மணல் புத்தகம்/ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே/Book of Sand-Borges-Tamil Translation Brammarajan

bookofsandjlbமணல் புத்தகம்

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே

தமிழில் பிரம்மராஜன்

Thy rope of sands … – George Herbert

முடிவில்லாத எண்ணிக்கை கொண்ட புள்ளிகளால் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது ஒரு கோடு. முடிவற்ற எண்ணிக்கையிலான கோடுகளால் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது சரிமட்டப்பரப்பு. முடிவற்ற எண்ணிக்கையிலான சரிமட்டப் பரப்பினால் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது ஒரு கன அளவை. மிகை அளவை அத்தகு கன அளவைகளால். . . .இல்லை, நிச்சயமின்றி என் கதையைத் தொடங்குவதற்கான மிகச்சிறந்த வழி இது-அதிகபட்சமான ஜியோமிதி-அல்ல. இட்டுக் கட்டி செய்யப்பட்ட எல்லாக் கதைகளின் தற்போதைய நடைமுறை மரபானது அதை நிஜம் என்று கோருவதுதான், ஆனாலும் என்னுடையது நிஜமாக நடந்ததுதான்.

போனஸ் அயர்சில், பெல்கிரானோ தெருவில் இருக்கும் நான்காவது மாடியிலுள்ள குடியிருப்பு ஒன்றில்  நான் தனியாக வசிக்கிறேன். சில மாதங்களுக்கு முன்னால், ஒரு நாள் சாயங்காலம் வெகு நேரம் கழித்து, யாரோ கதவைத் தட்டுவது கேட்டது. நான் திறந்தபோது அந்நியன் ஒருவன் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தான். எளிதில் வகைப்படுத்திக் கூற முடியாத சாயல்கள் கொண்ட உயரமான மனிதன. ஒரு வேளை என் கிட்டப் பார்வை அப்படித் தோன்றச் செய்திருக்கக்கூடும். சாம்பல் நிற உடை அணிந்து, சாம்பல் நிற சூட்கேஸ் ஒன்றை வைத்திருந்த அவனிடம் தற்பெருமையற்ற, பாசாங்கற்ற தோற்றம் இருந்தது.  அவன் ஒரு அந்நிய தேசத்தவன் என்பதை உடனடியாகக் கண்டு கொண்டேன். ஆரம்பத்தில் எனக்கு அவன் வயோதிகனைப் போலத் தோற்றமளித்தான். பிறகுதான், அவனுடைய மெலிந்த செம்பட்டை முடி ஒரு ஸ்கான்டிநேவியத் தன்மையில்– ஏறத்தாழ வெள்ளை என்று சொல்லக் கூடிய முடியால்–நான் அப்படி எண்ணத் தலைப்பட்டேன் என்பதை உணர்ந்தேன்.  ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் நீடிக்காத எங்களது உரையாடலின் போக்கில் அவன் ஓர்க்கின்ஸ் தீவுகளைச் சேர்ந்தவன் என்பதைக் கண்டுபிடித்தேன்.

ஒரு நாற்காலியைக் காட்டியபடி அவனை உள்ளே வரவேற்றேன். அவனிடமிருந்து ஒரு சோகத்தன்மை வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது–இன்று என்னிடமிருந்து வெளிப்படுவது போல.

“நான் பைபிள்கள் விற்கிறேன்”, என்றான் அவன்.

ஏதோ விதமான படிப்புப் பகட்டுடன், நான் பதில் கூறினேன். ““இந்த வீட்டில் ஜான் வைக்கிளிஃப்பின் முதலாவதையும் சேர்த்து பல பைபிள்கள் இருக்கின்றன. சிப்ரியானோ த வெலராவினுடையதும், லூத்தருடையதும்– இது இலக்கிய அணுகு முறையில் இருந்து பார்த்தால் மிகவும் மட்டமானது–வல்கேட்டின் லத்தீன் பிரதி ஒன்றும் என்னிடம் இருக்கின்றன. இப்போது உங்களுக்குத் தெரியும், எனக்குத் தேவைப்படுவது குறிப்பாக பைபிள்கள் அல்லவென்று.”

சில கண நேரத்து மௌனத்திற்குப் பிறகு அவன் சொன்னான், “நான் பைபிள்கள் மாத்திரம் விற்பவன் அல்லன். பிக்கானீரின் வெளிப்பகுதிகளில் எனக்குக் கிடைத்த புனிதப் புத்தகத்தை உங்களுக்குக் காட்டுகிறேன். அதில் உங்களுக்கு ஈடுபாடு இருக்கக் கூடும்.”

அவனுடைய சூட்கேசைத் திறந்து ஒரு புத்தகத்தை மேஜை மீது வைத்தான். ஒன்றுக்கு எட்டு என்ற அளவில் இருந்த அந்தப் புத்தகம் துணியால் பைண்ட் செய்யப்பட்டிருந்தது. அது பல கைகள் மாறியிருப்பது என்பது சந்தேகத்திற்கிடமில்லாமல் தெரிந்தது. அதன் அசாதாரண கனம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அதன் முதுகில்  புனிதக் கட்டளை என்ற சொற்களும், அவற்றுக்குக் கீழாக“பம்பாய் என்ற சொல்லும் அச்சிடப்பட்டிருந்தது.

“ஒரு வேளை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டாக இருக்கலாம்”, நான் குறிப்பிட்டேன்.

“எனக்குத் தெரியாது” என்றான் அவன். ““நான் கண்டு பிடிக்கவே இல்லை.”

யதேச்சையான இடத்திலிருந்து புத்தகத்தைத் திறந்தேன். அதில் இருந்த எழுத்து எனக்கு விநோதமாகத் தெரிந்தது. புழங்கித் தேய்மானமடைந்திருந்த அதன் பக்கங்கள் பைபிள் அச்சிட்டிருப்பது போல் இரண்டு பத்திகளில் ஆனால் மோசமான அச்சில் அமைந்திருந்தது.  சிறு சிறு பிரார்த்தனைப் பண் வடிவில் எழுத்துக்கள் மிக நெருக்கமாக அமைந்திருந்தன. பக்கங்களின் மேற்புற மூலைகளில் அரேபிய எண்கள் இருந்தன.

இடது கைப்பக்கம் (என்று வைத்துக் கொள்வோம்) 40,514 என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அதனைப் பார்த்தாற் போலிருந்த வலப்புறப் பக்கத்தில் 999 என்றிருந்தது. பக்கத்தைப் புரட்டினேன். அடுத்த பக்கம் எட்டு இலக்கங்களிலான எண்ணைக் கொண்டிருந்தது. தவிர, அதில் அகராதிகளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள வகையைப் போன்று, ஒரு சிறு பள்ளிச் சிறுவனின் திறமையற்ற கரத்தினால் பேனாவும் மையும் உபயோகித்து வரையப்பட்ட நங்கூரம் போன்ற சிறு விளக்கப்படமும் இடம் பெற்றிருந்தது.

இந்தக் கட்டத்தில் தான் அந்த அந்நியன் சொன்னான். “சித்திரத்தை கூர்மையாகக் கவனியுங்கள். உங்களால் மீண்டும் அதைப் பார்க்க முடியாது.”

அந்த இடத்தைக் குறித்துக் கொண்டு புத்தகத்தை மூடினேன். உடனே திரும்பத் திறந்தேன். பக்கம் அடுத்து பக்கமாக நங்கூரத்தின் சித்திரத்தைப் பயனின்றித் தேடினேன். ““ஏதோ ஒரு இந்திய மொழியில் உள்ள மறைநூலின் பதிப்பு போலத் தோன்றுகிறது, இல்லையா?” என்று என் ஏமாற்றத்தை மறைக்க வேண்டி கூறினேன்.

“இல்லை.” என்று பதில் அளித்தான் அவன். பிறகு ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்பவனைப் போல, குரலைத் தாழ்த்திக் கொண்டான். “சமவெளிப் பிரதேசங்களில் இருந்த நகரம் ஒன்றில், கொஞ்சம் ரூபாய்க்கும் ஒரு பைபிளுக்கும் மாற்றாக இது கிடைத்தது. அதனுடைய உரிமையாளனுக்குப் படிக்கத் தெரியாது. இந்தப் புத்தகங்களின் புத்தகத்தை அவன் ஒரு தாயத்து மாதிரி கருதியிருக்க வேண்டும் என்பது என் சந்தேகம். அவன் மிகவும் தாழ்ந்த ஜாதியைச் சேர்ந்தவன். தீண்டத் தகாதவர்களைத் தவிர்த்து வேறு யாரும் அசுத்தம் அடைந்து விடாமல் அவனது நிழல் மீது கூட,  அடி எடுத்து வைக்க முடியாது. அவனுடைய புத்தகம் மணல் புத்தகம் என்றழைக்கப்படுவதாக என்னிடம் தெரிவித்தான் அவன். காரணம் மணலும் சரி, புத்தகமும் சரி, எந்தத் தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாதிருக்கின்றன.”

அந்நியன் என்னை முதல் பக்கத்தைக் கண்டு பிடிக்கச் சொன்னான். எனது இடது கையை அட்டை மீது வைத்துக் கொண்டு, எனது கட்டை விரலை உள் முதல் வெறும்தாளுக்கு இடையில் வைக்க முயற்சி செய்தபடி, புத்தகத்தைத் திறந்தேன். பயனிருக்கவில்லை. நான் முயற்சி செய்த ஒவ்வொரு தடவையும், நிறைய பக்கங்கள் அட்டைக்கும் என் கட்டை விரலுக்கும் இடையில் வந்தன. ஏதோ அவை அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து வளர்ந்து கொண்டே இருப்பது போல இருந்தது.

“இப்போது கடைசிப் பக்கத்தைக் கண்டு பிடியுங்கள்.”

மீண்டும் நான் தோற்றுப் போனேன். என் குரலைப்போல இல்லாத குரலில், “இது சாத்தியமே இல்லை” என்று திக்கித் தடுமாறிச் சொல்லி முடித்தேன்.

இன்னும் தாழ்வான குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்நியன் சொன்னான், “அது சாத்திய மில்லைதான். ஆனால் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. முடிவின்மைக்குக்கு கூடுதலாகவும் இல்லை, குறைச்சலாகவும் இல்லை. எதுவும் முதல் பக்கமல்ல, எதுவும் இறுதிப் பக்கமும் அல்ல. அவை ஏன் இப்படி தன்னிச்சையான முறையில் எண்ணிக்கை இடப்பட்டிருக்கின்றன என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஒரு வேளை முடிவற்ற தொடர்ச்சிகளின் வரையறை எந்த ஒரு எண்ணையும் அனுமதிக்கும் என்பதைக் குறிப்பால் உணர்த்துவதாக இருக்கலாம்.”

பிறகு உரத்து சிந்திப்பவனைப் போல சொன்னான், “புவி வெளி எல்லையற்றதாயின், நாம் புவிவெளியின் எந்தப்புள்ளியில் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். காலம் என்பது எல்லையற்ற தாயின் நாம் காலத்தின் எந்தப் புள்ளியில் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.”

அவனது யூகங்கள் எனக்கு எரிச்சலூட்டின. “நீங்கள் மதநம்பிக்கை கொண்டவர்தானே?, சந்தேகமில்லையே?” என்று அவனைக் கேட்டேன்.

“நான் ஒரு பிரெஸ்பிடேரியன். என் மனசாட்சி சுத்தமாக இருக்கிறது. அவனது தீவினை மிகுந்த புத்தகத்திற்குப் மாற்றாக கடவுளின் வார்த்தை நூலைக் கொடுத்த போது அந்த நாட்டு மனிதனை நான் ஏமாற்றவில்லை என்று என்னால் ஓரளவு உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.”

அவன் தன்னைத் தானே கடிந்து கொள்வதற்கு எந்த முகாந்தரமும் இல்லை என்று அவனிடம் உறுதி மொழிந்தேன். பிறகு, வெறுமே தனது பயணப் போக்கில் உலகின் இந்தப் பிரதேசத்தின் வழியாக கடந்து போகிறானா என்று கேட்டேன். அவனுடைய நாட்டுக்கு இன்னும் சில நாட்களில் திரும்பி விடுவதற்குத் திட்டமிட்டிருப்பதாகப் பதில் கூறினான். அப்பொழுதுதான் அவன் ஸ்காட்லாந்தில் இருந்த ஓர்க்னி தீவுகளைச் சேர்ந்தவன் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். ஸ்டீவென்சன், ஹியூம் ஆகியோர் மீதான அன்பின்  வழியாக ஸ்காட்லாந்து மீது ஒரு வித தனிப்பட்ட வகையிலான அளப்பறிய அன்பு கொண்டிருந்தேன் நான் என்று அவனிடம் கூறினேன்.

“நீங்கள் ஸ்டீவென்சனையும், ராபி பர்ன்ஸ்ஐயும் தானே குறிப்பிடுகிறீர்கள்” என்று திருத்தினான்.

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த போது அந்த எல்லையற்ற புத்தகத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். வரவழைத்துக் கொண்ட ஈடுபாடின்மையுடன், நான் கேட்டேன், “இந்த விநோதப் பொருளினை பிரிட்டிஷ் மியூசியத்திற்கு விற்க உத்தேசித்திருக்கிறீர்களா?”

“இல்லை. நான் உங்களுக்குத் தருகிறேன்”, என்றான். மிகப் பெருந்தொகை ஒன்றை புத்தகத்திற்கு நிர்ணயம் செய்தான். மிகவும் உண்மையான தன்மையுடன் அவ்வளவு பெரிய தொகை என்னால் கொடுக்க முடியாத ஒன்று  எனக் கூறிவிட்டு, யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒன்றிரண்டு நிமிடங்களில் எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது.

“ஒரு பண்டமாற்று முறையை நான் முன் மொழிகிறேன்” என்றேன். “கைநிறைய ரூபாய்க்கும், பைபிள் பிரதி ஒன்றுக்கும் பதிலாகத்தானே இந்தப் புத்தகம் உங்களுக்குக் கிடைத்தது? எனது ஓய்வூதியத் தொகையின் காசோலையை நான் இப்போதுதான் வாங்கி வந்திருக்கிறேன். அதையும், கறுப்பு எழுத்து வைக்கிளிஃப் பைபிளையும் நான் உங்களுக்குத் தருகிறேன். என் முன்னோர்களிடமிருந்துó நான் ஸ்வீகரித்தது அந்த வைக்கிளிஃப்.”

“ஒரு கறுப்பெழுத்து வைக்கிளிஃப்”, என்று அவன் முணுமுணுத்தான். என் படுக்கை அறைக்குச் சென்று பணத்தையும் புத்தகத்தையும் அவனுக்குக் கொண்டு வந்தேன். பக்கங்களைப் புரட்டி விட்டு, ஒரு நிஜமான பைபிள் ஆர்வலனுக்குரிய தீவிரத்துடன் ஆராய்ந்தான்.

“இந்தப் பண்டமாற்றுக்கு உடன்படுகிறேன்” என்றான் அவன்.

அவன் வாதாடாமல் இருந்தது எனக்குப் பெரும் வியப்பாக இருந்தது. பணத்தை எண்ணிப்பார்க்காமல் உள்ளே போட்டுக் கொண்டான். பிறகுதான் நான் அறிந்தேன் அந்தப் புத்தகத்தினை விற்க வேண்டும் என்ற முடிவோடுதான் என் வீட்டில் நுழைந்திருக்கிறான் என்று.

இந்தியாவைப் பற்றியும், ஓர்க்னி தீவுகளைப் பற்றியும், நார்வே நாட்டை ஒரு காலத்தில் ஆண்டு வந்த ஜார்மன்னர்களைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அந்த மனிதன் கிளம்பிச் செல்லும் போது இரவாகி விட்டிருந்தது. அவனை மீண்டும் நான் பார்க்கவும் இல்லை, அவனுடைய பெயரும் எனக்குத் தெரியாது.

அலமாரியில் வைக்கிளிஃப் பைபிள் எடுக்கப்பட்டதால் உண்டான இடைவெளியில் மணல் புத்தகத்தை வைக்க எண்ணி, கடைசியில் தொடர்ச்சியற்றுப் போயிருந்த ஆயிரத்தி ஒருஇரவுகள் தொகுதிகளுக்குப் பின்னால் மறைத்து வைப்பதென்று முடிவு செய்தேன். படுக்கைக்குச் சென்றேன், ஆனால் தூங்கவில்லை. காலை மூன்று அல்லது நான்கு மணி சுமாருக்கு விளக்கைப் போட்டேன். அந்த அசாத்தியப் புத்தகத்தை எடுத்து அதன் பக்கங்களைப் புரட்டினேன். அதில் ஒரு பக்கத்தில் செதுக்கு அச்சு செய்யப்பட்ட முகமூடியைப் பார்த்தேன். பக்கத்தின் மேற்புற மூலையில் என்னால் இனியும் ஞாபகப் படுத்த முடியாத பக்க எண் அதன் 9வது பெருக்கு உருவிற்கு  உயர்த்தப்பட்ட  நிலையில் இருந்தது.

என் பொக்கிஷத்தை நான் எவரிடமும் காட்டவில்லை.         அதனை உடைமையாகப் பெற்றிருக் கும் அதிர்ஷ்டத்துடன் அது களவு போய்விடும் என்ற பயமும் தொற்றிக் கொண்டது. சிறிய சித்திரங்கள்,இரண்டாயிரம் பக்கங்களுக்குப் பிறகு வந்தன. ஒரு கையேட்டில் அகர வரிசைப்படி அவற்றைப் பட்டியலிட்டேன். அது சீக்கிரமே நிரம்பி விட்டது. எந்த ஒரு சமயத்திலும் ஒரே சித்திரம் திரும்ப வரவில்லை. இரவில் என் தூக்கமின்மை அனுமதித்த சொற்ப இடைவெளிகளில் அந்தப் புத்தகத்தைக் கனவு கண்டேன்.

கோடை காலம் வந்தது, போயிற்று. அந்தப் புத்தகம் அமானுஷ்யமானது என்பதை உணர்ந்தேன். அந்தத் தொகுதியைக் கண்ணால் பார்த்து, கைகளால் பிடித்துக் கொண்டிருந்த, எந்த வகையிலும் அசுரத்தனம் குறையாத எனக்கு என்ன விதமான நலம் பயக்கும்? அந்தப் புத்தகம் ஒரு பீதிப்பொருள் என்றும், யதார்த்தத்தையே தாக்கி அசுத்தப்படுத்திய ஆபாசமானதென்றும் நான் உணர்ந்தேன்.

தீயைப் பற்றி யோசித்தேன். ஒரு எல்லையற்ற புத்தகத்தை எரிப்பதென்பது அதே போல எல்லையற்றதாகி இந்தப் பூமிக்கோளத்தையே புகையினால் மூச்சுத் திணறச் செய்யக் கூடுமென்று அஞ்சினேன். ஒரு இலையை மறைத்து வைப்பதற்கான சிறந்த இடம் காடுதான் என்று எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. பதவி ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்னால், மெக்சிகோ தெருவில் இருந்த அர்ஜன்டீனாவின் தேசீய நூலகத்தில்–அதில் ஒன்பது நூறாயிரம் புத்தகங்கள் இருக்கின்றன– வேலை பார்த்தேன். அதன் நுழைவாயிலின் வலது பக்கத்தில் ஒரு வளைவான படிக்கட்டு பூமிக்குக் கீழிருந்த, புத்தகங்களும், சஞ்சிகைகளும், தேசப்படங்களும் வைக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஒரு நாள் நான் அங்கே சென்றேன். ஒரு அலுவலரைத் தாண்டி, அது எந்த உயரத்தில் இருந்தது என்பதை அறிய முயலாமலும், கதவிலிருந்து அது எவ்வளவு தூரம் என்பதையும் கவனியாது, பூமியடியில் இருந்த பழுப்பேறிய அலமாரிகளில் ஒன்றில் மணல் புத்தகத்தைத் தொலைத்தேன்.

Translated  by Norman Thomas di Giovanni

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: