்லாம் உடைசல்கள், துணுக்குகள் மற்றும் சிதைவுகள்.

ஓட்டில்லியா–நிறைய சிதைமானங்கள் ஒரு பல அடுக்குமாடிக் கட்டிடத்தை ஆக்குகின்றன. நிறைய பல அடுக்குமாடிகளை அடுக்கி வைத்தால் அது சிதைமானம்.

கொரின்னா–ஃபுல்கன்ஸியோ! எங்கே போய் விட்டாய் நீ? இலக்கைப் பார்!

நான்–நான் போக வேண்டும் ஓட்டில்லியா. நான் உன்னுடன் இருக்க முடியாது. நான் இலக்கின் மறுபக்கத்திலிருந்து குறி வைக்க வேண்டும்.

ஓட்டில்லியா–ஏன்?

நான்–இங்கு சகலமும் உருக்குலைந்ததாக, வடிவ மற்றிருக்கிறது.

ஓட்டில்லியா–கவனமாகப் பார். மிக மிக அருகாமையில். உன்னால் என்ன பார்க்க முடிகிறது?

நான்–பள்ளங்களும் மேடுகளும் நிறைந்த மணிக் கட்டமைப்புகள் கொண்ட தளம்.

ஓட்டில்லியா— ஒரு  மேட்டுக்கும்  இன்னொரு  மேட்டுக்கும் இடையிலும்,  ஒரு துகளுக்கும் மற்றொரு துகளுக்கு இடையிலும் ஒரு பிளவுக்கும் மற்றொரு பிளவுக்கும் நடுவிலும் போய்ப் பார். தோட்டத்திற்கான ஒரு கதவினைக் காண்பாய்–அதில் பச்சை நிற பூம்படுகைகளும் தெளிவான நீர்ச் சேகரமும் இருக்கும். அங்கே அவற்றின் கீழ்ப்புறத்தில் நானிருக்கிறேன்.

நான்–நான் தொடும் எல்லாமும் சொரசொரப்பாகவும், குளிர்ந்தும் வறண்டும் போயிருக்கிறது.

ஓட்டில்லியா–மேற்பகுதியின் மேல் உனது கையை மெதுவாகப்  படர விடு. அது க்ரீம் போல மென்மை யாக்கப்பட்ட ஒரு மேகம்.

நான்–எல்லாமும் ஒரேமாதிரி, மௌனித்து, கையடக்கமாக இருக்கிறது.

ஓட்டில்லியா–உன் கண்களையும் காதுகளையும் திறந்து விடு. நகரத்தின் பரபரக்கும் இரைச்சலைக் கேள், ஜன்னல்கள் மற்றும் பளபளப்பான கடை விளம்பர ஒளிர்வுகளைப் பார். பியூகிள் ஒலிப்தை, மணி அடிப்பதை, மற்றும்  வெள்ளை  மஞ்சள்  கறுப்பு, மற்றும் சிவப்பு நிறத்தில் மனிதர்கள், பச்சையிலும், நீலத்திலும் ஆரஞ்சிலும் காவி வர்ணத்திலும் உடை உடுத்தியிருப்பதைப் பார்.

கொரின்னா–ஃபுல்கன்ஸியோ! எங்கே இருக்கிறாய் நீ!

ஆனால் இந்த முறை என்னால் ஓட்டில்லியாவின் உலகத்திலிருந்தும் பூங்காவிலிருந்த அந்த நகரத்திலிருந்தும் பிய்த்துக் கொண்டு வர முடியவில்லை. இங்கே நேராகச் செல்வதை விடுத்து அம்புகள் கண்ணுக்குப் புலனாகாத வரிகளில் துடித்தன. சுழன்றன. இந்த வரிகள் அவைகளுக்குள்ளாக சிக்கலுற்று, சிக்குப் பிரிந்து தாமாகச் சுருண்டு கொண்டு பிறகு சுருள் கலைந்தன. ஆனால் இறுதியில் எப்போதுமே இலக்கினைத் தாக்கின. நீங்கள் ஒருக்கால் எதிர்பார்த்ததை விட சற்றே வேறுபட்ட இலக்காக இருக்கலாம்.

அதைப் பற்றிய விநோத விஷயம் இதுதான்: உலகம் சிக்கலானதென்று, ஒன்றுக்கொன்று பூட்டிக் கொள்கிற மாதிரி பிரித்துக் கொள்ளவே முடியாதது போல இருக்கிறதென நான் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு உணர்ந்து கொண்டேனோ அந்த அளவுக்கு நான் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய விஷயங்கள் எளிமையாகவும் குறைவாகவுமிருந்தன. அவற்றை நான் புரிந்து கொண்டு விட்டால் ஒரு அமைவில் உள்ள கோடுகள் போலத் தெளிவாகி விடும்.  இதை  கொரின்னாவிடம் நான் சொல்ல விரும்பியிருக்கலாம் அல்லது ஓட்டில்லியாவிடம். ஆனால் நான் அவர்களைப் பார்த்து கொஞ்ச காலமாகிவிட்டது. இரண்டு பேரையும். மேலும் மற்றொரு விநோத விஷயம் இங்கே இருக்கிறது. அவர்கள் இருவரைப் பற்றி நினைக்கும் போது அடிக்கடி ஒருத்தியை மற்றவளுடன் குழப்பிக் கொள்ளும் படியாகியது.

நான் என்னை நீண்ட காலமாகக் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை. ஒரு நாள் ஒரு கண்ணாடியின் பக்கமாக கடந்து செல்ல வேண்டி வந்தபோது நான் இலக்கினை அதனுடைய அத்தனை நுணுக்கமான வர்ணங்களுடனும் கண்டேன். என்னை ஒருபக்கவாட்டுத் தோற்றத்தில்  வைக்க முயன்றேன். நான் அப்பொழுதும் இலக்கினைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ”கொரின்னா!” நான் கத்தினேன்: ”இங்கே பார் கொரின்னா. பார் நான் எப்படி இருக்க வேண்டுமென்று விரும்பினாயோ அப்படி இருக்கிறேன்.” ஆனால் நான் அப்பொழுது நினைத்தேன் கண்ணாடியில் நான் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது என்னை மட்டுமல்ல இந்த உலகத்தையும் கூட. ஆகவே  நான்  கொரின்னாவை  அதில்  கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அங்கே வர்ணக் கோடுகளுக்கிடையில். அப்புறம் ஒட்டில்லியா? ஒரு வேளை ஓட்டில்லியாவும் கூட அங்கே தோன்றிக்  கொண்டும்  மறைந்து  கொண்டும்  இருக்கலாம். நான் அந்த கண்ணாடி–இலக்கினை நீண்ட நேரம் உற்றுப் பார்த்தவுடன்  ஒரு மையத்தைக் கொண்ட வட்டங்களில் இருந்து எட்டிப் பார்ப்பதாக நான் கண்டது கொரின்னாவா, ஓட்டில்லியாவா?

சில சமயங்களில் அவளை யதேச்சையாக நேர்கொண்டதாக எனக்குள் ஒரு எண்ணமெழும்.  ஒருத்தி அல்லது மற்றவளை. நகரத் தெருக்களில் அவள் ஏதோ என்னிடம் சொல்ல விரும்புகிறவள்  மாதிரி  தெரிவாள் ஆனால்  நிலத்தடி  ரயில்கள் எதிரெதிர் திசைகளில் கடக்கும் பொழுதுதான் நிகழும் அது. அது ஓட்டில்லியாவின் பிம்பமா–அல்லது கொரின்னாவின் பிம்பமா?–என்னை நோக்கி வந்து மறைய எனக்குள் ஒரு எண்ணமெழும். அதைத் தொடர்ந்து அதி வேகமாக ரயில் ஜன்னல்களில், நான் ஒரு முறை கண்ணாடியில் பார்த்து சுழித்தவை போல சட்டமிட்ட முகங்களின் தொடர்ச்சிகள்.

••••

Numbers in the Dark [1999] Vintage Edition,New York translated by  Tim Parks

readerr1

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: