அறிந்த நிரந்தரம் -பிரம்மராஜன் முதல் கவிதைத் தொகுதி/Brammarajan’s First Collection of Poems

manzana

அறிந்த நிரந்தரம்

(1980)

பழைய மிருகத்துடன் ஒரு புதிய மனிதன்  சில குறிப்புகள்

சொல்லில் கிடைத்த சங்கிலியைக்

கழுத்தில் கட்டி

இழுத்துக்கொண்டலைந்தேன் அம்மிருகத்தை.

கிளைகளுடன் உரையாடித் திரும்பிய

மனநிலைகளில் விநோதப் பறவைகள் பற்றி

வண்ண வண்ணமாய்க் கதைகள் சொல்லிற்று

கேட்டவர் உறங்க.

கண்களில் நெருப்பு ஜொலித்தாலும்

பிடறியைத் தூண்டி  நானை  வளர்த்த  பெண்களிடம்

நன்றி என்றது

குளிர் காற்றைப்  பார்வையில் கொணர்ந்து.

கோடுகளைத் தாண்டிக்

காடுகளில் அலைந்து

சிறகு போல் இலகுவாய்

மாடிமேலிருந்து பறந்திறங்கிப்

பஸ் பிடிக்கக் கூச்சலிட்டுப் பிறாண்டிய மனிதர்களைக்

கேலிசெய்தது.

அலைதலில் அளவற்றுத்

தளர்வுற்றுத்  தகர்ந்தபோது

சோடா உடைத்து நுரை நீரில் முகம் கழுவி

டாக்ஸி பிடித்து

வீடு சேர்ப்பித்தேன்.

தொல்லை போதும் காட்சி சாலையில் விடு என்றவர்க்குச்

சொன்னேன்

காட்சியே மறையும் விரைந்து

சாட்சியாய் ஒரு சொல் மட்டும்

நானென்று நிற்கும்.


இறப்புக்கு முன் சில படிமங்கள்

ஜன்னலில் அடைத்த வானம்.

குறுக்கிடும் பூச்செடிகளுடன்

சுப்ரபாதம் இல்லையென்றாலும்கூட

மங்களமான பனிப்புகையில்

விடியல்.

நரைத்து உடைந்த இரவின் சிதறல்கள்

நேரம் உண்டாகவே வந்துவிட்ட

தோட்டியின் கால்கள் முன்.

மண் தின்று  எஞ்சிய

எலும்பின் கரைகளில் சிற்பத்தின் வாசனை

காற்றைத் தவிர

அவனுக்கு மட்டும்.

பியானேவென இசைத்து ஒலித்து

உறங்காமல் திரிந்த

மணிக்கூண்டு உணர்விழந்துவிட்டது

உறையும் குளிரில்.

பறந்த பறவைகள் வானில் கீறிய ஓவியம்

பார்த்ததில்

பந்தயம் இழந்தது நேற்று.

விரலிடுக்கில் வழிந்த காலத்தின்

துளிகளை

மற்றெரு கையில் ஏந்த

கணங்களை முழுவதும் எரித்தாகி விட்டது.

அவன்  இறந்துவிட்டான்.

இன்றெதற்கு  இரண்டாம் மாடியில்

அழகான அறை ?

அங்கு

பூக்கள் நிஜமாய் மலராது.


எதிர்கொள்ளல்

அரங்கத்தில் அடிக்கடி இருள்.

எங்கோ ஒரு நாள்

நரம்புகளின் லயத்துடன் இழைகிறது

வானவில்.

காதுகள் அற்றவர் அசைவில்

கழுதைகளை

மனதில் நிறுத்திவிட்டு  மறைகின்றனர்.

அன்னையின் கைகள்

சிரசில் ஊர்வதை மீண்டும் எக்கிக் கேட்பதுபோல்

வீணையின் விரலில்

தரிசனம்  தேடி வருகையில்

காலில் சகதி.

குவித்த  விரல்களின்  குவளையில்

கங்கை நீர்.

தகரத்தின்  பிய்ந்த குரல்கள்

கழுவாத முகங்கள் போன்ற கட்டிடங்களின்

வாயில் நாறும் .

ஆயினும் மீட்டலொன்று போதும்.

குருதி கசியும்

மனதின் சுவர்களில்

தளிர்கள்

உதயமாகும்.

இப்பொழுது

கற்சிலையின் பாரம் உருகிக் கரைந்ததில்

புதியதொரு ஜனனம்.

காற்றைப் போல் மென்மை

அச்சிசுவின் காலெட்டில்.

நேற்று விழுந்த சருகுகள் நீருக்கு

நிறம் தரும்.

சுவை மாற

அலைகளும் உறங்காது.

உடனே புதிய ஊற்றுகளின்

கதவைத் தட்டு.

சற்றுமுன் சிறு விரல்களில் தந்த

மலர்

இப்பொழுது வாடும்.

மாற்று புதியதொன்றை மணத்துடன்.

நாளைக்கென்று நீளாத

தெருக்களில் நடக்கவிடு.

பார்வை விரியப் பாதை வளரட்டும்.

முன்பே ஒன்றிருந்தால்

உடைத்த கைகள், உளி

கல் துகள், கண்ணீர்,

இடது முலையில் இதழ்கள்,

சக்கரம், நெரிசல், மரங்கள்,

கார்கள், கார்பன் மோனாக்சைட்,

விடியலில் பறவைகளின் குரல்,

எல்லாமே

பளிச்சென்று ஜ்வலிக்க

கண் முன்

எப்பொழுதும் தா.


கூப்பிட்ட குரல்

மாலைக்கு மேல் வேளை கெட்டு வந்தால்

விபரீதம் தோற்றுவிக்கும்

பனங்காடுகள் தாண்டிப்

பண்ணை பூத்த விதவை நிலங்களுக்கும்

அப்பால்

கீற்று நிலா வெற்றுத்தனமாய்க் காயும்

மயிரற்ற ஆண் மார்புகளாய்க் கிடக்கும்

குன்றுகள் தாண்டித்

தனித்துப் போய்த் தனக்குத் தானே

சலசலக்கும் ஒற்றை அரசமரத்திற்கும்

அப்பால்

முகமற்ற குரலொன்று

அழைத்தது.

பாதைத் திருப்பமொன்றின் பாதியிருளில்

வீற்றிருந்தது

மனிதக் கைகளே கிளைகளாய்

வாவெனப் பரிவுடன் வீசிய

கனவின் மரம்

அப்பால்

அங்கிருக்கும்.

பாதுகை தேய்ந்தறுந்தும்

கட்டிய மணிப்பொறி விட்டெறிந்தும்

கலையாமல் தொடர்கிறது பயணம்

குரல் தேடி.

ஒரு யுகம் வேண்டும் முகம் தேட.

chorreon-de-pintura

அறிந்த நிரந்தரம்

ரேடியம் முட்களெனச் சுடர்விடுகிறது விழிப்பு.

இரவெனும் கருப்புச் சூரியன்

வழிக் குகையில் எங்கோ சிக்கித் தவிக்கிறது.

நெட்டித் தள்ளியும் நகராத காலம்

எண்ணற்ற நத்தைகளாய்க் கூரையில் வழிகிறது.

அரைத் தூக்கத்தில் விழித்த காகம்

உறங்கும் குழந்தையின் ரோஜாப் பாதங்களைக்

கேட்காமல் மறதியில் கரைகிறது.

இதோ வந்தது முடிவென்ற

சாமச் சேவலின் கூவல்

ஒலிக்கிறது ஒரு ஸிம்பனியாக.

இரண்டாம் தஞ்சம்

பொய் முகம் உலர்ந்தன ஏரிகள்.

நாதியற்றுப்போன நாரைகள்

கால்நடைகளின் காலசைப்பில்

கண் வைத்துக் காத்திருக்கும்.

எப்பொழுது பறக்கும் வெட்டுக்கிளிகள்?

தன் புதிய அறைச்சுவர்களுடன் கோபித்த

மனிதன் ஒருவன்

ஒட்டடை படிந்த தலையுடன்

வாசல் திறந்து வருகிறான்

கோதும் விரல்களிடம்.

காயும் நிலவிலும் கிராமக் குடிசை

இருள் மூலைகள் வைத்திருக்கும்

மறக்காமல்

மின்மினிக்கு.

வாழும் பிரமைகள்

காலம் அழிந்து

கிடந்த நிலையில்

கடல் வந்து போயிருக்கிறது.

கொடிக்கம்பியும் அலமாரியும்

அம்மணமாய்ப் பார்த்து நிற்க

வாசலில் மட்டும் பாதம் தட்டி உதறிய மணல்.

நினைவின் சுவடாய்  உதட்டில் படிந்த கரிப்பும்

காற்றில் கரைந்துவிட

வந்ததோ எனச் சந்தேகம் கவியும்.

பெண்ணுடல்  பட்டுக் கசங்கிய ஆடைகள்

மறந்த  மனதின்

இருண்ட மூலைகளினின்று

வெளிப்பட்டு

உடல் தேடி  அலைவதால்

எங்கும் துணியின் சரசரப்பு.

அன்று பக்கவாட்டில்  நடந்து  வந்த மஞ்சள் நிலா

தசைகளின் சுடரை

நகல் எடுக்க முயன்று

கோட்டுக் கோலங்களைச் செதுக்கியது.

இறந்த நாள்களின்

குளிர் நீளக் கைகள்

நீண்டு வந்து

மறதியைக் கொண்டு தூர்த்துவிட

கற்பனைக்கும்  சொந்தமில்லை

கோலங்கள்.


இளம் இரவில் இறந்தவர்கள்

இளம் இரவில் இறந்தவர்கள்

பிண வாடை மிதி வண்டியில் தொற்றி வந்து

அறைச் சுவர்களில் ஒட்டடையாய்த் தொங்கும்.

அடுத்த நாள்

நாசித் துவாரங்களில்

சாம்பல் நிறத்தில் காளான்கள் பூக்கும்.

அடிக்கடி கொடி மின்னல்கள்

வலியெனப் படர்வதால்

இதயச் சுவர்கள் காரை உதிர்க்கும்.

இரவறுத்தும் ஓயாத சிள் வண்டுகள்

இலையுதிரும் காலைகளில்

குயில்களின் பாட்டில் குரல் நீட்டிக் குறுக்கிடும்.

கானக மரங்கள் மூளைச் சாலைகளில்

படை எடுக்கும்.

லாரி என்ஜின்களின் நடை துவள

ஒரு ஸிம்பனியின் உச்சம் முற்றுப் பெறும்.

இறந்த இலைகள்

நடைக்கு அடியில் கிசுகிசுக்கும்.

சாணைக்கல் நெருப்புக் கம்பிகள் தெறித்து விழக்

காடு கருகி

உடல் நாற்றம் வீசும்.

நூலறுந்த பட்டமொன்று

யோனியில் நீந்தும் விந்தின் நினைவோடு

பூத்து நிற்கும் முருங்கையில் வால் துடிக்கும்.

நாளைக்கும் காற்று வரும்.


நிலைப்பாடு

பசிகொண்டு நிதம் செல்லும் பாதங்கள்

தொலைவற்ற தூரம் கேட்கும்.

சாலை மரங்கள் சற்றே

உரங்கிப்போவென்று சொல்லும்

தாம் தந்த நிழலுக்காய்.

கால்களில் தீப்பொறி குதிரைகளின் கனைப்பை

நினைவுக்குள் புகை மூட்டும்.

நிழல் தின்று ஆறாது பசியெனினும்

ஒரு கிளை பிடித்து

குடையெனப் பாவனைசெய்ய

தொடரும் பயணம்.

நினைவுக்கென வெட்டிக் கொடுத்து

பின் காயங்களில் சாசுவதம் கண்டு

வரும் நாள்கள் கழியும்.

வேர்கொள்ளாக் கால்கள்

பகற் கானலில் சாம்பலாகும்

கட்டிடங்களுக்கு அப்பால்

நீலத் தொடுவானம் தேடிச் செல்ல

வழி மரங்கள் தாம் பெற்ற

ராகங்களின் நிரந்தரமாறியாது

உடல் சிலிர்த்துப் பாதையை

நிறைக்கும்

கந்தல் நிழல் கொண்டு.


29_01_2008_0812653001201606494_marcel_christசுடர் அரங்கும்நத்தை ஓடுகளும்

அடுத்த மழைக்குக் காத்திராமல்

ஓடைக்கரையில் ஒதுங்கிய

நத்தை ஓடுகளுக்குத் தெரியாது.

விண்ணில் ஏகிய குதிரை வீரர்கள்

விட்டுச் சென்ற

பட்டாக் கத்திகள் குல்மொஹர் மரங்களில் தொங்கக்

கோடை நெருப்பில்

சிவப்புக் கலவரத்தில்

திக்கெங்கும் முன்னங்கால்களில் தாவும்

வேட்டை நாய்கள்

தலை உதறிச் சிலிர்த்த பனித்துளிகள்

துருவங்களில் விழுந்து

பூமியைச் சிறைபிடிக்க

நெஞ்சில் சுடருடன்

நடனம் காட்டுகின்றன

இவ்வறையின் தேய்த்த கண்ணாடிகள் மட்டும்.

இரவை உதறிய பறவையின் சிறு குரல்

சூரியனின் சாய்ந்த ஒளிக்கற்றையில் சரிய

சுவரில் சாய்ந்த மிருதங்கம் உருகி

உறை கழலுகிறது.

உறைந்த புல்லாங்குழலும்

கூடடைந்த பறவைச் சிறகில் ஆர்கனும்

முன் விழித்து

சமன் செய்துகொள்வதால்

எடுத்த அடியிலும்

பிடித்த முத்திரையிலும்

நடனம் தொடர்கிறது.


இல்லாமல் இருந்தது ஒன்றுதான்

இல்லாமல் இருந்தது ஒன்றுதான்.

மகிழ்ச்சியான கடல் அது.

தவிர

பறவைக் குரல்களாலும் உடைபடாமல்

தடுப்பவர்களற்றுக்

காலடியில் சுழன்று கொண்டிருந்தது

ஓர் ஆரஞ்சுப் பழமென அச்சாம்ராஜ்யம்.

புலர் பொழுதுகளில்

வெண்மையாய் விழித்தது

மலர்ந்த குளங்களில்.

வெறுக்காமல் மறுத்துப் புறப்பட்டபோது

சகுனம் பாராதிருந்தும்

மழை மரங்களின் மாலைச் சிந்தனையாகப்

பின்னிய கிளைகளில் சிக்கி நின்றது

மௌனமாய் மஞ்சள் சூரியன்.

வந்த நிலத்தில் அன்று

மழையில் நனைந்தது தொடக்கம்.

தேவையென்று கொண்டுவந்த நாள்களின்

எச்சம்

பாக்கெட்டில் நிறைந்த

வார்த்தைகள் மேல் பூத்தது.

மத்தாப்புக் கம்பிகளும் நனைந்திருந்தன.

மின்கம்பிகளின் தொய்வில்

இன்று உறக்கமின்மை ஊஞ்சல் பயில

நரம்பின் முடிச்சுகளில் கண்கூசும் வெளிச்சம்.

மீட்சிக்கு முயற்சியற்றுப் போயினும்

தாறுமாறாய்க் கிடக்கும் வார்த்தைகளை

உலுக்கிஎழுப்ப வேண்டும்.

1210847356_7

கூண்டுகள்

புதிய இலக்குகளை மனதில் வைத்து

எம்பிப் பறந்ததில்

சிக்கிக்கொண்டது என் சிறகின் ஒரு மூலை

முழுமையடையாத

விடுதலையின் கம்பிகளில்.

அறுத்துக்கொண்டு அரைச் சொர்க்கத்திலிருந்து

படபடக்க யத்தனிக்கையில்

உன் நினைவு

ஒற்றை இறகாய்

பாரம் அறியாமல் இறங்கியது.

உன் விடுதலைக்காய் நான் இறைத்த வார்த்தைகள்

பாதை பாவாமல்

சிதறி வழியடைத்தன.

நாலெட்டில் உனது இலக்கு என

நான் நினைத்தபோதிலும்

இடைவெளியில் புகுந்து புறப்பட்டது

உன் பயணம்.

கால்களின் அளப்புக்கு மிஞ்சிய

என் பாதையில்

நானே பதிக்கவில்லை ஒரு பாதமும்.


தனிமொழி-1

நேற்றுப் பாலையாய் விரிந்திருந்து

இன்று குறுகிப்போன

நாள்களில்

நீ எண்ணியிருக்க முடியாது

நான் உன் வழித்துணையாய்

வருவேனென்று.

உன் ஸ்நேகத்துக்கு முன்

புற்றென வளர்ந்திருந்தது

நடுமனதில்

தனிமை.

விழிகள் அழுந்த மூடிக்

காதுகள் வைகறைக் காக்கைகளுக்காகக்

காத்திருந்த இரவுகளில்

தேய்ந்து மறையும்

புகை வண்டியொலியில் கலந்தன

உன் நினைவுகள்.

இருந்தும்

விழிக்கும் இரவின் நீளத்தைக் குறைக்கும்

புத்தகங்களைப் போல

இதமிருந்தது அவற்றில்.

விழித்தெழுந்து அழுதது குழந்தை

தான் மறந்த முலைகளுக்காய் வேண்டி.

இன்றென்

ஈரம் படர்ந்த விழிகளில்

நீ கலைந்த வெளிச்சம்.


தனிமொழி-2

நீரில் மூழ்கிய கடிகாரங்களென

சப்தமற்றுப் போயிருந்த காலம்

நான்

உன்னிலிருந்து பிரிந்தவுடன்

கடல் காக்கைகளாய்ச்

சிறகு விரித்துப் பறந்து

ஒலிகளாய்

வெடித்துச் சிதறித்

தன் நீட்சியை நினைவுறுத்தும்.

காது மடலைத் தடவியபடி

நான் இனிச்

சிவப்பு நிற டீயின் கசப்பில்

உன்னை மறக்க முயல்வேன்.

நீயும்

காற்றை வெட்டிச் சாய்த்துச்

சுழலும் மின் விசிறியில்

கவனம் கொடுத்துப்

பேனா பிடித்தெழுதி

பஸ் ஏறி

வீடு செல்வாய்.

எனினும் இருளுக்கு முன்

நீ போய்ச் சேர வேண்டுமென்று

என் மனம் வேண்டும்.

தனிமொழி-3

உன்னுடன் கழித்த

சாதாரண நிமிடங்கள்கூட

முட்கள் முளைத்த வண்ணக் கற்களென

நினைவின் சதையைக் கிழிக்கின்றன.

மெல்லிய ஸ்வாசங்கள்

புயலின் நினைவுடன்

இரைச்சலிடுகின்றன.

உன் கையில் பூட்டிய

என் விரல்களை அறுத்து

விடுதலை பெற்றும்

மனதில் சொட்டிய குருதித் துளிகள்

வளர்க்கின்றன

முள் மரங்களை.

சரிவுகள்

சார்பற்ற வெறுமையின் சாத்தியம்

எனக்குச் சாதகம் ஆக

வெறுப்பதற்கில்லை எனினும்

உன்னை விலக்க

என்னுள் யத்தனிப்பு.

உணர்வுக்கயிறுகளை அசைக்கத் தெரியாது

பட்டங்களை அறுத்துக்

காட்சிகளை அழித்து

நெற்றி

நிலம் தொட மன்னிப்பை யாசித்தவன்

குழந்தை போல்

சாலையைத் தாண்டும் உன்னிடம்

பேசுவது தத்துவம்.

அடைந்ததைக் கடப்பது

கடந்த பின் அப்பால் என்னவென்பது

எல்லாம் சப்தமாய்ப் புழுதியை இறைத்துக்

கரை உடைக்கும் குளங்களை

உன் கண்ணில் தோற்றுவிக்க

என் நிழல் சிதைகிறது.

உருவம் இழந்து அந்நியனாய் நான் நடக்கிறேன்.

26 மே 1979

கந்தலில் முடிந்து தந்தாலும்

கனவுகளை முடிவற்றதென்று உணராமல்

மடியில் குழந்தையெனக் கிடக்கும்

ஒரு பாட்டில் ஹார்லிக்ஸ்

உடன் வாங்கி வைத்துக்கொண்டேன்.

பஸ்ஸின் தகர முதுகைப் பிய்த்தன பனிக்கற்கள்

முதுகில் நனைந்தும்

கண்களில் தூசி நிரம்பியும்

நோய் நடப்பதற்கில்லாமல் செய்திருந்தும்

தேவதைகள் என்னிடம் வந்ததால்

உன்னைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

ஊர் அடைந்ததும்

பஸ்ஸை விட்டிறங்கும் உன் கால்களிடம்

சொல்லும்

மழையில் ஊறிய மண்.

பரிசு முடிவற்றது

என்று வரும் அந்த இன்று

என்ற நினைவு பதியுமுன்

வைத்துக்கொள்

என ஒட்டி ஏந்திய கைக்குழியில்

வார்த்தாய் புது நாள்களை.

அத்துடன் அறியாப் பரிசும்

கண்திறவாக் குட்டிகளாய்

வீட்டுக் கொட்டிலில் கிடந்தது.

அரும்புகள் தொடுத்த

உயிர்த்த விரல்கள்

சற்றே விறைத்தன

செவியில் படபடத்த சிறகொலியில்.

மாற்றுவதென்பதே முடியாமல் மலைக்க

உயிர் கரைத்து உண்டு வாழ்கிறது

கபாலத்தில் மின்னல் புழு.

நிழல் விளையாட்டு

கனவிலும் சாதுவாய்

வருகிற

கோழையைப் போல்

வளர்ந்துவிட்ட இந்நிழல் விளையாட்டிலும்

உனக்குக் கண்ணாமூச்சி.

நான் நான் இல்லையென்று

நீ மட்டும் நீதான் என்றும்

கற்பனை அரண்கட்டி

என்னைக் கை விரல்களுக்கப்பால் மறைத்து

என்னில் ஒரு பூனைக்குட்டியைப் பிரித்தெடுத்து

உனக்கு விளையாட்டு.

பால் எனக்கு என்றும் போல்.

கால்களும் பஞ்சல்லவென்பதால்

குவளைகள் உடைவதில்லை.

உன் சிதறல்களில் விழும் ஆச்சர்யம்

வளையல் துண்டுகளில் உருவிழக்கும்.

மனக்கூட்டில் வந்தடையும் சோகம்.

வளர்ந்த பின்னும்

மழலையே பேச்சென்றால்

நிறைய உண்டு

மரப்பாச்சிகள்

உனக்கு.


இவ்விதமாகவும்

மையத்தில் குறுக்கும் நெடுக்குமாய்க்

கொடிபடரும் வலிகளுக்கு

பதில் தர இன்றிரவு

உறக்கத்துடன் உறவில்லை.

மூக்கில் காற்றின் முடிச்சுகள்

சிக்கலாகிக்

கனவுக்குள் கனவும்

நாற்றங்காலில் மலைத்தோட்ட மலர்விதைகளும்

ஈரம் வறண்டு

கரும்புகைக்குக் கருவாகலாம்.

நீளும் சாலைகளும்

மாறும் முகங்களும்

பனிப்புகையில் பார்வையிழந்து

இடத்துக்கு இடம் தாவும் ஒற்றைக் காக்கையும்

அவசரமாய்ப் பார்வை அழியலாம்.

வர்ணம் கரைந்த நிமிஷங்களில்

செப்பியா நிற ஆல்பம் ஒன்றில்

விரல் சுட்டி முகம் காட்டிப்

புத்தகங்கள் விட்டுச் சென்றவன் தனக்கு

என்றொரு பெண் சொல்லலாம்.


வழியில் நிகழ்ந்த இழப்பு

கற்கள் வழிவிடுமா எனக் காத்திருந்து

அடையாத ஊற்றுக்கண் தேடி

அலைந்த வேளையில்

விரித்த வறிய விரல்களாய்

இலை களைந்து மரம் விண்ணை நோக்கி வேண்டிற்று.

மௌன ஓட்டுக் குகையிலிருந்து

தவழ்ந்ததும்

வாரியணைக்கும் உன்னையும்

வரும் வழியில் மறதியாய் விட்டுவந்த

உறக்கத்துடன்

சாம்பல் இரவொன்றில் இழந்துவிட்டேன்

அழியாதே

என்ற அன்புச் சொல் நிக்கொட்டின் மணக்கும்

உதடுகளின் அருகாமையில் கேட்காது.

வயலின்கள் பாடிய

நாட்கள் போய்

இனி கதவின் குரல்கள்

எண்ணெய்க்கு அழும்.

இரவின் பரிமாணங்களை அளந்து

காற்றிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும்

கீர்த்தனைகள் சமர்ப்பிக்க

மனித

ஜீவன் இருக்காது.

தெரு முனைகளும் தருணமும்

அன்று நான் சோகமாய்த் திரும்பியதாய்

மனிதர்கள் சொன்னார்கள்

நினைவு நிலைகளில்

குளிர் நீர்ப்பரப்பு நிறைந்ததை அறியாமல்.

தவசியை ஒத்த ஒளி நிமிடம்

ஒரு துளி விழுந்து

மனம்

வர்ணங்களற்ற நீள்வெளியாகும். தருணமிதில்

காற்றில் லேசான தக்கையாகும்

உடலும்.

கனவில் சிறகின்றிப் பறக்கும்

நிழல் “நான்கள்

ஒன்றில் ஒன்றிணைந்து

சமதளத்தில் அலையாய்ப் பரவும்

இசையில் சங்கமம்.

சிரிக்கும் முலைகள்,

சிற்பம்,

நீ,

மழையில் மணக்கும் உன் அணைப்பு

சூரியன் மறையும் தெரு முனைகள்

தெருவிளக்குகளின் இடையிருளில் நட்ஷத்ரங்கள்

தொண்டை நனைய ஒரு வாய் நீர்

யாவும் சுவை அறும். சமம்.

கடவுளற்ற உலகம் எனக்கென்றால்

உனக்கு உன்  பிரார்த்தனைகள்.

வேண்டுமானால் என் நிறமற்ற நிமிடங்கள்

வளர

உன் கடவுளிடம் முறையிடு.


அது ஒரு ராகம்

இருட்டைச் செதுக்கி

நின்று நீண்ட செவ்வகத்தில் நிறுத்தி

ஒளியின் பிரமையை நிராகரித்த

உனக்குப்

பசி பறந்தது.

அமிலத்தின் கோஷங்களை அடக்கிய

உன் குரல்

மழைக்கும் சோறிட்டது.

வாகன இரைச்சல் போர்த்திய

புழுதி கரைந்தது.

ஆத்மா இப்போது

புது ரோஜாப்பூ.

துண்டித்த நரம்புகளுக்குச் சிகிச்சை வேண்டி

உன்னிடம்

யாசித்தது  யதுகுல காம்போஜி.

தாலாட்டிக்  கரைத்தாய்

என்னை நீலாம்பரியில்.

கனவின் எல்லைகள் கைக்குள்பட

முலைக்காம்புகளின் முத்தம்

மூடிய இமைகளின் மீது.

என் ரதங்கள் புறப்பட்டுப் போய்விடும்.

சோறும் உறங்கிவிடும்

உன்  வயிற்றின் ஒடுங்கல் நிமிரும் நேரம்.


அதிகாலைக் கனவில் தேவிக்கு ஒரு பாடல்

ஆயிரம் ஆல் இலைகளால்

என் வானத்தைத்

தைத்த  பின்னும்

பட்டாய்  மின்னுகிறது

நீலத்துணுக்குகளில்

மயிர் சுழித்து

உள் வாங்கும் உன் வயிறு.

ரத்த  தாளங்களில்  வீணை உலவ

நாட்டியங்களற்ற  என் மேடையில்

உன் முந்தானை.

அருகிலான  விண்வெளிப் புகைப்படம்

நிலவின் அப்பக்கம்

கனவுக் கோடுகள் விரிந்த என் நிலம்.

அகழ்வில் சிசுக் குரல்

உன் கால் சதங்கைகளை ஒரு தரம்

ஒலிக்கச் சொல்லி

என் இன்னொரு நனவிடம் கேட்கும்.

மின்னலும்

ஆர்கன்  இசையும்

ஒருங்கி மடிந்ததும்

மனிதர் அற்றுப் பிறக்கும் ஒரு சமவெளி.

பூட்டிக்கொண்ட பூமிக்குள்

ஒரு மழலை மடிந்திருக்கும்.


கடவுளும் ஒரு கனவின் கருவும்

நிலைகள் மூன்றினையும் மறந்து

கடல் நிற மணிமாலைகளுடன்

இருள் வேளைகளில் கரைகளில்

திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

கழுகு இரை கொள்ளும் நேரம்

களைத்து வருகிறேன் படிகளில் உருண்டு.

பிரகாரத்தை அணைத்த இடைவெளிகளில்

மனிதர்களின் மையத்தில்

கைக் கமண்டலத்தில் முகம் அசைய

நடப்பது அறியாமல் அமர்ந்திருக்க

இட்டுவிடு என்று வருகிறான் குரு

நீர்த்தட்டுடன்.

நானாவென நானே கேட்டுச் சிதறுமுன்

கும்பல் கூவுகிறது ஆம் ஆமென்று.

குருவின் நெற்றியில் என் பெருவிரல்.

காணவில்லை

என் முகம்.

கல்லில் விழும் உளிகளும்

கலைக்காத கனவில் தொலைவிலிருந்தும்

மூலைக்கு மூலை தெறித்து விழுகிறது

அலை நுரை.

திரை நனைந்து எலுமிச்சை நிறத்தில் விடிகிறது

கடற்கரை.

கோயிலில் கடவுளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தொடுவானில் அலையும் புலிகளின்

தொண்டையில்

சப்தக் கவளமாய்த் திரண்டு

பாம்பின் அசைவுகளில் தவழ்ந்து

பாசியில் படிகிறேன்.

மெஷின்களுக்குப் பின்னாலும் மனிதர்கள்

நன்றாகத் தாழிட்டிருந்தும்

கதவின் இடைவெளிகளில்

பால் வண்ணத்தில் பிளிறுகிறது தெரியாத தெருவிளக்கு.

தார்ச்சாலையின்

மௌனம் கலைக்கத்

தினசரிப் பேப்பரின் பையொன்று

காற்றுடன் பேசிச் சரசரக்கிறது.

அண்ணாந்து பார்த்து

இரண்டு நட்சத்திரங்களின் தொலைவு வெளி பற்றி

உனக்கு அக்கறை இல்லை என்று சொல்கிறேன்.

மாதா கோயிலின் மணிகள் இருள் மடியில்

புரளும்போதும்கூட

மிலான் நகரத்து ஓவியங்களுக்காக

விழிக்கும் வியப்பற்றவளாய் இருக்கிறாய்.

மத்தாப்பு ஒளிகளாய்ச் செவியைக் கீறும்

முன்பறியாத பூச்சி சொல்கிறது என்னிடம்.

நியூட்ரான் குண்டுகள் குதறிய பின்னும்

மீண்டும் ஒரு முறை புழுவாய்த் தோன்றுவான் மனிதன்

என்பது ஐயம்.

சிங்கத்தின் தாடி

மார்க்ஸின் சோற்றுக் கணக்கு

எல்லாம் இங்கு மண்ணில் இறைத்த விந்தாகிவிட்டது

என்று உன் அறியாமை பற்றிப்

பட்டியல்கள் அடுக்கப்படும்.

காலம் எவ்வாறு அளக்கப்படினும்

மலையாய் உயரும் கான்க்ரீட் எலும்புகளுக்குப்

பின்னாலும்

நியான் விளக்குகளைத் தாண்டியும்

எனது உனது பாஷைகள்

ரத்தமும் சதையும்-

மொழி வெறும் சங்கேதக் குறிகளாய்

கம்ப்யூட்டர்களின்

கைகளில்

சிக்கிய பின்னும்.

மனநிழல் ஓரம்

இடம் பெயரும் ஈசல் குருவிகளின் அலையாய்

ஸ்ருதிக்குத் தவித்தது இவ்வறை.

உன் கருப்பைக் குருதியின் வெளிச்சம்

இரவு விளக்காக.

பாதைகளின் புழுதிக்குச் செம்பு நீர் ஊற்றாமல்

காலில் தலை கவிழ்த்து

உறக்கம் வரும்.

நடு முதுகில் மயிலிறகு

இமை பிளந்து

அடியாற்றின்

இருளுக்குள் இருள் தேடும்.

நிலைக்கண்ணாடியற்ற என் குருட்டுத்தனம்

மலடாகும்.

விடை பெறும் நேரம்

சொல்லாதே

ஓய்வுக்கென அமர்ந்தேன் என.

உன் சொல் ஏற்காது

என் உயரம்.


எனக்கு எதிராய் என் நிலைக்கண்ணாடியில் உனக்கு ஒரு சித்திரம்

சொல்வாய்

அப்படி ஒரு மனிதன் இருந்தானென்று.

இல்லை

நினைத்துக்கொள்வாய்

சிதறல்களில் செழிப்பைச் செதுக்கிய

கடவுள் ஒருவன் என்று.

இல்லை

காட்சிகொள்ளும் உன் மனது

செலவுக்கென்று சுதந்திரத்தின் கட்டுகளை

முறிக்காத அதீத மனிதன் இருந்தானாவென்று.

அலையலையாய்

இனி உன் கரை மாந்தர் கோஷமிடுவர்

கொஞ்ச நாளாய் வந்து வாழ்ந்த

மௌனத்தைக் கொன்று.

தோட்டமும் கரையும் பாதையும் அலையும்

நுரையும்.

இமைக்காதிருந்து

நிமிஷங்களை வலையில் பிடித்து

சதையில் சதை திருடும் சரித்திரம் உயிர்த்ததில்லை

என்றும்.

சொற்கள் விலகித் தெரிந்திருக்கலாம் தோட்டம்.

துளையிடப்பட்ட ஜீனியா மலர்கள்

கட்டளையிடும்.

கம்பி வேலியின் நட்ஷத்திரங்களில்

பச்சை நிற வெட்டுக்கிளிகள்

கழுவேற்றப்படும்.

கோடுகள் மட்டும் வழிவதில்லை என் விரல்களில்

சில சமயம் துரப்பணக்கருவிகளும்

கூர்நுனிப் புற்களும்.

நட்டுப் பதினைந்து நாட்கள்

நாற்று கண் விழிக்கவில்லை.

கவலைகொள்ளும் ஊர் சென்ற மனது

வாரத்தின் இறுதியில்

அன்புடன் டேலியாக் கிழங்குகளின்

கழுத்தில் விழும் நகக் குறி.

கிழங்கிற்குள்ளும் ஒரு மிருகம்

சதை தின்று வாழும்

என நினைக்கிறாய்.

நானில்லை.

ஆனால் அழுத்தமாய் மூச்சிழுத்து

அரைவட்டம் போய்வந்து

சாம்பல் பனி விலக்கித் தெரியவிட்டேன்

சதையும் புகையுமாய்

தினம் ஒரு பிணம் எரியும்

என் வழியை.

ஓய்வற்றுத் திரியும்

பத்தாம் கபால நரம்பு

அமில ஆறுகளை நினைத்துப் பிளந்த நாக்குகளைச் சுழற்றும்.

நுரையீரல் மரக்கிளையில்

கூடு வளர்க்கும் சுதை நெருப்பு.

வர்ணத்திட்டுகளை செதிலாய் வளர்த்தும்

விருப்பத்தைச் சிலிர்த்து உடைத்துவிட்டுத்

திசுக்கள் அழிந்து மிஞ்சிய மூளைச் சிற்பத்தை

மொகஞ்சதாரோ எனக் கண்டெடுத்து

புதிய தூண்கள் தேடிச் செல்கையில்

நீ மீண்டும் சொல்வாய்

இப்படியும்

ஒரு மனிதன்

இருந்தானென


வெளியேற்றம்

பனித்துணியில் ஒரு முகத்திரை.

நகத்தைக் கிழித்த

கல்லுக்கும் நடனம் கற்பனையாய் ஓர் இசைக்கு.

கூடத் தொடரும்

சப்தம் ருசிக்கும் கூட்டம்.

நிழல்கள் அறுபடாமல் அலையும்.

களைத்துவிட்டது. சிக்கி

விடுவேன் என்றபோது

என்னுடலை முழுக்காற்றுக்குத்

தின்னக் கொடுத்து

உடைகளை நிழற்கறையான்களுக்கும் எறிந்துவிட்டேன்.

காற்று மட்டும்

தொடைகளைத் திறந்து

போவெனச் சொன்னது

என்னை.

முடிவுரை தற்காலிகமாக

இறுதி வரிகள் உன் மனதில் கேள்வியாகும் நேரம்

என்னுருவம் எங்கோ தொலைவில் கல் மரம்.

காய்ந்து விழுந்தும் நெற்றியில் பொட்டின் தடம்.

காற்றில் கரைந்திருக்கும்

என் அரூபச்சொற்களின் மிச்சம்.

ஆலின் விதையொன்று உண்டாகும்

வைத்துக் கொள் என் பால்யத்தை.

பின் கல்லலைகள் மோதும் உன் காதில்.

என் சிரிப்பும்.

வீடு சென்று தேடு

பாக்கிச் சொத்துகள் எனது என்னவென்று.

திண்ணைப்புறம் கிடக்கும் ஆற்றங்கரைக் கூழாங்கல்.

பச்சைப் புதரில் வெறும் விரலில்

பிடுங்கிய மூங்கில் கிளை ஒன்று.

Advertisements

நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் நேர்காணல்-பகுதி/2/Interview with Neyveli Santhanagopalan-Part-II

நெய்வேலி சந்தான கோபாலன்  நேர்காணல்-பகுதி-2


பி.ரா: நீங்க silence பத்தி சொன்னீங்க. பாடறது ஒரு  extreme ல நாம silent ஆயிடறோம். அதை John Cage கற ஒருத்தர் பண்ணிடறார். தகவலா இதை சொல்றேன். John Cage, modern composers ல ஒரு முக்கியமான composer.  அவர் ஒவ்வொரு composition ஆ சொல்லிட்டு, இன்னிக்கு ஒரு புது composition பண்ணியிருக்கேன் அப்படிங்கறான், 4. 53 அந்த composition பேர். Audience எல்லாம் காத்திட்டிருக்காங்க, ஒரு பியானோ மேடைல இருக்கு. எல்லோரும் சைலன்ட்டா இருக்காங்க. இந்தப் பக்கம் entrance லேயிருந்து ஒருத்தன் வரான். வந்து பெரிய நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு ரொம்ப நேரம் நின்னுக்கிட்டேயிருக்கான்.எதுவும் நடக்கவேயில்ல. Audience நின்னுக் கிட்டேயிருக்கு. எல்லாம் சப்தமே இல்லாம கப்சிப்னு இருக்காங்க. 4 நிமிஷம் 53 செகண்ட். அவன் அந்த பக்கம் வெளிய போயிடறான். அவ்வளவுதான் முடிஞ்சு போச்சுங்கறான். ஜென் புத்த தத்துவத்துக்கு மாறின பிறகு அந்த சைலன்ஸுக்குப் போயிட்டான் அவன். அதுக்கு முன்னாடி எலக்ட்ரிக் பியானோவை சிம்ஃபனில introduce பண்றான். நடுவில metal sounds வச்சு, இந்தப் பியானோ போடற சத்தம் எனக்குப் பத்தல இன்னும் வலுவாக் கொடுக்கனும் சொல்லி, அப்படி பண்ணிட் டிருந்த ஆள் கடைசில 4.53 நடத்திக் காட்டறான். so இந்த  ஒரு extreme, ஒரு artist-க்குள்ள நடக்கலாம். இத ஒரு கட்டுரையா எழுதியிருக்கேன்.

ச.கோ: அமீர் கான் பத்தி சொல்வாங்க, when he sang he never disturbed the silence…

ரா.கோ: 80களில நான் டெல்லில படிச்சிட்டிருந்தபோது, சிரிஃபோர்ட் ஆடிட்டோரியத்தில இரவு 8, 9 மணிக்குக் கச்சேரி ஆரம்பிச்சா காலைல 5, 6 மணிவரைக்கும் போகும். நம்ப ஊர்லேருந்து  எல். சுப்பிரமணியம், எல்.சங்கர், எல்லாம் வருவாங்க. கேட்டிருக்கேன். இங்க நம்ம கச்சேரிகள்லாம் எப்படியிருக்குன்னா.. ஒரு 2hours, 3hours ன்னு ஒரு பேக்கேஜ் மாதிரி இருக்கு.

ச.கோ:தம்புராவில ஒண்ணா சேர்ந்துட்டு உள்ள நுழையற தருணம் இருக்கு இல்லையா, அதிலேயிருந்து நேரம்ங்கிறது மறந்து போயிடறது. அதுக்கப்புறம் ஒரேயொரு சிரமம்னா உடல் பொருத்த விஷயம்தான். உடல் எவ்வளவு இடம் குடுக்கறதுங்கறதுதான் விஷயம். அதுதான் தவிர, தம்புராக்குள்ள நுழைஞ்சு நாம மெய் மறக்கிறோம் பாருங்க அந்தத் தருணத்திலேயிருந்து கச்சேரி ஆரம்பிக்கிறது. அதுவரைக்கும் ஒரு ஆயத்தம் தான். அது எப்ப வரும்னு தெரியாது. அந்த ஒரு க்ஷண மெய்மறப்பு.

சமூகம்கிறது எதுவரைக்கும்னா, தனிமனிதன் தன் சுதந்திரத்தை அடையாதவரைக்கும் சமூகத்தை சார்ந்திருக்க வேண்டியிருக்கு. அது ஒரு தேவை.  அதுதான் எல்லாமேங்கிற மாதிரி எல்லாம் வெஸ்டர்ன்ல அப்படி போயிட்டாளோன்னு தோணுது. ம்யுஸிக்லேயிருந்து எல்லாம் சேர்ந்துதான் பாடணும். அதுல தனிமனித சுதந்திரம் எங்க இருக்கு, அப்படிங்கற கேள்வி எனக்குத் தோணும். அது ஒரு பக்கம். அந்த பாதை தானவே ஒரு ப்ராஞ்ச்சா கொண்டு போகும்போது இந்த ஒரு அனுகூலம் இருக்கு. தன்னை இன்னொருத்தரோட கம்பேர் பண்ணிக்கிற ஒரு தன்மை. அப்புறம் where do we stand, இதெல்லாம் தாண்டிபோய் நம்பள  இதுல. . .

ஆனந்: இதுல சுதந்திரமும் இருக்கு பொறுப்பும் இருக்கு.

ச.கோ: அந்த சுதந்திரம் கிடைச்சு அதுக்குள்ள போறதுக்கு நமக்கு ஒரு தகுதியை ஏற்படுத்திண்ட பிறகுதான் இந்த பாதைக்குள்ள மனசு போறது. என்னைப் பொருத்தவரை 35 வயசுலேருந்துதான் நிறைய பேர் சுட்டிக்காட்டி, இந்த பாதைலதான் நீ போகணும்னு சொல்லி என்னை பலப்படுத்தி என்கரேஜ் பண்ணி, அந்த பாதைல நான் போயிண்டிருக்கேன். தகுதியைக் கொடுத்ததல் அந்தப் பாதையில கொண்டுபோய் திருப்பிவிடறதுங்கறேன் நான், என்னோட அனுபவத்தில சொல்றேன். தகுதி இல்லாம போனா என்ன ஆகும்? மொட்ஸார்ட் பத்தி படிச்சிண்டிருந்தேன்.

பி.ரா:அவர் கேரக்டர் ஒரு பெரிய ஜீனியஸ், ஆனா பெர்ஸனாலிடி ஒரு வல்கர் பெர்ஸனாலிடி, இந்த இரண்டும் எப்படி இணைஞ்சுதுன்னு அமெடியஸ் படத்துல மிகப் பிரமாதமா காட்டப்பட்டிருக்கு.

ச.கோ: என்னோட பரிணாம வளர்ச்சி எப்படி போயிண்டிருக்கு உள்ளுக்குள்ளேன்னா, உன்னோட அந்த குணமோ, அந்தக் குறுகின, எல்லாமே ஒரே அழகா pleasant-டா போயிண்டிருந்தாத்தான் உனக்கு ஆனந்தம்னு எனக்கு விதிச்சிருக்கு. உள்ளுக்குள்ள ஒரு முள்ளு உட்கார்ந்து பர்ததுண்டேயிருக்கு. கலை உள்ளுக்குள்ள இருக்குன்னா நீ உன்னை இன்னும் எவ்வளவு refine பண்ணிக்கணும். சில aspects எல்லாம் தேவையா இருக்கு. நீ போய் சரி பண்ணிக்கோ. முழு வளர்ச்சி அடை. ராமர் மாதிரி ஆயிட முடியாது. அவன்தான் அனந்த கல்யாண குணநிலையனா இருந்தான். அது கடவுளால, ஒரு perfect man-னாலதான் முடியும். நம்மாள முடிஞ்ச அளவுக்கு அதை சங்கீதத்துனால பண்ணிக்கணும்னு. இதுல என்ன  ஆயிடும்னா எனக்கு நிறைய பேர் தெரியும் இந்த ஃபீல்டுலேயே, ஒருத்தரைப் பத்தி இப்படி சொன்னாங்க, மேடையில அவர் god இறங்கினா dog. இப்படி இருக்கிறது தப்பில்லை, அவாளையும் ஒத்துக்கணும். அதுவும் ஒரு சிருஷ்டி, அதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. என்னால அப்படி இருக்க முடியலைங்கறதுதான் அதுவே என்னோட வீக்னெஸ். சத்யத்தைப் பேசினமா? ஏமாத்தினேமா? இதுவே ஓடிண்டிருக்கு உள்ளுக்குள்ள. பெரிய பிரச்சினை இது. உள்ளூர பயணிக்க ஆரம்பிச்சிட்டாக்கா, ஒரு முழுமை அடைஞ்சுதான் வெளிய வந்தாகணும். திரும்பி பார்த்தோம்னா சரியா வராது.

கே: ஸ்டைல்னு நீங்க என்னிக்காவது, எந்த வயசுல ஒரு முத்திரை பதிக்கணும்னு நீங்க நினைச்சீங்க?

ச.கோ:சேஷகோபாலன் சாரோட கார்பன் காப்பின்னு எழுதினா. முத்திரையும் குத்தினா. music academy-ல, கண்ணை மூடிண்டு கேட்டா அப்படியே சேஷகோபாலன் சார்தான், இப்படி யெல்லாம். அவர்கிட்டயே கொண்டுபோய் காட்டினேன். அப்படித்தான் எழுதுவா. நீ பாட்டுக்கு பாடிண்டிருன்னார். என்ன சொல்றார்னு அப்ப புரியல. பிரமிப்புல ஒரு வித்தையை வாங்கிக்கும் போது,என்ன ஆறது உங்களுக்கு? ஒரு முப்பது பாட்டு ஒரே நாள்ல கத்துண்டேன். இப்ப என்னால முடியாது.  அப்ப mind   அவ்வளவு focussed. அதுக்குத்தான் கடவுள். கடவுள் என்ன சொன்னாலும் வந்துடும் அப்படியே. அப்ப அந்த மாதிரி இருந்தது. இப்ப கீர்த்தனமே வேண்டாம். ஒரு சங்கதில உலகமே இருக்கு, இப்படியெல்லாம் போறது மனசு. அது எந்த அடிப்படைல வருதுன்னா, மீரா சொல்லுவா, “நீங்க இவ்வளவு பேச்சு இவ்வளவெல்லாம் எதுக்குன்னா கச்சேரில ஒக்காத்தி வைச்சா பாட வர்றது, அந்த தைர்யம்தான் உங்களுக்கு. அதுதான் இத்தனை கலாட்டா பண்றேள்””ன்னு. அதுக்கு ஒரு அஷ்யுரன்ஸ் கிடைச்சாச்சு. அங்க வந்த இதுக்கு ஒரு direction  கிடைச்சாச்சு, அப்படின்னு அதுக்குப் பிரயத்னமே பட வேண்டாம். அது என்னன்னா, அப்போதைக்கப்போ படைக்கிறது. அப்படியே போறோம் இந்த சங்கதிக்குப் பிறகு இது. ஒரு பேச்சாளர் என்ன பண்றார்? ரொம்ப தயார் பண்ணிண்டா போறார்? spontaneity அது கிடைச்சுட்டதுன்னா. . . கிடைச்சுட்டா மட்டும் போதாது ”க்ளிக்” ஆகணும். கேட்கறவாளுக்கு பிடிக்கணுமே.

பெரியவா அனுக்ரகம். அதனால அப்படி  போயிண்டிருக்கு direction. அதுல என்னன்னா. . . அவர் எப்படின்னா, என்னதான் பாடப்போறார்னு தெரியாது. அப்படி புங்காள புங்காளமாக் கொட்டும். ஒரு நாளைக்கு ஒண்ணு சொன்னார் அவர். அவர் பாடிண்டிருந்தபோது, உருகி பாடிண்டிருக்கார்,என் கண்ல ஜலம் கொட்டறது. . . திருப்புகழ் அர்த்தம் அதுதான். “எனக்கு வரமாட்டேங்கறதேடா”ங்கறார்.

ஒன்னே ஒண்ணுக்கு ஆசைப்படுவேன். அதுவேணா உண்மை. ஏன் தெரியுமா? நம்பள விட நம்ம கலை முன்னே நிக்கணும் அப்படிங்கறதுல எனக்கு ரொம்ப ஆசை உண்டு. அது தஞ்சாவூர் சங்கரய்யரைப் பாத்துட்டு வந்து இவ்வளவு பெரிய மகான்  அகந்தை  இல்லாம ஒரு குழந்தை மாதிரி இருந்துண்டு இருக்காரே!  அப்படி இருந்தா தொழில் நடத்த முடியாது.  அது வேற விஷயம். தொழிலுக்குன்னு சிலதெல்லாம் இருக்கு.

பி.ரா: பிழைப்புக்கான தர்மம்னு ஒண்ணு இருக்கே!

ச.கோ: அப்படியெல்லாம் இருக்கு. என்னமோ இன்னிக்கு வரைக்கும் அவர் நிலையை அடைய முடியுமா? அப்படின்னு இருக்கு. இன்னொண்ணு பாருங்கோ, தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ, கம்போஸர்ஸ் எல்லாம் யாரைப் பார்த்தாலும், என் மனசே! நீ ஏன் இப்படி வீணாப்போறே? அப்டின்னு மனசுக்குத்தான பாடியிருக்கா! சங்கீதத்தை எல்லாம் தன்னை உயர்த்திக்கத்தானே direct பண்ணியிருக்காங்க! அது ரொம்ப உள்ளுக்குள்ள போறது.

நான் ஒண்ணு சொல்றேன். முரண்பாடா இருக்கலாம். இசை இல்லாமலேகூட ஒருத்தன் ரொம்ப நல்லவனா இருக்கலாம். இசை என்பதே ஒரு நல்ல கலையே தவிர, இசை வந்து அவனோட உணர்வுகள், வாழ்க்கைல இருக்கு. அப்படிப் பார்த்தா, இசைக் கலைஞர்களா இல்லாத எவ்வளவோ பேரை சங்கீதக்காரர்களா பார்க்கறேன். இனிமையான பண்பு, நியாயமான உணர்வோட இருக்கிறவங்க எல்லாருமே சங்கீதக்காரர்கள்தான். பண்படறதுக்குதானே! ”பண் பாடு”ன்னு வைச்சிருக்கான் பாருங்கோ! உங்களுக்குத் தெரியாததை சொல்லல, மனசுல இருந்தததை சொல்றேன்.

ஆனந்த்: ரொம்ப சத்தியமான வார்த்தை.

ச.கோ:இல்லையா?

கேள்வி: ஒரு சங்கதி இப்ப, அப்படின்னு தோணுதுன்னு வச்சுக்குங்க,  ஹிந்துஸ்தானி ம்யுஸிக்ல மணிக்கணக்கா வந்து கச்சேரி. சாஹித்யம் ரெண்டு வரிதான் இருக்கும்..இந்த மாதிரி சாத்தியங்கள் கர்னாடிக் ம்யுஸிக்ல வரக்கூடியதா?உங்களுக்குத் தோணியிருக்கா?

ச.கோ: ராக சங்கீதம்..

கே: இந்த மாதிரி வர வாய்ப்புகள் இருக்கா?

ச.கோ: வாத்யத்துல கேட்கும்போது இந்த கீர்த்தனைன்னு இல்லாம இசையாகத்தானே கேக்கறோம். வாத்ய இசைக்கு கட்டுப்படற யாருமே இசை ரசிகனாத்தான் இருக்க முடியும். இல்லைன்னா, என்னவோ சத்தம். எனக்கும் அதுக்கும் சம்பந்தம் இல்லைன்னு சொல்லுவான். கட்டுப்பட்டுக் கேக்கறான். அப்ப அதுக்குள்ள மரியாதையும் அவனுக்கு ஏதோ பயனையும் குடுத்திடறதுன்னு நிதர்சனமா இருக்கு. அப்ப அந்த வாத்ய சங்கீதம் எல்லாமே ராகம்தான். வாய்ப்பாட்டுல மட்டும்  குறிப்பா நம்ம கர்னாடக சங்கீதம்-நம்ம தென்னிந்திய சங்கீதத்துல வார்த்தைகள் அதிகமா இருக்கு. அதுல என்ன தெரியுமா? சில சங்கீத வித்வான் இருக்கா, வெறும் வார்த்தைதான் இருக்கும் சங்கீதம் இருக்காது. பெரிய சிக்கல் இது. ஹைலைட் பண்ண வேண்டிய விஷயமா இருக்கு இப்ப. ரெண்டு விஷயங்கள் கேள்விப்பட்டேன்.  அலார்மிங்கா இருக்கு. ஒண்ணு, வார்த்தைகளை வைச்சு ஓட்டறது, உள்ளே சாரம் இல்லாம. இன்னொண்ணு, தானே ஸ்பான்சர் பண்ணி பாடறது. அது வந்து தொழிலோட ஒரு இது.  சங்கீதத் துக்கு இது வரப்படாதுன்னு எனக்கு ரொம்ப ஒரு பயம். ஏன்னா, கலைல இப்ப ஒரு soulful இது இருக்கு. நாட்டியத்துல இத வந்துடுத்துங்கறா. நாட்டியத் துறையில இந்த மாதிரி இருக்குங்கறா. பாலசரஸ்வதி சும்மா அப்படியே ஒரு கொசுவம் புடவையûக் கட்டிண்டு வந்து நின்னு ”கிருஷ்ணா நீ பேகனே”ன்னு பாடிட்டுப் போவாளாம். நல்லவேளை, அந்த அம்மாவைப் பத்தி ஒரு டாகுமெண்டரி இருக்கு, ஹிஸ்டரி இருக்கு. அப்ப எல்லோருக்கும் புரியும் இல்லையா, என்னதான் பணம் குடுத்து ஆடினாலும் பாலாவா நீ ஆகமுடியாதுன்னுட்டு. நம்ம சங்கீத்ததுல இன்னிக்கு வரைக்கும் அந்த ஐடியல் உண்டு. நல்லாப் பாடக் கூடியவாளை தானாவே வந்து தேனீ தேனைத் தேடிப் போற மாதிரி மனு வந்து பண்றது. இவா வந்து தன்னைத்தானே உணராத நிலைமைன்னா அது? எங்கிட்ட சரக்கு இருக்குன்னா தேடி வரட்டுமேன்னு ஒரு  இதா இருக்கமாட்டாளோ! என்ன சொல்றீங்க? இல்லைன்னா வேண்டாய்யா. தெரிஞ்சவா வரட்டும் அப்படிங்கற தன்மை வரலைன்னா உன்கிட்ட ரசிக்க ஒண்ணுமேயில்லை, குடுக்கறதுக்கு அப்படின்னு போயிடறது.

பி.ரா:கலை பத்தி ஒரு மேற்கோள். இப்ப சொல்றது தப்பில்லைன்னு நினைக்கிறேன். வால்டர் பேட்டர்-ங்கிறவர் சொல்றார், ”எல்லா கலைகளுமே இசையின் உச்சத்தை அடையவே முயற்சி செய்கின்றன”. அப்படின்னு சொல்லும்போது இப்ப இந்த வார்த்தைகளுக்குன்னு எவ்வளவு மரியாதை குடுக்கறது அப்படின்னு நீங்க சொல்லுங்க. அப்ப வார்த்தைகளைத் தாண்டித்தான் சங்கீதம் இருக்கணும் இல்லையா? கர்னாடக இசையில அதிகமான இடம் கீர்த்தனைக்கோ, கிருதிக்கோ கொடுக்கப்படுகிறது.

ச.கோ: கொடுக்கப்படுகிறது. அதுலயும் ஒரு தராதரம் பார்த்தீங்கன்னா சந்தோஷப்  பட்டுக்கலாம்.. இதை வகுத்து வைச்சவா மும்மூர்த்திகள்னு வச்சிருக்கா. ஞானசம்பந்தர் இவங்களெல்லாம் பார்த்தீங்கன்னா வார்த்தைகள் கம்மியா இருக்கும், compared to ஊத்துக்காடு. ஊத்துக்காடு போல வார்த்தைகளை பொழிஞ்சவா கிடையாது. அருணகிரிநாதரை விடவா? வார்த்தைக்கு அருணகிரிநாதர். நான் எப்பவுமே சொல்லிண்டே இருப்பேன் அவரோட திருப்புகழ். ஆனா சங்கீதத்துல அவருக்கு குடுக்க வேண்டிய ஸ்தானம், சங்கீதக் கச்சேரிகள்ல எங்க வச்சிருக்கான்னு பாக்கணும். ஓரளவு வார்த்தை வேணும் பாவத்துக்காக. அப்படி வச்சிருக்கா,அந்த ஸ்பேசிங்கெல்லாம் கரெக்டா இருந்தாத்தான் எடுத்துண்டிருக்கா. இன்னொண்ணு, மும்மூர்த்திகள் போட்ட கீர்த்தனைகள் எல்லாத்தையும் எடுத்துப் பாடிப்புடல. எது நமக்கு  பொருத்தமா இருக்கோ அது. அவா வெவ்வேறு situationsல பாடியிருக்கா. இப்ப, பஞ்சரத்ன கீர்த்தனைகளை யாரானும் கச்சேரிகள்ல பாடுவாளா? பாடமாட்டாங்க. ரெண்டு காரணம். ஒண்ணு, நீளமானது. இன்னொண்ணு, வார்த்தைகள் ஜாஸ்தி. chorus singingக்கு நன்னாயிருக்கும். ஒரு அர்ச்சனை மாதிரி அது.  ஒரு individual லா ரெண்டு வரியில எடுத்து, ”அப்பாடா! அசைஞ்சுண்டேயிருக்கே, அப்படியே ஒரு இடத்துல நிம்மதியா நின்னு, ஆழ்கடல்ல நீந்தற மாதிரி ஒன்னு சொல்லக் கூடாதா”ங்கறபோதுதான் ரெண்டு நிரவல் பண்றோம், பிடிச்ச இடத்துல. அதுக்கே ஹிந்துஸ்தானிகாரங்க என்ன சொல்றாங்க, உங்களுக்கு நிறைய வார்த்தைகள் இருக்குன்னு. இது ஒரு பெரிய இடைஞ்சலா இருக்கு.

திருமதி மீரா ச.கோ: மத்த வித்வான்கள் மாதிரி எக்கச்சக்கமா கீர்த்தனைகள், இன்னிக்கு ஒண்ணு நாளைக்கு ஒண்ணுன்னு பாடறதுன்னு இல்லை. சங்கராபரணம்னா ஒரு பத்து கீர்த்தனைகள் வைச்சுண்டிருக்கார். இன்னிக்கு என்னப் பாடப் போறார், அந்தக் கீர்த்தனையை இன்னிக்கு எப்படி பாடப்போறார். நேத்து வேறமாதிரி பாடியிருப்பார்.  இன்னிக்கு அதே சங்கராபரணம் வேற மாதிரி பாடுவார்.அப்படி வரச்சே,  எல்லாத்திலேயும் கமகம், plain notesஅதையே திருப்பி திருப்பி, கமகத்தில வார்த்தைகளோடு சேரும்போது, வேறவேற மாதிரி பாடமுடியும். அது கலைஞர்கள் எப்படி உழைச்சு வைச்சிருக்காங்களோ அதேமாதிரிதான் வரும். நேத்து அதே மேடைல அதே சங்கராபரணத்தை வேறமாதிரி பாடியிருப்பார். அதே கீர்த்தனத்தை  structure மாறாம ஒட்டி இன்னும் அழகா present பண்ணுவார். அதுக்காகத்தான் வருவா இவரோட ரசிகர்களெல்லாம். அன்னிக்கு அப்படி பாடினேள் இன்னிக்கு இப்படி இருந்தது,முழுக்க  வித்தியாசமா இருந்தது சார்ம்பாங்க.

பி.ரா:பேகட, தோடி இரண்டும் அவங்களுக்கு(ஹிந்துஸ்தானிகாரர்களுக்கு) இல்ல.

ச.கோ: ஆனா, அமீர்கான் பேகட வர்ணம் ரெகார்ட் கொடுத்திருக்கார் எனக்கு. என்கிட்ட இருக்கு. அமீர்கான் இல்லை கரீம்கான். கர்னாடிக் ம்யுஸிக்கை ஹிந்துஸ்தானி மாதிரி பாடியிருக்கார். ட்ரை பண்ணினாருங்கறதே பெரிசு. அதுவே பெரிய விஷயம்.

பி.ரா: அங்க தோடிங்கறது நம்ப சுபபந்துவராளி. நம்ம தோடி கிடையாது இல்லையா?

ச.கோ: நிச்சயமா கிடையாது. ஆனா, நம்ப பைரவி இருக்கில்லையா? அதுதான் அவங்க தோடி. நம்ம சங்கீதத்தில 3 அம்சம் இருக்கு.  ஒன்னு பிர்கா, இன்னொன்னு அகாரம், இன்னொன்னு கமகம். இந்த மூனையும் குழைச்சு இழைச்சுக் குடுக்கும்போது பலவித வண்ணங்கள் வரது. பிருந்தா முக்தா ஸ்டைல்னு ஒண்ணு இருக்கு. ரொம்ப நன்னாயிருக்கும். ஆனா, கமகம் ஜாஸ்தியா இருக்கறதுனால ஏதோ ரொம்ப இழுக்கற மாதிரி இருக்கும். (பாடிக் காட்டுகிறார்) இப்படி அசைச்சுண்டே இருந்தா கொஞ்ச நேரம் extend ஆகும். ஒரு தூக்கம் வந்துடும். அப்ப சுவாரஸ்யமா ஒரு பிர்கா போட்டா நன்னாயிருக்கும். பிர்காவே ஜாஸ்தியா போட்டோம்னு வைச்சுக்கோங்க, ஏதோ அழகு காட்டற மாதிரி ஆயிடும்.  கிலுகிலுப்பை ஆட்டிக் காட்டற மாதிரி. ஜி.என்.பி. பண்ணுவார். ஆனா, அளவா, அழகோட பண்ணுவார். அவர் பிர்காவை அழகுபடுத்தினார்.

ஆனந்: சூலமங்கலம் ராஜலக்ஷ்மி கேட்கவே முடியாத மாதிரி இருக்கும். உருண்டு கீழே விழற மாதிரிதான் ஃபீலிங் வரும் எனக்கு. Nothing personal against her..

ச.கோ: மதுரை மணி ஐயர் ஸ்டைல் ரொம்ப நன்னாயிருக்கும். ஆனா,வார்த்தைகளுக்கு ரொம்ப பிராதன்யம் கிடையாது. இவ்வளவையும் கலந்த கலவையா ஒருத்தன் குடுக்கனும்னா,அவன் அஷ்டாவதானியா இருக்கணும்.

பி.ரா: எங்களுக்கு மதுரை மணிஐயர் ஏன் பிடிக்கறதுன்னா, அவர்கிட்ட, ஒரு primal sound,  grunt, ஒரு animal sound ன்னுதான் சொல்ல முடியும். ஆலாபனையிலேயே சில சமயம் எங்கேயோ ஒரு இடத்தில எடுத்து, திடீர்னு த்து..து..து..ம்பார். மறுபடி வேற இடத்தில எடுத்து  வேற மாதிரியா பண்ணுவார்.  இதை ரெண்டு பேர்கிட்டயும் பாக்கறோம், ரொம்ப பிடிச்சது, ராமனாதனையும், அவரையும். சில பேர் கேட்கறாங்க, எப்படி இந்த ரெண்டு பேரையும் ரசிக்கிறீங்கன்னு. எங்களுக்குப் புரியலை, ஒரு இனிமையும் இல்ல-அதாவது எங்களை கேட்கிறவங்க இப்படிக் கேட்கிறாங்க. அவங்ககிட்ட இதையும் மிஞ்சி ஒரு சங்கீதம் இருக்கு. அதனாலதான் அவங்களை பிடிக்குது.

ச.கோ: சங்கீதத்தை நன்னா புரிஞ்சுண்டு பேசணும்னா, இவா ரெண்டு பேரையும் ரசிச்சாகனும். இவாளைத்தான் கேட்பேன்னு கடிவாளம் போட்ட குதிரை மாதிரி இருக்கப்படாது.

ஆனந்:: திருவல்லிக்கேணி ராகவேந்திரா மடத்துல, ராமனாதன் கச்சேரி போயிருக்கேன். மொத்தமே 40 பேர்தான் உட்கார இடம் ஹால்ல. கானடா ராகம் போறது. பாடிட்டு, “என்ன இது! இன்னிக்கு அது கிடைக்க மாட்டேங்கிறதே. இன்னும் ஒரு தடவை பாக்கறேன்.” அப்படின்னுட்டு  “இதுதான்.. இதுதான்… கிடைச்சுட்டது. அப்பா!” ங்கறார். அதை ஒரு இடம் மாதிரி பிடிச்சுக் கொண்டு வந்துடறார். மனசுக்குள்ள இடத்துல எங்கயோ வச்சுட்ட மாதிரி போய் எடுத்துண்டு வரார்.

ச.கோ: Flute மாலி ஒருதரம், “கல்யாணி” ஆரம்பிச்சாராம். 5 நிமிஷம் கழிச்சு “இல்ல இன்னிக்கு உட்டுடறேன். பிக்சர் கிடைக்கல”ன்னாராம்.

ஆன: ஒரு சின்ன 5 மினிட்ஸ் பிரேக் வந்தது. அதில formal-லா அந்த இதை சேர்ந்தவா சுகி எவரோன்னு பாடினா. “நாங்கதான். ஏன் நான் இல்லையா”ன்னார். ரொம்ப இமோஷனல் ஆயிட்டார் அந்த கொஞ்ச நேரத்துல. ரசிகர் ஆயிட்டார் அந்த இடத்துல.

ச.கோ:கேட்கறவாளுக்கு ஒரு சந்தோஷம் இருக்கணும் தவிர பயம் இருக்கக்கூடாது. பாடறவாளும், தன்னைப் பெரிய இதுமாதிரி நினைச்சுக்கக்கூடாது. அடையவேண்டிய இடத்தை  ரெண்டு பேரும் அடையணும். இவர் பாடி அடையணும், கேட்கறவா கேட்கும்போது அடையணும். அந்த ஒரு தன்மை இருந்ததுன்னா, எந்த ஒரு பிரச்சினையும் கிடையாது.

பி.ரா: இசையே prejudice -ன்னோட அடிப்படைலதான் இயங்குதுங்கறது என்னோட தாழ்மையான அபிப்ராயம்.

ச.கோ: எப்படி சொல்றீங்க?

பி.ரா: இப்ப என்னுடைய கட்டுரை ஆர்க்யுமென்ட்டிலேர்ந்து வரேன். ஒரு இசையை போட்டவுடனே, “ச்சே..நல்லா இல்லை மாத்து”ங்கறோம். அது வெஸ்டர்னா இருக்கலாம். கர்னாடிக்கா இருக்கனும்னு அவசியம் இல்லை. நாங்க எல்லா டைப் இசையையும் கேட்கறோம். Metal, Jazz, Hard Rock ன்னு கேட்கறோம். ஒரு சிலது போட்டவுடனே, என்னவோ தெரியலை, இன்னொரு தரம் போடு, அது புரியலை, ஒன்னுமில்லை. இன்னொரு தரம் போடுங்கறோம். அந்த மாதிரி கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கறோம்.

அப்புறம் group listening -னால, இசையோட அனுபவ அடர்த்தி கூடுதா? நாம யாரோட கேட்கறோம்கிறது அந்த கேட்கிற ரசனையை பாதிக்கிறதா?

ச.கோ: பாவத்தோட தன்மையே கூடியிருந்து குளிர்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்தான். மனுஷாள் கூட கூட, like minded people கூடகூட  கனம் ஏறத்தான் செய்யும், ஜாஸ்தி ஆறது. Multiply ஆறது. அதில சந்தேகமே இல்லை. ஆள்கண்ட சமுத்திரம் அப்படிங்கறா இல்லையா. ஒரு விஷயம் தெரிஞ்சு போச்சு, ஒருத்தன் சந்தோஷம்னு முகத்தைப் பாத்துட்டா இவனுக்குப் பிடிக்கும்னா தானாவே வரது. முக்கியமா தெரிஞ்சுக்க வேண்டியது என்னன்னா நாமளே நம்ம ரசிகனாயிருந்தா இன்னொருத்தர் வேண்டாம். அது ஸ்வானுபூதி நிலைமைங்கற மாதிரி இருக்கு கொஞ்சம்.  “உங்களுக்கு வேணுங்கற இடம் வந்துடுத்தோயில்லையா? நீங்க புறப்படலாம்”பாராம் விஸ்வநாத ஐயர்.

பி.ரா: உங்களுக்கு பிரதி மத்யமம் ரொம்ப பிடிக்குமா பாடறதுக்கு? இல்ல ரசிகர்ங்கற முறையில சுத்த மத்யமம் பிடிக்குமா?

ச.கோ: சுத்த மத்யமத்துல ஒரு ஆனந்தம் இருக்கு சார். பிரதி மத்யமம் பிடிக்கும். “கல்யாணி”யெல்லாம் எடுத்துண்டா தன்னை இழந்துடுவேன். சொரூபம் குடுக்கும் பாருங்க!  பொதுவா சுத்த மத்யமம் ஈஸி.

பி.ரா:அதனாலதான் நிறைய பேர் அதை  choose  பண்ணிக்கறாங்களா?

ச.கோ: ஆமா. அப்புறம் chords  இருக்கு. பிரதி மத்யமம்னா சிரமப்பட்டு பிடிக்கணும். அது எங்கேயோ ஒளிஞ்சுண்டிருக்கும். உபசாரம் பண்ணி அழைச்சுண்டு வரணும் . விஸ்வநாத ஐயர் பாடிண்டிருந்தாராம். நடுவில ஒரு அந்நிய ஸ்வரம் வந்துடுத்தாம். ரொம்ப உன்னிப்பா கவனிச்சாத்தான் தெரியும். அவருக்குத் தெரியுமில்லையா?  “இந்த சனியனை யார் கூப்பிட்டாங்க” அப்படின்னாராம். எல்லாரும் பின்னாடித் திரும்பி பார்த்தாங்களாம். அவாள்லாம் எவ்வளவு ஒரு யதார்த்தமா இருந்திருக்கா பாருங்கோ! அதாவது சங்கீதம் நம்பளையும் கவுத்துடும். எப்பவும் ரெடியா இருக்கணும். வரதை அப்படியே ஏத்துக்கணும். Egoless ஆக இருந்தா ஆனந்தமா ரசிக்கலாமே!

பி.ரா: உங்களுக்கு நளினகாந்தி மேல தனி ப்ரீதி உண்டா?  இரண்டு சிடில கேட்டிருக்கேன். நான் அதை அதிகமா கேட்கிறேன், அதனாலதான். once again prejudice தான் சார்.

ச.கோ: நிச்சயமா. ஆனா prejudice அப்படின்னு எல்லாம் இல்லை. சில ராகங்கள்ல நமக்கு புது insight  கிடைக்கிறது.அது trump card மாதிரின்னு சொல்லலாம், கச்சேரி கோணத்துல. என்ன காரணம்னா, வசீகரம். இன்னொண்ணு அதைக் குடுக்கும்போது, அங்கதானே நம்ப ஒரிஜினாலிடி இருக்கு.

பி.ரா: இரண்டும் வித்தியாசமா பாடியிருக்கீங்க. இரண்டு சிடியிலேயும் வேறவேற மாதிரி இருக்கு.

ச.கோ: இப்ப ரொம்ப அதிகமா வித்தியாசமா வருது ஒன்னொண்ணுமே. சம்பந்தமே இல்ல இப்ப. (பாடிக்காட்டுகிறார்). ரசிக்கிறதைவிட அதுக்குமேல ஒண்ணு இருக்கு. இன்னிக்கு இதுதான் வரணும்னு இருக்கு. அப்படி ஒரு நிலைமை. எம்.டி.ஆர் சொன்ன மாதிரி, மனசுல ஒண்ணு இருக்கலாம். வாழ்க்கைலகூட இப்படி வாழணும்னு இருக்கிறதைவிட வந்ததை ஏத்துக்கணும்னு ஒரு தத்துவம் இருக்கே! அந்த தத்துவம் சங்கீதத்திலயும் இருக்கு. உங்களுக்குத் தெரியும், நளினகாந்தி இன்னிக்கு இப்படி போறது. அது என்ன ஆறதுன்ன இப்படி unique ஆ இப்படி காதுலு விழறது. இன்னிக்கு புதுசுன்னுட்டு. Ceativity யோட சூட்சுமம் இதுன்னு நினைக்கிறேன். எதிராளிக்கும், ரசிகனுக்கும் ஏன் நமக்கே “அட! இது புதுசா இருக்கே!”ன்னு தோணறது.அதுலேயிருந்து தப்பிக்கவே முடியாது. If you let yourself flow into that level  அது அப்படித்தான் வரும். சில நாள்ல சினிமாப் பாட்டு சாயலெல்லாம் வரும். கல்யாணி” பாடறப்ப ”மன்னவன் வந்தானடி” வந்து நிக்கும். முதல்நாள் டிவில பேசியிருக்கேன், சினிமா பாட்டெல்லாம் யாரும் கேட்கக்கூடாதுன்னு.  ஆனா அது வந்து நிக்கும். அதது எங்க இருந்தாலும் உள்ள போய் ரெஜிஸ்டர் ஆயிடறது. அது வரவேண்டிய நேரத்துல வேற விதத்துல வந்துடறது. என்ன, அந்த format  மட்டும் மரியாதைக்குரியதா இருக்கணும். கொச்சையா இருக்கக்கூடாது. அதுக்குத்தான் பயப்படறோம். கவசம் போட்டுண்டே பேசிண்டே இருக்கிறது எல்லாம் இதுக்குத்தான். இதுதான் விஷயம். அதுமாதிரியெல்லாம் வரும்.

இந்தப்பாட்டை(மன்னவன் வந்தானடி)கம்போஸ் பண்ணது யாருன்னு கூடத் தெரியாது. கே.வி. மகாதேவனோ, எம்.எஸ் விஸ்வநாதனோ. என்ன அருமையான கல்யாணி தெரியுமா! ஆனா என்னன்னா, எடுத்தவுடனே எனக்கு இந்தப் பாட்டு பிடிக்கும்னு எடுத்தேன்னா it is not respecting the composer.

ஹிமாத்ரி சுதே. . . (பாடுகிறார்)

அதுதான் உனக்குள்ள ஏற்பட்டது. நீ என்ன கஜல் சிங்கரா? கர்னாட்டிக் பாடகரா? உன்னோட அடையாளம் அதான். classical music னு உன்னை எதுக்கு மதிச்சு வரான்? அடையாளம் ஒண்ணு இருக்கு. அது வேணும். எல்லோருக்கும் உண்டே! நீங்க, identity -ய வைச்சுக்கறதுக்கு உங்களுக்கு உரிமை உண்டே தவிர, எப்ப இழப்பேள்னு சொல்ல முடியாது. அது க்ரியேடிவிடில போகும்போது அது எல்லாம் merge ஆயிடறது. நீ ராகத்துல இணைஞ்சுட்டேள்னா, க்ளாசிகல் கர்னாடிக் பாடிண்டிருக்கியா, ஹிந்துஸ்தானி பாடிண்டிருக்கியான்னு தெரியாது ஒரு ஸ்டேஜ்ல. இப்ப வெஸ்டர்ன் பாடிண்டிருக்கியா? Universal லா, உள்ளுக்குள்ள அந்த உணர்வு படம் போட்டாப்ல சில சமயம் போகும். சில சமயங்கள்ல எப்படி போகும்னா… சில நாள்ல நம்மால இன்னிக்கு வந்து ஏதாவது அனுகூல சக்தி பாட வைச்சாத்தான் உண்டுங்கிற மாதிரி உடல் நிலை, மனோநிலை, சூழ்நிலை எல்லாமே பழிவாங்கறாப்ல இருக்கும். கஷ்டம் வரப்பத்தான் பகவானை நினைக்கிறாப்பல, அப்பத்தான் பகவான் எனக்கு. நாம பண்றதுக்கு இந்த சரீரம் வந்திருக்கு. சிலநாளைக்கு கிரியேடிவ் மூட்ல நம்ப நெனக்கறதுக்கு  முன்னாடி வந்து நிக்கும் பாருங்கோ அப்ப எல்லைகள் எல்லாம் தாண்டி உலகத்தெல்லாம் தாண்டி தேவலோகத்தெல்லாம் தாண்டி போகணும் இந்த சங்கீதத்துல தோணும். இதுக்கெல்லாம் யாரு ஆதாரமா இருக்கவங்க யாரு யூனிவர்சல் ஃபோர்ஸ். இதெல்லாம் வெறும் பாவங்கள்தான். அன்னைக்கு ஒண்ணு கிடைக்குமே தவிர நீ எங்க போனாலும் இயல்புநிலைக்கு வந்துதான் ஆகணும். அது ஆனந்தமான மௌனம். நான் வந்து என்ன பாவங்கள்ல போறதோ அதோட போய்டுவேன். I will let it flow.  ஏனென்றால் இன்னைக்கு இப்படித்தான்னு இருக்கனுன்னு இருக்கறது. சில நாளைக்கு ஆஞ்சநேயர் மாதிரி சேவகனாக பாடிண்டிருப்பேன். சில நாளைக்கு என்னை மாதிரி உண்டான்னு பண்ணிக்கிட்டிருப்பேன். ”பாரு இன்னைக்கு பாரு  இந்த பிக்சர் பாடறது அப்படின்னு. பிக்சர் போட வச்சது எது? அது உள்ளுக்குள்ள ஒண்ணு இருக்கு. இன்னைக்கு கிரியேடிவ்வா உன்னைப் படைச்சிருக்கு. ஒரு நல்லதா. சில நாளைக்கு வராது. வருத்தப்பட்டு பிரயோஜனமில்ல. அப்ப ஒரு பாவம் வேணுமில்லையோ காம்ப்ரமைஸ் பண்ணின்டு வரதுக்கு? சரி வழக்கம் போல ஆபீசுக்கு போற ஒரு ஆள்மாதிரி கச்சேரிக்கு வந்து ஒக்கார்ந்துக்குவோம். இன்னைக்கு கதையை முடிச்சிட்டு போலாம்.

இங்க வீட்ல பார்த்தா ரொம்ப பிரமாதமா இருக்கும். பண்றதெல்லாம். ஏதோ பேசினாரா இன்னைக்கு அப்படி இருக்கும் கச்சேரி, அப்பிடி இருக்கும் கச்சேரின்னு.

அப்படிதான் சார் இருக்கு. தயார் பண்ணின்டு மனசுல வச்சிண்டு போறதே கிடையாது. இது எப்படின்னா இது நாதோபாசனை, இது பெரிய விஷயம் அப்படின்னாக்கூட இது சந்தோஷமான விஷயம். என்னன்னா சொன்னாக்க, எல்லோரும் ஒத்துக்க மாட்டா. பார்த்து சொல்லணும். இந்த ஸ்வரங்களோடு விளையாடுறோம் பாருங்க ஸ்ட்ரோக் கிரிக்கெட் மாதிரி. அதுதான் ஆனந்தத்தையே குடுக்கறது இன்னொண்ணு பார்த்தா இந்த சுதந்திரங்கள்லேயிருந்து பிச்சிண்டு வர்றது கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்தாக்கூட இந்த ரெண்டுந்தான் ஆனந்தத்தையே குடுக்கறது. . .கட்டுப்பாட்லேயே இருந்தாக்கூட.

(பாடுகிறார்)தாட்சாயாயிணி அபயாம்பிகே. . அப்டிங்கும்போது மனசு உருகறது நான் ஒத்துக்கறேன். ஒழுக்கம்னு வரும்போது அது வந்து என்ன பண்றதுன்னா, அது அந்த கம்போஸரோடு மேன்மை. தீட்ஷிதர், அப்பா எப்படி விழுந்து நேர்ல தர்சனம் பண்ணி பாடியிருக்கார். அந்த பாவங்கள் அது தனி. அது பக்தியோட ஒரு பரிணாமம். உள்ளுக்குள்ள ஒரு உணர்ச்சி, அப்படியே கொந்தளிப்பு அப்படீங்கும் போது தீட்ஷிதர் என்ன பண்றார்? இந்த விளையாட்டும் பாவமுந்தான் பக்தி. அதனாலதான் ரொம்ப விளையாட்டாவே போயிண்டிருந்தேன்னா அது போயிண்டேயிருக்கும். அதனால ஒரு நோக்கம் இருக்காதுன்னு, பக்திங்கற வரிகள்லே நம்ம கட்டிப் போட்டா. இல்லையா? அப்ப ஒரு இடத்துல சொல்றார் தியாகராஜசாமி நான் திருவையார்ல ஒக்காந்து பாடிண்டிருக்கேன். என்னோடு பேரு எங்கெங்கெல்லாம் கேள்விப்பட்டு, யாரெல்லாமோ என்னைப் பார்க்க வர்ராங்களே! இந்தக் கடனை நான் எப்படித் தீர்ப்பேன் உனக்கு. நான் பாடல. நீதான்  என்னைப் பாட வைச்சிருக்க ராமா.

(பாடுகிறார்) தாசரதீ . . .

அப்படிங்கும்போது அழுகை வந்து அடுத்த வரி போகவே முடியாது சில சமயம். ஏன்னா அந்தக் கீர்த்தனத்தோட முழு அர்த்தமும் தெரிஞ்சி அவர் என்ன ரூபத்தில பாடினார்னு நீங்க நினைச்சுட்டேள்னா அடுத்த வரி போக முடியாது. அப்படியொரு கட்டம் இருக்கு.

”நீ ருணமு தீர்ப்ப நா” உன் கடனைத் தீர்க்க நா தரமா பக்தி இல்லாத கவிஞர்கள்ளெல்லாம் பாவம் இல்லாத கவிதைகள  போட்டு எல்லோரையும் சிரமப்படுத்துவாங்கங்கிறதுனால, இந்த உலகத்து நன்மைகளையும் அந்த லோகத்து நன்மைகளையும் முக்தியும் கொடுக்கக் கூடிய கீர்த்தனைகளை ”போதிஞ்சந” எனக்கு சொல்லிக் குடுத்த உங்கிட்ட இருக்கற திறமையை நான் தீர்க்க முடியுமா? இவ்வளவு பாவத்தை, அனுபவ கனத்தை வைச்சிண்டிருக்கிற கீர்த்தனத்த நீங்க அவ்வளவு எளிமைய பாடிற முடியுமா? இன்னொரு அய்ட்டம் மாதிரி பாடிற முடியமா?

நிஜத்தில அப்போ என்ன நடக்கறது? தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ தியாகராஜர்ட்ட உனக்குள்ள ஒரு ஈர்ப்பு இருக்கு. சின்ன வயசுலர்ந்து ஒரு டெவலப்மெண்ட் பண்ணின்டுட்டார். இல்லன்னா யாரோ போட்ட ஒரு கீர்த்தனத்தை வச்சு நீ ஏன் எதுக்கு உருகணும்? பாலமுரளிசார் நான் போயிருந்தப்போ சொன்னார் என்னப்பா என்னோடு தெய்வத்த எனக்கு தெரிஞ்ச நாலு வார்த்தைகள போட்டு பாடறதுக்கு எனக்கு உரிமையில்லையான்னு. அதை யாரும் தடுக்கல. ஆனா அவர் இருந்த நிலைமை என்ன? ஒரு பரிணாமம் இருக்கில்ல? தியாகராஜர்ன்னா தியாகந்தான். தியாகத்தோடு பெருமை என்னன்னா, தியாகத்தை பண்ணினவருக்கும் தியாகத்த ருசிச்சவனுக்குந்தான் தெரியும். தியாகத்தைப் பத்தி ஒரு போகிகிட்ட போய் கேட்டா என்ன தெரியும்? அவனவனுக்கு அதது சுகம். அவங்களோட உள்ளத்தோட உயர்வுதான் வந்து இடிக்கறது. இசைக்கு மேல வந்து ஏதாவது ஒரு உணர்வு இருக்குன்னா அது வந்து இடிச்சிரும். தடுத்தாட்கொள்றதுங்கற மாதிரி கொஞ்ச நேரத்துக்கு ஒண்ணுமே பண்ண முடியாது. ஒருத்தருக்கு நேரா அன்னைக்கு ஃபுல்லா, அந்த ”ஆரா” இருக்கும்.  ஆக, மியூசிக்கோட ஒரு பயன் அப்படின்னு எடுத்தேள்னாக்க இந்த மகான்களோடு உள்ளம், அவங்களோடு உறவாட முடியறதுங்கறது ஒரு பெருமை. பெரியவங்க சொன்னாங்க, பக்கத்து வீட்டுல இருந்தாலும், அந்த வீட்டிலயே அண்ணன் தம்பியாப் பொறந்தாலும்கூட ஜல்ப்பேசனால தியாகராஜர புரிஞ்சுக்க முடியல. அவ்வளவு உயர்ந்த உள்ளம் அந்த வாக்கிலதான் இருக்கு. அதனால நாம அவங்களோட பழகற அந்தப் பெருமை நமக்கு கிடைக்கறது ஒவ்வொரு எழுத்துலையும். அதனால நம்ப சங்கீதத்துல வார்த்தைகளை, அந்த மகான்களோடு நாம உறவாடறதா நெனச்சிண்டு. Atleast you are the minimum representative அந்தப் பாக்கியத்தை நாம் பண்ணியிருக்கோம்னு ஒரு பெருமையோடு பாடினாதான் அதுக்கு ஒரு பலன் ஏற்படுது. இல்லன்னா வெறும் வார்த்தைகள்தான். உயிரற்ற வார்த்தைகள். அப்படியாயிடறது. ”தாசரதி நீ ருனுமதீபன்னு” பாடணும்ன்னா அதுக்கு ஒரு தகுதியிருக்கு. அதுக்கு ஒரு தகுதி சங்கீதத்துனாலே ஏற்படுத்திக்கனும். அரியக்குடி கீர்த்தனத்தை பாடும்போது அந்த முகமே தோடியா மாறிடறது.

(பாடுகிறார்) ஆசதீர. . .

அந்தக் கீர்த்தனை பல்லவிய முடிச்சிட்டு

(பாடுகிறார்) .. …. ….அப்டின்னு பாடுவாராம். ஒண்ணும் இருக்காது. சின்ன அசைவுதான். அந்த அசைவுல அப்படியே முகமே தோடியா மாறிடுச்சு சந்தானம்னு சொல்லுவார். அப்ப அத்தனை ஈடுபாடு. தியாகராஜர் கீர்த்தனைதான் கீர்த்தனம் மத்ததெல்லாம் போக்கிரித்தனம்னு சொல்லுவார்.

ஆனந்: யாரு அரியக்குடியா சொல்வார்?

ச.கோ: அவரோடு ஸ்டேட்மெண்ட் அவரே நிரூபணம் பண்ற மாதிரி அந்த கீர்த்தனத்தை அவ்வளவு ஆசையா பாடுவார். அதுக்குதான் ”சங்கீத சாஸ்திர ஞானமும் சாரூப்பிய சௌக்கியமும்” அதாவது மொதல்ல அது என்ன குடுக்கும்னா நீ யாரப் பாடறயோ அவனோட உருவத்தையே நீ கொள்ளலாமாம். இந்த மாதிரி பாவங்கள் ‘சாரூப்பியம்’ ‘சாலோக்கியம்’ ‘சாகித்யம்’ ‘சாமீப்பியம்’, அந்த தெய்வத்துக்குப் பக்கத்துல போன மாதிரி பாவம் இதெல்லாமே பாவந்தான் ரணமரைப் பொருத்தவரை, அவ்வளவும் பாவம் ”நீ அதுவா ஆகல”. சாமீப்பியம் சாகித்யம் சாரூப்பியம் அந்த நிமிஷத்துக்கு அந்தப் படைப்பாளியிருக்கான். அந்த கடவுள்தன்மையா அது கெடைக்கறது. அதுக்கப்புறம், இறங்கிட்ட டிஓஜிதான். இவன் ஒழுங்கா இருக்கணும்னா அதுல இருந்து தப்பிச்ச வரணும் பிரக்ருதி. ஸோ ஐடியல் லெவல்ல தியாகராஜசாமிய வச்சுக்கலாம். அவர் என்ன பண்ணிட்டார்னா இந்த ராஜசதஸ்ஸுக்கு போனாலே விவகாரம்தான். எதையாவது ஒன்னு சொல்லுவாங்க இந்த வரியையே ஏதாவது இப்படி மாத்திப் பாட முடியுமான்னு ஏதாவது கேப்பான். நிம்மதியா இருக்க விடமாட்டான். ராஜா தங்கத்த  குடுத்து எதையவாது பண்ண முடியுமான்னு பாப்பான். அதையும் ஒரு பாட்டுப் பாடினார், ”நிதிசால சுகமா”ன்னு. நல்லா தெரியும். அவரை மாதிரி டிப்ளோமாட்டிக் யாருமே கிடையாது. அதுல நிம்மதியா இருக்கறதுக்குதான் இவ்வளவும் பண்ணார். ஷியாமா சாஸ்திரி போய் ராஜாவ காப்பாத்திட்டு வந்திருக்காரே! அவரு வெத்தில பெட்டி, புகையில, ஜரிகை வேஷ்டி அப்படி இருப்பாராம். அவரும் பெரிய மகான். நேர சாமிய போயி அடைஞ்சிட்டாராம்., அம்பாளைன்னு சொல்லுவா. இப்படியெல்லாம் இருக்கு. இவ்வளவு கதையும் படிக்கறோம். நம்ம யாரு. அதனால நான் வைச்சேன். பிச்சைக்காரனுக்கு என்ன அடையாளம் இருக்கு? பெரியவா பிச்சைன்னு வைச்சேன். ஏதோ ஒரு அனுக்கிரகம் வந்து நம்மள அழைச்சிண்டு போறதோ அது வந்து கடலிடைப்பட்ட துரும்பா இருக்கா? இல்லன்னா பல்லக்கில வந்து பெரிய துறவிகளை அழைச்சிண்டு போறதோ, விமானத்தல அழைச்சிண்டு போறதோ தெரியாது. ஆனா எதுல பயணிச்சிண்டிருக்கேன்னு தெரியாது. இல்லன்னா ஒரு சங்கீதக்காரன்னு ஒரு அடையாளம் அதுக்கு மேல போக முடியலியே! பர்ஸனலா கேக்காதிங்கா ஸார் அப்டிங்கறா. பர்ஸனலா என்ன பண்ண சொல்றா? பெரிய இதுவா இருக்கணுங்கறியா? எதுவுமே முடியாது.. இதுல என்னன்னா அர்ப்பண பாவந்தான்.  இது வந்து நம்பளுடைய குறைகளை வந்து, சங்கீதம் வந், நல்லா நிறைவா இருக்கவங்களுக்குத்தான் அந்த நிறைவு கிடைக்கும். அப்போ அவனுடைய குறைகளையே அவன் நெனைச்சுண்டு, தர்ம சாஸ்த்திரம் என்ன சொல்லுது அதுக்குதான் முயற்சி பண்டிருக்கோம். . . . . சங்கீதத்தின் மூலம். வம்பு பேசலாமா பேசக்கூடாதா? சங்கீத வம்பு. வம்புல சில ஞானமான விஷயங்கள் கிடைக்குதே! அப்ப அதப் பேசிதானே ஆகணும். அடிபட்டாதான் கிடைக்கும்.  தியாகராஜசாமி பேசாத வம்பா? அவர் சொல்லாத விஷயமா? ஒரு கீர்த்தனையில ராமா எல்லாத்துக்குமே ராமனை கூப்பிட்டுடுவார். ஒரு கீர்த்தனை சொல்வார்: “கண்ணசைவைப் புரிந்து கொள்ளாத பெண் கையைப் பிடித்து இழுத்தால் வருவாளா?” இன்னொரு எடத்துல சொல்றார். இதவிடப் பயங்கரம் – ஒரு வைணவர், வாத்தியாரே எனக்கு ஃபோன் பண்ணியிருக்கிறார். தியாகராஜாசாமி இப்படி பாடியிருப்பாரா? பாரு அர்த்தம் பார்த்து சொல்லுன்னு. ஃபோன் பண்ணார். என்னன்னா விபீஷணனுக்கு நாமம் போடலியான்னார். என்ன எங்க வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தையே குறை சொல்ற மாதிரி இருக்கு? நாமம் போட்டுட்டான். பட்டை நாமம் போட்டதா சொன்னா அது வந்து வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்துக்கு கஷ்டமா இருக்கும். இதே வார்த்தை சொல்லியிருக்கார் சார்! விபீஷணனுக்கு என்ன பண்ணே? ரங்கநாதருக்கு குடுத்த மாதிர
ி குடுத்த விக்ரகத்த அங்கே போயி ஸ்ரீரங்கத்தில போயி அவருக்கு மறுஜல இதெல்லாம் வர்றமாதிரி பண்ணி ஆத்துல குளிக்கணும்ங்கற மாதிரி ஏற்படுத்தி, பிள்ளையார் ஒரு பையனை அனுப்பிச்சி, பையனை வாங்கி ஒன்னை மூணுன்னு சொல்லி வைச்சுட்டார். ஏன்னா இந்திய எல்லையத் தாண்டக் கூடாது. அதான் ஸ்ரீலங்காவைப் பார்த்து தெற்கு நோக்கின பகவான். அப்ப விபீஷணனுக்கு நாமம் வேண்டினார். எவ்ளோ கலோக்கியலா. . . அவரு பேசாத வம்பா?  ஆனா அது சங்கீத அரட்டை. ஒரு சங்கீதக்காரன் லட்சணத்த மொதல்ல வரையறுக்கணும். அவன் நாதப் பிரம்மமா மட்டும் இருக்க மாட்டான். அவன் நாரதப் பிரம்மமாகவும்தான் இருப்பான். என்னோட ஆராய்ச்சில சங்கீதக்காரனுக்கு ஒரு வரையறை, என்ன பண்ணிக்கணுகிறதுல ஒரு தெளிவு. என்னை மாத்த முடியாது. நான் இப்படிதான் இருப்பேன் . . .சங்கீதக்காரனுக்கு ஒரு லட்சணம் உண்டு. அதுப்போலதான் இருப்பா. ஆனா சங்கீதக்காரனப் பார்த்துத் திட்டிண்டிருப்பார் தியாகரஜஸ்வாமி. ரொம்ப திட்டுவார். அவர் என்னமோ சங்கீதக்காரர் இல்லாத மாதிரி. அவர் என்னமோ பாகவதர்னு நெனைச்சிண்டிருக்கார் தன்னையே. நாங்கள்ளாம் அவரை பாகவதர்னு நெனைச்சிருந்தா நாங்க எப்படி? கிருஷ்ணரை திருடனெல்லாம் என்ன நினைப்பான்? அவனவன் கிருஷ்ணரை என்ன நினைப்பான்? கிருஷ்ணர் வந்து வெண்ணையை திருடி ….நாங்க தியாகராஜஸ்வாமியை சங்கீதக்காரரா வச்சிண்டிருக்கோம். அதான் உண்மையை போட்டு உடைச்சிட்டேன். இப்படியே போயிண்டிருக்கு. பெரியவா அனுக்கிரகம்.

ஆனந்: 5 நிமிஷமா ஒரு பாயிண்ட் உள்ளே ஓடிண்டிருக்கு. ஏதோ ஒரு கட்டுரைல கவிதை பத்தி எழுதும்போது நிறையபேர் கவிதையை தேடிப் போறாங்க சில பேரைத்தான் கவிதை தேடிவருதுன்னு. உங்க பேச்சை கேட்டுண்டிருக்கும்போது உள்ள வருது. இந்த இன்னர் டெவலப்மெண்டல ஒரு தியரி இருக்கு. அதுல ப்ரி-கன்வென்ஷனல், கன்வென்ஷனல், போஸ்ட் கன்வென்ஷனல்னு மூணு ஸ்டேஜ்னு சொல்லிட்டு….

ச.கோ: இன்னர் டெவலப்மெண்ட்லே..

ஆனந்:பிரிகன்வென்ஷனல் அப்பாஅம்மா சொல்லிக் கொடுக்கறது. அப்பா-அம்மா சொல்லிக்குடுக்கறா. அதை அப்படியே பாடறாங்க. எனக்கு எது சரின்னு தெரியாது. அதுலேர்ந்து வளர்ந்து ஏதோ ஒரு வயசுக்கப்புறம் கன்வென்ஷனல் ஸ்டேஜுக்கு வர்றோம். உலகத்துல இதெல்லாம் இருக்கு. அப்பா சொன்னதுக்கும் இதுக்கும் லேசா மாற்றம் இருக்கு. ஆனாலும் ஊரோடு ஒத்து வாழறதுன்னு வந்துண்டிருக்கு. அதைத்தாண்டி போஸ்ட் கன்வென்ஷனல்னு போகும்போதுதான் நீங்க சொல்ற மாதிரி புதுசா சில கிளைகள் பிரிஞ்சு போக ஆரம்பிக்கறது. நம்மளேதான் கூடப் போய் கண்டுபிடிச்சாகனும்னு உங்க சங்கீதத்துல மட்டுமல்ல உங்க சிந்தனையிலேயும் அந்த போஸ்ட் கன்வென்ஷனல் தெரியறது. இந்த மாதிரி ஒரு இயக்கம்தான் சங்கீதத்துல சில புதுசான திசைகளை நீங்க முன்னாடி போய்க் காமிச்சி பின்னாடி சில பேரு அந்தப் பக்கத்துல போறதுக்கு உதவியாயிருக்கும்.

ச.கோ:நெறைய பேருக்கு இந்தப் பேச்சே சின்ன மருந்து மாதிரி ஒரு  சின்ன வழிகாட்டியா உதவின்னு நெனப்பேன்.  குழப்பம் ஒரு ஸ்டேஜ்ல வரது. நீங்க சொல்ற மாதிரி கன்வென்ஷனல், பிரீகன்வென்ஷனல என்ன ஆயிடறதுன்னா இப்படிதான் இருக்கணுமோ அப்படிதான் இருக்கணுமோ அப்டிங்கற மாதிரியெல்லாம். ஒன்னுங் கெடையாது. சங்கீதம் உள்ளுக்குள்ளே இருக்கு. நம்ப பட்ட கஷ்டத்த இன்னொருத்தர் எளிமையா புரிஞ்சுக்கட்டுமே. புரிஞ்சு நன்னா இருக்கட்டுமே.

ஆனந்: ஃப்ளோ சொன்னீங்க. அது போஸ்ட் கன்வென்ஷன்லதான் அதை அனுமதிக்கவே முடியும். இல்லன்னா முடியாது.

ச.கோ: இல்லன்னா பயந்தானே இருக்கும். ஆரம்பத்துல அப்பா அம்மா சொன்னததானே ஃபாலோ பண்றோம். ஏன் கேக்கறேள். அது பிஞ்சில பழுக்காம இருக்கறதுக்காகத்தான். அவாளுக்குத் தெரியாதா?  சிருங்காரத்துல சிருங்கார பக்திதான் ஒசத்தின்னு சொன்னவங்க, பக்திலயே சிருங்கார பக்தி, நாயகன் நாயகி பாவத்துலதான் முழுமையடைய முடியும்ன்ட்டான். சொன்னனே! அந்தப் பரிணாம வளர்ச்சிதான் முக்கியம். என்னன்னவோ எல்லாம் வரும். ஜாவளிப் பதங்கள்லாம் எடுத்திட்டீங்கன்னா ஒரு விஷயம் பாக்கி இல்லாம வரும். உண்மையில, சௌந்தர்ய லஹரின்னு பெரிய ஸ்லோகம்லாம் எடுத்திட்டீங்கன்னா, பெரிய பெரியவா சொல்லுவார், எந்த சதஸ்னு பாத்து சொல்லணும். எதைச் சொல்லணும் ஏன்னா ஒலகத்துக்கு சொல்லிண்டிருக்கோம். அதுக்கு வந்து ஒரு மாதிரி இருக்கணும். கிருஷ்ணப் பிரேமி அண்ணா வந்து ஒரு எடத்துல சொன்னார். ரொம்பப் புடிச்சிருந்தது. என்னன்னா ராமாயணம் மகாபாரதம் இருக்கு. ராமாயணம் தர்மம். ராமர் வந்து தர்மம். இவன் ரஸம். கிருஷ்ணன் வந்து ரஸம். தர்மமே புரியாதவனுக்கு ரஸம் எங்கே புரியப் போவுது. ராமனைப் புரிஞ்சாதான் நீ கிருஷ்ணனப் புரிஞ்சுக்க முடியும். அப்படிங்கிற மாதிரி. அவங்க எந்த லெவல்லேர்ந்து அதைப் பேசறாங்கறது நாம அந்த லெவல்லே போய் ரசிக்கறோமா. எல்லா சப்ஜக்டுக்குமே அது பொருந்தும் கொச்சையா பார்த்தோம்னா போச்சு

சங்கீதம் ரொம்ப சுவாரஸ்யமான சப்ஜக்ட். அதுல ஒர்க் பண்றதுக்கும் அவ்வளவு இருக்கு. சொல்றது-பகிர்ந்தகறதுக்கும் அவ்வளவு இருக்கு.

சமீபத்தில ஒரு ENT டாக்டரைப் பார்த்தேன். அவரு பெரிய ரிசர்ச் பண்ணி எங்கிட்ட ஒண்ணு சொன்னார். மேற்கொண்டு அவரு நாங்கள்லாம் அதுல வெய்ட் பண்ணாத அளவு அவரை பகவான் அழச்சிண்டு போய்ட்டார். அவர் என்ன சொன்னார்னா human voice is made more for singing than speaking. அதான் ஒரு ரிசர்ச் பேப்பர் சப்மிட் பண்ணிட்டு வந்தார். வந்து அடுத்த வாரம் போய்ட்டார்.

தத்துவம் புரியாம, பாரதி சொன்ன மாதிரி, ”ஆயிரம் கவி கற்றாலும் ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் காண்கிலார்”னு படிச்சேன் நான். அந்த பொயட்ஸ் ஹார்ட் இருக்கே அது வேணும்.

(பாடுகிறார்) எந்துகோ. . .பேதல

”எந்துகோ பெத்தல புத்தி”ங்கறார். இந்தக் கீர்த்தனையோடு சாராம்சம் என்னன்னா வேதசாஸ்திரம்லா கத்துண்டேன். உபநிஷத் எல்லாந் தெரிஞ்சுனுட்டேன். அதனுடைய சாரம். நாலு வித்யா(மர்மம்) கத்துணுட்டேன். இருந்தாலும் எனக்கு மகான்களோடு புத்திய ஏன் கொடுக்கலங்கறார். இதுதான் மெஸேஜ் ஃபார் மியூஷியன்ஸ். ஆக, இதையெல்லாம் விட அது பெரிசுன்னு தெரியுது. உயர்ந்த உள்ளம்-நோபிள் ஹார்ட். அது வந்து, சப்போஸ் நம்ப மனக்குரங்கு இருக்கே, அது ரொம்ப ஆடிண்டே இருக்கும்னு வச்சுகுங்களே அதை அடக்கறதுக்கு ஒரே வழி என்னன்னா சரி நீ ஆடு அப்படின்னு விடணும். நீ இப்படித்தான் அப்படின்னு முதல்ல அங்கீகாரம் பண்ணனும். அப்புறம் அது அடங்கி நெருங்கி கொஞ்சம் உயர்ந்த சிந்தனையெல்லாம் அதுல வரும். நான் எதுக்கு சொல்றேன்னா நான் வளர்ந்த சூழ்நிலையை சொல்ல முடியும். சில பேர் பெரிய சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் மாதிரி இருந்தவான்னக்கா மனசு அப்படியே ஒஸ்தியாதான் இருக்கும். நான் ரொம்ப சாமானியனாவேதான் இருந்திருக்கேன்

ஆனந்: ”ஸ்திரதா நஹி நஹி ரேன்னு”தான்னு சொல்றார் அவர்.

ச.கோ:சின்னசின்ன ஆசையின்னு பாடினான் பாருங்கோ, அது மாதிரித்தான் இதெல்லாம். சந்தோஷப்படற ஆத்மாதான். ஆனா இந்த சங்கீதம் ஃபோர்மோஸ்ட் டிசையர். தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ அதுல போய்ட்டோம்னாக்க – இப்ப பாருங்கோ ஃலைப் ஸ்டைல்ல நம்ம இந்தியன் கன்வென்ஷனல் மெத்தட்ல ராமராமன்னு சொல்லிண்டு யாருக்கும் எடைஞ்சல் இல்லாம சாத்வீகமாக சேவை பண்ணின்டு ஒரு மார்க்கம் இருக்கு. அது  வந்து எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச மார்க்கம். ஏன்னா எளிமை. எளிமையிருக்கு. அப்புறம் வந்து, ரொம்ப சுலபம். ”ராமராமங்றது ஊமையில்லாதவங்க சொல்லலாம். ஊமையில்லாம இருந்தாப் போதும். ஓரே தகுதி. ஆக, அந்த பாகவத தர்மத்ததான் பிரதானமா பிரச்சாரம் பண்ணின்டிருக்கிறார் தியாகராஜசாமி. ஏன் அவரை சத்குருவா வச்சிண்டிருந்தோம்னா, அவரு எவ்வளவு பெரிய சங்கீத மேதையாயிருந்தாலும் எளிமையை, ஃபோர்மோஸ்ட் கேரக்டராக டெபிக்ட் பண்ணியிருக்கிறார். இல்லன்னா என்ன ஆயிடறதுன்னா வித்தையின் மூலமா எழுத்து மூலமா ஒரு தெளிவும் நிம்மதியும் கிடைக்கலன்னா அந்த கிரியேஷன் எதுக்குங்கிறது? சிலதெல்லாம் படிச்சு முடிச்சவுடனே ஆஃப்டர் எபக்ட்ஸ்ன்னு சொல்றது. அது எப்டி இருக்கு? தெளிவு வேண்டாமா? நாமலே பேசிண்டிருக்கோம், போன இடத்தில மனசு கனமா இருக்குன்னா எப்படி இருக்கும்? நிம்மதியா வேற எதாவது பண்ணியிருக்கலாம்னு தோணும்.

பழனிவேள்: தமிழிசையில தமிழிசை சார்ந்த நிறைய புத்தகங்கள் இருக்கு. கருணாம்ருத சாகரம், யாழ் நூல், சிலப்பதிகார ஆய்வு-இந்தமாதிரி புத்தகங்களையெல்லாம் நீங்கள் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்கிறீர்களா?

ச.கோ: குடந்தை சுந்தரேசனார்னு கேள்வி-பதில் மாணவர்களுக்குப் பதில் சொல்ற மாதிரி அந்த புத்தகத்த முழுக்க படிச்சி அதை ஆடியோ புக் மாதிரி பண்ணி அதெல்லாம் கொஞ்சம் பண்ணுவேன். இந்த சிலம்பு-வெல்லாம் நான் ரொம்ப எடுத்துக்கலை-ஏன்னா என்னோடு சப்ஜக்ட் அதில்லைங்கற மாதிரி. எல்லாத்துக்கும் ஒரு பேர் சொல்றா அவ்வளவுதான். ராகம்னா அந்த காலத்தில ஆலத்தின்னு இருந்திருக்கு. ஒரு அஞ்சாரு பேரு இருந்திருக்கு. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலயும் ஒரு பேரு. ரஸம்ங்கறது ஒன்னுதானே. சங்கராபரணம்ங்கற ராகத்த

(பாடுகிறார். . .)

ஒற்றுமை சேர்வது மெய்யிணையே. . .ன்னு ஞானசம்பந்தர் பாடினார். இவரு தெலுங்கில பாடினார். மொத்தத்துல அந்த ராகத்தோட குரல். அந்தத் தேன் நமக்கு கெடைச்சிட்டா போதும். ஆனா படிக்கறவங்கள்லாம் இருக்கிறாங்க. நமக்கு அதுல ரொம்ப ஆழமா போகல. எல்லாம் ஒரு தரம் பார்த்துக்கிறேன். தொல்காப்பியத்துல இருந்து எடுத்து ஆபிரகாம் பண்டிதர், தலைகாணி வைச்சு படுத்துக்கற நூல் அது படிச்சிட்டேயிருக்கலாம். தூக்கம் வந்தால் படுத்துக்கலாம். ஆராய்ச்சின்னா எழுதினவாளைப் பார்த்துப் பிரமிக்க ஆரம்பிச்சுடுவோம். விபுலானந்த அடிகளோடு யாழ்நூல் அவங்க சொன்ன விஷயம் எல்லாம் சேர்ந்து ரகுநாத வீணைன்னு-ரகுநாத நாயக்னு நண்பர் ஒருத்தர்-அவர் என்ன பண்ணிட்டார், வீணைய ஃபர்பெக்ட் பண்ணி, இப்ப இருக்கிற வீணைக்கு ரகுநாத வீணைன்னு பேர். முடிஞ்சு போச்சு அதுக்கு முன்னாடி வீணை எப்படி இருந்தா என்ன? ஃபர்பெக்டட் வீணை கையில இருக்கு. இந்த யாழ் அந்தகாலத்தில இருந்திருக்கு. இந்த யாழ் ஹார்ப்தானே? இப்ப ஸ்வரமண்டல் வைச்சுக் கிட்டிருக்காங்க. அது வந்து… பாடுவதற்கு உறுதுணையாத்தான் இருந்திருக்கே தவிர அதில வெவ்வேறு ராகங்களை வாசிச்சது கிடையாது. யாழ்ப்பாணர் நம்ம திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர்தான் போட்டிருக்கார். பண்றார்னா. இந்த யாழோடு இனிமையினாலதான் பாட்டே பிரமாதமா இருக்குன்னு ஒருத்தர் கிளப்பி விடறார். அப்போ யாழ்ப்பாணர் சொல்றார் நீங்க ஒரு ராகத்தைப் படைச்சி இதுல வராத ஒரு ராகமா பண்ணிக் காட்டணும் அப்பதான் ஜனங்களுக்குப் புரியும் வாய்ப்பாட்டோடு மகிமைன்னு. இறைவன் கொடுத்த கருவி. அவர் மேகராகக் குறிஞ்சி பாடறார். யாழ்முறிப்பண்-னுன்னே அதற்குப் பேர். அவரால வாசிக்க முடியல. இப்டி ஒரு கதை. அதாவது எதுக்கு சொல்ல வர்ரேன்னா இந்த மாதிரியெல்லாம் நிகழ்வுகள்லாம் இருக்கு. அப்புறம் இந்த இசைக்கருவிகளெல்லாம் செய்யற முறை. அப்புறம் அரங்கு எப்படி நிர்மாணிக்கணும் இதெல்லாம் சிலப்பதிகாரத்தில இருக்கு. யாரு கேக்கறா இப்போ? அக்கூஸ்டிக்ஸ் யாரு கேக்கறா? அமெரிக்கன்ஸ், இந்த ஃபாரினர்ஸ் நல்ல ஃபாலோ பன்றாங்க. இப்பதான் அக்காடமி சரியா போயிருக்கு. இதுவரைக்கும் எதிரொலி. மியூசிக் அக்கா டெமியில எதிரொலி அடிக்கும், அவ்ளோ பெரிய ஹால்ல. இந்த வருஷம் ரொம்ப நல்லாயிருந்தது. அப்புறம் நம்ப ஊர்ல இப்பதான் வந்திண்டிருக்கு. மைக்கு ஃபீட்பேக்ல ஒன்னுமே தெரியாது. இதே யூரோப்லே போனீங்கனாக்க ஒரு இருநூறுபேர்தான் வரப்போறோம், மைக் கிடையாதுன்னு சொல்லிருவான். அந்த ஹால் தேர்ந்தெடுக்கிறதே எப்படி இருக்கும்னா மரத்திலேயே பண்ணியிருப்பான். அந்தமாதிரி ஆடிட்டோரியத்துக்குத்தான் அழைச்சிட்டு போவான். அவங்களுக்கு மியூசிக் இந்த நேச்சுரல் சரவுண்டிங்ல இந்த சப்தத்தோட தன்மை மாறாம கேக்கனுங்கற ஆசை இருக்கு. இந்த மாதிரில்லாம் ஒரு அக்கறை வேணுமே. பொதுவா சில பேரு ரொம்ப ஆசையா இசைவிழா நடத்துவாங்க. கல்யாண மண்டபத்தில வைச்சுருவாங்க. அதுக்கு அவ்வளவுதான். எல்லாம் ஆசையா இருக்கும். கச்சேரி மட்டும் பாடிட்டு வந்தோம்னா இரண்டு நாளைக்கு எழுந்திருக்க முடியாது. ஏன்னா அந்த ”எக்கோ” என்ன பாடறோம்னே தெரியாது. அதுக்கு ஒருத்தர் இருக்கார் இங்கே. மைக் கண்ணன்னு பேர். அவரை அழைச்சிண்டு போவோம். எப்படிப்பட்ட எக்கோ உள்ள அரங்கமா இருந்தாலும் அந்த ஸ்பீக்கர் வைக்கற அழகுல தேவலோகமா மாத்திருவார். என்னதான் கற்பனை இருந்தாலும் மைக்காரர் கையிலதான் இருக்கு. அவரைப் போய் நீங்க இண்ட்டர்வியூ பண்ணுங்க. இப்போதான் புரியறது எங்களுக்கே என்ன வேணும்னுட்டு. அவ்வளவு திண்டாட்டம்.

அது சூட்சுமம். ஒரு மின்னல் கொடி மாதிரி இருக்கு. பாடகர் எந்த அளவுக்கு அதைக் கண்ட்ரோல் பண்ணிக் கொண்டு வரேளோ அந்த அளவுக்குதான் எக்ஸ்பிரஷன். அதுக்கு மேலே என்ன ஐடியாஸ் வச்சிருந்தாலும் வெளிலயே வரப்போறதில்ல. அதுக்கு ஒரு சிஸ்டம் இருக்கு. அதுக்கு ஒரு இண்ட்டர்னல் கியூரிங் மாதிரி இருக்கு. சின்ன ஒரு, உனக்கு மட்டும் கேட்கக் கூடிய சின்ன டோன்தான் உள்ளேருந்து வரதுன்னு வச்சுக்குங்கோ அப்ப எப்படி சின்ன அக்னி கெடைச்சாலும்  பெரிசு பண்ண முடியும் ஊதி ஊதி பெரிசு பண்ண முடியும். அது மாதிரி ஒரு சிஸ்டம் இருக்கு. இஃப் யூ கன்சிடர் இட் அஸ் என் யோகா தென் இட் இட்செல்ப் இஸ் மெடிசின். அந்த பேஸிக் நாதத்தை வைச்சு பில்டப் பண்ணி அதோடு தத்துவங்கள் என்ன? இப்போ இப்போ ஷட்ஜத்திலேர்ந்து ரிஷபத்துக்குப் போறதுக்கு- அசைக்கறதுக்கு ரூல்ஸ் இருக்கு. அந்த மாதிரி பண்ணினீங்கன்னா என்ன ஆகும்னா எல்லாம் அனுகூலமா உங்களுக்கு இன்டர்ரேக்ட் பண்ணும். சரியானபடிக்கு ஸ்வாசிக்க முடியாதவங்களுக்கு ஒரு சில எக்ஸசைஸ் குடுக்கறாங்க. அதை கொஞ்சங்கொஞ்சமாக் கொண்டு போய், பெரிய லெவல்லே அரை மணிநேரங்கூட இருக்கு. இதே மாதிரிதான் செய்ய முடியும்ங்கற ஒரு தத்துவம் இருக்கு. அத நாம் கத்து வைச்சிருந்தாத்தான் கச்சேரி பண்றதுக்கு ரொம்ப யூஸ்ஃபுல்லா இருக்கும். ஏற்கனவே சிலபேருக்கு சாரீரம் பிரமாதமா எட்டுக்கண் விட்டெறியும. அந்த மாதிரி சாரீரம் பிரமாதமா இருக்கறவங்க ஆழத்துக்கு போகமாட்டங்கன்னு சொல்வாங்க. அடுத்த ஸ்வரம் பிடிக்க முடியுமாங்கற போதுதான் முறையைப் பார்ப்பாங்க. இப்போ நாம சொல்லலாம். இது நாத யோகம். ஏழு ஸ்வரங்களை எப்படி பிடிக்கணும்னு எல்லாம் சாஸ்திரங்கள் இருக்கு. அது, நீ  எப்ப தெரிஞ்சக்கிறே? எப்ப யோகா கத்துக்கறான்னா, ஒடம்பு சரியில்லாத போகும்போது கத்துக்கிறான். ஒழுங்கா எவனாவது கத்துக்கறானா? அது கிடையாது. அப்ப கொஞ்சம், ஒஹோ இன்னைக்கு ஜாக்ரதையாப் புடிக்கணும்ங்கிறபோது அந்த சிஸ்டம் ஞாபகம் வருது. அதுல உள்ள போகும்போது என்ன ஆகுதுன்னா இந்த தன்னுணர்வுன்னு சொன்னீங்க இல்லையா? இந்த நாடியானது கொஞ்சங் கொஞ்சமா இம்ப்ரூவ் ஆகி போகப் போகப் போக யூ வில் ஃபீல் லைட். – யூவில் ஃபீல் லைக் எ யோகி. அதுக்கப்புறம் கச்சேரி முடிச்சி வந்த பிறகு முன்னாடி உக்கார்ந்திருக்கவங்க உணர்வைப் பாத்தீங்கன்னா ரொம்ப ஆனந்தமா இருக்கும். நீங்களா கெடுத்துக்கிட்டீங்களாலொழிய. அதுக்கப்புறம் யோக பிரின்சிபில்லாம் இருக்கு எப்படி சாப்பிடணும், எப்போ சாப்பிடணும்னு, நிறைய பிரின்சிபில்லாம் இருக்கு. ரசஞ்சாதம் சாப்பிட்டா கொஞ்சம்  சூடு கிடைக்கும். இசை பெரிசு. அதைக் காப்பத்தறது ரொம்ப பெரிய கஷ்டம். அதுக்கு ஆயிரத்தெட்டு ரூல்ஸ் இருக்கு. அதனால இதல்லாம் உத்தேசிச்சு நாம ஒத்துக்கணும் இல்லையா? ஒரு கச்சேரியை ஒத்துக்கும் போது. அதே மாதிரி பக்கவாத்தியங்கள் இருக்கு. நாம் என்னதான் பாடினாலும் அவுங்க வேற மாதிரி காட்டினாங்கள்னா நாம கிளாஸ் எடுக்க முடியாது. ஃப்ளுட் டி.ஆர்.மகாலிங்கம்  இருக்காரே! மாலி- கிளாஸே எடுத்துருவாரு அங்கேயே. அது இல்லே நான் பாடினது, அது இல்லே. இதுக்கப்பறம்தான் பிறகு போகலாம். ஒரு வயலினையே போட்டு ஒடச்சுட்டார் அவரு. இது வேண்டாம் உனக்கு இந்த வாத்தியம்னு. அத நாம பண்ண முடியாது.

பாவூர் வெங்கட்ராமையர்  ஒரு தடவ மாலிய வில்லால அடிச்சுட்டு போயிட்டார். அவரு போய்டுவார் சார். அவர் குருவாச்சே. குரு என்ன வேணுன்னாலும் செய்யலாம். ராஜரத்னம்பிள்ளை ஒரு வயலினிஸ்ட் கிட்டதான் கத்துக்கிட்டார். ராஜரத்னம் பிள்ளைக்கு சொல்லிக் குடுத்திட்டிருக்கும் போது ஒரு எடத்துல மொட்டையா(ஸ்வரம்) புடிச்சிட்டாராம் வயலின் வில்லாலே மூக்கில குத்திட்டாரம். அவரு ஒரு பேட்டியில சொல்லியிருக்காரு. ஏண்டா, ரயில்வே கைகாட்டி மரம் மாதிரி மொட்டையா வளைக்கிறே? நான் எப்படி அந்த ”நி”ய சொல்லிக் குடுத்தேன்? கைத்தடிய முழுங்கிட்டு நடக்கறவன்மாதிரி பாடறே? அப்டின்னாராம். அதுலேயிருந்து நான் கனவுல கூட மொட்டை ஸ்வரம் பிடிக்கறதில்லை. அதாவது ராஜரத்தினம் பிள்ளைய ஒஸ்த்தியா சொல்றோம். அவர் வீணை தனம்மாள்கிட்ட எப்படி மரியாதை வச்சிருந்தார். அதே மாதிரி வீணை தனம்மாள் பரம்பரையில பிருந்தா முக்தா-ன்னு. அவங்களுக்கு அவ்வளவு ஞானம். ராஜரத்தினம் பிள்ளை எக்மோர்-ல வாசிக்கறாங்களாம். பிருந்தா முக்தா போயிருக்கிருக்கிறாங்களாம்.”அம்மா நீங்களா?”அப்படின்னாராம். “நான் என்ன பண்றது? நீங்க வந்துட்டீங்களே நான் என்ன பண்றது?”ன்னாராம். “என்ன பண்ணனுமோ அதப் பண்ணிர வேண்டியதுதான்” அப்படி ஒரு பதில். அப்படி ஒரு ஞானம். வீணை தனம்மாள் சங்கீதத்துல ஒரு உச்ச எல்லை. எந்த குருகிட்ட கத்துகிட்டாலும் அந்த பாணிக்கு போயிடுவாங்க. ஒரு தீஸிஸ். அப்சொல்யூட் ஸ்டைல்-னு ஒண்ணு இருக்கு. அப்சொல்யூட் ஸ்டைல் இன் மியூஸிக். அதாவது நீ மூணு ஸ்வரத்துக்குள்ள மூணு மணிநேரம் பாடு. அப்போ எல்லா காம்பினேஷனும் வந்திருமில்லையோ? அப்ப அதுக்கு ஒரு ரூல் இருக்கில்லையா? . . .

அவரு(தியாகராஜர்) ரொம்ப பொல்லாதவர்னு எங்க சங்கரய்யர் சொல்லுவார். அவர் சொல்றத நீ ஒடச்சி பாத்தீன்னா முழுக்க தத்துவ யோகா இருக்கும். எல்லாம் இருக்கும் சும்மா பக்திங்கற போர்வை ..

அதே மாதிரி இந்த பாட்டுப் போடறவனுக்கு உள்ள தகுதி ஒன்னு சொல்லியிருக்கார். அதாவது நல்ல மிருதங்கத்த நாதத்தோட சேத்துப் பாடி ராமா உன்னை சொக்கச் செய்யக்கூடிய தீரன் யாருன்னு கேக்கறார். நீயே சொக்கிப் போயிடணும் அந்த மாதிரி யாராவது பாட முடியுமா? பதில் சொல்லியிருக்கிறார் கடைசில, இந்த தியாகராஜனால அது முடியாதுன்னு. அப்பிடின்னா அது என்னத்தக் குறிக்கறதுன்னா அது அவ்வளவு ஈஸி இல்ல. நல்ல மிருதங்கம் ”சொகசுகா மிருதங்கம்” அந்த சொகசுங்கற வார்த்தை தெலுங்கு. தமிழ்ல எந்த வார்த்தையும் இல்லை. தெலுங்கில மட்டும்தான் இருக்கு நல்ல மிருதங்கத்த வச்சிட்டுப் பாடினா ராமர் குளுந்திருவாரான்னா கிடையாது அனுபல்லவியில அடுத்து வருது.

”நிகம சிரோர்தத முகல்கிந

நிஜவாக்குலதோ ஸ்வரசுத்தமுதோ”

பாட்டு எப்பிடி இருக்கணும்னா தேகத்தின் முடிவான உபநிஷத் கருத்துக்கள் அடங்கின நிஜவாக்கா இருக்கணும். இந்த நிஜவாக்கு எப்ப வரும்? இந்த உபநிஷத் கருத்துக்களை யார் ஃபாலோ பண்றானோ, பேராசையா இருக்கானோ அவன் போட்ட வாக்கிலிருந்து உயிர்த்த அந்த வார்த்தைகள்

”நிவாக்குலதோ ஸ்வரசுத்தமுதோ” மறுபடியும் ஸ்வர சுத்தம். அதுக்கப்புறம் டெஃபனிஷன் எதுகை மோனை தொட்ட இடமெல்லாம் சௌக்கியத்தை குடுக்கறதா

”யதிவிச்ரம ஸத்பக்தி

விரதித் திராட்ஷாரஸ நவரஸ”

அதுவும் விச்ராந்தியோடு ஒரு தன்மைதான் அதுக்காகப் பாடாம இருப்போமா அந்த லைன்லதான் எடுத்து பாடிண்டிருப்போம். ரசிகனுக்கு எல்லாமே ஒண்ணு. தியாகராஜர் இப்படி சொல்றார், தீட்ஷிதர் இப்படி சொல்றார் அப்படி அவன் போயிட்டே இருப்பான் ஒண்ணுமே அவனைச் சொல்ல முடியாது. எதுக்காகத் தோடி ஆரம்பிச்சோம்? எதுக்காகத் தோடி பாடறோம்? இப்படி எல்லாமே பாத்தா ஆனந்தம்

(தோடி ஆலாபனை பாடுகிறார் )

இந்த சப்தம் மட்டும் என்னன்னா இட் ஈஸ் கண்டேஜியஸ். சைலன்ஸ் பத்தி எனக்குத் தெரியாது இஃப் யூ கிவ் இட் லைக் சபரி-கடிச்சி குடுங்கோ சபரி பழத்தை குடுத்தா ராமர் வாங்கிண்டே ஆவார். ஏன்னா பழம்னு உங்களுக்குக் குடுக்கறேன், அது பழமாத் தெரியணும். சாப்பிட்டுப் பாக்கணும் உள்ள செங்காயா இருக்கு, அழுகியிருக்குன்னு நீங்க சொல்லக் கூடாது. நானே கன்ஃபர்ம் பண்ணிக் கொடுக்கணும் உங்களுக்கு. இது நல்ல பழம் உடனே சாப்பிடு இப்பவே சாப்பிடு அப்பிடின்னாதான் அப்படி இருந்தாதான் அது போய் சேரும். இல்லையா. உள்ளுக்குள்ள நடக்கணும். அதுதான் ரகசியம்.

பி.ரா: தமிழிசை பற்றி உங்களோடு ஸ்ட்ராங்கான ஒப்பினியன்ஸ்?

ச.கோ:தமிழிசைன்னா நான் எவ்வளவோ நாள் தேவாரம்லாம் பாடி சில நாள் ”பண்ணே உனக்கான பூஜை”ன்னு எடுத்துக்கிட்டேன். சில நாளைக்கு பூஜையெல்லாம் பண்ண முடியறதில்லை பாதிநாள் முடியல. அது தாயுமானவர் லெவல் வேற. அவர் எல்லா பூஜையும் ஒழுங்கா பண்ணிட்டு ஒரு நாள் பூஜைக்காகப் புஷ்பம் பறிக்கப்போறார்:

”பார்க்கின்ற மலரோடு நீயிருத்தி”

உன்னைப் பறிக்கலாம்னு பார்த்த அங்கேயும் நீதான் இருக்கறேங்கற லெவல்ல அவர் எழுதியிருக்கிறார் நான் அந்த லைனுக்குப் போறதில்லை. நான் பண்ணேன் உனக்கான பூஜையை. இன்னைக்கு நான் பண்ணலை. இந்த மாதிரி catchy lines எல்லாம் இருக்கு.

”பால் நினைந்தூட்டும் தாய்”-நினைந்து நினைந்து-குழந்தை விளையாடிண்டு இருந்தாக் கூட போயி குழந்தைக்கு டைம் ஆச்சே பசிக்குமேன்னு நினைந்தூட்டும் தாய், தாயினுள் சாலப் பரிந்து-அந்த வரியிலேயே சகலமும் இருக்கும்போது ஒரு வரி கெடச்சுடுத்துன்னா நமக்கு அதை ஒட்டின சங்கீதமும் சேர்ந்து வரும். அப்போதான் சங்கீதமே நமக்குப் புரியும் இல்லையா? ”பட்டிக்கடாவில் வரும் அந்தகா” இது எடுத்து நான் பாடினேன்னா எப்படி சங்கீதம் வரும்? அதுவும் கந்தர் அலங்காரத்திலதான் வருது. உதாரணத்துக்கு சொல்றேன். உங்களுக்கு என்ன பாவம் வேணுமோ ”உன்னைப் வெட்டிப் புறங்கண்டலாது விடேன்” அப்படியெல்லாம் வருது. அதுக்குத் தகுந்த ராகத்திலெல்லாம் நான் பாடிட்டு பண்ணிக்கலாம். ஆனா கோர் சப்ஜக்ட் என்ன? மாணிக்கவாசகர் இந்த மாதிரி உருகின-”உன்னை எனக்குத் தந்தது என்தன்னை”-அப்பதான் அந்த செறிவு புரியும். அந்த அருகிரிநாதர் வரிகளை எடுத்துண்டு உள்ள ஈர்த்து எவ்வளவோ சொல்லியிருக்கார் அந்த மாதிரி வரிகளை எடுத்துண்டு, அது நம்மை ஈர்த்து ஊனை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கி ஊனை உருக்கணும். சாதகமா ..எனக்குள்ள அது ஓடிட்டு இருந்தாலும் கூட, சத்சங்கத்திலதான் இது நல்லா கிடைக்கும். நாலு பேர் சேர்ந்தா எப்படி இருக்கும்? இன்னும் பாவங்கள் பெருகும் அந்த பாவ பலம் இருக்கில்லையா அந்த வாசனா பலமும் உள்ள போய் சேரணும். அதுதான் வந்து என்னை கடுகளவாவது உயர்த்தறது-இல்லேன்னா வந்து அப்படி இருந்திண்டிருக்கேன், இந்த சூழ்நிலைகளோடு அதிருப்திகள் இருக்கும் பாருங்கோ.. வெத்தலைலிருந்து புகையிலை போட்டுக்கறது-என்ன அம்போன்னு விட்டுட்டு ஊருக்குப் போய்ட்டான். இன்னைக்குத்தான் வந்திருக்கான்-இதெல்லாம் இப்படி இப்படி உள்ளுக்குள்ள ஓடிட்டிருக்கும். எவ்வளவோ கவலைகள்-மனுஷனுக்கு கவலைப்படறதுக்குன்னே ஒரு ஜன்மம். அதை ஜெயிக்கறதுதான் ரொம்பக் கஷ்டம். சங்கீதம் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி மாதிரி இருக்கு. ரொம்ப கிளியர். அந்த அனுபவத்த-பெரியவங்க ஒரு வார்த்தை சொன்னாங்க-. . . ”உனக்கு அனந்தம் ஆத்மார்த்தம் வேணும்னு ஆசைப்பட்டா அதுக்குள்ள அவகாசத்தை நீ ஏற்படுத்திக்க மாட்டேங்கிறயே!  பல விஷயங்களுல நீ போய் மாட்டிக்கிட்டு இது மட்டும் வேணும் வேணும்னா ஆசைப்பட்டா எப்படி?”ங்கறாங்க. அது செவுட்டுல அடிச்ச மாதிரி இருக்கு எனக்கு-நெறைய அவகாசத்த ஏற்படுத்திக்கணும். அந்த அவகாசங்கறதை வெற்று அரட்டைன்னு நினைக்கக் கூடாது. ஏன்னா,  காந்தர்வ வேதத்துலஇசையப் பத்தி சொல்றாங்க-சங்கீதக்காரர்லாம் குஷியா இருக்கணும், குஷியா இருக்கணும்னு. அவங்க நினைச்சிண்டிருக்கிற குஷி இல்ல.  சாந்தத்தை தழுவின ஒரு ஆனந்தம். அது என்னைக்குமே நம்மை விட்டுப் போகாத ஒரு ஆனந்தம். இந்த குஷின்னா ”நாங்கள்ளாம் குஷியா இருந்தாத்தா எங்களுக்குப் பாட வரும்” தாங்களே கவிஞர்கள்னு சொல்லிண்டு, அந்த காலத்துல பாகவதர்னு சொல்லுவா இப்ப ஆர்ட்டிஸ்டுன்னு சொல்றான். ரொம்ப வெட்கப்பட வேண்டிய விஷயம். வெறும் ஆர்ட்டிஸ்ட் நீ. உனக்கும் பகவானுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை. இறைநிலைக்கும் உனக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத நிலையை அடைஞ்சிட்டியேன்னு ஒருத்தர் சொல்லியிருக்கார். இதையெல்லாம் அப்படியே யோசிச்சிண்டு இருப்பேன். இதெல்லாம் ஓடணும் உள்ளுக்குள்ள. ஓடினதான் அவங்க என்ன சொல்றாங்க ”மெய்ப்பொருள் காண்பதறிவு”. இந்த லைன்ல என்ன திருப்பி விட்டதே தெய்வத்தின் குரல். ”ஸ”வும் ”ப”வும் தெய்வம். தனியா பூஜையே நமக்கு வேண்டாம் வேதத்துல பண்டிதர் அவர் அப்பா. வேதம் ஒரு சப்ஜக்ட். நமக்கு எல்லாம் சுலபமானதுதான் வேண்டியிருக்கு கலியுகத்துல. இப்ப எனக்கு சொல்லு டக்குன்னு ராமா, அதுக்கு மேல வேண்டாம் கிருஷ்ணான்னா கூட கஷ்டம். ராம
ா ராமான்னு சொல்லிண்டிருங்க. அதே மாதிரி சங்கீதத்துல பூஜை முறை இருக்கு.

(ஸ்வரம் போடுகிறார். . .)

அதுமாதிரி ரெவ்யூ எழுதறவங்களையும் தெரியும். விதிவசத்துனால வந்தானா- என்ன சொல்றீங்க? எல்லா சப்ஜக்ட்லயும் உண்டுல்ல. ராம ராம. எல்லாத்துக்கும் எடம் குடுக்குது பாருங்க இந்தக் கலை. நேத்திக்கு சாயந்தரம் இதே நேரத்தில கணபதி ஸ்தபதி வீட்டுல இருந்தேன்.

சிற்பங்கள்ல இருக்கற விஷயங்கள் சொன்னா சிலிர்த்துப் போகுது. என்ன உயரங்கள் ரீச் பண்ணிருக்காங்க.

நடராஜர் சிலையில இடது காலைத் தூக்கும் போது உயரம் கூடுமா குறையுமான்னார். அந்தக் கேள்வியிலேயே அடிபட்டுப் போயிடும். அப்புறம் ஒரு படம் போட்டுக் காட்டினார். எவ்வளவு குறையுங்கிறதுக்கு ஒரு ஃபார்முலா குடுத்திருக்காங்களாம். இவ்வளவு ஆழமா, இவ்வளவு புரொசீஜர் எல்லாம் எப்படிக் கண்டுபிடிச்சாங்க? இந்தக் காலை இப்படி தூக்கறத ள்னால சில அங்குலங்கள் குறையும்.  சான்ஸ் கெடைச்சா இந்த சப்ஜக்ட்டும் படிச்சிக்கலாம்.

ரா.கோ: எல்லாத்தையும் பாக்கும் போது நாம இந்தப் பிறப்போடு போதும்னு சொல்லக் கூடாது. இன்னும் நிறைய பிறப்புகள் வேணும்னு சொல்லியிருந்தோம்.

பி.ரா: கருணாம்ருத சாகரத்த எடுத்துக்கிட்ட பிறகுதான் அந்த ரிமார்க்கே வந்தது. ஆனந்த்  என்ன சொன்னார்னா சைமல்ட்டேனியஸ் பிறவிகள் வேணும்னு சொன்னார்.

ஆனந்: ஒரு முப்பது ஆனந்த் இருந்தா போதும். கவிதைக்கொரு ஆனந்த், தத்துவம் படிக்கறதுக்கு ஒரு ஆனந்த், சயன்ஸ் படிக்கறதுக்கு ஒரு ஆனந்த்

பி.ரா:அதையெல்லாம் வேடிக்கை பாக்கறதுக்கு ஒரு ஆனந்த்.

ச.கோ:கூர்த்த மதியால் கொண்டுணர்வார் தம் கருத்தில் நோக்கே நோக்கரிய நோக்கு நுணுக்கறிய நுண்ணர்வே. அதனால்தான் நீங்க சொன்னீங்க பாருங்க ஆரம்பத்தில யாரோ ஒரு அறிஞர் சொன்னார் – இசையை நோக்கித்தான் எல்லாக் கலைகளும் போய்க்கிட்டிருக்குன்னு. அது என்ன காரணம்னா நாதத்திலிருந்துதான்- “நாதபிந்து நீ ராமரூப முள”ன்னு மங்களத்தில பாடுவோம். அதுக்கப்புறம்தானே இந்த ஆடல் கலை. ஆடல் கலை எவ்வளவுதான் வசீகரம் பண்ணினாலும் நாதத்திலேயிருந்துதான் உருவமே வந்திருக்கு. அதனாலேதான். மகா சூட்சுமம். நாம பேசறதெல்லாம் ஆதார சப்தம். அடித்து எழுப்பப்படுகின்ற ஒலி. ரிஷிகளுக்கு அடிக்காமலே உள்ளுக்குள்ள மிருதங்கம் புல்லாங்குழல் எல்லாம் கேட்குமாம். ஏன்னா ஆகாசத்துல அது ஏற்கனெவே இருக்கு. அநாத ஒலி. ரமணர் சொல்றார். ஆசு கவியாகனும்னு. பக்கத்தில இருக்கறவர் சொல்றார், இதல்லாம் ஒன்னும் பெரிய விஷயம் இல்ல. முன்னோக்கி ஓடறது ஈஸி. பின்னோக்கி ஓடறதுதான் கஷ்டம். அன்லேர்னிங் ஈஸ் டிஃபிகல்ட். கடைசில எல்லாமே ஒரு திசையை நோக்கித்தான் போய்க்கிட்டிருக்கு. இவ்வளவு பேர் ரசிகர்னு இருந்தாலும் கவனிக்கறதுக்கு சாட்சியா இருக்கான்.

சில நாளைக்கு கச்சேரி பண்ணிட்டு வருவேன். ஒரு ஃபீலிங் வரும். எனக்குக் கூட இந்த அனுபவத்தைக் குடுத்தியேன்னு. அப்போ வராத சங்கீதம் வரும். சாரீர கலப்பில. ஒரு நிமிஷம் கண்ணீர் இருக்கே அதனோட பலன் என்னான்னா உடம்பு அப்படியே சுத்தம் ஆயிடும். நாடியெல்லாம் ஏதோ பண்ணி ஒரு ஆனந்தம். அதனாலே நான் நெனைச்சுக்குவேன். ரகசியமாவது நாம அழணும்னு. ஏன்னா என் மனைவி டெய்லி அழறது பார்த்தாள்னு வச்சிக்கிங்கோ. ஒரு நிமிஷம் அழ வேண்டாமா மனுஷன். அழுதால் அவனைப் பெறலாமேன்னா அனுபவத்தைத்தானே வார்த்தையா வடிச்சிருக்கு.

கல்லு மாதிரி மனசிருக்கு. நவநீத ஹிருதயம்-வெண்ணை மாதிரி மனசு வேண்டும்.

சங்கீத தென்னாட்டுக்கு ஒன்னு வடநாட்டுக்கு ஒன்னு மேல்நாட்டுக்கு ஒன்னுன்னு கெடையவே கெடையாது. முதல்ல அதப் புரிஞ்சிக்காதவன் வித்வானே கெடையாது. நான் சொல்றதையே தியாராகராஜ ஸ்வாமி சொல்லியிருக்கார் ஒரு கீர்த்தனத்துல. இந்த நாதங்களோடு உற்பத்தி ஸ்தானத்தை புரியாமல் பாடுபவன் பிறருக்குத் தீமை விளைவிப்பவன். இன்னொரு எடத்தல ”ஸ்வரங்கள் எல்லாம் சலங்கை கட்டிக் கொண்டு ஆடுகின்றன. வெறும் எலும்புக் கூடல்லன்னு. ஸ்வரங்கள். . . . .பேகடன்னா அதனொட வெயிட் எங்க இருக்குன்னா”

(ஸ்வரம் போடுகிறார்)

அப்புறம் உள்ள பண்றதெல்லாம் இன்ட்டீரியர் டெக்கரேஷன். இதுக்கு வந்து ஸ்ட்ராங் ஃபவுண்டேஷன் போட்டு-அதில்லாம என்ன பண்றது? அது மாதிரி ஒரு ராகத்தைப் புரிஞ்சுக்கணும். அடிப்படை சமாச்சாரங்கள். ஸ்ட்ராங்கா குரு கெடைக்கணும்.

ஆனந்த்: சைக்கோ தெரப்பி பண்ணின்டிருக்கேன்.

மனோதர்ம இசைங்கறது ஒரு ஸ்பான்ட்டேனிட்டிய கேப்சர் பண்றதுதானே.

மதுரை மணி அய்யர் சங்கீதத்துல ஒரு பெரிய உண்மை என்ன தெரியுமா? எவல்யூஷன் இன்வல்யூஷன். ஆரோகணம் எவல்யூஷன். புறப்பட்டு இறங்கி வர்றதில்லையா அது அவர் மியூசிக்ல பரிபூரணமா இருக்கும்.

(மணி அய்யர் மாதிரி ஸ்வரம் போடுகிறார்)

தம்பூராவுக்குள்ளேயிருந்து பிறந்து ஒரு உருவம் வந்து பாடி தம்பூராவுக்குள்ள போயிட மாதிரி. அவரு அப்படித்தான். அவரைப்பத்தி எனக்கு வேற எதுவும் சொல்லத் தெரியல. அப்படி ஒரு பிறவி. நான் அவரை பாக்கலே இல்லையா? அவரு ஒடம்பு நாதத்துனால ஆன ஒடம்பா? என்னப் பொருத்த மட்டில அவர் நாத சரீரம். இல்லைன்னா ஒரு மனிதனாலப் பாட முடியாது. நீங்க யார வேணுன்னாலும் போய்க் கேளுங்களேன். இந்த மாதிரி எங்களால முடியுமான்னு?

(மீண்டும் மணி அய்யர் போல ஸ்வரம் போடுகிறார்)

அது எப்படி இருக்கும்னா கல்லால வடிச்ச மாதிரி இல்ல, ஸ்படிகத்தினால வடிச்ச தெளிவு.

ஒரு முக்கியமான கதை. அவங்க மாயவரத்துல இருந்த போது வண்டி வச்சிக்கிட்டு-கார் எடுத்துக்கிட்டு திருவாவடுதுறைக்கு ராஜரத்தினம் பிள்ளை வீட்டுக்குப் போவாங்களாம். அவர் வீட்டுக்கு மணி அய்யர் போன உடனே அவருக்கு ஒரே சந்தோஷமாம். ”டே. அய்யா வந்திருக்காரு. அப்படின்னு சொல்லிட்டு என்ன ராகம் வாசிக்கணும் சொல்லுங்க. நாயனத்த எடுத்திட்டு வாடா” . அவர் கேக்கற ராகம் தோடி. இது கேட்டுட்டு செவி ஆறிட்டுப் போவாராம். மதுர மணிஅய்யர், ராஜரத்னம் பிள்ளை, இதுல நான் ஜி.என்.பி-யை சேத்துக்குவேன்.  இதெல்லாம் வெவ்வேற பரிணாமங்கள்தானே தவிர  எல்லாமே ஒண்ணுதான்.

(மீண்டும் மணி அய்யர் ஸ்டைலில் தோடி ஆலாபனையைப் பாடுகிறார்)

அதுக்குக் கொஞ்சம் பிர்காவாக் குடுப்பாரா-ஜி.என்.பி

(ஜி. என்.பி ஸ்டைலில் தோடி ஆலாபனைத் தொடக்கத்தைப் பாடுகிறார்)

பாடினார்னா அப்படியே தரையெல்லாம் அதிருமாம். எல்லாம் ஒண்ணுதான். ராஜரத்னம் பிள்ளையும் கேட்டுட்டா ஒரு நிறைவு. அவரைப் பத்தி இஞ்சிக்குடி சொன்னார். நான் சொன்னேன்: ஒரு ராஜரத்தினத்த உருவாக்கிட்டீங்கன்னா நான் தொழில விட்டுட்டு உங்க பின்னாடி வந்திருவேன்னு. ”அய்யா! அவுங்க பேரு சொன்னீங்கன்னா பத்து நாளைக்கு நாத ஸ்வரமே தொடமாட்டேன்”ன்னார். அவர் பத்தி ஒன்னு சொன்னாரு. சங்கல்ப ரகிதமா வாசிச்சாரு. வாசிக்கணும் அப்படிங்கற எந்த சிந்தனையும் கிடையாது. அது பாட்டுக்கு வரும். என்ன வரும்னு தெரியாது. ஆரோகணம் அவரோகணத்தை சம்பந்தமே இல்லாமயெல்லாம் வாசிப்பார். கேதாரம்னு வாசிப்பாரு. அதுல சங்கராபரணம்லாம் இருக்கும். ஆனா நீங்க சங்கராபரணம்னு சொல்லிட முடியாது. சட்டையை பிடிச்சிடுவார். அதாவது முழுக்க முழுக்க அது கேதாரமா கேக்கும். அவருக்கு ரூல்ஸ் எல்லாம் கெடையாது. ஆனாலும் அது ஒரு ஜீனியஸ். ராஜரத்னம் பிள்ளை மாலியப் பாத்து சொன்னாராம். ”தம்பி எனக்கப்புறம் நீதான்”. அந்த மாதிரியெல்லாம் பேரு வாங்கறதுன்னா சும்மாவா? அது மாதிரி மாலி, எம்.டி.யார் பத்தி சொன்னது. எம்.டி.யார் சின்ன வயசுல பாடிட்டு இருக்கார். மாலி கடைசில ஒக்காந்து கேட்டுட்டு இருக்கார். இன்னைக்கு ஜுனியர் ஸிங்கர்ஸ்ல இவர்தான் உத்தமமான பாடகர்னு சொன்னார். உடனே அங்கேயிருந்து வந்துட்டாராம் மாலி. சீனியர்லேயும் இவர்தான்னாராம். அந்த ஒரு ரெகக்னிஷன் வேணும். அனுபவம் பரிபூரணம்.

நாமெல்லாம் ஒண்ணுமே செய்யலியே!

இந்துஸ்தானி தோடி பாடி முடிச்சிடறேன். சிந்து பைவரவி தான் அவங்களுக்கு.

”எந்தாயும் எனக்கருள் தந்தையும் நீ

சிந்தா குலமானவை தீர்த்து எனையாள் கந்தா

உமையாள் மைந்தா குமரா மறைநாயகனே

யாம் ஓதிய கல்வியும் எம்மறிவும் தாமே பெற வேலவர்

தந்ததனால்

மதியால் உத்தமனாகி மனதால்”

இதுல ஒரு வார்த்தை நம்ம மனசுல தைச்சிடுச்சினா நம்ம உணர்வை பிடிச்சிரும்.

1-11

End of Interview

நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் நேர்காணல்/Interview with Neyveli Santhana Gopalan-Nangam Pathai

nr_santhanagopalan1

நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் நேர்காணல்*

*This inteview was conducted exclusively for the Tamil little magazine ‘Nangam Pathai’. The first installment is being posted here. Since the interview lasted for more than 2 and half hours it is difficult to post it as a large lump.

PART-1

இன்றைய முதிய தலைமுறை இசைக்கலைஞர்களில் பக்தியையும் பாவத்தையும் இணைத்து வெற்றிகரமான கச்சேரிகள் செய்பவர் என்று பெயர் பெற்றிருக்கும் 47 வயதான நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் நுண்மையும் தேர்ச்சியும் பெற்ற கேட்பவர்களையும் சாதாரண ரசிகர்களையும் ஒரே நேரத்தில் கவரக் கூடியவர். வலுவான கலாச்சாரத்தில் ஆழ்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்த சந்தான கோபாலன் அவரது தாயார் ஸ்ரீமதி ஜெயலஷ்மி அம்மாள் மூலம் கர்நாடக இசையின் ஆரம்பப் பாடங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார், பிறகு செம்பை ஸ்ரீ ஆனந்தராம பாகவதர் மற்றும் ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீ ரங்கநாதன் ஆகிய இசை வல்லுநர்களிடம் இசை பயின்றார். தீவிரமான குருகுல பயிற்சியை மதுரை டி.என். சேஷகோபாலனிமிருந்து பெற்றார். மிக இளம் வயதிலேயே (10வயது) அவர் முதல் கச்சேரி செய்தார்.
சந்தான கோபாலனுக்கென்று ஒரு தனித்த முத்திரை இருப்பதை நுட்பமாகக் கேட்பவர்கள் அறிவர். ”இசைப் பேரொளி” ”கானப் பிரிய ரத்னா” போன்ற பட்டங்கள் அவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன. ”பல்லவிகள் வழியாக ராகங்கள்” என்கிற கர்னாடக இசை அறிமுக கேசட் தொகுதிகளை பதிவு செய்துள்ளார். சமீபத்தில் ஸ்ரீ சந்திர சேகர நாத பாட சாலா என்ற அமைப்பின் வழியாக மரபான கர்னாடக இசையை எல்லோருக்கும் சென்று சேரும்…. திட்டம் ஒன்றைத் தொடங்கியுள்ளார்.

தொடர்பு முகவரி

Neyveli Santhanagopalan
Periaya Pichai
1, V.C. Naicken Street Extn.
Nesapakkam
Chennai – 600 078
email: neyveli@indiamusicinfo.com
www.neyvelisanthanagopalan.com

இந்த நேர்காணல் பெப்ருவரி-6 ஆம் தேதி மாலை 4.15 மணி அளவில் ராமாவரம் பகுதியில் உள்ள கர்னாடக இசைப் பாடகரான திரு. நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் வீட்டில் நடைபெற்றது. பிரம்மராஜன், ஆனந்த், மையம் ராஜகோபாலன், பழனிவேள் ஆகியோர் பங்குபெற்றனர். நேர்காணல் ரெக்கார்ட் செய்யப்பட்டு பதிவு செய்யப்பட்டது. பதிவு மீண்டும் கேட்டு எழுதப்பட்டு பிரசுரிக்கப்படுகிறது. நேர்காணலின் போது ஜிப்பாவும் வேஷ்டியும் அணிந்து சோஃபாவுக்கருகில் தரையில் அமர்ந்திருந்தார் சந்தானகோபாலன். கேள்விகள் எல்லாம் தன்னிச்சையாய் எழுந்தவை. முன் தயாரிப்பினால் உருவானவை அல்ல. நேர்காணலில் பேச்சு விவாதங்களுடன் தொடங்கினாலும் குறிப்பிட்ட புள்ளியில் கேள்விகள் அடங்கி ஒரு வித நேர்க் கோட்டுப் பயணம் மட்டுமே நேர்ந்தது. இடையிடை யில் அவர்களது துணைவியார் திருமதி. மீரா கலந்துகொண்டார்.

பழனிவேள்: நீங்க ஒரு முக்கியமான ஆகிருதின்னு நினைக்கிறோம். உங்களைன்னு நாங்க கேட்கிறது நடப்பு இசை சார்ந்த சூழலையே மையமிட்டு கேட்கிற மாதிரி, தனிப்பட்ட முறையில் அல்லாமல் பொதுவாக நீங்க ஒரு கலைஞன் என்கிற வகையில் கேட்கிறோம்.

ஆனந்த்: ஒரு பாடகர் என்பதற்கு முன்னதாக இசையைக் கேட்கிற ரசிகராக நீங்க உங்களை எப்படி பாத்துக்கிறீங்க, அப்படி ஆரம்பிக்கலாமா பேட்டியை அப்டின்னு…

ச.கோ: நிச்சயமா, இந்த சரீரம், இந்த சரீரத்துக்குள்ள ஒரு நாதம் உருவாகுது. சரி அதுவரைக்கும் சரி, அது பேசிக் தத்துவம். அதுக்கப்புறம் இந்த ஏழு ஸ்வரங்கள் கொடுத்தவர், குரு சொல்லி குடுக்கிறார் ஏழு ஸ்வரம் இருக்கு அதுலதான் ராகம் இருக்குங்கிறார். இப்படி அங்கேயிருந்துதானே ஒரு கேள்வி ஞானத்திலதான் நாமே உருவாகிறோம். ஒவ்வொரு அணுவும் ஒரு கேள்வியை காதால வாங்கி – ஒரு ரசிகன்கிற முறையில் வாங்கினதாலதானே, குருகிட்டேருந்து கத்துகிறதே என்னது? ஸ்டூடன்ட்ங்கிறவன் யாரு? ரசிகன்தான்தானே. அதனால முழுக்க ரசனையை அடிப்படையா வச்சுதான இந்த கலையே உருவாகுது. இப்ப நாம பாடிண்டேயிருக்கோம்னு வச்சுக்கோங்களேன், நாம பாடிண்டிருக்கோம்கிற நிலைமையிலேயிருந்து வெளிய வரதுக்குதான இவ்வளவு கஷ்டம். the take off point எவ்வளவுநாள் நான் அதப்பண்ண போறேன் இதப்பண்ணப் போறேன்னு ஈகோ வச்சுண்டு உட்கார்ந்துண்டிருக்கறது? சரீர சிரமங்கள் இருக்கு. ஒரு stage க்கு மேல take off point வந்துடறது. வந்தப்புறம் என்ன ஆறது? அந்த ரசிகன்கிற பாயிண்ட் அதிலேயே இருந்துதான் ரசிச்சிண்டு இருக்கு. இதை அடையறதுக்குதான் இவ்வளவு சிரமப்படறோம். அதுதான் உண்மை.
சமீபத்துல பட்டம் ஒண்ணு குடுத்தாங்க. அதை வாங்கிண்டதே ஒரு வெக்கத்தோடதான் வாங்கிண்டேன். என்ன காரணம்னா மத்தவாள பெருசா பாத்து பழகிடுத்து. என்ன ஒரு பத்து பேரு பெருசா நினைக்கிறாளேன்னு கூச்சமா இருக்கு, அதுக்கு ஒரு பழக்கம் வேணும்.

ஆனந்த்: ரொம்ப ஒரு strength இருந்தாத்தான் அந்த கூச்சத்தைப் பட முடியும்.
ச.கோ: நிஜம்மாவே. இப்ப ஒரு பெரியவர் வந்து நமக்கு குடுக்கிறார்னு வச்சுக்கோங்களேன். சகல தகுதியும் உனக்கு இருக்குன்னு அவர் சொல்லலாம். இந்தப் பட்டத்தை உனக்கு குடுப்பதன் மூலம் சகல தகுதிகளும் ஏற்படட்டும்னு சொன்னா வாங்கிக்கலாம். அந்த மாதிரி சிருங்கேரி பெரியவர்கள் சொன்னாங்க. அதனாலதான் ஆஸ்தான வித்வான் பட்டம் வந்தது. அது மனசுக்கு ஏத்துக்கிற மாதிரி இருந்தது. இருக்குன்னவுடனே என்ன இருக்குன்னு தோணிடுது. ஒண்ணுமே இல்லைன்னு தோணிப்போயிடுது. இப்படி சில குழப்பங்கள். ரசிகனா இருக்கிறதுல அவ்வளவு ஒரு ஆனந்தம் இருக்கு. நாமலே அதுல இல்லையே !
ஆனந்த் : ஆமாம்.

ச.கோ: இல்லையா? நல்ல கேள்வி நல்லா தொடங்கினீங்க. இன்னொன்னு பாருங்கோ.. அதுல ஒரு அசைவு. நேத்திக்குப்ப பாடின ராகம் இன்னிக்குப் பாடறோம். என்னைக்கும் இருக்கிற ராகத்தைத் திரும்ப பாடறோம். நேத்து எண்ணை தேச்சுக் குளிக்கும்போது உடம்பு குளுந்து போய் ஒரு சங்கராபரணம் ஆரம்பிச்சேன். அந்த சங்கராபரணம் இதுவரைக்கும் நான் கேட்கவேயில்லை.
என் மனைவி கிட்ட நான் சொன்னேன் ஃபூலூட் மாலி இந்தமாதிரி approach ல போயிருக்கலாம். ஆனா அவருக்கு கூட இந்த சங்கதிகள் கிடைச்சிருக்குமான்னு தெரியாது. ஆனா அவர் அந்த மாதிரி தொடுவார். அவங்க வேற யாரோ ஒரு கலைஞரை சொன்னாங்க. ஆனா நிச்சயமா அவங்க குரூப் இல்ல அது. (மனைவியிடம்)எது உண்மையோ இல்லையோ இந்த சங்கராபரணம் இதோட சரி. நீ மட்டும்தான் கேட்டிருக்கே. திரும்ப வராது. திரும்பி வருமான்னு தெரியாது. உண்மை. அதுபாட்டிலும் போறது. கட்டவிழ்த்த காளை மாதிரி போறது. அது கச்சேரில கிடைக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம். அது எப்பவாவது கிடைக்கும்.
கேள்வி: ஒவ்வொரு கச்சேரியிலும் நீங்க பாடற போது கூடவே நீங்களும் ஒரு ரசிகனா…

ச.கோ: ஆமா. என்னன்னா.. கல்பிதம் கல்பனைன்னு சொல்லுவா பாருங்கோ.. அதாவது சொல்லிக் குடுத்தது, கத்துக்குடுத்தது சேரணும். அது வேணுமே! அதுதான அடிப்படை. அதில்லாம போனா ஆதாரமேயில்லை. ஆனா இது சம்பாதிச்சுக்கறது. கற்பனை. மனோதர்மம்கிறா சங்கீதத்துல தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அறவழி.
இந்த சங்கீதத்தோட உன்னதங்கள் எங்கெங்கே இருக்குன்னு பாத்தா.. ஒண்ணு மும்மூர்த்திகள். சங்கீத மும்மூர்த்திகள். அவா பக்தியையும் சங்கீதத்தையும் இரண்டையும் உச்சத்தில போய் sanctify பண்ணிட்டா. சங்கீதம்னா இப்படித்தான் இருக்கும்னுட்டு. அதோட முடிஞ்சுடல. அதுக்கு முன்னயும் சங்கீதம் இருக்கு அதுக்குப் பின்னயும் இருக்கு. தஞ்சாவூர் சங்கரய்யர் கேப்பார்… உனக்கு 50 கீர்த்தனைகள் தெரியலாம். ஆனா உனக்குத் தெரிஞ்ச பைரவியைத்தான நீ அதுல பாட போறம்பார். தீக்ஷிதரை நீ எங்க புரிஞ்சுண்டே.. நீ தீக்ஷிதரா அந்த இடத்தில மாறினாத்தான முடியும்?
சங்கீதம் எங்க இருக்கு? அவா சொல்ற விஷயம் என்ன? அதுல போறவா ரொம்ப rare. சிலபேருக்குதான் அந்த பாக்கியம் கிடைக்கிறது. ஆழமா உள்ள போறதுக்கு. அதுக்கு சில சங்கங்கள் ஏற்படணும். அந்தமாதிரி மனுஷாள்ட்ட பழகணும். அந்தமாதிரி நம்மைத் தூண்டக்கூடிய மனுஷா நமக்குக் கிடைக்கணும். இல்லையா. நம்ம எந்த வழியில கொண்டு செலுத்தறாளோ அப்படித்தானே போறோம்.
சங்கீதத்துல பல ப்ராஞ்ச் இருக்கு. வாழ்க்கைத் தத்துவம் அவ்வளவுமே அதுல இருக்கு. சங்கீதம் சங்கீதம்னு கடைசியில அது மௌனத்துல கொண்டு போய் முடிச்சுடறது. இதுக்கு என்ன சொல்றீங்க! அமைதியா இருந்தா போதும்னு மனசுல தோணிடுது.
எனக்கு வழிகாட்டிகள்னு நிறைய பேர் இருந்தா. தஞ்சாவூர் சங்கரய்யர்னு ஒருத்தர். ஒரு கம்போசர். ஸ்கூல் படிப்பு கிடையாது. அவரோட first and foremost quality என்னன்னா.. அவர் உங்களோட vibe பண்ணுவார். அவர்கிட்ட பழகறப்பதான், பல அப்ரோச்சஸ் இருக்கு எல்லாத்துக்குமே அப்படின்னு புரிஞ்சது. அவர் ஒரு பாட்டு போடும்போது ஒரு குழந்தை நிலையிருந்து போடறார், ஆனா அது பெரிசாயிடறது.

ரா.கோ: இதெல்லாம் என்ன மாதிரி வயசுல?

ச.கோ: ஒரு 20-30 வயசுல, குருகுலவாசம் எல்லாம் முடிஞ்சதுக்கப்புறம். சின்ன வயசுல நானே பாட்டு போட்டிருக்கேன். ரொம்ப ஆச்சர்யமாயிருக்கு இதெல்லாம் பார்த்தா. என் பொண்ணு ஒரு கேள்வி கேட்டா. ம்யுஸிக்ல ரொம்ப டெக்னிகலா, டீப்பா போனப்புறம் முன்னுக்குப் பின் முரணா சிலசமயம் பேசறே. ஆனா அம்மா சொல்றா அப்ப பார்த்த அப்பாவே வேற இப்ப வேற மாதிரி இருக்கான்னு. என்ன சமாச்சாரம்னா- பக்தின்னு ஒன்னு இருந்த வரைக்கும் எனக்கு எந்த குழப்பமும் இருந்தது இல்லை. பக்திலேயிருந்து வெளிய வந்தப்புறம், மனசுல, தானே தீர்மானம் பண்ண வேண்டிய ஒரு கட்டம். பக்தின்னா என்ன? ஒரே குருட்டு நம்பிக்கை, பெரியவாள்லாம் போட்ட பாதையில போயிட்டேயிருக்கோம். இப்ப நீங்க கேட்கலாம்.. அந்த பாரம்பர்யத்திலேருந்து வந்துட்டேளான்னு. வெளில வர ஆசைப்படல, அதேசமயம் பாரம்பர்யத்தை அவமதிக்கல. ஆனா, தானாவே ஒரு Branch, branch out ஆயிண்டிருக்கு. அதுக்கு நான் மதிப்புக் குடுத்தாகணுமே. நாச்சுரலா ஒரு ப்ராஞ்ச் வரும்போது என்ன நம்ம மனசுக்கு இப்படிக் கொண்டுபோறதே சத்தியம் இருக்கான்னு தேட வேண்டாமா? இப்படியே உட்கார்ந்துட்டு இருந்தா எப்படி? இது மாதிரி உள்ளுக்குள்ள ஒரு creator உட்கார்ந்து ஊக்குவிச்சிண்டே இருக்கான். நீ என்ன பண்ண போற? ஒவ்வொருத்தரும் ஒண்ணு பண்ணிட்டுப் போய் சேர்ந்தாச்சு. நீ ஏதாவது ஒண்ணு பண்ணித்தான் ஆகணுமா?-ன்னு. இதுக்கெல்லாம் மீறி நீ இப்படித் தான் போயாகணும் வேற வழியில்லன்னு ஒரு பதில் வருது. உன்ன இப்படித்தான் நான் படைச்சிருக்கேன், இப்படிபோயிண்டிருக்கு, அந்த இதுல போயிண்டிருக்கேன். அது வரதுக்கு இவ்வளவு நாளாச்சு. இதுதான் ரூட். இதை பணிவா சொன்னாலும் சரி ego வோட சொன்னாலும் சரி இரண்டும் ஒன்னுதான்.
Humility யே வேண்டாம். உண்மையைச் சொல்லு. சத்தியத்துக்கு என்ன வேண்டியிருக்கு? சத்தியத்தில எல்லா பண்புகளும் அடக்கம், இல்லையா?
சில நாள் காலைல எழுந்து சில உறுதிமொழிகளை நான் பண்ணிப்பேன், நாம இன்சொல் பேசணும்.. ஏன்னா ஒருத்தர் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருந்தாலும் கொஞ்சம் harsh ஆ பேசிட்டான்னா. . .அவனோட தபஸ்னு சொல்ற. . . சின்ன தவம்கூட எல்லாம் ஒடைஞ்சு போயிடறது. இன்சொல்தான் ரொம்ப முக்கியம். எவ்வளவு கஷ்டத்திலயும் இனிமையாதான் பேசணும். இன்சொல்லோட பண்புகள் என்னன்னு பாக்கும்போது diplomacy ன்னு ஒண்ணு.. ஒவ்வொரு குணமா சேர்றது. கடைசில எல்லாம் சத்தியத்துல போய் ஐக்கியம் ஆறது. சத்தியமான ஒரு பாதையை ஒருவன் தேர்ந்தெடுத்துட்டா எல்லாவிதமான அனந்தகல்யாண குணங்களும் வந்துடறது அப்படிங்கிறது முடிவு. ம்யுஸிக்லயும்… ம்யுஸிக் அன்போட மொழின்னு பெரியவா ஒரு இடத்தில எழுதியிருக்கார். அன்போட உச்சகட்ட வெளிப்பாடு. இது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது, ஏன்னா. . அவர் அன்பின் சொரூபமாவே இருக்கிறவர். இசையை விளக்கிறவன் எப்படி இருக்கணும்னா. . .அவன் உயர்ந்த நிலைமையிலேயிருந்து இசையைப் பார்க்கணும். அவன் சொன்னா அதை எடுத்துக்கலாம் ஒரு reference- ஸா. அதவிட்டுட்டு ஒரு கத்துக்குட்டி இருக்குதுன்னு வச்சுக்குங்க. . . I want to see all the stages in the world ன்னு. இசை அதுக்குத்தான் இருக்குன்னு நினைச்சுண்டு இருக்கும், இப்ப ஒரு மகான் சொன்னது என்ன? அன்பின் மறுமொழி, உச்சகட்ட வெளிப்பாடு. அப்ப அதுக்கு முயற்சி பண்ணணும். நீங்க எழுதியிருக்கீங்க பாருங்க படைப்பாளி படைக்கும்போது நன்னா இருக்கு. வெளிய வந்தப்புறம் கவிதை அவனை வெளியத் தள்ளிடறதுன்னு. இந்த ஒரு கட்டம் வரப்படாதே! அப்ப அது எங்கேயிருந்து வருது?
டெல்லி ராகவன் சொன்னது, அருணகிரிநாதர்ல ”வினாவோடு பாட அருள்வாய்”னு ஒரு இடத்தில் வருது. நான் ஏன் பாடிண்டிருக்கேன்னு நானே கேள்வியைக் கேட்டுண்டு பாடணும். அதுக்கு நீ உன்னோட அனுக்கிரகத்தைப் பண்ணணும். எப்படியிருக்குப் பாருங்கோ இது? ஒரு லைன் எடுத்துக் குடுத்தார் எனக்கு, பெரிய உபதேசம் அது. . . . வினான்னா என்ன சந்தானம்னு கேட்டார். நீ எனக்குள்ள கேட்டுக்கோ. நீ எதுக்காகப் பாடற? மஹா பெரியவா உபன்பயாஸம் ஒண்ணுல கேட்டேன். எனக்கு ஒரு நல்ல விடை கிடைச்சது. அவர் சொல்றார்: இறைவனுக்கு செய்யற எந்த உபசாரமும். ஒரு உத்தரிணி ஜலத்தைப் போட்டா அவரோட உருவத்துக்கு அது ஒன்னுமேயில்லை. குளிப்பாட்டறேங்கிற. அது தண்ணி தெளிக்கிற மாதிரி. அதே மாதிரி வஸ்த்ரம் குடுத்தா கௌபீனத்துக்குகூட ஆகாது, எதை எடுத்துண்டாலும். திரிவிக்ரமன் உலகளந்தவன். அவனுக்கு நீ என்ன பண்றது? இப்படியெல்லாம் வரும்போது, அவன்கிட்ட நீ என்ன கேட்க முடியும்னா.. ”என்னை எனக்குத் தா”ன்னுதான் கேட்கணும். . என்னுடைய சொரூபம்னு ஒன்னு இருக்காமே? அதை இழந்துட்டுத் தவிக்கிறேன். அதை எனக்குக் குடு, so அந்த aim வச்சுண்டு பாடிண்டிருக்கணும்கிறது என்னோட அடிப்படை . என்னோட சொந்தப் பாதை. சொந்தப் பாதைல போகும்போது இது இல்லேன்னு வச்சுக்கங்களேன். உலகத்துக்கு என்ன உபதேசம் பண்ணியும் அது எனக்குப் பிரயோஜனம் இல்லை. எடுத்தப் பிறவி அதோட பயன். அந்த நோக்கத்தை set பண்ணிட்டுத்தான் உலகத்துக்கு சேவை பண்ண ஆரம்பிக்கணும். அதுகூட incidental-லா வரதுதானே! சேவைன்னு நம்பள இந்த ரூட்ல கொண்டுபோய் விடறது..நான்தான் சேவை பண்றேனா? வேற யாரும் சேவை பண்ணலயா? சும்மா இருக்கவனே நல்ல சேவை பண்றான். இப்படி ஒரு ரூட்ல போயிட்டிருக்கேன். இதுல கீழ தடுக்கி விழறது திரும்ப எழறது, தடுக்கி விழறது, எழறது இப்படித்தான் போயிண்டிருக்கு.
perfection எங்கேயோ இருக்கு, ஒரு தொலைவுல. அதை யார் குடுப்பான்னா குருங்கிற ஒரு தத்துவம். மஹா பெரியவாளை மனசுல வச்சுண்டு இருக்கேன். உள்ளுக்குள்ள இடைவிடாத ஒரு சந்தோஷம் இருந்துண்டே இருக்கு. தோல்விகள் வெற்றிகள் இருந்தாலும்கூட, அதுக்கு மேல பலனைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒருவர் இருக்கார். அவர நம்பி நாம பண்”ண்டு இருக்கோம். அப்படிங்கிற சரணாகதி தத்துவம். இது ஒரு சின்ன விஷயம். ஒரு சின்ன அளவுல இதுதான் basis நமக்கெல்லாம். நாம எவ்வளவு வேணும்னாலும் பாடலாம். ஆனா, எது பாடுகிறது? எதற்காகப் பாடிக்கொள்கிறது அப்படிங்கிற ஒன்னு இருக்கில்லையா? இசைங்கிறதே ஒரு இன்ப மாயை. அப்படிங்கற அளவிலேயே நின்னுடக்கூடாது. இன்ப மாயைன்னு சொன்னா, கேட்கிறவரைக்கும் நல்லா இருக்கு. கேட்டப்புறம் ஒரு வெறுமை வந்துடறது. சுகமும் துக்கமும் மாறி மாறி வரதுக்கு ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. ஒருத்தர் ஒரு கச்சேரிக்குப் போயிட்டு வரார். கல்யாணி” ஒருத்தர் பிரமாதமா பாடியிருக்கார். அவரோட favorite வித்வான். வீட்டுக்கு 10 மணிக்கு வந்து மனைவிக்கிட்ட “இன்னிக்கு நீ ஒரு கல்யாணி”யை மிஸ் பண்ணிட்டேம்மா””ன்னு சொல்றபோது, “தூக்கம் வருதுப்பா. காலைல குழந்தைகளை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பணும். சீக்கிரம் சாப்பிட்டு போங்க””ன்னா மனசுல துக்கம் வந்துடறதாம். ஆனாலும் அந்தக் கல்யாணியே சுத்திண்டு இருக்காம், படுத்துண்டப்புறமும். 12 மணி வரைக்கும் அந்தக் கல்யாணியை வைச்சுண்டு அப்படியே இருக்கமாட்டமான்னு. தூக்கம் வரலைன்னா உடனே கொஞ்ச நேரம் இந்தக் கல்யாணி”யை மறக்க மாட்டமா? கொஞ்சம் தூங்கினா பரவாயில்லைன்னு ஆயிடறது. காலைல office போனா பாஸ்கிட்ட திட்டு வாங்க வேண்டியிருக்கும். இப்படி சுகமே சில சமயங்கள்ல துக்கமாயிடறது. இசையே நிரந்தர ஆனந்தத்திற்கு ஒரு கருவியாக பெரியவர்கள் காட்டிக் கொடுத்திருக்காங்க. நாத உபாசனை. ஓங்காரம்கிற ஒன்னுதான் நிக்கிறது. அது மனசுல ஆணி அடிச்சாப்ல நிக்க முடியாதுங்கறதால, அதை ஏழு ஸ்வரங்களா பரிமளிக்க வைச்சு அதை ஒரு சாஸ்திரமா குடுத்திருக்காங்க. மனசுக்கு பலவிதமான விசித்திர உணர்வுகளைக் கொடுத்து, பாவங்களை – சாந்த பாவங்களை குடுக்கணும். நம்ம சொரூபத்தை உணரணும். அப்படிங்கற பிரதான தத்துவம். இதை நான் சுத்தி சுத்தி சொல்லிண்டிருப்பேன் போற இடத்தில எல்லாம். ஏன்னா, எனக்கு நான் அறிவுறுத்திக்கனுமே! வேற எதாவது பேசி நான் மறந்துட்டா என்ன பண்றது? அந்த நிலைமைக்காவது வந்திருக்கோம். ரமணர் சொல்றார், பெரிய பிரம்மஞானியா ஆயிடு, ஆனப்புறம் விளையாடுங்கறார். ஆனப்புறம்தான விளையாடுங்கறார். ஒரு கோணத்துல மீரா சொல்றா, ஏந்தான் இதெல்லாம் படிச்சேளோ! நீங்க கச்சேரில ஜாலியா பாடிண்டிருந்த வரைக்கும் நன்னாயிருந்தது. இப்ப வாயைத் திறந்தா தத்துவம். ரொம்ப பயமாயிருக்கு, நாளைக்கு கச்சேரி பண்ணுவேளோ மாட்டேளோன்னு. ஒன்னேயொன்னு சந்தோஷம் என்னன்னா, இப்படி யெல்லாம் விஷயங்கள் இருக்குங்கறது நான் தெரிஞ் சுண்டேனே! பரிணாம வளர்ச்சி இல்லாம இப்படியே போயிண்டிருந்தா…?

ர.கோ: ரசனைன்னு பேசறபோது, சின்ன வயசுல இசையை நோக்கி ஆகர்ஷிச்சது எது?

ச.கோ: அதை சரியா define பண்ண முடியல. அது எப்படின்னா. . .அதைப்பத்தி . . . யதார்த்தமா உங்ககிட்ட கேட்கிறேன். ஞானசம்பந்தர் இருந்தார், தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் இருந்தார் இவாள்ளாம் முழுக்க முழுக்க இசையா இருந்திருக்கா. . .நான் சின்ன வயசில சூரியன் அடையறவரைக்கும் விளையாடிட்டு வந்திருக்கேனே! அப்ப இசை இயற்கையாவே இருந்திருக்கு என் மனசுக்குள்ள. எங்க அப்பா அம்மாவுக்கெல்லாம் அந்த ஆசை இருந்திருக்கு. அந்த ஆசை எனக்கு transfer ஆயிருக்குன்னு நினைக்கிறேன். அப்புறம் ஒரு stageல பிடிச்சுண்டுடுத்து. அது என்னோட பெருமையோ எதுவோ கிடையாது, அது சப்ஜக்ட்டோட பெருமை. Of all the subjects, music is the foremost which enthuses me the most. I can sacrifice any Anandham for that. அது மட்டும் நிச்சயம். மறுபடி தத்துவநோக்கில ஒரு இன்பத்தை, ஒரு சாஸ்வதமில்லாத இன்பத்தை நீ இழக்க வேண்டுமானால், சாஸ்வதமுள்ள அடுத்தக் கட்ட ஒரு இன்பத்திற்கு ஆசைப்பட்டா இது தானாவே போயிடும். அதுதான் ஒரே வைத்தியம். இதை என்ன சொல்றா…. transcend the desires. You cannot conquer ஜெயிக்க முடியாது ஆசைகள, பி.ஜி. விஸ்வநாத் சொல்வார். . . ரொம்ப பிடிச்ச விஷயம். சங்கீதத்தை வைச்சுண்டுதான் மத்ததெல்லாம், ஆசைகள்ளேயிருந்து கொஞ்ச கொஞ்சமா விடுபடணும். இது அகண்டமான திட்டம் எத்தனை ஜென்மத்துக்குப் போகும்னு தெரியாது. ஐந்தாண்டு திட்டம் இல்ல ஐந்து ஜன்மா ஐம்பது ஜென்மா திட்டம்.
கே: திருவருள் பத்தி சொல்லும்போது . . . உங்க உணர்ச்சி கொந்தளிப்பு எப்படியிருந்தது? அப்ப என்ன மாதிரியான கீர்த்தனைகள், ராகங்கள் அப்பியாசம் பண்ணீங்க?

ச.கோ: அப்ப நல்ல ஒரு சூழ்நிலை. என்ன பண்ணுவோம்னா, மத்தியானம்ஒரு 12 மணிக்கு எல்லாரும் தூங்கிண்டிருப்பா. அம்மாகிட்ட சொல்லாம- ரங்கநாயகின்னு ஒரு மாமி இருப்பா-அவா ஆத்துல எப்ப போனாலும் பாடலாம். பாட்டைப் பத்திதான் பேசிண்டிருப்பா. அங்க போயிடுவேன். சரி அங்கதான் இருக்கான்னு தெரியும். அந்த மாதிரி சூழ்நிலை. வெங்கிட சுப்பிரமணின்னு ஒருத்தர் இருந்தார். அவர் எப்படின்னா.. அங்க வேலை பாக்கிறவர். வித்வான் தோத்தான். அங்க வேலை பாக்கிறவர்தான் ஆனா வித்வானுக்குள்ள சகல லட்சணங்களும் பொருந்தியவர். வெத்தில பெட்டிலேயிருந்து சகலமும். ராத்ரி 10 மணிக்குப் போனாலும், “ஏய், சந்தானம் வந்திருக்கான் வத்தக் குழம்பும் பருப்புத் துவையலும் பண்ணிவை. நாங்க ஒரு மணிநேரம் பாடப் போறோம்பார்.” மாமியும் பண்ணுவா.
இந்த மாதிரி நம்பள பாராட்டக்கூடிய இடத்துக்கு யார்தான் போக மாட்டா சின்ன வயசுல? கச்சேரி commitmentடெல்லாம் ரொம்பக் கிடையாது. எங்க அப்பா promote பண்ணத் தெரிஞ்ச area வந்து சிதம்பரத்திலிருந்து கடலூர் வரைக்கும்தான். மெட்ராஸ் தெரியலை.

கே: இது எந்த வயசில?

ச.கோ: எட்டுலேருந்து பன்னெண்டு. பன்னிரண்டு வயசுல இங்க வந்து பாடினேன். அது ஒரு அனுபவம். அப்ப டிவி கிடையாது. ராஜகோபாலன் தெருல, இப்பவும் சொல்லுவாங்க. அங்க சபா நடத்துறாங்க ஸ்ரீரஞ்சனி ட்ரஸ்ட். அப்ப வந்து மாஸ்டர் சந்தானம். தெரு அடைச்சு பந்தல். ஐயப்பன் உத்சவம். முதல்ல பத்து பேர், 6 மணிக்கு. அப்புறம் 20 பேர், 30 பேர், 40 பேர். அப்புறம் கேள்விபட்டு கேள்விபட்டு தெருவே ரொம்பி, என்னை தலைல வைச்சு அழைச்சுண்டு போனா, நடக்க முடியாம. இப்ப அந்த இடத்தில டிவி எல்லாம் வந்தாச்சு கூட்டம் சுமார், ஓரளவுதான் வருது.

ஆனந்த்: அது உண்மை.

ச.கோ: அதுக்கப்புறம், தொண்டையெல்லாம் மாறி. . .அப்புறம் கத்துக்கறதுல இன்ட்ரஸ்ட் வந்தது, கச்சேரி பண்ணணும்கிறதுல ஆர்வம் குறைஞ்சு. இப்ப என்னன்னா என் மனைவி மீரா சொல்லுவா, நீங்க பாடும்போதுதான் உங்களோட ஒரு முழுமை கிடைக்குதுன்னு. ஏன்னா, நீங்க ஒரு வியத்தை learn பண்ணும்போது ஏதோ ஒன்னை கத்துக்கணும்கிற aim தானே இருக்கு. அடைஞ்ச முழுமை இல்லையே! அங்க உட்காந்தவுடனே டோக்ரி மாதிரி கையைத் தூக்கிடறோம். நமக்கு என்னத் தெரியுமோ தெரியாதோ, நான் இப்ப செயல்படணும். அங்கதான் நம்ப முழு personality கிடைக்கிறது. அதை பரிபூர்ணமா ஒத்துக்கிறேன். எல்லோரும் சொல்வாங்க, கத்துக்கும்போது ரொம்ப ஆனந்தமா இருக்கு, கத்துக்குடுக்கும்போதும். இரண்டிலேயும் ஒரு அரைகுறைத்துவம் இருக்கு. When you perform அரைகுறையோ இல்ல முழுமையான வித்வானோ perform பண்ணும்போது தான் முழு expression வரது. இல்லையா?
என் பொண்ணே இருக்கான்னா, என் முன்னாடி பாடினா கொஞ்சம் சுமாராதான் பாடுவா. ஆனா கச்சேரி போய்ட்டு வந்தாள்னா என்ன உங்க பொண்ணு அப்படி … . .அப்படிம்பாங்க. அது என்ன காரணம்னா freedom to express.. வாத்தியார் முன்னாடின்னா அடக்க ஒடுக்கமா பாடணும் என்ன சொல்லிடுவாரோன்னு. அங்க போர்க்களத்தில ஒப்பாரி வைக்க முடியாது. போனமா ரிஸ்க் எடுத்து அம்பை விடு. அதுதான் விஷயமே! இந்த art, practical art. என் வாத்தியார் சொல்வார், வாத்தியார் எனக்குக் குடுத்த சர்டிஃபிகேட் ஒண்ணு உண்டு. இதுதான் ஏரோப்ளேன்னு explain பண்ணின்டே இருக்கும்போதே, கேட்டுண்டே இருப்பான் அப்படியே ஏறி ஓட்டிண்டு போயிடுவாம்பார். அப்படி இருந்தாத்தான் மேடையில பாட முடியும். வேற வழி கிடையாது. சின்ன வயசிலிருந்து எனக்கு மேடை அனுபவங்கள் ஸ்வாமி கொடுத்ததுதான்.
கே: ஆடியன்ஸ் என்னமாதிரி இருக்காங்கங்கிறது எந்த அளவு உங்களுடைய அன்றைய performance-ஐ influence பண்றது/ தீர்மானிக்கும்?
ச.கோ: ரொம்ப பாதிக்கும் அது. ரொம்ப பாதிக்கும். அதனாலயே பாதிநேரம் கண்ணை மூடிண்டு பாடிடறது. ஒரு வைப்ரேஷனை அவா செட் பண்ணிக் குடுக்கணும். அந்த அரங்கம், அரங்கத்துள்ள நுழையறதுலேயிருந்து அதன் தன்மைகள், ரொம்ப பாதிக்கும்.

பி.ரா: உங்க உள்ளுணர்வால ஆடியன்ஸோட இதை easyயா gauge பண்ண முடியுமா?

ச.கோ: அற்புதமா வரும். perfect ஆக இருக்கும். உண்டு. இப்பல்லாம்தான் இது ரொம்பத் தெளிவா வருது. நாம அவாளை அப்படியே பிரதிபலிக்கனும். நமக்குன்னு ஒரு சொந்த இது வேண்டாம், அப்படியே பிரதிபலிச்சுண்டு போனா. என்னப்பாட போறோம்னுகூட தெரியாது. என்ன கீர்த்தனை எடுத்துக்கப் போறோம்னு தெரியாது. சங்கராபரணம் பாடி முடிஞ்சதும், த்விஜாவந்தி பாடணும்னு ஒரு அம்மா கேட்டாங்க. ஒரே காந்தாரம்தான் பிடிச்சேன். நான் சொல்லிட்டேன், பாருங்கோ அவசரப்படாதீங்கோ. இந்த காந்தாரம் சங்கராபரணம்தான். அடுத்தப் பிரயோகம் பாருங்கோ திவஜாவந்தி வரப்போறதுன்னேன். அவாள்லாம் ஒரே ஜாலியா பேசி அந்த ராகத்தை ரொம்ப நன்னா பாடி- தேஜஸ்ரீன்னு ஒரு கீர்த்தனம்-ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆனந்தம். என்னன்னா. . .கேட்டவா எல்லாருக்கும் அவாளே பாடின மாதிரி ஒரு ஆனந்தம். அது வேணும். சங்கீதத்துல டெக்னிகலா ஏதோ இருக்கு போலிருக்கேன்னு பயப்பட வச்சுட்டடோம்னா, ரசனை போயிடறது. நம்பளே பயந்தாலும். பயம் வந்த இடத்துல ரசனை போயிடறது. ஆடியன்ஸ்க்கு ஐயோ இதை ரொம்ப புரிஞ்சுண்டாத்தான் கேட்க முடியும்கிற மாதிரி வைச்சாக்கா. . .என்னைக்கு அவனை ரசிக்க வைக்கறது? அதனால, பிரதானமா, உன்னோட technical knowledge எல்லாம் உள்ள வைச்சுக்க. வெளிய இது பண்ணாத.
(ஒரு தொலை பேசி குறுக்கீடு)

ச.கோ: ஒரு கச்சேரிக்கு முன்னாடி இதெல்லாம் இன்னிக்குப் பாடப் போறோம்னு ப்ளான் பண்ணிண்டு போறது அப்பிடின்னு எதவாது உண்டா?
ச.கோ: சில நாளைக்கு வரும். சில நாளைக்கு பிரமாதமா வருது, சில நாளைக்கு ஒண்ணுமே தோணாது. ரொம்ப ஆச்சர்யம் என்னன்னா. கச்சேரி வர நாளை வரவேற்பேன். ரெண்டு காரணம். ஒன்னு வீட்டுல ராஜ உபசாரம் நடக்கும். அப்புறம், ஸ்வீட்டெல்லாம் குடுப்பா, சுகர் இருந்தாலும். அது சைக்கலாஜிக்கலா ரொம்ப நன்னாயிருக்கும்.

பி.ரா: mind over body ன்னு சொல்ற மாதிரி.

ச.கோ: ஆமா. அந்த நேரத்துல அப்படி. மத்தியானம் வந்ததும் க்ங்ச்ண்ய்ண்ற்ங்-ஆ மனசு அந்த அனுபவத்தை நாடறது, எவ்வளவுதான் ஆத்துல பாடினாலும். . . . த்வைதத்துலேயிருந்து அத்வைதம். அந்த நாதத்துல அப்படியே திளைச்சுப் போயிடறோம். அதுதான் நோக்கம் . இல்லைன்னா சங்கீதம் எதுக்கு? தெரிந்தோ தெரியாமலோ அதுதான் நடக்குது. இல்லையா? அந்த காலத்துல ஏதோ சண்டை போட்டாங்களாம் மேடைல. துண்டுக்குள்ள தாளம் போடுவாராம் நைனாப்பிள்ளை. அதுல என்ன ரகசியம் இருக்கு? கலையில ரகசியம் இருக்கணும். கொஞ்சம் மூடினாப்ல குடுத்தாத்தான் கலைன்னு ஒத்துக்கிறேன். அதுக்காக இப்படி மூடிண்டா? அப்புறம் சேலஞ்ச் வேற! ஒரு மிருதங்கக்காரர் இருந்தாராம். யார் வாசிச்சாலும் எல்லாரும் கைதட்டி ரசிப்பாங்களா இல்லையா அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சதை? என்னோட வாசிக்க முடியுமா? இதுமாதிரி வருமா உனக்கு? அப்படியே அங்கேயே போவாராம் சட்டையப் பிடிக்காத குறையா. இப்படி ஒருத்தர் இருந்திருக்கார் நம்ம திருவிளையாடல்ல வர்ற மாதிரி. அந்த மாதிரி இருக்கு.
உண்மையாவே நடந்தது ஷியாமா சாஸ்திரி வாழ்க்கயில. பிப்ளிகேசவைய்யா. அவர் கொடி கட்டிக்கிட்டு ஆந்திராவிலிருந்து வந்தார், தஞ்சாவூர்ல யாராவது இருக்காங்களான்னு கேட்டார். எல்லாருக்கும் பயம். ஷியாமா சாஸ்திரியால்தான் முடியும். அவர் ஒரு முனிவர் மாதிரி. ராஜாவையே பார்க்க வரமாட்டார். சௌக்கியமா இருக்காரான்னு ராஜாவை வீட்டிலிருந்தே கேட்டனுப்பிச்சுடுவார். ஷியாமா சாஸ்திரி சங்கீதக்காராளோட ஒரு இதைக் காப்பாத்தனுங்கற துக்காகப் போயிருக்கார். அவர் சிம்மநந்தன பல்லவி பாட அதை இவர் திரும்ப பாடி- சிம்மத்தக் கண்டு பயப்படுவா,அது இப்பத்தைய டைனோசர் மாதிரி. சரபனந்த பல்லவி ஒண்ணு பாடி அவர க்ளோஸ் பண்ணியிருக்கார். அப்படியெல்லாம் இருந்திருக்கார். மஹாவிஸ்வநாத அய்யர் அவர் மாதிரி இன்னொரு சங்கீதக்காரர் பொறக்கலை. பதினோரு வயசுல ”மஹா”ன்னு பட்டம் வாங்கிட்டார். செம்பை வைத்தியநாத பாகதவர் இல்ல!

பி.ரா: கேமியோஸ்-ல படிச்சிருக்கேன். அதில இருக்கு.
சேலஞ்ச்ன்னா அந்த சேலஞ் வேற. கடைசில சீக்கிரமா அவர் இறந்துட்டார். இந்த மாதிரி சவாலுக்குன்னே நம்ம கூப்பிடறாங்களே எல்லாரும்ன்னு, ஒரு சக வித்வான் மாதிரி இருக்க முடியலியேங்கிற வருத்தத்திலே அவர் போய்ட்டார்னு. எங்கிட்ட ரெண்டு வால்யூம் இருக்கறது. அவர் சிஷ்யர்கள் எழுதினது. இதிலேர்ந்து என்ன தெரியதுன்னா சங்கீதம்கிறது அத்வைத பாவத்திற்காக இருக்கே தவிர, தன்னைப் பெரிசா பிரகடனப்படுத்திக்கறதுக்காக நிச்சயமா இல்லை. மொதல்ல இந்த அப்ரோச் மாறணும். Interview கூட ஒருத்தர் கேட்கிறார் ஒருத்தர் பதில் சொல்றார். அத்வைதம் வந்துடறதே. அப்படி இருக்கக்கூடாதேங்கறது என் கவலை.

mus-05

End of Part-1

வலி உணரும் மனிதர்கள்/பிரம்மராஜன்/Men Sensitive to Pain-poems/Brammarajan

or8i8p

This is the collection of poetry(publised 22 years ago) that I wanted to suppress for ever. Consequently I didn’t include a single poem from this collection in my “Selected Poems”. Since my friends like Anand,Pazhani Vel who have high regards for my poetry insisted that I publish them at least in the Collected Edition. Since there is no hope of a collected Edition I am posting these poems here. I have put my pen in a few places correcting a punctuation here and rewriting a word there. I still consider these my apprentice poems. Not all that a poet scribbles becomes poetry. I leave the judgement to the discerning reader-of course not the common,lazy reader.

Bibliographic Details

First Edition May 1985

Publisher: MEETCHI Books, 59/E Elk Hill Road,

Ooty-643001 Cover Design: Brad W.Foster. Price Rs.8-50


vali-unarum

ஆத்மாநாமுக்கு

பிரம்மராஜன்

உன் வலியை நீ உணர்ந்த
அந்த முதல் நிமிஷம்
நனவோடையில் தேடி வந்த சொற்கூட்டத்தின்
புத்தம்புதிய ஆரவாரம்
பனிப்படலத்தில் சுற்றப்பட்ட தீக்கங்குகளின் தாக்குதல்–
நகரத்தின் மாலை நேர நியான் விளக்குகள் மின்னத்
தொடங்கியிருக்கும். வெதுவெதுப்பான
தூய மில்லியன் உணர்ச்சிகளின் மார்பகங்கள்
ரோதான்
பெர்னினி
உலோகம்
சலவைக்கல் உருவங்களில் மட்டுமே உனக்கு.
உன்னைத் தேடி வந்த பெண்ணைக் கண்டிருக்க மாட்டாய்.
அழைப்பு மணியின் சலனமின்மை
உன்னைக் கூப்பிட்டிருக்காது.
காலித்தகர டின்களால் சூழப்பட்ட மனிதன்
ரயில் என்ஜின்கள் நிராகரித்த
நிலக்கரித் தூள் மலைகளின் மேல் திரியும் சிறுவர்கள்
உன் நிறுவனம்
உருவாக்கும் தயாரிப்பு ஆடைகளை
அணியப் போகும் குழந்தைகள்
சற்று முன் நீ கண்டிருப்பாய்
உன் காலணிகளின் மீது மட்டும் பதிந்த பசிக்கண்களை.
எல்லாம் தெரிந்திருக்கும்
நீ நிசப்தத்தின் நடனத்தைக் கேட்டபடி உணவருந்தினாலும்
இரண்டு காதுகளிலும் தெளிந்த நீரோடைச் சங்கீதம்
பதிவான போதிலும்
மிலிட்டரி பச்சை நிறப் பையை
உன் ஷேகுவாராத் தொப்பியைக் கிண்டலடிக்கும் நண்பனையும்
விஷத்தையே உணவாக நாளும் புசிக்கும்
உன் சக மனிதர்களையும்
முதல் ‘டாடாயிசக்’ கண்காட்சி காட்டியது சிறுநீர் சேகரத் தொட்டி
உன் தேசமே அப்படி உனக்கு
சர்வ நிஜத்தில் முப்பரிமாணக் குறியீடு.
கிழிக்கப்படாத தேதித்தாள்கள்
உறையிலிருந்து பிரிக்கப்படாத கடிதங்கள்
முகப்பு தெரிவிக்காத பத்திரிகைகள்
அறிவியல் திரைப்படங்களின் விழாவுக்கு அழைப்பிதழ்
சிவனின் பேச்சு மௌனமாகிப் போச்சு
ஜென்னும்
உன் மிலிட்டரி நிறப் பச்சை மோட்டார் சைக்கிளும்
உன்னைப் போலவே.
உன் அறையின் ஜன்னலில் எட்டிப் பார்த்த தென்னை மரம்
நீ விரும்பிய ஸ்படிக நீரலைகள்
உன் தொண்டைக்குள்
நுரையீரல்களில்.
ஒவ்வொரு கன சதுரமும் உன்னை விழுங்கிய போது
ஐந்தாவது படியில் வரிசைக் கிரமத்தில் மடிக்கப்பட்டு
அடுக்கப்பட்ட உன்னுடைகள்
உன் தேய்ந்து போன காலணிகள்
நீருக்கு மேலே வந்த
உன் முகம்–
பட்டியல்கள் அனைத்தையும் மறந்து சொற்களைத் துறந்து
மருந்துப் புட்டிகளின் நிறங்கள் அழிந்து
நிறமிழந்து
நீரைப் போல.

14.08.1984

367மணற்கரையில் திரியும் மனிதன்

ஒரு நகரா, மனிதனா, புத்தகமா,
பெயரா அல்லது புனிதனா,
எதுவென்று புரியவில்லை
நான் சொல்வது உனக்கு.
அனந்தத்தின் ஒரு துளியைக் கண்ணுற்று
வைரத்தின் முகங்களென மருள்கிறாய் நீ
புவி வெளியில்
கிரகங்களின் இடை கோடுகளைத் தழுவித் திரும்பி
வாசலில் காத்து நிற்கும் மத்திய கால வீரனைப் போன்ற
இசையை நீ கேட்கிறாய் வெறும் காற்றேசையாய்
அவை
எப்பொழுதாவது கோர்க்கப்படும் பிச்சைக்காரன்
கழுத்து மாலையென
மின்னல் வெட்டி மறைகையில்
புதுப்புதுப் பதுமைகள் தோன்றும் .
உனக்கோ உறக்கத்தின் வெறும் சாயைகள் மட்டும் பிடிபடும்.
ஓட்டை வலைகளுடன் மணற்கரையில்
திரியும் மனிதனே
எப்பொழுதும் முகடுகளின் விளிம்பில்
இலைகளுக்கு இடையில்
சப்தமற்று வீழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது
அருவி.


367அழுக்கின் ஆறும் அலுமினிய மனிதர்களும்

பனித்துளிகள் விளைந்த
புல்லின் வாசனையுடன்
வயலின் கம்பிகளில்
என் வாழ்வைப் பின்னல் ஓவியம் வரைந்து
கொண்டிருந்தது காலம்.
மூன்று ஸ்வரங்கள் மட்டுமே
பழகியிருந்தது புல்லாங்குழல்.
அருந்திய காபிகளின் எண்ணிக்கையை
செலவிடப்பட்ட சர்க்கரையின் அளவில் ஈடுதர
வேண்டியிருந்தது.
புறக்கணிக்கப்பட்ட வாடகைக்காரின்
பின்னிருக்கையில் உறங்கும் காசநோயாளியைப் போல்
கமறிய முதல் பகுதி இரவுக் காக்கைகளைப்
பற்றி இன்னும் சொல்லவில்லை.
இருப்பினும்
தெருக்கள் தீப்பற்றியது போல் சாலையில்
விளக்குகள் எரியும் இப்பெருநகர் விழுங்கியது என்னை
அழுக்கின் ஆறு எனக்குள் வழிகிறது
உணவைக் கனவில் கண்டு உறங்கும்
நடைபாதைக் குழந்தைகளின் அம்மணத்தில்,
பாலிதீன் போர்வைகளில்
முகம் ஒட்டிக் கிடக்கும்
பெண்களின் மீது
குதிரைச் சாணமும் தெருப்புழுதியும் சட்டையெனப் படிந்திருக்கும்
மனிதன் கை ரொட்டித் துண்டுகளுக்கு
விமான வரிசையென இறங்கும்
காகங்களின் நிறத்தில்.
மேஜை விளிம்புகளில் சிந்தும்
எச்சில் தேநீரில் கலக்கிறது
மொய்க்கும் ஈக்களை விரட்டி .
எனக்குள் அழுக்கின் ஆறு
ஒழுகுவதாகிறது.
நாற்றம் குடல் வரை சென்றதை அறியாமல்
அலுமினிய மனிதர்கள்
தம் நிற வர்ணம் பூசும்
ரயில் நிலையத்தில்
நின்று கொண்டிருக்கிறேன்
துண்டுகளாக்கப்பட்ட
நாளின்
நுனிகளைக்
கொறித்தபடி.

367

பயணம்-கீழ்நோக்கி

ஏன் நான் நீ எல்லோருமே ஒரு ஏணிப்படியில்தான்
ஏறிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
இறங்கும்போது
ஒவ்வொருவரும்
லிஃப்டிலோ
மொசைக் படிகளில் செருப்புகள் அழுந்தும்படியோ
ஜில்லிப்பு பாதம் ஏற்க வெறுங்காலுடனோ
அனைத்துப் படிகளிலும்
அல்லது கைப்பிடியில் சிறுவர்கள் போல சறுக்கி
சீக்கிரமாய்
எப்படியோ
கீழே
உனக்குத் தெரியும் நீ அடைகாத்த மண் உன் பாதங்களைத்
தாங்காதென்று.
அவனுக்குத் தெரியும்
பரந்த ஹாலும்
தேக்குக் கதவுகளும்
உலோகக் கைப்பிடிகளும்
இவ்வாறான இடத்தில் தான் கிடத்தப்பட்டிருப்பதை
அறிவதற்கில்லாதவாறு.
யூதர்களுக்கு விஷவாயுக் கிடங்குகள் தந்தவன் கூடத்
தன் கீழ்நோக்கிய பயணம்
பற்றி க்ஷண நேரம் யோசித்திருப்பான்.
நான் நீ அவன் எவரும்
யோசித்திருப்போமோ
நுரையீரலில் நீர் புகுந்து
மூச்சற்று
முடிவற்று
உயிர்கள் இறக்கும் நாளை
தாவரங்கள் கருகும் நாளை
கண்கள் மணிகளை இழக்கும் கணகாலத்தை
உன் டெக்னலஜி உனை நோக்கித்
துப்பாக்கி எனத்
திரும்பும் நாளை.

367

வலி உணரும் மனிதர்கள்

இந்தக் கூரை எப்போது வேண்டுமானாலும்
பொத்துக் கொண்டு விடுகிறது.
குறிப்பாக இடது மூலை.
வலி.
சிவப்பின் துடிப்பென
நெருப்பின் நிறத்தில்
நிமிர்ந்த ஆணியாய்
முன்னறிவித்தலின்றி
உள் செருகி துருத்திக் கொள்கிறது சில நேரம்.
பிடுங்கப்பட்டுவிட்டாலும்
பின் வரும் தாக்குதல்களுக்காய்
கூரை செப்பம் செய்வதில்
மாத்திரைகள் தீர்ந்து போகின்றன.
கம்பிகளின் இனிமை
அதிர்வலைகள் அயர
விரல்களின் அழுத்தம் குறைய
கூரையின் துளை வளர்கிறது
பெரிதாய்.
நீலவானம்
கடும் இருள்
தெரிய ஆரம்பிக்கிறது அங்கிருந்து.
துடிக்கும் நட்சத்திரங்களின்
ஒளி வலிகள் காட்சிப்பாடுகள்
போர்க்கிரகமும்
சிவந்து விடுகிறது வலியின் வறண்ட காற்றுகளால்.
இனி முழு வானத்தையும்
பார்க்கவேண்டும்
கூரையின் மேல்தளத்தை முழுவதுமாய் அகற்றி.
அப்பொழுதும்
ஏதோ ஒரு நட்சத்திரக் கூட்டத்திற்கிடையிலிருந்து
தெரியும்
பழுக்கக் காய்ந்த கூர் ஆணி.

367

நிலையங்களும் நினைவுகளும்

ஊர்திகளாலும் ரயில்களாலும்
நிலையங்களில் வீசப்பட்டு
மிதந்தபடி சென்று கொண்டிருந்தேன்.
சுவாசம் மறந்த பழங்கள், பனியில் உறைந்த இலைகள்
திடீரென சகதியில் புதைந்து
இறங்கும் கண்ணடிக் கோலியின் ஈர்ப்பு.
வீசும் காற்றின்றி ஜன்னல்களற்ற சிறைக்குள்
அடைக்கப்பட்டு
எடை அளக்கும் யந்திரம்
அச்சடிக்காமல் துப்பும் அட்டைத் துண்டுகளென
வெளிப்பட்டன
என் சொற்கள்.
நோயில் படுத்திருந்தும் நடன அசைவுகளை
சிருஷ்டித்த ஒருவன் முகம் வியர்வையில் ஒளிர்ந்தது
பளீர் நினைவின் திரையில்.
என் படுக்கையில் அசைவற்று கிடந்தது உடல்.
தோண்டும் கருவியொன்று மண்டையில்
திருகித் துளையிட
சிந்தனைகள்
வடிவமிழந்த வார்த்தைகளாய்
வெளியேறிக் கரைந்தன.

367

விசாரம் வேண்டும் மனித இறப்புகள்

உன் காடுகளில் திரிந்த புலியை
பரவிக் கிடந்த முட்பரப்பை
அகற்றி
தசைகளில் உலவிய ஜ்வாலையைப் பிழிந்து
குடிசைக் கலயங்களின்
கூழ்நிலையுடன் மாறினாய்.
இருளின்
கவியும் ஆக்ரமிப்புகளைக் கிழித்துச் சென்ற
உன் பாதங்கள்
காலணிகள் காணாதவை.
காய்ந்த அருகம்புல்லில்,
படரும் நெருஞ்சிக் கொடியில்,
ஒற்றைத் தடங்கள்,
கிராமங்களை இணைத்த மனிதனே
நாளை பார்ப்போம் எனக் கூறிச் சென்றாய்.
உன் கடைசிச் சொற்களுக்கு
மொழியைக் கடந்து
அர்த்தம் தருவார்கள் சீருடையாளர்கள்
எனக் கற்பிதம் கொள்ளாத என் பார்வை
உன் கிழிந்த சட்டைக் காலரில்
நிலைத்துப் போனது.
காலங்களின் முதுமையைச் சுமந்தது
அவர்கள் பிரயோகித்த ஆயுதம்.
கற்கள் உன் மூட்டுக்களின்
பாஸ்பேட்டுக்களைத் தேடியிருக்கவேண்டும்.
திரவ ஒலியுடன்
உன் தொடைகளைக் கிழித்திருக்கும்.
ரணங்களை ஆற்றாமல்
ரத்தப்பொலிவுடன் வெளியேற்றியது
அரசு மருத்துவமனை.
இறுதிப் பார்வை கொள்ள வந்த என்னிடம்
கல்லறையிலும் முளைத்துவிடுவாய்
எனப் பயந்த மின்சார இயந்திரம்
உன்னுடலைச் சாம்பலாக்கி
பாலீதீன் பையில் அடைத்துக்
கையில் தந்தது.

367

ஓர் இந்தியக் கிராமத்தின் கோட்டுப் படம்

தூசிகள் மடிந்தும்
தோள்கள் வீழ்ந்த பின்னும்
புழுக்கள் திரியும்
இவ்வமைதியற்ற சமாதிகளில்
யாரைத் தேடுகிறீர்கள்?
முக்காலமும்
விஸ்தாரமும்.
பச்சைக் குழந்தையின் புதுமேனி வாசம்
கழுதைப்புலியிடம் அல்லது ஓநாயிடம் என்ன வேண்டும்?
வயிற்றில் மந்தமாய்
ஜீரணமாகாத தவளை
வண்டித் தடங்கள் அழிந்தாலும்
நரி சொல்லித் தரும் தந்திரம்.
வளைந்த பாதைகள் டைனமைட் கொண்டு செல்லும்.
யார் வேண்டும் உங்களுக்கு?
சதைகள் பிளந்து
ஆறுகள் பெருக்கெடுக்கும்
ஆர்ப்பரிக்கும் நிலம்
எனும் இயக்கச் சித்திரம் மாறும்.
கதிர் வயல்களில் உஷ்ண மூச்சு
அமில மழையில்
தேசத்தின் ஆறுகள் கரை உடைக்கும்
அச்சமயம்.

367

கிராமங்களின் மௌனங்களுடன்

அவன் விட்டுச் சென்ற ஓவியங்கள்
என் அறைச்சுவர் விரிசல்களுக்குத் திரையிட்டன.
அவற்றிலிருந்து எப்பொழுதும்
முரட்டு மனிதர்களின் இயக்க கோஷம்
தலைமேல் பிழம்புக் கோளத்தைச் சுமந்தபடி.
அடிக்குரலில் ஆலாபித்த இசை
மஞ்சள் நிற வயிற்றுப் பறவையாய்
திசைக் கொன்றய்
கருப்பந் தோகைகளைக் கிழித்துவந்து
கூடு பின்னுகிறது.
குஞ்சுகள் பொரிக்கும் நாளில்
இச்சுவர்கள்
எனக்குச் சொந்தமற்றதாகிவிடும்.
அறைமூலையில் நிற்கும் அவன் ஒரு ஜோடி காலணிகள்.
அவற்றில் சிலந்திகள் பின்னும் வலைகளை
பிள்ளையார் எலிகள் விளையாடிக் கலைக்கும்.
அவன் அமர்ந்துபோன
உடுக்கை வடிவ இருக்கை
தலைகீழாய்
அதன் உள்ளே அவன் உடைமைகள்
புத்தகங்கள்,
புறக்கணித்த கையெழுத்துப் பிரதிகள்,
கெட்டி மை தீர்ந்த பேன
இரும்புக் கிராதிகளை அரித்துத் தின்றபடி
கடல் உப்புக் காற்றாக
வீசும் மழையில்
பிடறி சிலிர்த்து
அடைத்த கதவை
பிய்த்துக்கொண்டு வெளியேறும்
குதிரையென
எங்கோ
கிராமங்களின் மௌனங்களுடன்
அவன்.

367

கற்பனை நிகழ்வின் யதார்த்தம்

கதவுகள் தகர்க்கப்படும்
கனிகள் கனவுகள் நீரில் மூழ்கும்
தெருக்களில் தற்காலிகச் சுவர்கள் முளைக்கும்
இரும்பு வாகனங்களைக் கிழிக்கும் நாள் நிலைக்கும்
முன்பு போல் இராது எதுவும்
இலைகள் உதிரும்
கிளைகள் ஒடியும்
சந்துகள் வெடிமருந்தின் நெடியில் கமரும்.
குழந்தைகள், குரல்கள் , அலரும்.

யாரும் யாரும் கலந்துவிட வேண்டும்
எதுவும் இராது முன்புபோல்
தீயில் வழலும் பறவை இறைச்சியென
மனிதர் தீய்ந்து தெருவோரம் கிடப்பர்
துண்டித்த கால்
சிதறிய விரல்கள் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் சாக்கடைகளில்.
எதுவும் முன்புபோல் இருக்காது.
இன்று உறிஞ்சப்படுவது
அன்று சிந்துவது சில துளி குறையும்
நீரைவிட எளிதாய் மனிதர் குருதி
காய்ந்து மொய்க்கும் .
ஈக்களின் ரீங்காரம்
யாரும் பாட முடிவதாயிருக்காது.
பாடல்காரரும் குண்டுகளின் நீள் ஓசையாய்ப்
பாடலாய்க்கொள்வர்.
காகம் ஒன்று சிறகடித்துக் கண் குதறும்
கேட்பாரற்ற பிணத்தை.
கற்கள் செங்கள் சுவர்கள் குவியலாகும்.
இரண்டு இசைகளின் இடைவெளியாய்ப் பெருமௌனம்
கல்
உலோகச் செதில்
புண்ணாய்ப் பிளந்திருக்கும் சுவர்கள்
விரிசலில்
சிறுபுல் முளைக்கும் கிளி நிறத்தில்
களைத்திருக்கும் உடல்களில்
வியர்வை வைரப் பொடியாகும் .
கழற்றப்படும் சட்டையென
உன் தோல் சோதனைக்கு.
இசைக்கும் நரம்புகள்
இருப்பது அறியப்படும்.
பத்திரமாய் ஓர் இடமில்லை
வேற்று தேசத்திற்கொரு விமானச்சீட்டுமில்லை.
எண்ணி இரண்டோ மூன்றோ
தோட்டாக்கள் செலுத்தப்படும்
கழுத்தின் கீழ்
விலா எலும்புகளின் பிளவுகளில்.

367

கவிதையின் பொய்

போய்க் கொண்டிரு
நிச்சயமாய்.
திரும்புதல் தவறாதென்றால்
புழுதியில் உறங்கி
கன்னம் ஒடுங்கி
கண்களை நீரின்றித் துடைத்து
கால்களிடம் கேட்டு வா.
போய்க்கொண்டிரு.
கபாலம் சூரியனில் நனைந்து
உள்ளாடைகளற்று
மனநல விடுதிக்குச் செல்.
கோதுமை வயல்களை வரைந்து
மேலும் முதிர்ந்து
பழுத்து உன்னையே இழந்து கொள்.
செவிப்புலன் இழந்தும்
கூட்டுக் குரல்களைக் கலந்து
இறுதியாய் ஒரு கீர்த்தனையைச் செய்
சோற்றுக்குக் கால்வாய்கள் வெட்டி
சோர்ந்து போ
கவிதை எனச் சொல்லிப் பொய்யை
நிறுத்தாதே.

367

என்றும் இன்றும் எல்லோரும்

ஒரு இரவை நூலால் நான்காய்ப் பிரித்து
அவனிடம் தந்தேன்
மூன்றாம் பகுதியில் நுழைந்து
கடல் புறங்களில் கரைமறந்த சிரிப்புகளை
கிளிஞ்சல் சுண்ணாம்பின் நிறமென
அறைக்குள் எதிரொளித்தான்.
‘ஆனால் பைக்குள் பணம் வைத்திரு’
என்பவன் ரோடரிகோ இயாகோ எவனெனத்
தொடர்பு நாளங்கள்
கால் பிசகிக் கேட்க
என்றும் இன்றும் எல்லோரும் என்றேன்
சிரிப்புகளைப் பண்டமாற்றி
நான்காம் கட்டம் தாண்டினான்
கபாலம் துருத்திய என்னிரு கண்ணாடிக் கோலிகளில்
விழுந்தது
தீச்சுடரும் கண்மணிகளைக்
கொண்டதொரு முகம்.
போல்களின் குரல்கள்

367

இன்னும் கொஞ்சம் நிலா வேண்டும்போல்

சிறிது இனிப்பு காபியில் கூடியிருக்கக் கூடாதென
படிகளும் கைப்பிடிக் கிராதிகளும் பரிமாணமுற்றுத் தெரிய
இடைவெளியற்று
தவளைகள் எறியும் உலோகச் சில்லுகள்
இரவை முற்றிலும் உடைக்க வேண்டுமென
அணைக்கப்பட்ட மேஜைவிளக்கின் வெப்பம்
குறையக் கூடாதென
இன்னும் கொஞ்சம் நிலா வேண்டும் போல்
கிரகம் ஒன்றின் தெருக்கள் தெரிய வேண்டும்
தெளிவாய் என
இன்னும் ஒரு மிடறு நீர்
குளிர்ந்து தொண்டையில் இறங்கவேண்டும் போல்
கையசைப்பில் ஒரு பொம்மை நாடக நடிப்பு சிறைப்பட
உதடுகளின் குவிப்பில்
வெற்றொலிகள் சித்திரச் செதுக்கம் போல
இன்னும் கொஞ்சம் நிலா வேண்டும் போல
கேட்டு முடிந்து ஒலித்த குரல்
மன ஆகாசங்களில் எதிரொலித்தபடி
இருக்க
முடிவற்ற வெளியேற்றமாய் பிரக்ஞை தவித்துக் கிடக்க
அங்கிருந்தும் ஒரு தூரக்குரல் அழைக்க
திசையற்ற மூலையில் கொஞ்சம்
ஏதோ வேண்டும் போல்.

367

வலியின் முகம்

எல்லாம் மறந்து விடும்
சுத்தமாக,
துடைக்கப்பட்ட ஸ்லேட்டாக.
இப்பள்ளத்தாக்கின் முகட்டில்
என்னை நகர்த்திக் கொணர்ந்து நிறுத்தினேன்.

மூளை குப்பைகளைத் துறந்துவிடும்.
ஒரு குற்றுச்செடி அதன் இடது மூளையில்
வலியுடன்
காற்றின் வீச்சினைத் தாங்கும்.

என் முகம் ஒரு காமிராவென
‘பான்’ அசைவுகளில் இடது வலதாய் நகர்ந்தது.

பதிந்தது
நெகிழ்ந்த பாறையின் முகத்தில் நீர் வழிதல்
நீர் அருவியின் குறையும் அகலம்
‘நீர்தெளிப்பான்’களின் சுதந்திரச் சுழல் விளையாட்டு
வயலில் உருளைக் கிழங்கு விதைக்கும் மனிதர்கள் எதிர்த்த
முதுகு பிளக்கும் சூரியன்.

கூசும் ஒளி வலி நினைவை உலர்த்தியது.
என் படுக்கைக்கு அழைத்துச் சென்றேன் என்னை மீண்டும்.
முணுமுணுப்பு
எங்கென்று தெரியாதிருந்தது-
எலும்புகளின் வலியும்
இன்னும் இரு வாரங்களில் முளைக்கப்போகும்
கிழங்கின் குருத்துகளும் உரையாடுவது.

எல்லாம் மறந்து விடும்
என்னை அழைத்துச் சென்றதும்
என் தகுதியின்மையும்
பசும் குருத்துக்கள் மண்ணை உடைத்து
கண் திறக்கும்போது.

367

துருப்பிடிக்கும் குரல்

கடந்து காதல் தெளிந்து பின்
நடந்த ஒரு இருள் தெரு
30ஐத் தாண்டும் உன்னை
பால் வடியும் முகமெனச் சொல்லி அழைக்கும் அவன்.
பாடுமுன் மீட்டிய தம்பூராவின் அதிர்வலைகள்.
உனக்குள் இன்னும் துடிக்காத சிசுவின்
மூளை லயப்படும்.
நான் நீயென்று
தலையிட்டுக் கொத்தி
வேலிப் பூக்களைச் சிதறி
சொந்தச் சிறகுகளையும் உதிர்த்துச் செல்லும் குருவிகள்.
தலை நிமிர்த்திப் பாராமல் உணர்வாய்
தேநீர்க் கோப்பைகளில் எஞ்சியதில்
சாகத்துணியும் ஈ ஒன்றை அவன்
சுட்டுவிரல் விடுவிப்பதை
தவிர்க்க இயலாதவற்றின் தன்மைகள்
உன் முகத்தில் தெரியும்
தம்பூரா மீண்டும் அறையின் மூலையில்
சாய்ந்து நிற்கும்
காற்றில் சங்கீதம் கரைந்து கிடக்கும்.
உன் குரலோ
பழுக்கக் காத்திருந்து துருப்பிடிக்கும்.

(ரேவதிக்கு)

367

மூன்றாவது பாடல்

குலைந்து சிதைவுற்ற
கருவின் தினம் ஒன்றில்
குவிந்த கைகள் எனப் பாரத் திரள்கள் ஞாபகத்தில்
கவிந்த நிமிடங்களில்,
பள்ளத்தாக்குகள்
பெயர் தெரியாத மரங்களின் வாசனைகள்
புற்களைச் சுழன்றாடிய காற்றின் ஜியோமிதி வடிவங்கள்
மீண்டும் உன்னை அழைத்துக் கூவின
வடித்து இறைக்கப்பட்டு
மெலிந்து அதிர்ந்து பாடப்பட்ட பாடல் என
என்னுடன் என் மயிர்க்கால்களில்
சிலிர்த்து வெளிப்பட்டதை நீ அறியவில்லை.
நடுவானில் உறைந்த அருவியாய் நீ நின்றதை
உணர்ந்தேன் நீரின் பேரோசையால்.
நீளும் மெல்லிய உன் விரல்களில்
அடங்காதது என் கண்ணாடிகளும் விலா எலும்புகளும்
என்றாலும்
உன் கை நரம்புகளின் கொடிகளை அசலாய்ப்
பார்த்துச் சென்றது
யாரென்று கேட்டது என் அகம்.
ஆம் என்ற பதில் ஒன்று
உன்னிடமில்லை இப்போது
எப்போது
அப்போது
மீண்டும் உன் தலை கலைத்து விளையாடிச் செல்லும்
நீலக்காற்றாக
நான் அலைவேன்.

367

இசையெனும் பேராறு

நாம் கிளை பிரிகிறோம் என்றால்
அது கச்சிதமற்ற உருவகம் என்று சொல்வாய்.
நம் வார்த்தைகள் பிளவுபடுகின்றன எனின்
மரபின் சொல் வழி வந்தததாகுமது
சூடேறி, சொல் மீதேறி அழுத்தமானியின் குறியீடுகள்
அதிகம் காட்டுவது உன் குருதியின் கூர்மையை
என்பேன்.
உன் அறிவியல் சொற்கட்டுக்களை வீசாதே
என்மீதென்பாய்.
‘தூரமாய் விலகிப் போகிறோம்’–கடிதத்திற்கான வரி.
நிஜத்தை ஓர் ஒளிரும் ஆடையற்ற தூய்மையாய்
உரிக்கத் தெரியாத கையறு நிலை.
தொடுதலும் உணர்தலும் இடைவெளியற்று
நடக்குமாயினும்
மெய்யென்று அறியுமோ தனித்தனி மனதுகள்?
துவக்கத்தின் புல்லரிப்புகள்
சிலிர்த்த கற்பனைகள்
நமக்குப் பின் என்றென்றும் ஓடிக்கொள்ளும்
இசையெனும் பேராறு
யாவும் காவியேறிய புகைப்படங்கள்
கூடிப் பிரிந்து சமரசத்தில் கை குலுக்கினால் நட்பு.
இடைவெளியைத் தூர்த்து
கையை நீட்டினாலும்
இட்டு நிரப்பியதென்று அறிவோம்
நீயும் நானும்.

367

காத்திருக்க வேண்டும்

காத்திருக்க வேண்டும்
கடந்து செல்லும் மரங்கள்
கன்னத்தின் மீது காற்றைக் கோடிட்டுச் செல்ல
கால்களைத் தீட்டியபடி பெயர் தெரியாத வைரசை
உன் தோள் மீது தொற்ற நினைக்கும் ஈக்களுக்காக

உள் ஓடும் ஆற்றுடன் நாளும் வாழ்ந்து
கேட்டவுடன் அள்ளித்தரும் இசைக்காரருக்காக
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்
கிறித்தவக் கோயிலின் நான்காவது முகம்
மழையில் நனைவதற்கு

உன் இதயத்தின் வால்வுகளில் ஒன்று
தாளம் தவறுவதைப் பதிவு செய்ய
வெட்டியும் துளிர்த்த
மரக்குருத்துக்களை குருட்டுக் கால்கள்
மிதிக்கும் ஒரு அஞ்சல் அலுவலக நுழைவாயிலுக்கு

நாளை உனக்குச் சுதந்திரம்
என்று கூறிச் செல்லும் அரைப் புரட்சிக்காரனின்
மூளை வெறுமையைச் சிந்திக்க
நிறங்களை மண்ணில் மூழ்கடித்து
பூக்களை விரல்களாய் நீட்டும் பெயர் தெரியாத
தாவரத் தண்டு நரம்புகளின்
வரி அமைப்புக்களைக் காண

இரண்டுகைகள் கட்டியணைத்தும்
இடைவெளி மிஞ்சும் அடிமரங்களின்
வெட்டுத் துண்டுகளை
ஆழ்ந்த கார்பன் மோனாக்சைட் மூச்சிழுத்து
வாரிச் செல்லும் லாரியின் சிவப்பு எச்சரிக்கை விளக்குக்காக
மழைக்குப் பயந்து
பழுதாகிக் கிடக்கும் கார்களின் அடியில்
நிற்கும் கோழிக்குஞ்சுகளின் இறகு சிலிர்க்க
ஒரு மாலைக்கால மழை நேரத்தை
மூன்றாவது பரிமாணமாகும் வயலின்
மீட்டல்களுக்காக
சேகரிக்கப்பட்ட மனித ஞாபகங்களுடன்
எதிர் கேள்ளிகளுக்கு விடை தர
உன் மூளையில் பதிக்கப்படவிருக்கும் 2010ன் மினி
கம்ப்யூட்டருக்காக

ஒரு அதிகாலையில் ஜன்னல் திறக்கப்பட்டவுடன்
முகத்தில் விழிப்பு கொள்ளும்
புலியை நினைவூட்டும் பூக்களுக்கென
உனக்கே உன் முகம்
கண்ணாடியில் அடையாளம் மறந்து போகும்
நியாயமற்ற நாளின் நிமிஷத்துக்காக

நடனத்தில் கலந்தும் விலகியும் நின்று
காட்சியாகும் பித்தனின்
பிறைசூடிய நெற்றி மின்னலுக்கு
எங்கிருந்தோ பச்சைப் பெரும் விரிப்பில்
வெற்று ஓடங்களாய் நீந்தும்
கொக்குக் கூட்டத்தின் சிறகடிப்புகளுக்காக

கடவுளரைத் தெரியாது
ஆயினும் ஆறு ஒரு பெரும் மண்ணிறக் கடவுள்
என்றவனின் அச்சு வரிகளில் உன் கவனம் மோத
காத்திருக்க வேண்டும்.

367

சிலை ஒன்றின் சமீப வெற்றிடம்

இமைகளின் பிளவில்
வினாடியின் வீச்சில்
எறியப்பட்ட பூமியும் உயிர்களும்
நம் உடன் வரவில்லை.
விரல் விட்டு நாட்களை எண்ணிய
குழந்தை
பசியின் கோஷங்களை வயிற்றில் வாங்கிய போது
உன் கோள்
இரு சந்திரன்களை ஒளியூட்டி
பிணிக்கு
மறதியைப் பதிலாய்ப் பூசியது.
நடை பாதையில் நாம் கைகளுடன் நீந்தினோம்
எனில்
அவ்வொளி
தேசப் படங்களை தொலை நோக்கிக்குக் கிட்டாமல்
செய்திருந்தது.
இலையுதிர்க்கும் மரங்களை
செம்மண் புழுதியை
புழுக்களை உண்ணும் பறவைகளை
சிநேகிதம் கொள்ளாமலிருந்தது.
வெள்ளைக் கணுக்கால்களும்
பச்சை மின்னல்களும்
பதித்து வைக்க செப்புப் பீடம் தேடும்
ஆஸ்திகம் இல்லாமல் போயிற்று.
காலம் கலந்த வெளியில்
விரல் சேர்க்க நீ வருமுன்
கர்ப்பக்கிருகத்தின் வாசனையை
உன்மீது போர்த்தியதோ
இந்நாள் வாழ்வின் நினைவுகள்
ஒரு சிலையின்
வெற்றிடத்தை மறைப்பதற்கு.

367

சமர்ப்பிக்கப்படாத கவிதை–மனதின் குழந்தைக்கு

நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பின்னால் நின்று பார்க்கும்
மனிதர்களிடையில்
நான் ஒற்றை விலா எலும்புடன் அல்ல
மூடிய என் கண்களுக்குள்
சற்பி சைத்ரீகன் கடவுள்
உருவாக்கினேன்
உன்னை
தொடாமல் உணரும் சருமம்
அணிகள் அற்ற முகம்
கற்பனைக் கைகள்
ரோமானிய சிற்பத்தின் மூக்கு
பழகாத உள்மனம்.
இலைகள் சிந்திய பயணப்படாத என் சாலைகள்
ஒரு குழந்தைக்காகுமென
நான் அழைக்க
கானல் வீசும் கறுப்புத் தார்ச் சாலையில்
எங்கே தத்துகின்றன உன் பாதங்கள்?

( சியாமளிக்கு )

367

வேலியும் விருக்ஷமும்

க்ரானைட்டில் அரண் எடுத்து நிறுத்தியதாய்
மனப் பாதுகாப்பு
சரக்கென்று காகிதமெனக் கிழிந்து
அப்பால்
நீயும் உன் ரகஸ்யப் படைப்புகளும்
வியர்வையில் மின்னும் ரோதான் சிற்பம்,
ஆல மரம் பற்றிப் பின்னிய
தொடைகளின் இடையில்
பனை ஒன்றின் நிமிரல்.

எப்பொழுதும் தேடுவிளக்குகள்
ஊர்ந்து வரலாம்
இருள் முடுக்குகளின் ரகஸ்ய
அம்பலத்திற்கு.

ஒவ்வொரு இலையாய்
கணுவாய் வளர்த்த செடி
ஒரு க்ஷணத்தில் களை எனச் சொல்லிப் பிடுங்கப்படும்
வேருடன்.

சூர்ய ஈர்ப்பு
நீ உறங்கும்
மாடி ஜன்னல்களின் வழியாய் வரும் தேடி.

பிடுங்கப்பட்ட செடி
உறக்கத்தின் ஒளியில்
கனவுகளின் நிழலில்
நனைந்து
எண்ணெய் மினுமினுப்பில்
ராக்ஷச விருக்ஷமாகும்.

வேலியின் நினைவு வருமுன்
விழித்துக் கொள்வாய்.
வேலியின்றி விடுதலையெனவாகும்
தோட்டத்திற்கு
விடுபடுவாய்.

திரும்புதலின் பிரச்சனைகள்
தெருக்கள் சுருங்கிவிட்டன
மறதியின் நிழல் படர்ந்து
பறவையின் உயரப் பார்வையில் போல்
திட்டுத் திட்டாய்த் தெரிகிறது கிராமம்.
பெண் முகம் ஒன்று அம்மை வடுக்களுடன்
தன் மடியில் கிடத்தக் கேட்கிறது உன்னை
மீண்டும் ஒரு முறை.
கோயில் முற்றத்துப் பறை
நரம்புகளைச் சொடுக்கி இழுக்கிறது
கால்கள் பரபரக்க. . . . . .
காசுகள் இறைந்தது போல்
குடிசையின் ஓட்டைகளில்
தரை மீது
நிலா ஒளி
கந்தல் சாக்கு எப்படித்தஞ்சமாகும் உனக்கிது
என்கிறது தந்தைக்குரல்.
தட்டித் தட்டி
தடம் பிடித்துச் செல்கிறது கைத்தடி.
திரும்பக் கேள் ஞாபகமே
ஒற்றைத் தடத்தை.
மின்மினிப் பூச்சிகளையாவது கேட்டுப்பார்.
ஈரக்களிமண் சிறையில்
குருவிக் கூடுகளில் கிடக்கின்றன அவை.
தவறு நிகழ்ந்துவிட்டது
நாடாப் பதிவு அழிந்து விட்டது.

367

முதல் மற்றும் இறுதி வரிகள்

என் முதல் வரி கிடைத்து விட்டது
என் மீது பச்சைத் தேயிலை வாசனை வீசிக்கிடந்தது.
இரண்டாவது
நாணற் புற்களுக்கிடையில் மணற்கரையில்
நெளிந்து வெளியேறும் பாம்புக் குட்டிகளாயிற்று.
இதோ மூன்று
மகாமசானத்தில் என்னைத் தொலைத்த பின்
யாரோ ஒரு குருட்டுப் பிச்சைக்காரனின்
தகரக் குரல் பாடலில் கண்டெடுக்கிறேன்.
படிகளில் ஏறி இறங்கி
கண்ணாமூச்சி விளையாட்டாகிறது சுவாசம்.
தவறிக் கால் வைத்து
குழியில் திடுக்கிட்டு
விழிப்புற்று
கவிதை கனவன்று தூய
உறக்கமாகும்
முதல் அடுக்கில்.

கடல் பற்றிய கவிதைகள்-பிரம்மராஜன்

seapoems-brammarajan1

பிரம்மராஜன்

கடல் பற்றிய கவிதைகள்


கடலின் அனுமதி

அனுஷ்டானம் அதற்கில்லை

எச்சில் கீழ்மேல் உன்னதம் விலக்கு

உருப்படி செருப்பின் தீட்டு

வகுத்த கோடு மீறப்படினும்

பற்றி எழாது தண்டனைத் தீ

காலடிகளின் அழுத்தமே பிரதானம்

ஏன்கால் யார் அணிகிறார்

பாகுபடுத்தியதில்லை

பாதங்கள் கழுவும் சாதியுமற்று சமயம் துறந்து

தோணியும் எரிந்த தீக்குச்சியும்

துரப்பணக் கப்பலின் அமானுஷ்யமும்

மிதவைகள்தான்

தராசு முள்ளின் மையத் துல்லியமாய்

பூக்கொண்டும் போகலாம்

திக்கெட்டிலும் திறந்தே வைக்கலாம்

பூட்டலாம்

திறவுகோல் மறந்த உலோபிக்குத் திறன்பிக்கவில்லை

கடலின் கதவு

உருண்டைப் பாறைமீது பாசி படிந்த கோட்டை

அந்தரத்திலிருந்து கடலில் விழுந்த வண்ணமாய்

நிறுத்துங்கள் ரெனே மகரித்

உரைநடை எழுதத் தெரியாதவனும்

பெயர்ந்த மொழி சரளிக்காதவனும்

விதேசி பாஷையில் லகு கிடையாது இவனுக்கு

இருப்பினும்

இக்கடையோரும்

தென்னாடு உடைய சிவனும்

கால்வைக்க அனுமதியும்

கரையில் நுரை விரித்து


040கடலின் காருண்யம்

என்னை நானே தொலைத்துக்கொண்டு

தேடவேண்டிய முகாந்திரம் இருந்தும்

புரட்டிப் புரட்டிக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறது

என்ன வேண்டும்

என்பது எனக்கே தெரியாமல் அலைக்கழிய

இந்த சமுத்திரத்தின் குவளை விளிம்பிலிருந்து

புவி ஈர்ப்பு உதறிய தக்கையாய் மிதந்து வரும்

சமயம்

தற்கொலை செய்துகொள்ள வந்த

அயற்கடல் திமிங்கிலத்தைப் புரட்டும் அலைகள்

சரம் பட்டாசுகளை உயர்த்தி வீசி வெடித்து

பறைக் கொட்டுகள் சுதேசிச் சாராய முருக்கத்துடன்

என் மரிப்பினை

நாடகித்து நிம்மதித்தவர் மரண பீதி பெற

அவதரித்தலின்

அத்தியாவசியம்

திறக்கப்படும்

ஏழு கதவுகள்

எல்லைகளை ஏளனிக்கும் புயற்பருந்து

அலை நீராடிய எருமைகள் திரும்பும் நேரம்

நீ பெண்ணாகத்தான்

என்றும் விரித்த படுக்கையில்

என் அருகாமையில்

மிக.


040கடலும் கடவுளும் பெண்

பெயர்ப்பு மொழியில் உதிர்க்க முடியா உப்புத் தாவரத்தை

எழுதுவதாகிறது அலை உடைந்த கடல்

எழுதப்படாதிருப்பவை

பூமியின் சிகரங்கள் தோற்கும் தன் வயிற்று மலைகள்

உஷ்ண நீரோட்டப் பெருஞ்சாலைகள்

தாவரமா ஜந்துவா

சொல்வதற்கியலாது

ஒடிந்தால் குருதி வெண்மை ஒழுகும் பவளப் பாறைகள்

மின்சார ஈல்களின் பாம்புச் சவுக்குச் சொடுக்கு

மனக் கணக்கின் சமன் கனவுகளைத் தவறாக்கும்

தீவுகள் உறுத்தும் நிஜம்

திருடிவந்து தெப்பம் கட்டி

வளர்க்கும் மானுடரின் செயற்கை முத்துகள்

தைத்தவுடன் விஷத்தின் சாவு நொடி நொடியாய்

துடித்து உயரும்

நங்கூரப் படிமத் திருக்கை மீனின் முள்

நீ அறியாததையா எழுதிவிடமுடியுமா

நேற்றின் நிழல்களை

இன்றின் இசைவுகளை

சர்வ நில்லாமை மிக்க அம்மையே

பாலித்தருள் தெரிந்தும் தெரியாமலும்

கதிரியக்கக் கப்பல்களின் மூன்று சமாதிகள்

உன் கருவறைக்குள் செலுத்தி நாளாகிறது

கருப்பை அழற்சி கடவுளுக்கு இல்லை

ஒலியின்றி எழுத முடியும்

கத்தலின்றி பாட முடியும்

பரிசுகளைக் கைம்மாறு ஆக்காது

தொடர்ந்து தத்தம் செய்யும்

முத்தக் கடவுள்

040கடல் வீடு-ஓர் அறிக்கை

கடல் ஒரு வீடாகுமெனக் கற்றதில்லை கனவிலும்

குடியிருப்போ கல்கூடோ இன்றி

எட்டடிக் குச்சுக்குள்

இருந்ததாயிருக்கும் பழக்கம் காரணம்.

பெயர் தெரியாக் கொடிகள் வரியோடிப் போர்த்திய

மணல் முற்றம்

சோடியங்களில் இருந்து சொட்டும்

செங்கல் நிறப் பனித்திரை

உம் துவாலை பற்பசை மாற்று உள்ளாடை

தலைவாரும் காற்று

நிமிஷத்திற்கு இருமுறை கலைக்கும் திருத்தும்

காலைக்கடன் மாலை உடன் எங்கெங்கிலும் விரும்பியவாறு.

நிதமும் புத்திய அறைகள்

நுரையீரல் பலூன் நிறைந்து விரியும் தூய பிராணன்.

கூரை தலைதான் அன்றேல் விரித்த குடை

கூரையற்றது குட்டிச்சுவர் என்பவர்

முகத்து மீசை வழிகிறது கூழாக.

நிலவின் நித்திரைக் காலத்தும் உச்சத்து முத்திரையிலும்

கால் கொண்ட அறைகள் நகர்ந்துவிடும் பின்னுக்கு.

அலைகள் அன்பளித்த தெளிவு

செங்கற்கள் கல்லாது.

மீன்கள் உம் பசிக்கு

மீதமும் உண்டு கடல்பாசி.

காலி செய்ய அச்சுறுத்தல் இல்லை

கார்மழைதான் எச்சுறுத்தும்

அறிக்கை என்பதையும்

அறியாது அலைகிறது கடல்.

அறிந்த மொழிகளை எண்ணிக் கணக்கு வைத்திருப்பதில்லை அது.

040வண்ணப் புகைப்படத்துக் கடல்

இந்தப் புகைப்படத்தில் எழுதியிருப்பது

எனது கடல் அல்லவென்று சொல்வதியலாது எனினும்

சிவந்த நீர் அலைகள் இவை நீலம் மறந்தவை

என்பது தவிர யாதான கடல்போல் தான் தோன்றுகிறது

தரைக்குத் தூண்டிலிடும் அடர்த்தி மிகும் தென்னை ஓலைகள்

அறுந்த சூரியன் நனைந்து கொலையுண்டாயிருக்கும் அலைகள்

குற்றுத் தாவரங்கள் அழிபட்ட மொட்டைக் கரை

இதுவல்ல எனது

மாக்கடலின் வலது விலாவில் ஏதோ ஒன்றில்

அது இருப்பது நின் சுயம்போல் நிச்சயம்

இலையுதிர்கால கைச்சாலையின் சருகுகள் பெருக்கி

தூய்மை என்று அறிவிப்பு தரும் துன்பத்தை உவக்காதபோது

இது எப்படிக் கடல் வீடாகும்

எருமைகள் கோடிட்டுச் சென்ற மூத்திரத் தடம்

அலைகட்குத் தெரியாமல் அழித்து நிரவப்பட்டிருக்க

அபரிமித நேரத்தில்

இது மானுஷ்யம் கழன்ற தொட்டில்

காகிதத்தை அசைபோடும் தார்த்தாரி மாடுகள்

பவுண்டில் அடைக்கப்பட்ட பிறகு பதிப்புற்ற

செயற்கைக் காட்சியில்

படுத்த இடத்து மணல் மடிப்பும்

நேராகி நிற்கிறது

மனிதர் குரலைப் பாவனை செய்யும்

பறவையோ பூச்சியோ

இதில் சுற்றம் பெறவில்லை

பச்சை ஒட்டுப் பாலித்தீன் போர்த்திய குப்பத்துக் குடிசையின்

இம்மியும் பதிவாகாத கச்சிதத்தில்

குவிமையக்காரனின் தொழில் நேர்த்தி இழிவாகிறது

கட்டுமர ஒடிசல்

கயிற்றுத் துண்டுகள்

ஓட்டை நைலான் வலைகள்

தோணி நிற்றலின் கோணம்

எதுவும் அது போலல்ல

சர்க்கரை ஒவ்வாத நாவில் டன் கற்கண்டு

இது என் கடலும் கரையும்

ஆகாது

தகாத கீதமானாலும்

என் கோணல் மணல் கடற்கரையைத்

தந்து விடல் தகும்.

040கடலின் விச்ராந்தி

முற்றிலும் முழுமை இத்துணைக் காலம் மறதியுற்று

சிக்காது

அலைகள் செய்யும் எச்சரிப்பு

கண்ணீரின் உப்பு

உதடுகள் வாங்கி நாவின் சுவை மொட்டுகள் பெற

இளகிழ்ந்துவிடும் சுயநல அரக்கனின் மனசும்

இனிக்கும் கனிமை காதுமடல் கூற

கள் ஒரு லஹரியாகக் குமிழும் உமிழ்நீரும் தெரிவிக்கவும்

புதுச் சாரலுக்கு சிலிர்ப்பூத்த புற்களாய்

தேகத்து மயிர்க்கால்கள்

எங்கே இருந்து வரப்போகிறதாம்

நீயின் இசைவிழைவும்

நானின் ஈதலில் தடங்கலும்

ஆன பெரும் பேறு அப்படி

வானத்து அலைக்கு மேல் சிமெண்ட் நிற மேகம்

அசுரன் வாய்ச் சிரிப்பு

விரிசல் உறும் மின்னல் சிமிட்டல்

இந்தத் தூறலில்கூட

உனக்குள் விதையுற்று முளைத்துக் கிளைத்துவிடுமா

சிறகு பறக்கும் மரம்

நின் விச்ராந்தியே என் குரல் பெறும் ஓய்வு

கடல் மலை விளிம்பிலிருந்து

ஏகிப் பறக்கும் பெயரற்ற பறவையின் ஏகாந்தமாய்

முடிவற்ற ஆழத்தில் முற்றற்று வந்து இறங்கும் மிதப்பாய்

என் உயிர் தேம்பித் தேறும்

விச்ராந்தியாய்

தூரத்து இடியின் பின்னணியில்

நீளும் சாலையாய்

இனியும் ஓர் உச்சம் இருக்குமே இனிக்கும்

040கடலின் மனநிலை மாற்றங்கள்

என்ன எழுத சொல்லி அழ

விக்கித்து விம்ம?

கடலின் தாட்சண்யமற்ற

கோரஸ் குரல்களில் என் பாடல்

கள்ளக் குரலாகி உப்புச் சிரிக்கிறது.

ஸ்ருதிதானா எனதென்ற ஐயம் எழும்.

ஒருமுறை மடியில் மற்றெல்லா அசேதனங்களுடன்

என்னையும் சிறை வைத்திருந்து

உறக்க ஓய்வுச் சாகரத்தில் கால் நனைகையில்

கரை மடித்து இடுப்பில் செருகச்

சரிந்து

புகை சீறிப் பதறவைக்கும்

வாகன அடர் சாலையில் நான் கிடக்க

எங்கே என நிதானங்கொள்ளுமுன் இல்லையில்லை

இப்போதிருந்து ஆட்டம் புதிதென்று

பிள்ளை விளையாட்டாய் அடம் கொண்டு

தன் தடத்தில் ஈர்த்து

விண்மீன்கள் பார்க்க மடிதர

சுருதி சேர கானம் ஊர

மடி உறுத்துவது பற்றி உணர்வற்றுப் போய்

ஆகாயத் திறப்பின் ஊடே சஞ்சரித்த

பிரக்ஞை திரும்புகையில் மட்டும்

புரண்டு முதுகாற்றும்

குழந்தையாய் எனை அமர்த்தி, கிடத்தி, நிறுத்தி,

கலைதலையைச் சீராக்கி

உறுத்தும் மணல் துகள்களை நாவால் துடைத்து

பசியறிந்து அனுப்பிவைக்கும்

பெப்சி உறிஞ்ச.

மீண்டும் கண்ணிமைப் பொழுதில்

அதன் பின்க் நிற மார்பில் பால் தேங்கி கனத்திருக்க

இதழ் குவித்து திரும்பி வரக் கேட்கும்.

அம்மணம் நிர்வாணம் பற்றிய சொல் ஆய்வில்

குன்றி மணி வித்தியாசம் பாராட்டும்.

எல்லா நானும் அளந்தும்

அமிழத் தெரியாதபோழ்து

நீந்துதல் கற்றல் பற்றாது

கதவு மூடிக்கொள்ள

கால் கொண்ட வழியில் என் கூடடைவேன்

இல்லை கார் கொண்டு.

கடல் என்றும்போல்

தன் வழியில் நின்று விடும்.


040கடல் பாய் விஷம் ஹிந்தோளம்

அலை எழில் கடையைப் பெற்று உப்புங்கடல்

கரையைத் தழுவுகையில் ஹிந்தோளமே

விஷமாகிப் பரவ

நுரைகளும் ஆலாபிக்கும்.

உயர் தாயின் மிகு தயாபரம்

புரிந்த உயிராயினும் நீ

பனைத்துனைப் பரிசுகளைத் திருப்பி விடுதவதை ஒப்பாதவை.

உன் சாதுர்யங்கள் செயல் மழுங்கும்.

அவற்றின் அதீதமும்

காலமும் தாளமும் கேட்டு மலர்கையில்

அச் ஷணத்து நவமணிகளை

இதழ் பிரித்தோ இரு கை குவித்தோ

ஏந்தி இருப்பாய் மெய்யாய்.

உன் இலைநிறத் தொப்பியும்

கால்களை மென் அணைப்பில் எடுத்துக் கொள்ளும் பூட்சுகளும்

பிலாஸ்டிக் டம்ளர்களில் பிடிக்கப்பட்ட பெப்சி ஊற்றுகளும்

வாபஸ் தர முடியாதவை.

பிணக்குகளை எப்படிக் கணக்கிட்டுக் காட்டினும்

தெளிந்துவிடுவாய்

விஷம் கேட்டு.

ராமனாதனோ மணி அய்யரோ போல்

உன் இசை மிஷினை நிறுத்தம் செய்தவுடன்

நெஞ்சுக் கூட்டினை

மண்டையின் திருகுகளை

வருடிக்கொண்டிருக்காதவை இவை.

உடல் உடை இடை மூச்சு மூளை

இவற்றில் ஆரஞ்சு நஞ்சு

கரை நீங்கிய பின்னும்

ஒளிரும் அறிவிப்புப் பலகையாகும்.

மறுத்த பின் மற்றொரு தரம்

இம்மடியில் இளைப்பாறுதல்

உனக்கு இனி? என்பதே சந்தேகம்தான்.

முள்ளை முள்ளால் எடுப்பதுபோல்

விஷத்தை விஷத்தால்.

040தாஓக் கடல்

துணை அணைப்பும் காலைக் குயிலின் திக்கல் குரலும்

நொந்த கந்தலின் பட்டுப்போலும் சாம்பல்.

எத்துணை அணைப்புத் தனித்ததோ

கடல் சிலிர்ப்பு கூடுதலாகும்.

செலவான இளமைத் தகிப்பு

நுரைத்து முற்றி வரும் நரைப் படலம்

கோரைக்கு ஒரு நாள் பாய் நினைவாக

சகித்தலுக்கு இட்ட புள்ளி முற்றினால் தகும்.

அணிந்தும் அணிவித்தும் துன்பித்த

முற்றைய நாள் மனச் சட்டகம் உதிரும்.

இகரமே தகித்து வரண்டு

உன் ஞாபகம் வளர்கையில் தீப்புண் கொப்பளிக்கும்.

கால் வாங்கி எஞ்சிப் போன முள் துணுக்கு

சீழ் மூட்டம் சுடுவிரல் தடவ

நோவும் இனித்த காலை இனி உதிக்கத் தயக்கமுறும்.

எந்த மணல் கோட்டையைத் தற்காக்க

அற்ப நுணுக்கத் திட்டம்

அறுபடும் சிலந்தி எச்சில் என

அன்பைக் கொண்டே வா

மறதி கொண்டிருக்கும் தூரத்தைத் தூர்க்க

கடவுளையும்

கட்புலனையும்

கட்டவிழ்க்கச்

சொற்றொடரில் அலையவதாரம் சற்றே

அக்கரத்தின் அகரமாகும்

கடல் இறுதி

புள்ளியற்றுத்

தா.

040கடலின் மறதி

அவ்வலைகள் அத்தினமே மறதியுள் புதைந்திருக்க முடியாது

இணைத்துணை இதுவல்ல என்றவை வீரிட்டபொழுது

காதலை வரிசையை கேளின் பூஜ்யத்திற்குக் குறைத்துவிட்டாய்

பக்கவாட்டு நகர்வில் சலியாத

நண்டுகள் புரிந்து கொண்டிருக்கும்

எண்ணெய்ப் பீப்பாய்களைக் கொண்டு வந்த கப்பல்

வெளிச்சமிட்ட விளையாட்டுப் பொம்மையாய் மிதந்த மங்கு மாலை

உலோகப் பருந்தாகும் ஜெட் உறுமலிலும் கூட

தன் சுருதி பிசகாது பீம்சேன் ஜோஷியுடன்

பாடிக்கொண்டிருந்தன நெருக்குருகி

தலைப்பிற்குள் புதைந்த முகத்தை அகற்ற மனமில்லை

குருதித் தாளமும் ஜோஷியின் தேஷ÷ம் மீன்வாடையும்

ஆற்றைத் தாண்டியும்

கேட்டுக்கொண்டிருந்தன

நுகர்வில் பதிந்துபோன நுரைமுகமும்

உயிர் கசிந்த உன் பாடலும்

கடலற்ற இற்றை நாளிலும்

தோணியில் மிதக்கத் தோதாயின

க்ளட்சுகளை மாற்றிக்கொண்டிருப்பினும்

தோணியை நகர்த்தும் துடுப்பின் ஸ்பரிசமே

இந்தத் தார்ச் சாலையை அலைக் குரலாய்

மாற்றிக்

கொண்டிருக்

கிறது.

040கடலோரத் தொட்டில்

முற்றுப்பெறா வாக்கியத் தொடர்களின் முற்றத்தில்

சொட்டும் புள்ளிகளாக ஆகாமல் இருக்கலாம்

ஆனால் தோல்வியை அகராதியில் பதிக்காத

தொடர் முற்றுகையில் ஈடுபட்டிருக்கும்

அலைகளின் முரணற்ற பாஷையில்

உனக்கான ஆறுதல் உண்டாகிறது

எல்லா நீயும் கிளைநதிப் பெருக்காகி உருகி வழிதலைப்

புரிகின்றன அவை

நேற்றில் விதையிட்டு இன்றுவில் பழுத்துவிடும்

பழங்களின் பாங்கினை அறிந்ததில்லை

சூத்திரங்கள் எழுதிய சாது வேண்டுமானால்

எழுதியிருப்பான் அவற்றுக்குப் புரிந்துவிடக்கூடாதென

தொடுதலில் ஊற்றுப் பெரும் உன் முழுமை

உன் செழுமை கைக் கற்றுப்பாட்டுக்கு உட்படினும்

நாணிய மணற் போர்வைகள் வீசி

உனை மறைத்துக் கொள்ள வரும் அலைகள்

மணற் துகிலினை பிரித்து உணர மீண்டும் தந்துவிடுகிறாய்

கடைசியாய்த் தாரை வார்த்து

இன்று என் பாரம் ஊடுருவ மணல் வழி நீ என்பினும்

செல் மறு செல்லாக

சொல் அடர் சொல்லாக

உன் உயிர்க் கிணற்றின்

தெளீர்ப் பளிங்கினை

உனதே எனதாக்க

நாள் தேடும் லேஸர்

ஊனமென நீ வருந்தும் மனதினை அழித்தெழுதும்

அதுவரை அலைகள் அசைவிக்கும்

இத்தொட்டிலில்

விட்டுச் செல்கிறேன் உன்னை.


040கடலின் மரகதம்

கனவில் வியர்த்து நினைவில் பரவும்

உறக்கம் துறந்த மறதித் தாவரம்

திரிந்த மாலைக்கும் அப்பால்

தொங்கும் தொடுவானில் ஊதாவின் தென்னம்பாலை

கிளிப்பிள்ளை நரிப் பேச்சு

தணல் பிழைத்தெழுந்த தன்னுடலைச் சவம் எனக்

கூறுபவன் இருப்பான் இல்லை

என்பின் எண்ணித் திருகிய தலைகள் எக்கோடி

எழுந்து உயிர்த்த ஒற்றை முலை சிலிர்த்த சூரியகாந்தி

கோணிய நாணல்

புல்லும் ஒருகால் மூங்கில் மற்றதில் சோறுடைத்து

சொற்போரே மற்போர்

தேள் கண்டது திகட்டும் பிழம்பு

விண்ணை உடைத்து வெளிக்குள் கைநீட்டில்

தொடுபடும் பால் சுரபி கள் மண்டலம்

கட்டுடைத்தும் பிளவுறாச் சொற்படலம்

நிற்கும் நில் என்றால்

சரியும் வேல் ஒன்றால்

எங்கிருந்தோ ஊடுபாயும் களர் நிலத்திலும் கத்தரிப்பூ

காற்று மாற்றி மாற்றிச்

சிரித்துக் கூறினாலும்

கூறப்படாததே

கூறப்பட்டது

மலையடிவாரத் தொட்டிலில்

எட்டிப் பாராது நின்ற

கடல் ஏரி

கழுத்தின் மரகதம்.

040கடல் சார்ந்த பாலம்

இதழ்கள் உலர்ந்தும்

வாழ்வு நகர்கிறது

பூ வீழ்கையில் மின்னலின் ஷணம்

கபாலம் பிளக்கக்

கங்குகள் மங்க

வாழ்வு குளம்பு ஒலித்துப் போகிறது

நிறங்கள் நீர்க்கக் கான்க்ரீட் இறுக

அல்லது அப்படித்தான் சொல்கின்றனர் அவர்கள்

நம்மைச் சுற்றி உயர்ந்திருக்கும்

வேறுபட்ட கோடைப் பருவங்களின் புற்கள்

வெளிர் மஞ்சளாகும் காற்றில்

அடர் செங்கல் இரவு சஞ்சரிக்கு முன்

நரகரின் நரகல்கள் கால்வாய்களை அலங்கரிக்க

கடந்து செல்கிறோம்

மணல் ஒத்த மாதா கோயிலை.

கோர்க்கப்படாத வலது கையில்

உன் மார்மீது சிலுவை இடுகிறாய்

நானோ பிக்ஷாடன மூர்த்தி

யுகாந்திர மறதியில் இருந்து

நம்மைத் தாங்கும் மணற் புடைப்பின்

அடியாழத்தில் இளம் யுவதியின் எலும்புகள் சிலிர்க்கும்

உன் உடல் வாசமோ

என் மார்பின் வியர்வையோ

கிளர்ச்சியின் தளிர்க்காரணங்களில் ஒன்றாகலாம்

மலர்ந்த இடிபாடுகளுக்கு இடையில்

நாம்தான் நடந்து

மறுபக்கத்தை இணைக்கும் பாரமின்றி

ஆள்காட்டி விரலெனத்

துருப்பிடித்து இற்று நிற்கும்

பாலத்தைக் கடக்க முயல்கிறோம்

கழிமுகத்து நீர் ஆடியில்

அலைகிறது உன் பயம்

நாக்கும் இதழ்களும் பாலமாகும்

அச்சமயம்

கடல் இருவரையும் இணைக்க

கல் மீன் நீந்தத் தொடங்கும்

040கடலின் சீர்திருத்தம்

கடலைச் சீர்திருத்தச் செல்வோம் நிலவின் பின்புறம்

வாரிய தலையைச் சிலுப்பிச் சிணுங்கும்

மணல் வியர்த்தணைத்த மட்கிய சங்கும்

கண் நிரப்பும் மனம் வழிய

மழை முடிவுத் தோற்றுவாய்

உப்பரித்த காற்றில் தலைநிமிரும் புராதனக் குடியிருப்பில்

சவங்கள் உயிர்த்தாற்போல்

தோட்டத்துக் கதவில் உறைந்துபடர் மனிதச் சட்டகம்

தானா கேள்

கதிகலக்கம் நிற்பட

நிற்பவன் கல்தானே

அலைகள் கூறிய பொய்யை

செய்வதற்கில்லை நம்பிக்கையின்மை விசாரணை

உன் கூந்தல்

என் பூகோளப் பரப்பில்

விழும்

விழுதுகளாகும்

மறுக்கத் தெரியாத மண்

உன் அடர் வழி நினைத்துக் கலங்கும்

தொலைவு தொலைந்துகொண்டிருக்கும்

கடுகாய்ச் சிறுக்கும் மஹா விருஷம்

அகண்ட வருஷம்

ஒரு சாண் இடுப்பில் ஒடுங்கிவிடும்.


040மஹா மௌனக் கடல்

கடலின் சாளரக் கண்ணாடிகள் சர்வமும்

நொறுங்கி நொதிக்கின்றன

உனக்குப் புரியாதது அல்ல அதன் பிரயாசை

ஆகர்ஷணம் வெப்பம் மௌனம் இப்படியாக

தளும்பாது கை இரண்டில்

சோதனைக் கூடத்து அதிகவனம்

ஏந்துகையிலும்

சுழற்சியில் பைத்தியம் பிடித்து

தீராத பாடலைத்

தீர்த்து விடத் தேடுகிறது

அதன் ‘மஹ்ஹா’ மௌனம் குறித்து

முதிர்ந்த கவிஞன் எழுதியது

புரிந்ததா எவனுக்கும்

என்றும் தெரிந்தபாடில்லை

என்றுதான்

குறுமுலைப் ஸ்பரிசமும் காம்புகளைச் சுழன்று முகிழ்க்கும்

ஹார்மோன் துளிகளும்

இன்னும் கரைகடந்து இனிக்கின்றன

என்கிறாய் என்பினும்

உன் பூம்பாரம் எழுதப்படாது கனக்கிறது

பட்டுவிட்டால்

பற்றிவிட்டால்

கழுத்தில் தொங்கும் பாறை எனச் சொல்வாயோ

அறியேன்

தாகம் தகிக்கும்

தீர்த்தலின் தவித்தலின்றி

சிவனை நினைத்துக்

கர்ஜிப்பதாகும் சிற்சில அலைவரிகள்

சந்திப்புக் கோடுகள்

மையப்பட்டு நோயறுக்கையில்

இருபத்து கைகள் உடையோனே கலைஞனும் ஆக

அவன் எதிரி புலைஞன் ஆவான்

முத்தும் சங்கும் உடம்பு வெடித்த ரப்பர் செருப்பின் ஒற்றையும்

மனிதக் கழிவும் நைலான் மீன்வலையும்

நீயும் யாவும்

நானும்

ஒன்றும் இல்லை

அதற்கு

ஒன்றுமே

040கடலும் மகளும்

(மகள் தன்யாவுக்கு)

உன் நினைவகலப் பார்க்க

மீண்டும் முகத்துடன் பொருத்திக்கொள்கிறேன்.

உன் வயதுச் சிறுமி யாரோ வலியில் விளித்த குரல்

உனதாய்க் கேட்க

பதைக்கும் மனம்.

உன் முகம் நோக்க முயன்றும் முயன்றும்-

இப்பொழுது

என்ன விளையாட்டு விளையாடிக்கொண்டிருப்பாய்?

உன் மனதில் கீர்த்தனைகள்

மிச்சப் பதியன்கள்

மழலைத்து முணுமுணுப்பாயோ?

புதிய உன் ஊஞ்சலில் பசியும் மறந்து பறப்பாயோ?

உன்மத்தமும் கள்வெறியும் என் நெஞ்சில்

நோகத் தொடங்கிவிட்டது பால் கட்டிய மார்பாக.

சொல் பொறுக்காத செல்வம் நீ.

உனக்கேயான ஷாந்திநிகேதனைச் சிருஷ்டித்து

திருத்தி, மாற்றி, திருப்திப்படுகிறேன்.

பீர்க்கங்கொடி என வளர்கிறாய்.

பொறுப்பற்ற தகப்பன்-

பட்டயம் மட்டும் எனக்கு நிலைக்கிறது.

எனக்குப் புரிந்துபட்ட கடலினை

உனக்கு அறிமுகப்படுத்தவில்லை.

பதைப்பும்

திசையற்ற கோபமும்

பயணத்தின் பாதுகாப்பின்மையும்

என்னைச் சீரழித்த காலத்தில்

நான் காட்டிய தங்க மணல் கடலும்

கடல் காக்கைகளும்

உன் பிராயத்தினால் மறந்துவிட்டிருக்கும்.

இரு கைகளிளும் உன்னை அள்ளி எடுத்த நாள் நகர்ந்து

இன்று என் மன இணையாக

காலோரம் அலைகள் விளையாட

முடிவே இல்லாத பீச்சில்

முடியும் வரை

உன் பிஞ்சுக் கை பற்றி

அவ்வளவு அழகாயில்லாத

இந்தக் கரையிலும்

கடல் கற்போம்.

040கடல் இடை மலைகள்

கரையில் உவர் மணல்

ஆடல் புரிந்து ஆடினார்

ஒருவர்

அரைகெழு கோவண ஆடையில்

பாம்பு இரைக்க

இலங்கை மன்னன்

இருபது தோள் அறுபடும் கதிபட

இளமை கைவிட

பிறகு ரேயும் பாலசரஸ்வதியும்

உடம்பைத் தொலைவித்து

அரணிலா வெளியில்

அண்டமே பூண்டாக

அங்கமே ஓர் அணுவாக

அதையும் மண்ணுக்கு ஆக்கி

ஆடவும்.

அரும்பும் செவிட்டுச் சூரியன்

குருதி கொதிக்கும் அலைகள்

கடல் இடை மலைகள்

அலை உளர் மென் புயல்

உமை முலை அவர் பாகம்

இருளாய கரையில்

அருளாகும் நின் தேகம்

எண்ணற்ற வண்ணத்து LED

ஒளிரும் என் அகம்.

பிரம்மராஜனுடன் ஒரு உரையாடல்/Conversation with Brammarajan/G.Murugan,Pazhani Vel, Rani Thilak


பிரம்மராஜனுடன் ஒரு உரையாடல்*

(*இந்த உரையாடலின் சில முக்கியப் பகுதிகள் நண்பர் தாஜ் தனது தமிழ்ப்பூக்கள் வலைப்பதிவில் ஏற்கனவே பதிவு செய்துள்ளார். 
அவருக்கு என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்.முழு உரையாடலை இங்கு பதிவுசெய்கிறேன்.  நண்பர் ஜீ.முருகனுக்கும் எனது நன்றி)

12-12-2005 அன்று மாலை 6.00 லிருந்து இரவு 9.00 மணி வரையிலும் மறுநாள் காலை 7.00 லிருந்து 9.00 மணி வரையிலும் இரண்டு அமர்வுகளில்,

தருமபுரியில் பிரம்மராஜனின் இல்லத்தில் இந்த உரையாடல் பதிவு செய்யப்பட்டது.
உரையாடியவர்கள்: ஜீ.முருகன், பழனிவேள், ராணிதிலக்


conversatins with brammarajan

பழனிவேள்: நீங்கள் எழுதத் தொடங்கிய காலத்தில் உங்களுக்கு பின்புலமாலக இருந்த எழுத்துக்கள்…

பிரம்மராஜன்: கவிஞர்கள் என்றால் தருமுசிவராமு, சுந்தர ராமசாமி, நாரணோ ஜெயராம், தி.சு.வேணுகோபால் இவர்களைச் சொல்லலாம். குறுந்தொகையை முழுசாகப் படிச்சிருந்தேன். நற்றிணை பாதி படிச்சிருக்கேன். ஆரம்பத்தில் படிமம் சார்ந்த கவிதைகளைத்தான் எழுதினேன். அப்படி எழுதும்போது மொழி தளர்வா இருந்துவிடக்கூடாது, சொல் தேர்வு கச்சிதமாக இருக்கவேண்டும் என்ற சிக்கனத்துடன் எழுதுவேன். யாருடைய கவிதை போலவும் என்னுடைய கவிதை இருந்துவிடக்கூடாது என்ற பிரக்ஞைதான் மொழி இப்படி அமைவதற்குக் காரணம்.

ப.வே: பிரமிளோட மொழிக்கும் உங்களுடைய மொழக்கும் என்ன வித்தியாசம்?
பிர: பிரமிளோட மொழிக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லை. ஏன்னா அவர் மொழியில எந்தப் பரிசோதனையும் செய்த மாதிரி தெரியல. பல அர்த்த தளங்கள்ல இரண்டு வார்த்தைகளோட அருகாமையில ஏற்படக்கூடிய உருகல்-என்னுடைய கவிதையில பார்க்கலாம். 83-வரைக்கும் என்னோட கவிதை எளிமையாத்தான் இருந்தது. ஞாபகச்சிற்பத்திலதான் மொழி ரீதியான சோதனைகளைச் செய்ய ஆரம்பிச்சேன். இது வலிந்து செய்யப்பட்டது கிடையாது. நெருக்கடின்னு சொல்லலாம். ஒரு வார்த்தைக் கொடுக்க வேண்டிய அர்த்தத்தை கொடுக்காத பட்சத்துல வேறொரு வார்த்தைய பக்கத்துல வச்சி இரண்டையும் உருக்கி அதனால் உருவாகக்கூடிய புதிய அர்த்த தளத்தை ஏற்படுத்தறது. இது மாதிரி கவிதைகள் ஞாபகச்சிற்பத்தில இருக்கு. அதனோட உச்சம் புராதன இதயம். இவ்வளவு சோதனைகளை ஒருத்தர் தொடர்ந்து எழுதிக்கிட்டிருக்க முடியாது. கொஞ்சம் தளர்வா எழுதவேண்டியிருந்தது. பிறகு கலந்துதான் எழுதியிருக்கேன். முழுசா பரிசோதனைகளை விட்டுட்டேன்னும் சொல்ல முடியாது. மஹாவாக்கியத்தில் மொழிபற்றிய கூடுதல் பிரக்ஞையோடுதான் எழுதியிருக்கேன். 85க்கு பிறகு நான் வாசித்த சித்தர் பாடல்கள் பின்கட்ட கவிதைகளுக்கு உதவியா இருந்திருக்கு.

ப.வே: சிலப்பதிகாரம்?

பிர: சிலப்பதிகாரத்தைப் படிச்சிருக்கேன் என்று சொல்வது நேர்மையான கூற்றாக இருக்காது. மனசுல படும் இடங்களைப் படிச்சிட்டு போயிருக்கேன். ஆனா குறுந்தொகைய எந்த கவிதைய கேட்டாலும் ஞாபகப்படுத்திச் சொல்ல முடியும். இப்பவும் நற்றிணையையும் குறந்தொகையையும் படிச்சிக்கிட்டுதான் இருக்கேன்.

ப.வே: நற்றிணையில இருக்கிற பலதளத்தன்மைதான் காரணமா?
பிர: ஆமாம், இன்னிக்கு சிம்பாலிஸத்துல சொல்லியிருக்கிற விஷயங்களை அதில் சொல்லியிருக்காங்க. இரண்டு குறியீடுகளைச் சொல்லி மூனாவதா இருக்கிற குறியீட்டை நம்மையே விளங்கிக்கொள்ளச் செய்றதுதான் அதனோட விசேஷம். இரண்டாவதா அதனோட நிலவெளி.

ராணிதிலக்: ஆரம்ப காலக்கவிதைகள்ல உணர்ச்சி பிரதானமா இருக்கு, பிற்காலக் கவிதைகள்ல அறிவோட ஆதிக்கம் அதிகமா இருக்கு. இந்த மாற்றத்திற்கும் உங்களுடைய மொழி இறுக்கம் அடைஞ்சதுக்கும் தொடர்பிருக்கா?
பிர: மனசு-அறிவுன்னு பிரிக்க முடியும்ன்னு தோணல. நான் சிந்திக்கறப்ப உணர்வும் அறிவும் ஒரே நேரத்திலதான் செயல்படுது. ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி உணர்வு ரீதியா அணுகும்போதே என்னோட காரண அறிவும் சேர்ந்துதான் இயங்குது. இசையைக் கேட்கும்போதும் இதுதான் நிகழுது.

ரா.தி: நம்மோட அனுபவத்திற்கு மொழி கிடையாது. ஏன்னா இது காண் வழியா நடக்குது. ஆனா எழுதும்போதுதான் மொழியோட தேவை இருக்கு. அப்ப அனுபவத்தோட உணர்வை எந்த அளவுக்கு மொழியில் மாற்றம் செய்ய முடியுது?
பிர: காட்சி வழியா சிந்திக்கிறது ஒரு முறை. பெரும்பாலும் இதை மொழிப்படுத்துவதில்லை. ஒரு கனவை சரியா சொல்ல முடியலேன்னு சொல்றோம். வெறும் காட்சிய அடுக்கிகிட்டுப் போக முடியாது. அதற்கு இணைப்பு கண்ணி தேவை. இந்த கண்ணிகள் மொழியிலதான் இருக்கு. இங்கதான் அறிவு தேவைப்படுது. அரூபமா சிந்திக்கிற ஒரு முறை இருக்கு. இது மொழியில நிகழற ஒன்னு. அப்படி உருவாகிற கவிதைகள் சிந்தனையோட அடிப்படையே இல்லாம இருக்கும். சில வார்த்தைகள் சேர்ந்து வாக்கியமா ஒலிச்சிகிட்டே இருக்கும். இதுக்கு காட்சி ரூபமே கிடையாது.

ரா.தி: மரத்தை கவிஞன் கவிதையில ‘தரு’ன்னு எழுதறான். ஏன் மரம்ன்னே எழுதலாமே.
பிர: நம் தினசரி மொழிக்கும் கவிதையில பயன்படுகிற குறியீட்டு மொழிக்கும் அடிப்படையிலேயே வித்தியாசம் இருக்கு. ஒரு கண்ணாடி மாதிரி கவிதை மொழி செயல்படாது. அப்படி செயல்பட்டதுன்னா அங்கேயே கவிதையோட தோல்வி ஆரம்பிக்குது. கலையோட தோல்வியும் ஆரம்பிக்குது. கவிதையில மொழி என்பது ஒளிவிலகல் மாதிரி செயல்படுது. இதப்புரிஞ்சிக்கிட்டா கவிதையையும் புரிஞ்சிக்கலாம். கவிஞனையும் புரிஞ்சிக்கலாம். இரண்டுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் புரிஞ்சிக்காமப் போனதுதான் கவிதையோட புரிதல் பற்றிய பிரச்சினைக்கு காரணம். இவர்களால் உரைநடையையும் கவிதையையும் பிரிச்சி பார்க்க முடியல. யதார்த்தத்தில பார்க்கிற மரம் வேற கவிதையில இருக்கிற மரம் வேற.

ஜீ. முருகன்: உங்கள் கவிதை உருவாகி வரும் விதம்பற்றி உங்களால் சொல்ல முடியுமா?

பிர: சுதந்திரமா இருக்கிற ஒரு நபரை நோக்கி ஒரு கவிதை எழுதுறேன். அந்தக் கவிதை ஒருமையில விளிக்கப்பட்டிருக்கு. ‘வா இரு போ’. இப்படித்தான் அந்த கவிதை எனக்கு வந்தது. இதை எப்படி கொண்டு போகறதுங்கறதான் விஷயம். இது ஒரு பெண்ணை நோக்கிய விளிப்பா, ஒரு ஆணை நோக்கிய விளிப்பான்னு விளங்கல எனக்கு. ஆனால் என்கிட்ட இருக்கும்போது நீ எப்படி இருக்கலாம்ங்கிறதுதான் இது. ‘வா இரு போ’ இதை எழுதும்போது இருக்கிற நெகிழ்வு இருக்கு பாருங்க இதுதான் அந்த கவிதையோட இசை. இசை ரூபத்திலதான் அந்த கவிதைய பார்க்கிறேன். இந்த வாக்கியத் தொடரை கடைசி வரியில மாத்தி அமைச்சிட்டேன், ‘இரு வா போ’ என்று. இதுக்கு தூண்டுதலா பட்டிணத்தாரோட ஒரு பாடல் இருந்திருக்கு. அங்கிருந்துதான் இது உருமாறி வந்திருக்கணும். இதை எப்படி கவிதையில கொண்டுபோயிருக்கேன்னா, ஒரு தென்னை நெற்று வந்து ஈரமான பூமியில விழறதா அதைக் காட்சி படுத்தியிருக்கேன். தென்னை நெற்று எவ்வளவு பிடிமானத்தோட அந்த மரத்துல இருக்கும்? எப்ப வேணும்ன்னாலும் அது விழுந்துடும். அப்படித்தான் நீ என்னோட உறவு வச்சிக்கணும் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கு. பட்டும் படாம இருக்கிற உறவை அந்த கவிதைசொல்லி சொல்றார். இதை அறிவார்த்தமா செய்யும்போது ‘வா இரு போ’ என்பது வேறுவிதமா செய்யப்படுது. இதை அறிவார்த்தமான கவிதைன்னும் சொல்லலாம். ஆனால் ஏகப்பட்ட உணர்ச்சிகள் உள்ள கவிதை.

முரு: ஒரு கவிதைய எழுதத் தொடங்கும்போதே அந்தக் கவிதையைப்பற்றிய ஒட்டுமொத்தமான வரைவும் உங்களிடம் இருக்கா?
பிர: முன்பு சொன்னது போல ஒரு வரி மட்டுமே உருவாகியிருக்கும். அந்த ஒரு வரி முழு கவிதையா ஆகக்கூடிய வாய்ப்பும் இருக்கு. முழு கவிதையா இருந்தும் எழுத முடியாம போற வாய்ப்பும் இருக்கு. அந்த முழு கவிதையும் நம்ம மனசுக்குள்ள ஒருவிதமா இருந்து காகிதத்தில் முடியும்போது வேறு விதமா இருக்கும். காரணம் காகித்தில் எழுதும்போதே ஒரு வார்த்தை திசை திருப்பி கூட்டிக்கிட்டு போயிடும். அந்த அனுபவத்தையேகூட மாற்றி அமைச்சிடும். பொதுவா கவிதை திட்டமிட்ட மாதிரி முடியறதில்லை. அதை எழுதும்போதே மனசுல நடக்கிற ரசவாதத்தாலக்கூட அது மாறிடக்கூடும்.

முரு: புராதன இதயம் தொகுப்பில் கடைசியா மூன்று நீள்கவிதைகள் எழுதியிருக்கீங்க அதன் கட்டமைப்புபற்றி சொல்ல முடியுமா?
பிர: சுமாரா நூறு வரிகளைக் கொண்ட கவிதைகள் அவை. இது மாதிரியான கவிதைகள் எழுதறதுக்கு அதிகமா சக்தி இருந்தாத்தான் சாத்தியம். இரண்டு மூனு கட்டமா அது உருவாகுது. பிற்பாடுதான் அதற்கான இணைப்புகளை உருவாக்கிக்கிறேன். இந்த மாதிரியான நீள்கவிதைகள் உருவாகிறதுக்கான மனநிலை ரொம்ப வினோதமானது. அது சிக்கலான மனநிலையும்கூட. மொழிரீதியான கவிதைதான் அது. உணர்ச்சிகள் ரொம்ப குறைவா இருக்கும். அதனாலேயே அதை அறிவார்த்தமான கவிதைன்னும் சொல்ல முடியாது. அதுல உள் சரடுகள் இருக்கு. நமக்குள்ள இருக்கிற எதிரொளிகளுக்கு பதில் சொல்வதா வேண்டாமான்னு அந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டுகிட்டே போறோம். பல சிறிய கவிதைகளை இணைச்சிகூட நீள்கவிதைகளை உருவாக்கலாம். இல்லேன்னா பல மனநிலைகளை இணைச்சிகூட ஒரு மனநிலையா செய்யலாம். இது ஒரு சவாலான காரியம்தான். அதை எவ்வளவு தூரம் திருப்தியா செய்திருக்கேன்னு இன்னும் சந்தேகமாத்தான் இருக்கு. இப்போது படிச்சி பார்க்கும்போது அதை இன்னும் திருத்தி எழுதணும்ன்னு தோனுது.
முரு: காவியங்களுக்கு தொடர்ச்சியான ஒரு கதை இருக்கும். இந்த நீள்கவிதைகளுக்கான தொடர்ச்சியா எதை எடுத்துச் செல்றீங்க?
பிர: நீள்கவிதைக்கு அடிச்சரடா இன்னைக்கி கதை இருக்க முடியாது. காரணம் கதை சொல்லல் என்பது நவீன காவியத்திற்கு பயன்படாது. Nikos Kazantzakis என்ற கிரேக்க எழுத்தாளர் ஹோமரோட ‘ஒடிசி‘ காவியத்தை அங்கிருந்து தொடங்கி 5000 வரிகள் எழுதியிருக்காரு. அவர் அதை கதையா கொண்டு போறதா சொல்ல முடியாது. நவீன ஒடிசியைத்தான் அவர் எழுதறார். கதையம்சம் கவிதைக்குத் தேவையில்லாத ஒன்று. ஆனா தமிழில் நிறையபேர் இந்த குளறுபடிகளை செய்றாங்க.
ப.வே: அந்த நீள்கவிதைகளுக்கு இடையில சில உரைநடைத் தன்மையிலான மேற்கோள் வரிகள் வருது…
பிர: கவிதையில உரைநடை குறுக்கிடலாம். நான் எழுதிச்செல்லும் மொழி இதைவிட அடர்த்தியானது என்ற ஒப்புநோக்கலாகவும் சொல்லலாம். இந்த ஒப்புநோக்கலேகூட கவிதைக்குள்ள இருக்கிற எதிரொளிகளாகத்தான் இருக்கு. ஓவியத்துல pastiche என்ற ஒரு வகை இருக்கு. வெட்டி ஒட்றது, கிரையான்ல வரையறது, வாட்டர் கலர்ல்ல வரையறது. அந்த மாதிரியான வேலையாத்தான் இந்த மேற்கோள்கள். அதில் சிலதை நானே எழுதினது. ஒருசில வெளியிலிருந்து எடுத்துக்கிட்டது. இது வாசகனை ஒன்ற விடாம அந்நியப்படுத்துறதாகவும் இருக்கு. கவிதைய விரைவு படுத்தவும் இதை பயன்படுத்தலாம்; தாமதப்படுத்தவும் பயன்படுத்தலாம். இன்னும் சொல்லப்போனால் ஓய்வெடுப்பதற்கான பிரதேசமாகவும் அது இருக்கு.

ரா.தி: உங்க கவிதைக்கான அடிக்குறிப்புகள் நிறைய வருது. அடிக்குறிப்புகள் இருப்பதால விட்டுட்டும் படிக்க முடியல. அப்படி படிச்சிட்டு திரும்பறதும் வாசிப்புக்கு இடையூறாக இருக்கு.

பிர: அது தவறுன்னு இன்னைக்கி உணர்றேன். அப்ப அவை உபயோகமா இருக்கும்ன்னு தோனுச்சி. அவை திசை திருப்பங்களாத்தான் அமையுது. குறிப்புகள் கவிதைக்கு உபயோகப்பட்றது கிடையாது. குறிப்புகள் இல்லாமலேயே கவிதையை ரசிக்க முடியும். எலியட்டின் ‘பாழ்நிலம்’ அடிக்குறிப்புகள் இல்லாமலேயே புரியுது. பின்னாடி வந்த பதிப்புகளில் அவைகளை நீக்கிட்டுத்தான் அவர் வெளியிட்டார். குறிப்புகள் இருந்தா கொஞ்சம் கூடுதலா புரிஞ்சிக்கலாம் அவ்வளவுதான். பாமர வாசகனுக்கு வேணா பயன்படாலம். நல்ல வாசகனுக்கு அது அவசியமில்லை.
ப.வே: நீங்க பாமர வாசகனுக்கா எழுதறீங்க?
பிர: கண்டிப்பா நான் பாமர வாசகனுக்கு எழுதல. தரமான வாசகர்களுக்கும், கவிஞர்களுக்கும்தான் எழுதறேன்.
ப.வே: புராதன இதயம் தொகுப்புல வெளி உலகத்தின் மீதான கோபம் அதிகமா புலப்படுது. இந்தத் தன்மை முந்தைய தொகுப்புகள்ல இல்லை. அந்த காலகட்டத்தில உங்களுக்கிருந்த மனநிலையா இது?

பிர: ஆமாம். எனக்கு நிறைய விமர்சனங்கள் இருந்தது. சமூகத்தின்மேல, நண்பர்கள் மேல, சக கவிஞர்கள், விமர்சகர்களின் கோட்பாடுகள் மேல எல்லாம். அதற்கான எதிர்வினையாத்தான் அந்தக் கவிதைகளைக் கொண்டுவரவேண்டியிருந்தது. அடிப்படையிலேயே நான் ஒரு எதிர்வினை செய்யக்கூடிய ஆள் என்கிறதாலதான் அதை செய்திருக்கேன்.

ப.வே: அது எந்த காலகட்டம்?

பிர: 85-லிருந்து 92-வரைக்குமான காலகட்டம். அப்பதான் கலைக்கோட்பாடுகள் அதிகம் விவாதிக்கப் பட்டது. மார்க்சியம், ஸ்ட்ரக்சுரலிசம் எல்லாம் தீவிரமாப் பேசப்பட்டது. அதே நேரத்தில கவிதைகள் பற்றிய குளறுபடிகளும் இருந்தன. அப்பதான் நான் எதிர்வினை செய்யவேண்டியவனா இருந்திருக்கேன். தனிப்பட்ட யாரையும் சாடாம பொதுவா இருக்கிற போக்குகளுக்கு, வாழ்வியல் நிலைகளுக்கு எதிர்வினையாற்றியிருக்கேன். கிண்டல் தொனியும் அதில கலந்திருக்கும்.
ப.வே: ‘புதிய கில்லட்டின்கள்’ கவிதைய அதற்கு உதாரணம் சொல்லலாமா?
பிர:ஆமாம். விமர்சகர்கள் மீதான கிண்டல்தான் அது. ஏன் செய்தேன்னா விமர்சனங்கள் என்பது சரியா புரிந்து செய்யப்படலே. ‘விடுமுறை விமர்சகன்’னு சொல்றது அதனாலதான். ஓய்வு நேரத்திலதான் அவுங்க இலக்கியம் செய்ஞ்சாங்க. அந்தக் கவிதைகூட தானே வடிவமைச்சிக்கிட்ட கவிதைதான். சம்பிரதாயமான ஒரு ஒழுங்கமைவு அந்தக் கவிதையில இருக்காது. உரையாடல் மாதிரிதான் இருக்கும். பலகுரல்கள் இருக்கு. பல கேள்விகள் பல பதில்கள் அதில பதிவாகியிருக்கு. இணைப்பு சரடு பல இடங்களில் கழட்டிவிடப்பட்டதால ஒருங்கிணைச்சிப் படிக்கிறதில கொஞ்சம் தடுமாற்றம் இருக்கும். பல குரல்கள் அதில பதிவாகியிருக்கு. இத பாலிபோனின்னு சொல்வாங்க. இந்தத் தன்மைய நீள்கவிதைகள்லேயும் நீங்க பார்க்கலாம். ‘புதிய கில்லட்டின்’ கவிதையில பல இயக்கங்களின் குரல் இருக்கு. அதற்கு எதிரான குரல்களும் இருக்கு. தமிழ் தேசியம்பற்றிகூட இருக்கு. பாரதிகிட்ட இருந்த ஒரு பரந்து பட்ட தன்மை பெரும்பாலும் இல்லேங்கிறதுதான் உண்மை. அந்த காஸ்மோபாலிட்டன் தன்மை தமிழ்ல இல்லே. மண் சார்ந்து இயங்கிற தன்மைதான் அதிகமா இருக்கு. ரஷ்யப் புரட்சியையும், பராசக்தியையும் இணைச்சிப் பார்க்கிறார் பாரதி. அவருக்கு பின்வந்தவங்ககிட்ட அந்த பர்ஸ்னாலிட்டிய நாம பார்க்க முடியறதில்லை. இசையும் கவிதையும் அவரிடம் இணைந்திருந்தது. அவருடன் ஒப்பிடணும்ன்னா ஆக்டோவியா பாஸைத்தான் சொல்லணும். இங்க ஒரு குறுகிய மனப்பான்மை இருக்கு. இது இயலாமையினால வர்றது. தாழ்வு மனப்பான்மையும் ஒரு காரணம். உலக அளவுல நடக்கிறத பார்த்துட்டு தளர்ந்து போயி எழுதறாங்க நிறையபேர். வெளியில இருக்கிறத விலக்கிட்டு எழுதணும்ன்னு நினைக்கிறாங்க. இப்படி இன்னிக்கி சுயமா இருந்திட முடியுமா? தீவிரமா உலகமயமாதல் நடந்துகொண்டிருக்கிற இந்த கால கட்டத்தில எப்படி முடியும்? ஒரு பூச்சி மருந்தை கடையில போயி வாங்கணும்ன்னா ஒரு மல்டிநேஷ்னல் கம்பனியோட பேரச் சொல்லித்தான் வாங்கவேண்டியிருக்கு. ஏன்னா உரங்களையும் பூச்சி மருந்துகளையும் அவன்தான் தயாரிக்கிறான். நீங்க எப்படி மண்சார்ந்து இயங்க முடியும்? வெறும் தமிழன்னு சொல்லிக்கிறதில என்ன அர்த்தம் இருக்கு? பிடிவாதம் தேவையில்லேன்னு நினைக்கிறேன். கட்டுக்கோப்பா இருக்கிற மொழி என்னைக்கும் தாக்குப் பிடிக்க முடியாது. தேவையான வார்த்தைகளை மற்ற மொழியிலேர்ந்து எடுத்துக்கிறதில எந்த தப்பும் இல்லேன்னுதான் நினைக்கிறேன். சமஸ்கிருத கலப்பால தமிழுக்கு எந்த ஊறும் நேர்ந்திடாது. இதனால நான் சமஸ்கிருதத்த ஆதரிக்கிறேன்னு அர்த்தமில்லை. சமஸ்கிருதம் தமிழிலிருந்து 2000 வார்த்தைகளுக்கு மேல எடுத்துக்கிட்டிருக்குன்னு சங்க இலக்கியதுல ஆதாரமிருக்கு. மொழியில உயர்வு தாழ்வு இல்லை. மொழிய பாதுகாக்கணும்ன்னா எழுதறது மூலமாத்தான் பாதுகாக்க முடியும்.

ப.வே: உங்க கவிதையில ஒரு மேட்டுக்குடிக்கே உரிய பிரபுத்தன்மையும் தெரியுதே.
பிர: நேர்மையான ஒரு பதிவுதான் என் கவிதையில இருக்கு. பிரபுத்துவ மனப்பான்மை இருக்குன்னா அதுமாதிரியான ஒரு வாழ்க்கைய நான் வாழ்ந்திருக்கேன். நிலம் சார்ந்த ஒரு கிராம வாழ்க்கை எனக்கிருந்தது. நான் எழுதற சின்னச்சின்ன விஷயங்கள், காட்சிப் படிமங்கள் எல்லாம் ஒரு விவசாயியோடப் பார்வையில இருந்துதான் கிடைக்குது. அப்படி எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்த ஒரு ஆள் பல தளங்களில் இயங்குகிறான். இந்தச் சிக்கலான தன்மை மேட்டுக்குடி மனப்பான்மையா வர்ற வாய்ப்புகள் இருக்கு. அத ஒதுக்கிட்டு எழுதறது நேர்மையான விஷயமா இருக்காது. நான் கேட்கிற இசை, படிக்கிற இலக்கியம் எல்லாம் என்னை வேற ஒன்னா மாத்தியிருக்கு. முந்தையை எளிமையான ஒரு வாழ்க்கைக்கு என்னால போக முடியாது. ஏன்னா அப்படி ஒரு சிக்கலான வாழ்க்கைய நான் தேர்ந்தெடுத்துட்டேன்.
முரு: சாஸ்திரிய சங்கீதம், நவீன ஓவியங்கள் மாதிரி வெகுஜனம் எளிதில் தொடமுடியாத ஒரு இடத்தில் உங்கக் கவிதைகளையும் முன்வைக்கறீங்கன்னு தோனுது.

பிர:நான் முன்னமே சொன்ன மாதிரி என்னோடது ஒரு கலவையான வாழ்க்கை. இதை ஒப்புக்கொள்ளும்போதே அதை சாதகமா ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கு. எனக்குத் தெரிஞ்ச உலகத்தைதான் பேசவேண்டியிருக்கு. இதுதான் நேர்மையாகவும் இயல்பாகவும் இருக்கும். எனக்கு அறிமுகமான ஒரு ஓவியத்தைப் பற்றியோ இசையைப்பற்றியோ அதனால எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களைப்பற்றிதான் நான் எழுத முடியும். இது எல்லோருக்கும் புரியும்ன்னு நான் நினைக்கிறதில்லை. ரெனே மேக்ரித் பற்றி கடல்பற்றிய கவிதைகள்ல வருது. கடல்பற்றிய கவிதைகளைப் புரிஞ்சதுன்னு சொல்றவங்களுக்கு ரெனே மேக்ரித்தைப் புரிஞ்சிதான்னு தெரியல. ஏன்னா அவரோட ஒரு ஓவியத்தில கடற்கரை, கடல் அலைகள், அந்தரத்தில ஒரு பாறை கடலை நோக்கி விழுந்துகிட்டிருக்கு, அந்த உருண்ட பாறை மேல ஒரு கோட்டை இருக்கு. ஓவியம்தான் கவிதையில வருது. இந்த ஓவியத்தை பார்க்காதவங்க கவிதையை எப்படி புரிஞ்சிக்கிறாங்கன்னு தெரியல. கவிதை உருவாகிறதுக்கு அந்த ஓவியம்தான் காரணம். வெகுஜனத்தை மறுதலிக்கிற போக்கு என்கிட்ட கிடையாது. அதற்கான அவசியமும் இல்லை. இரண்டாவது, கவிதை என்பது மென்னுலகம் சார்ந்த ஒரு கலை. இந்தக் கலையை நோக்கி வர்றவங்க அவசியமான சில முன்தயாரிப்புகளை செய்தாகணும். என் கவிதைக்குள்ள வரமுடியாம செய்யணும்ங்கிற நோக்கம் எனக்குக் கிடையாது. என் கவிதைய இப்படித்தான் சொல்லணும் என்கிற ஒரு திட்டம் வச்சிருக்கேன். அங்கதான் நான் இயல்பா இருக்க முடியுது.rene-magritte

முரு: ஒரு கவிதையை வாசிக்கிறதுக்கு பயிற்சி அவசியம் தேவையா?
பிர: ஒரு சாப்பாட்டை ரசித்து சாப்பிட்றதுக்குக்கூட பயிற்சி தேவை என்பது என் அபிப்பிராயம். Thomas Pynchon என்கிற அமெரிக்க நாவலாசிரியர் என்ன  சொல்றார்ன்னா நல்ல உணவை கண்டுபிடிக்கத் தெரியணும், ஒரு நல்ல மதுவை, வெகுமக்களுக்கான இசையை இனம்காணத் தெரியணும் இது கூட இல்லாதவன் நல்ல மனுஷனா இருக்க முடியாதுன்னு சொல்றார். இங்க சாஸ்திரிய சங்கீதமோ, ஜாஸ் இசையோ வர்ல. ரொம்ப எளிமையான விஷயங்கள்.

முரு: பயிற்சியே இல்லாம ஒரு நல்ல கவிதையை எழுதிட முடியுமா? இங்க சிலபேர் தான் எழுதற முதல் கவிதையே சிறப்பா பேசப்படணும்ன்னு நினைக்கிறாங்க.
பிர: எல்லோரும் பாராட்டக்கூடிய நல்ல கவிதையை ஒருவர் பயிற்சி இல்லாம எழுதவே முடியாது. நல்லக் கவிதைகளை எழுதுவதற்கு நல்ல கவிதைகளைப் படிக்க வேண்டும். பெரிய கலைஞர்கள்கூட இதைத்தான் சொல்றாங்க. உலகத்துல இருக்கிற பெரிய மாஸ்டர்களோட கவிதைகளைப் படிக்கணும்ன்னு சொல்றாங்க. அப்படிப்பட்ட கவிதைகளை வாசிச்சி அனுபவிக்காம எப்படி அது போன்ற கவிதைகளை எழுதமுடியும்? பயிற்சி இல்லாம இது சாத்தியமே இல்லை.
முரு: தன்னோட கவிதைகளையே அவங்க புறக்கணிப்பு செய்யணும்ன்னு சொல்றிங்களா?

பிர: ஆமாம். எழுதறது எல்லாத்தையும் பிரசுரத்திற்கு கொண்டுவரக்கூடாது. தானே ஒரு வாசகனா இருந்து வாசிச்சிப் பார்க்கணும். அப்படி படிச்சாத்தான் அதனோட தரம் என்னன்னு தெரியும்.
முரு: பெரிய மாஸ்டரான எஸ்ரா பவுண்ட், யேட்ஸ்கிட்ட கவிதைய கத்துக்கணும்ன்னு போறார். அப்படி ஒரு பயிற்சிக்கு இங்க இடமிருக்கா?
பிர: யேட்ஸ் பெரிய ஆளுமை. உலகத்திலேயே கவிதையைப் பற்றி யாருக்கும் தெரியாது. அந்த கிழவனுக்குத்தான் தெரியும். அதனாலதான் அவருகிட்டே போறேன்னு சொன்னாரு பவுண்ட். பவுண்ட் பலதளத்தில இயங்கக்கூடியவரு. ஐரிஷ் நாட்டார் கலைகள், புராணங்கள், நவீன இலக்கியம் என்று இயங்கக்கூடியவர். உலக இலக்கியத்திலும் அவருக்கு பரிச்சியம் உண்டு. அவருக்கு கபீரையும் தெரியும் தாகூரையும் தெரியும். இப்படி காஸ்மோபாலிட்டன் தன்மையுள்ள எஸ்ராபவுண்ட்ட திருப்தி பண்ணக்கூடியவர் யேட்ஸ். அப்படிப்பட்ட ஒருத்தர் கவிதைய கத்துத்தரலன்னாக்கூட இந்த வாழ்க்கைய ரசிக்க கத்துத்தரக்கூடியவர். அதனாலதான் அவர் தினசரி போயி அவரை சந்திச்சிருக்கார். பவுண்ட் அப்படி சாதாரணமா ஒருத்தரை சொல்லமாட்டார்.

ப.வே: உங்க கவிதைகளை வாசிக்கும்போது சைவத்தின் சாய்வு தெரியுதே…
பிர: ஊட்டியில இருந்தப்ப ஆழ்வார் பாடல்களை தொடர்ந்து படிச்சிருக்கேன். அதில இருக்கக்கூடிய எளிமை, அதே நேரத்தில் அடர்த்தி மனநெகிழ்வு இதெல்லாம் என்ன பாதிச்சிருக்கு. நம்மாழ்வாரைத்தான் பிரதானமா படிச்சேன். புராதன இதயத்தில் ஒரு வரியைக்கூட பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். வால்மீகி ராமாயணம் படிச்சிருக்கேன். திருவிளையாடல் புராணத்தைப் படிச்சிருக்கேன்னாலும் அதை ஒரு தத்துவ மரபா நான் கொண்டுவரல. மனுஷனாத்தான் சிவனை பாத்திருக்கேன். திருவிளையாடல் புராணத்தில வர்ற பல விஷயங்களை நான் கவிதையில பயன்படுத்தியிருக்கேன் அவ்வளவுதான்.

ப.வே: மஹாவாக்கியம் ஒரு நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு வந்த தொகுதி. அதில மனித நிராகரிப்புத் தன்மை தெரியுதே…
பிர: ஒரு குறிப்பிட கால கட்டத்தில நான் இலக்கியத்தோட எந்தத் தொடர்பும் இல்லாம இருந்திருக்கேன். அந்த காலகட்டத்தில மனித நிராகரிப்பு தோன்றியிருக்கலாம். மனித வெறுப்பு வராம இருக்கணும்ன்னு எந்த கட்டாயமும் இல்லை. மனித நேயமும் அப்படித்தான். அந்த காலக்கட்டதில நிறைய மரங்களை நட்டிருக்கேன். இதுபோன்ற ஒரு எதிர்வினைதான் மஹாவாக்கியத்தில பதிவாகியிருக்கு. வேலியைப்பற்றி ஒரு கவிதையை அதில எழுதியிருக்கேன். பிராஸ்ட்(Robert Frost) கூட ‘மென்டிங் வால்’(Mending Wall) என்று வேலியைப்பற்றி ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கார். வாழ்க்கைய திட்டவட்டமான வரையரைக்குள் கொண்டுவர்ற எல்லைப்படுத்துதல் என்ற இந்த விஷயம் ஒரு மனநிலையில் ஏற்படுது. பாதுகாப்புணர்வுக்கும் இந்த வேலிக்கும் சம்பந்தமிருக்கு. மஹாவாக்கியம் முழுக்கவே இயற்கையுடனான பிணைப்பு பற்றிய தன்மையை பார்க்கலாம். ஊட்டியில இருந்து கீழே வந்தபோது தட்பவெட்பம் சுத்தமா மாறியிருந்தது. அந்தச் செழுமை இங்க இல்லை. ஆனால் இந்த உலர்ந்த வாழ்க்கைதான் நமக்கு நிரந்தரம் என்கிற பக்குவம் எனக்கு இருந்தது. மஹாவாக்கியத்தில பலவிதமான கவிதைகள் இருக்கு. பரிசோதனைக் கவிதைகள், நெகிழ்வான கவிதைகள், உணர்ச்சிரீதியான கவிதைகள்.
ப.வே: மற்ற தொகுப்புகளைவிட இந்த தொகுப்புல வாசகனுடனான உரையாடல் லகுவாக இருக்கே?

பிர: ஆமாம், மஹாவாக்கியம் இந்தத் தேக்க நிலையயை உடைச்சிருக்குன்னுதான் தோணுது. புராதன இதயம் தொகுப்பை நிறையபேர் படிக்க முடியலைன்னு சொன்னாங்க. இப்படியாகறது கவிஞனுக்கேகூட வருத்தமளிக்கக்கூடிய விஷயம்தான். அதனால கவிதை சொல்லலை இன்னும் சரளமாக்கக்கூடிய மனநிலைக்காக காத்திருந்தேன். கடல்பற்றிய கவிதைகள் அதுதான். இது எளிமைப்படுத்தல் அல்ல. இலகுவாக்கல். வரிகள் தளர்வா இருக்கே தவிர கவிதை தளர்வா எழுதப்படல.
முரு: உங்களுடைய ஆரம்ப கால கவிதைகளிலிருந்து தொடர்ந்து கொண்டுவர்ற அம்சம்ன்னு எதாவது இருக்கா?

பிர: எனக்கு மிக நெருக்கமா இருக்கிற இசை. என் கவிதையின் கட்டமைப்பிலேயே அது இருக்கு. இரண்டாவதா ஓவியங்கள். நான் படிச்ச விஷயங்களுக்கான சில கேள்விகளும் அதில இருக்கு. அவையெல்லாம் வெறும் படிப்பறிவு சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் என்று குறுக்க முடியாது. சில மறைமுகக்குறிப்புகளையும் பயன்படுத்கறேன். இது புரியணுங்கிற அவசியம் இல்லை.

முரு: கவிதையோட ஆன்மீகம் என்ன?
பிர:கடவுள் இல்லாத ஒரு ஆன்மீகமாத்தான் பார்க்கிறேன். கவிதை எல்லாமே ஒரு உன்னத மனநிலையை நோக்கி செலுத்தக்கூடியதா இருக்கு. கவிதை படிக்கிற மனநிலை சாதாரண மனநிலை இல்லை. உரைநடைய எப்ப வேணா படிக்கலாம். கவிதையை அப்படி படிக்க முடியாது.

முரு: ஒரு இசையை கேட்கிற நிகழ்வோட ஒப்பிடலாமா?

பிர: ஆமாம். ஒரு இசையை கேட்பது மாதிரிதான் இதுவும். ஆனா ஒரு இசை அளவுக்கு கவிதை செயல்பட முடியுமாங்கிற சந்தேகமும் இருக்கு.
ப.வே: நீங்க பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாம் முல்லை, குறிஞ்சி நில வாழ்க்கை. உங்க கவிதை பிரதானமா வெளிப்படுத்தறது நெய்தல் நிலம், குறிப்பா கடல்…
பிர: இதைவிட விசேஷம் என்னன்னா நான் ஊட்டியில இருந்த காலகட்டத்திலதான் இந்த கடல்பற்றிய கவிதைகளை எழுதினேன். பார்க்கிறதுக்கு இது முரண்பாடாத்தெரியும். கடலோட அனுபவத்தை மிக அருகாமையில இருந்து பார்க்கிறதுக்கான சில வாய்ப்புகள் எனக்கு கிடைச்சது. ஒரு டூரிஸ்ட் மாதிரி பார்க்காம அங்கேயே இரண்டு மூன்று நாள் இருந்து வாழ்ந்து பார்த்திருக்கேன். ராமேஸ்வரத்துக்குப் பக்கத்துல மண்டபம்ங்கிற எடத்துல நடந்த ஒரு கேம்ப்ல கலந்துகிட்டேன். ஒரு வாரம் அங்க இருந்தேன். புட் அன்டு அக்கிரிகல்சர் அசோஸியேசன் என்ற குழுவோட சேர்ந்து கடல் பாசிகளை புரமோட் பண்ற ஒரு புராஜக்ட்ல கலந்துகிட்டேன். அப்பதான் கடலை அருகே இருந்து கவனிச்சது. உயர் அலைகள், தாழ்வலைகள் இதையெல்லாம் பார்த்தேன். அவங்க பயன்படுத்தற மோட்டார் படகை வச்சிகிட்டு அருகிலிருந்த தீவுகளுக்கெல்லாம் போயிருக்கேன். இது 80-90கள்ல. 80-85யில சத்யன் மங்களூர்ல இருந்தார். அங்க இருக்கிற பிரைவேட் பீச்சுகளுக்கெல்லாம் போற வாய்ப்பு கிடைச்சது. என்னோட கவிதை ஒன்னுல தென்னங்கீற்று தூண்டிலா இருக்கிற படிமம் ஒன்னு வருது, அது ஒரு பிரைவேட் பீச்சுதான். மங்களூர்ல இருந்து கோவாவுக்கு கார்ல போனோம். வாய்ப்புகள் இருக்கிற இடத்திலெல்லாம் தங்கிப் போனோம். இரண்டு மூனுநாள் இப்படி பயணம் செஞ்சிருக்கோம். இதுதவிர சின்னச்சின்ன கடற்கரைகளுக்கெல்லாம் போயிருக்கேன். கிழக்கு கடற்கரையில ஒரு பீச்ச கண்டு பிடிச்சிகிட்டேன். மனப்பாடுன்னு ஒரு இடம். மூனுமுறை அங்கப் போயிருக்கிறேன். கோயிலுக்கு ஒரு பக்தன் போறமாதிரி போவேன். அது ஆன்மீக மனநிலையைக் கொடுத்திருக்கு. அங்க இருக்கிற கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்து சூரிய அஸ்தமனத்தை பார்க்கிறது அலாதியான அனுபவம். அந்த அனுபவத்தை இன்னும் நான் பதிவு செய்யல. குளிரான ஒரு மலை உச்சியில வாழ்ந்துகிட்டு தொலைவா இருக்கிற கடல் மட்டத்திற்கு போறது வேறுபட்ட மனநிலைதான்.
நாங்க பார்த்த சில கடற்கரைகள்ல மனுஷங்களே இல்லை. வெறும் சவுக்குக் காடுகளும் தோணிகளும்தான் இருக்கும். குடியிருப்புகளே இருக்காது. இது அமானுஷயமான ஒரு அனுபவம். எப்படி ஒரு இசையையும் ஓவியத்தையும் கவிதைக்குள்ள இணைச்சி எழுதறேனோ அதுமாதிரிதான் முல்லை நிலத்தையும் நெய்தலையும் இணைச்சி எழுதிப்பார்க்கிறேன். இதை நான் பிரக்ஞையோட செய்றது இல்லை. என்னுடைய இயல்பாகவே அது இருக்கு. பனம்பழத்தைப்பற்றி எழுதியிருக்கேன். பனம்பழத்தை தேடித் தனியாப் போறோம். நாம் போறதுக்கு முன்னமே அந்த ஓசை கேட்டிருக்கும். சில சமயம் நாம திரும்பி வந்த பிறகு கேட்கும். இதெல்லாம் என்னுடைய அனுபவங்கள்தான். இது மேலைய நாடுகள்ல இருந்து பெற்றது இல்லை. பொங்கல் முடிஞ்ச காலங்கள்ல பண்ணப்பூ பூத்திருக்கும். வயல் வெளியில எங்க பார்த்தாலும் வெள்ளையா இருக்கும். மின்மினிப்புழுன்னு ஒரு கவிதையில எழுதியிருக்கேன். ஒரு நண்பர் ஏன் தவறா எழுதியிருக்கீங்கன்னு கேட்டார். அது புழுவா இருக்கிற காலத்திலேயும் பார்த்திருக்கேன். அப்பவும் அது ஒளி வீசிக்கிட்டுதான் இருக்கும். ஒரு விவசாயியோட கோணத்திலிருந்துதான் கரும்பு பூக்கிறதைப் பார்க்கிறேன். செண்டு மாதிரி அழகா இருக்கும். ஆனா அதுக்குப்பின்னாடி துயரம் ஒன்னு இருக்கு. அதை கவிதையில கான்சர் வந்த முலையுடைய பெண்ணை அணைக்கிறதையும் பூத்த கரும்பையும் இணைச்சி பார்க்கணும். நான் எழுதற பெரும்பாலான படிமங்கள் தினசரி வாழ்க்கையில எனக்குக் கிடைத்தவைதான். யானைச்சாணத்துல முளைக்கிற காளான் என்கிற காட்சி முதுமலைக்காட்ல பார்த்தது. குறும்பரோட ஒரு பண்டிகையப்ப முதல் நாள் பார்க்கிறப்ப அந்த சாணியில காளான் இல்லை. மறுநாள் திரும்பி வர்றப்ப காளான் பூத்திருந்தது.
முரு: ‘உன் பிஞ்சு கைபற்றி அவ்வளவு அழகாயில்லாத இந்தக் கரையிலும் கடல்கற்போம்’ ன்னு எழுதியிருக்கீங்க. இந்த கடல்கற்பதுங்கற விஷயத்தை எப்படி பிரயோகம் செய்றீங்க?

பிர: இந்த கற்றல் என்பது வள்ளுவர்கிட்ட இருந்து எடுத்துகிட்டது. கசடற கற்றல். நாம கடலை சரியா புரிஞ்சிகிட்டமான்னு ஒரு கேள்வி இருக்கு. நான் சரியா புரிஞ்சிக்காம இருக்கிறதாலதான் மகளோட சேர்ந்து கத்துக்கணும்ன்னு நினைக்கிறேன்.
முரு: மகாபலிபுரம் மாதிரியான ஒரு இடத்தை டூரிஸ்ட்டோட பார்வையில அப்படியே பதிவு பண்றது ஒன்னு இருக்கு. படைப்புல பதிவு பண்றது ஒன்னு இருக்கு. இதை நீங்க எப்படி செய்வீங்க?

பிர:பார்க்கிற அனுபவம் கவிஞனுக்குள்ள ஏற்படுத்தற ரசவாதம் ஒன்னு இருக்கு. அந்த ரசவாதம், அனுபவமும் மொழியும் இணையறதால வர்றது. வெறுமனே புகைப்பட காட்சிபோல அது பதியபட்றதில்லை. டாக்குமன்டேஷன் பண்றதில்லை. அப்படி செய்யறது தினசரி பயன்பாட்டு மொழியிலதான் வந்து சேரும். ஆனால் அது கவிஞனுக்குள்ள மொழிமாற்றம் அடையுது. இந்த ரசவாதத்தைதான் அவன் கவிதைகளில் செய்றான். இது வேறு ஒரு அனுபவம். பார்த்ததுக்கும் பதிவு செய்ததற்கும் இடையில பலவித மாற்றங்கள் நடந்திருக்கு.
முரு: டி.எஸ்.எலியட் பாரம்பரியமும் தனித்துவமும் கட்டுரையில புதிய படைப்பு ஒன்று வரும்போது அதற்கு முன்னிருந்த முழுமை சிறிதளதாவுது மாற்றம் அடையவேண்டும் என்று சொல்றார். உங்களுடைய நிலைப்பாடு என்ன?

பிர: போலச்செய்தலோ, தன்னுடைய படைப்பையே மறுஉருவாக்கம் செய்றதோ இந்த பாரம்பர்யத்துக்கு வந்து சேராது. பெரிய மரபுன்னு ஒன்னு இருக்கு. சாதனையாளர்கள் மட்டுந்தான் இந்த மரபை நிர்மாணம் செய்றாங்க. சிறந்த படைப்பு இதற்கு முன்ன எழுதின விஷயத்தையும் அதற்கு பின்னாடி எழுதப்போறதையும் மாற்றி அமைக்கணும். அந்த சக்தி அதுக்கு இருக்கணும். சாதனையாளர்கள்தான் இதைச் செய்றாங்க.

முரு: உங்களோட பாரம்பரியம்ன்னு எதைச் சொல்வீங்க? அதாவது உலக அளவுல இருக்கிற கவிதை இயக்கத்தில எதனோட தொடர்ச்சியா உங்களை பார்க்கறிங்க?
பிர: தமிழ்க் கவிதை மரபோட தொடர்ச்சியாத்தான் என்னைப் பார்க்கிறேன். உலக அளவுல வைக்கிற அளவுக்கு சாதிச்சதா நான் நினைக்கல. அப்படின்னா என் கவிதை வேறமாதிரி இருந்திருக்கும்.
முரு: உலக கவிதையோட தரத்துக்கு இருக்கணும்ன்னா அந்த கவிதை எந்தமாதிரி இருக்கணும்?

பிர: பரந்துபட்ட பார்வை கொண்டதா இருக்கணும். அதனோட அனுபவ வீச்சு கண்டிப்பா என்கிட்ட இல்லை. பெரிய கவிஞர்கள்ன்னு மதிக்கிறவங்க எல்லாம் குறிப்பா ஐரோப்பியர்கள், அமெரிக்கர்கள் எல்லாம் நிலையா ஒரு இடத்தில வாழ்ந்தவங்க இல்லை. ஒரு வேலையை தொடர்ந்து செய்துகிட்டிருந்த வங்க இல்லை. அவங்களோட வாழ்க்கை மாறுதலடைஞ்சிகிட்டே இருந்திருக்கு. அந்த வாழ்க்கைய வாழ்றவங்களாலதான் அதுமாதிரியான கவிதைகளை எழுத முடியும். நான் ஒரே மாதிரி சமச்சீரான வாழ்க்கை வாழ்கிறவன். எனக்கு கிடைச்ச எல்லைக்குட்பட்ட அனுபவங்களில் இருந்துதான் கவிதை எழுத முடியும். நான் தமிழ்மரபோட சம்பந்தப்பட்டவன் என்ற எண்ணம்தான் என்கிட்ட இருக்கு. இன்னும் தொல்காப்பியத்துல படிக்க பாக்கி இருக்குங்கிற நிலைதான் என் நிலை. எறும்புக்கு மூனு அறிவுன்னு சொல்றார் தொல்காப்பியர். ஆச்சரியமா இருக்கு. அதே மாதிரி சில குரங்குகளுக்கும் கிளிகளுக்கும் ஆறு அறிவு இருக்கலாம்ன்னு சொல்றார். அன்றைக்கு உயிரியல் அறிவு இந்த அளவுக்கு வளர்ச்சியடையல. என்னை பற்றி மத்தவங்களுக்கு வேணா வேற எண்ணம் இருக்கலாம். மேலைய இலக்கியங்கள்ல இருந்து அந்த காஸ்மோபாலிட்டன் தன்மையைத்தான் நான் எடுத்துக்கிறேன். என் கவிதையில இருக்கிற மேட்டிமைத் தன்மைதான் மிரட்சியைக் உண்டுபண்ணக்கூடிய வாய்ப்புகள் இருக்கு. இந்த எண்ணம் மேலோட்டமானதுன்னுதான் நினைக்கிறேன்.

முரு: மேலைய எழுத்தாளர்களோட ஒப்பிடணும்ன்னா உங்க கவிதைகள் யாருடன் நெருக்கமா இருக்கு?

பிர: நெரூடாவையும், ஆக்டோவியா பாஸையும் சொல்லலாம். காரணம் இந்த நாடுகள் இரண்டுமே பூமத்திய ரேகை நாடுகள். நமக்கு இங்க இருக்கிற தட்பவெப்பம், வேர்வை, கஷ்டம் எல்லாம் அங்கேயும் இருக்கு. இங்க கிடைக்கிற வெட்டிவேர் அங்கேயும் இருக்கு. அதிமதுர வேர் பற்றிகூட அவங்க எழுதறாங்க. அதே நேரத்தில அந்நியப்பட்டும் போயிட்றாங்க. அவங்களோட சர்ரியல் தன்மை. வெறுமனே லத்தின் அமெரிக்காவை பிரதிபலிக்கணும்ன்னு அவங்க எழுதினது கிடையாது. சர்வதேசத்தன்மை இருக்கும். அவங்க எழுத்து காஸ்மோபாலிட்டன் தன்மையா மாறுவதற்கு காரணம் பயணம் செய்திருக்காங்க. பல இயக்கங்கள பார்த்திருக்காங்க.
முரு: வடிவம், கவிதை சொல்லல் என்பதில் உங்களுக்கு யாரை நெருக்கமா சொல்வீங்க?

பிர: போலந்து நாட்டுக் கவிதைகள் நெருக்கமா இருக்கு. காரணம் அந்த உரையாடல் தன்மை. வார்த்தைகளோட வரிகளோட இறுக்கம் ஒரே மாதிரியா இருக்கு.
முரு: ஆத்மாநாமும் நீங்களும் ஒரே காலகட்டத்தில கவிதை எழுத வந்திருக்கீங்க. நண்பர்களா இருந்திருக்கீங்க. எப்படி வேறு மாதிரியான கட்டமைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தீங்க?

பிர: இது ‘பர்ஸனாலிட்டி’ சம்பந்தபட்ட விஷயம். அவருடைய ஆளுமை எளிமையானது. என்னோடது சிக்கலானது. அவர் எழுதின அரசியல் மனிதநேயக் கவிதைகளை என்னோட மொழியில் எழுதியிருந்தா இந்த அளவுக்கு வெற்றியடைஞ்சியிருக்காது. அதனால பிரக்ஞையோட ஊடுறுவக்கூடிய ஒரு மொழியில அவர் எழுதினார்.

முரு: பர்ஸ்னாலிட்டிதான் கவிதையோட கட்டமைப்புக்கு ஆதாரமா இருக்கா?
பிர:நிச்சயமா. கலைஞனோட மனம் எந்த அளவுக்குப் பண்பட்டிருக்கோ அந்த அளவுக்கு படைப்பும் நேர்த்தியாகவும் உன்னதமாகவும் இருக்கும். ஆளுமை ஒரு தளத்தில இருந்தா படைப்பும் ஒரு தளத்தில இயங்கும். அந்த ஆளுமை பல தளங்களில் இயங்கறதா இருந்தா படைப்பும் பல தளங்களைக் கொண்டதா இருக்கும்.
ப.வே: ஆத்மாநாம், பிரமிள், நகுலன், நீங்கள் யாருமே பின்னால ஒரு இயக்கமா மாற முடியலையே ஏன்?

பிர: வெறுமனே வழிபாட்டாளர்களால இது சாத்தியமில்லை. உண்மையா கவிதையை கிரகிச்சி சுவீகரித்தல் என்பது தமிழ்ல நடக்கிறதில்லை.
ப.வே: ஆனால் ஞானகூத்தன், பசுவய்யா இவுங்களை பின்பற்றுபவர்கள் நிறையபேர் இருக்காங்க இல்லையா?

பிர: அவங்களை இயக்கம்ன்னு சொல்ல முடியாது, வகைன்னு (டைப்புன்னு) சொல்ல முடியும். இயக்கமா மாறணும்ன்னா சமூக கட்டாயத்தாலதான் நடக்கணும். அந்தக் கட்டாயம் நமக்கு ஏற்பட்டதில்லை. யுத்த நெருக்கடி காலங்கள்ல இது ஏற்படும். இங்க சுதந்திரப்போராட்ட காலத்திலகூட அதை இயக்கமா மாத்தினதா தெரியலை. நெருக்கடிகளை உணராம கவிதையை செறிவாக்க முடியாது. அந்த வாழ்க்கைச் சூழல் இங்க இல்லை.
ப.வே: மாணவர்களுக்கு நவீன கவிதையைப் பரிச்சயப்படுத்தறதில கல்வித்துறையோட பங்கு குளறுபடிகள் நிறைஞ்சதா இருக்கே. ஒரு கல்வியாளரா உங்களுடைய அபிப்பிராயம்?

பிர:நம்முடைய கல்வித்துறை படைப்பிலக்கியத்திற்கு எதிரானதுதான். நான் சந்திக்கிற பல கல்வியாளர்கள் தினசரிகளைக்கூட படிக்கிறதில்லை. அவங்களுக்கு எப்படி இதைப்பற்றியெல்லாம் அக்கறை இருக்கும்? மூடின மனம் கொண்டவங்களாத்தான் இருக்காங்க. அவங்களால படைப்பு மனதை ஊக்குவிக்க முடியாது. அது எந்த துறையை சார்ந்தவங்களா இருந்தாலும் அப்படித்தான் இருக்கு. படைப்பு மனம் கொண்டவங்களை அவங்க ஆபத்தானவங்களாத்தான் பார்க்கிறாங்க. இவங்க எந்த மாதிரி பாடத்திட்டத்தை உருவாக்குவாங்க? படைப்புசக்தி உள்ளவங்களைப் பாடதிட்டத்திலேயே சேர்க்க மாட்டாங்க. காரணம் அதிகமா உழைக்க வேண்டியிருக்கும். ஒவ்வொரு வருஷமும் தமிழ் இலக்கிய வரலாறுன்னு ஒரு புத்தகத்தைப் பார்க்கிறேன். அதில் நவீன இலக்கியப் பகுதியைப் பார்த்தாலே உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிடும் அவங்களுக்கு ஒன்னுமே தெரியலைன்னு.
முரு: தமிழ்ல வானம்பாடிகள் இயக்கத்தைத் தவிர வேறு ஏதாவது இயக்கம் செயல்பட்டிருக்கா?

பிர: இல்லை. வானம்பாடிகள் மட்டுந்தான் இயக்கமா செயல்பட்டிருக்கு. அதற்கேகூட காரணம் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட தன்மை. யார் வேண்டுமானாலும் அதுபோன்ற கவிதைகளை எழுதமுடியும்கிறதுதான் பலரும் அதில இணையறதுக்குக்காரணம்.
முரு: உங்கள் கவிதை எதிர்ப்பார்த்த மாதிரி கவனிக்கப்படலைங்கறதுக்காக எப்போதாவது வருத்தப் பட்டதுண்டா?
பிர: இல்லை. காரணம் நான் பின்னால அது சரியா வாசிக்கப்படும்ன்னு நம்பறேன். என் கவிதையில கையாண்டிருக்கிற விஷயங்கள் எல்லாம் பரிச்சயமான ஒரு வாசகச் சூழல் அதை வாசிக்கும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கு. ஏன்னா இந்த தேக்க நிலை எளிமைபடுத்துதல் ரொம்ப நாளைக்கு நீடிக்காது. இது மாதிரி ஒரு நிலை எல்லா நாட்டு கலாச்சாரத்திலேயும் நடந்திருக்கு. ஒரு சுழற்சி நிலையில இதுமாறும்.

முரு: இடையில பத்துவருஷம் இலக்கிய செயல்பாடுகளுக்குள்ள வராம ஒதுங்கி இருந்ததற்கு என்ன காரணம்?

பிர: இந்த மௌனம் விரக்தியால ஏற்பட்டதில்லை. அது ஒரு மனநிலை. அதில எதையும் படிக்காமா இருக்கலாம், எழுதாம இருக்கலாம். இரண்டும் வேறுவேறு மனநிலைகள்.

முரு: சில எழுத்தாளர்கள் சில காலங்கள்ல எழுதாமலேயே இருந்திருக்காங்க, தூண்டுதல் இல்லாம. அதுபோல இதைச் சொல்லலாமா?

பிர: இத ஓய்வுன்னு சொல்லலாம். அதற்குப்பிறகு இன்னும் செறிவா எழுதிப்பார்க்கணும் என்கிற தயாரிப்பு காலம்ன்னுகூட சொல்லலாம். எழுத முடியாதுன்னு இல்லை.

முரு: நனவிலி மனதிலிருந்து கவிதை எப்படித் துவங்குது?

பிர: எனக்குள்ள ஒரு நீண்ட உரையாடல் நடந்துகிட்டிருக்கு. பெரும் அதிர்வுகளைக்கொண்ட உரையாடல் அது. அங்கிருந்துதான் ஒரு தீர்மானத்தோட என் கவிதையை தொடங்குறேன். நனவிலியை பின்பற்றிப் போறவங்களுக்கு இது எளிதா இருக்கும். அவங்களாலதான் அதை எளிதாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியும். மேலோட்டமான வாசகர்களுக்கு சிரமமாக இருக்கும்.

ப.வே: பாரதி இந்தத் தீவிரத்தை அடையறதுக்குத்தான் கஞ்சா மாதிரியான விஷயத்தைப் பயன் படுத்தினாரா?

பிர: இதை எக்ஸ்ட்டர்னல் எய்ட்ஸ்ன்னு சொல்லுவாங்க. பாரதி கஞ்சா பயன்படுத்தினார். S.T.Coleridge அபின் பயன்படுத்தினார். வயிற்று வலிக்காக ஆரம்பிச்சி பிறகு அதில ஒரு கவர்ச்சி ஏற்பட்டதால தொடர்ந்து பயன்படுத்த ஆரம்பிச்சார். அந்தப் பிரக்ஞை நிலையிலேயே கவிதை எழுதியிருக்கிறார். அற்புதமான கவிதை அது. முன்னூறு வரிகள் திட்டமிடுகிறார். ஆனா யாரோ வந்து கதவைத் தட்ற சத்தத்தைக் கேட்டு பிரக்ஞை திரும்பிடுது. நூறு வரிகள்தான் எழுத முடிஞ்சது. இதற்காக கடைசிவரைக்கும் வருத்தப்பட்டுக்கிட்டிருந்தார். இது மாதிரியான புறத்தூண்டுதல் இல்லாமலேயே இந்த போதை நிலையை அடைய முடியும். நான் கவிதை எழுதும்போது இதைத்தான் பின்பற்றிப்போறேன்.
முரு: டி.எஸ்.எலியட் படைப்பாளியை ஆளுமையா பார்க்காம, நுட்பமா வடிவமைக்கப்பட்ட ஊடகம்ன்னு சொல்றார். உங்க நிலைப்பாடு என்ன?
பிர: நிறைய படைப்பாளிகள் தன்னை ஒரு ஊடகமாத்தான் பார்த்திருக்காங்க. ஆந்த்ரே பிரேடன் கூட சொல்லியிருக்கிறார், அது என் வழியா நிகழ்துன்னு. ஆளுமை குறுக்கிடாம படைப்பை நிகழ்த்துவதற்கான வழியை உருவாக்கி தரணும். வான்கா கூட தன்னை அப்படித்தான் பார்க்கிறார்.

ரா.தி: ‘நான்‘ ங்கிற உணர்வு படைப்புக்கு அவசியமா?

பிர: கவிதையில இருக்கிற நான் கவிஞனோட நானா இருக்கக்கூடாது. கவிதை சொல்லியோட நானாத்தான் இருக்கணும். வேறு யாரோ ஒருவனுடைய நானை கவிஞன் தன்னுடைய நானா ஆக்கிக்கிறான்.

ப.வே: தனிச் சொற்களை அடுக்கிக்கிட்டு போகும்போது இணைப்புச் சொற்களைத் தவிர்த்திட்றிங்க. திட்டமிட்டு செய்றீங்களா, நனவிலி மனத்தோட வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்கவா?

பிர: திட்டமிட்டுச் செய்றதில்லை. தானாகத்தான் நிகழுது. இணைப்புச் சொற்கள் இல்லாம எழுதறதாலக் கூடுதலான ஒரு வேகம் கிடைக்குது. எல்லா நேரத்திலேயும் இது சாத்தியமில்லை. அது அபூர்வமான மனநிலையில கிடைக்கிற விஷயம். இரண்டு மூன்று கவிதையில எத்தனமில்லாமலேயே இதை செய்துபார்த்திருக்கேன். கவிதையோட வேகத்திலேயே அதை பிடிச்சி எழுதிகிட்டு போயிருக்கேன். இணைப்புச் சொற்கள் இல்லாத பட்சத்தில தனிச் சொற்கள் பிரத்யோகமா செயல்படத்தொடங்குது. இறுதிச்சொல் அடுத்த வாக்கியத்தோட தொடரை எடுத்துக்குது. இணைப்புச் சொற்கள் இருக்கிற வாக்கியத்தைவிட இது சுதந்திரமா இயங்குது.

ப.வே: தொல்காப்பியம் எப்படி உங்களுக்குப் பயனுள்ள விஷயமா இருந்திருக்கு?
பிர: ஒரு வருஷமாத்தான் படிக்கிறேன். வேறொரு பார்வை அதில இருக்கு. நான் எழுதறதுக்கு உத்வேகத்தைக் கொடுக்குது. வார்த்தை ஒழுங்கை, வடிவ ஒழுங்கை மாற்றி வேறுவிதமா எழுதிப் பார்க்கிறதுக்கான வாய்ப்பை உணர்றோம். கவிஞனுக்கான அடிப்படை அங்க இருக்கு. நவீன கவிஞனை இணைக்கிறதுக்கான சரடுகள் இருக்கு. இன்னைக்கி போஸ்ட் ஸ்ரக்சுரலிஸ்ட்கள் சொல்ற விஷயத்தை அவர் சொல்லியிருக்கிறார். அதை அரைகுறையாப் படிச்ச பண்டிதர்களால இணைச்சி சொல்ல முடியல. காரணம் பண்டிதர்களுக்குப் போஸ்ட் ஸ்ரக்ட்சுரலிஸம் தெரியாது. இருபதாம் நூற்றாண்டு இந்திய விமர்சனத்தோட தொல்காப்பியத்தை இணைச்சிப் பார்க்க முடியும். இன்னும் கொஞ்சம் நாள்ல நானே அதை செய்வேன்.
ரா.தி: உள்ளுறை, இறைச்சி என்பது போன்ற விஷயங்களை இன்றைக்கான அர்த்த தளத்துக்கு மாத்திக்க முடியுமா?

பிர: ஒரு குறியீடு இன்னொரு குறியீட்டுக்கு இட்டுச்சென்று இல்லாத இன்னொரு குறியீட்டை உள்ளுணர்த் துவதாக அதை எடுத்துக்கலாம். அதை ளசிம்பல்ஹ என்றுகூட சொல்லலாம். ஐன் ஆக்கர் என்கிறவர் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார். அவர் சொல்றார் சமஸ்கிருதக் கோட்பாடுகளுக்குப் பொருத்தமான கவிதைகள் தமிழ்ல இருக்குன்னு. அவுங்க முன்வைக்கிற உட்பட்சமான கோருதல் சமஸ்கிருதக் கவிதையிலேயே கிடையாதாம்.

ரா.தி: தமிழ் மரபுக்கவிதையில இருக்கிற பண் என்ற விஷயத்துக்கும் இந்துஸ்தானி கர்நாடக சாகித்தியங்களுக்கும் உறவு உண்டா? உங்களோட இசை ஈடுபாடு கவிதைக்கு எப்படி உபயோகமா இருக்கு?

பிர: இந்துஸ்தானிக்கு வரலாறு மிகக்குறைவு. கர்நாடக சங்கீதத்துக்கு முந்தியே தமிழிசை இருந்திருக்கு. கர்நாடக இசையோட முற்பட்ட வடிவம்தான் தமிழிசை. பண் எல்லாமே ராகங்கள்தான். இந்த ராகங்களுக்கு வேற பேர் இருந்திருக்கு. அதைக் கட்டமைப்பு ரீதியா வகைப்படுத்தினதுதான் கர்நாடக சங்கீதம். மேற்கத்திய நாடுகளோட இசையை ஒப்பிட்டாக்கூட தமிழிசைதான் முன்னாடி போயிருக்கு. தமிழிசையோட ஒப்பிடணும்ன்னா கிரேக்கம், லத்தின் மாதிரியான நாடுகளின் இசையை எடுத்துச் சொல்ல முடியுமே தவிர ஐரோப்பிய நாடுகள்லகூட சொல்ல முடியாது.

முரு: இதற்கான ஆதாரங்கள் இருக்கா?

பிர:இருக்கு. டாக்டர் ராமநாதன் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார். சிலப்பதிகாரத்தில தமிழிசை ன்னு. இன்னைக்கி இருக்கிற கர்நாடக இசைக்கு அடிப்படையே தமிழிசைதான்னு நிறுவியிருக்கிறார். இசையோட தியரிகளை நான் படிக்கிறதுக்குக் காரணம் எனக்குள்ள இருக்கிற சில குழப்பங்களைத் தெளிவுபடுத்திக் கிறதுக்குதான். நான் இசை கேட்கிற அனுபவத்தைத்தான் கவிதைக்குள்ள கொண்டுவர்றேன். இசையைக் கேட்பதற்கு தியரி அவசியமில்லை. இந்த உலகத்தைக் காட்சி ரூபமா அறியறதைவிட ஒலி ரூபமாகத்தான் அதிகம் பரிச்சயம் பண்ணிக்கிறேன். அதனாலதான் படிமங்களைப் பயன்படுத்தறதெல்லாம் முதல் தொகுப்பிலேயே நின்னுபோச்சி. காரணம் நாதரூபமாத்தான் இந்த உலகத்தை பார்க்கிறேன். நாதரூபமா வழிபட்ற ஒரு முறை இருக்கு. நாத உபாசனைன்னு சொல்றாங்க அந்த மாதிரியாத்தான் நான் எடுத்துக்கிறேன்.

ரா.தி: உங்க கவிதையில ராகங்களோட பெயர்களை அதிகமா பயன்படுத்தறிங்க…

பிர: அந்த ராகங்கள்லகூட சிக்கலான ராகங்களைத்தான் நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். மேலோட்டமான கல்யாணி ராகத்தை விரும்பறதில்லை. தோடி, காம்போதி போன்ற சவாலான ராகங்களைத்தான் நான் விரும்புகிறேன். பாடுறவங்களுக்கே அது சவாலாத்தான் இருக்கும். பயிற்சி இல்லாதவங்க காம்போதிய எடுத்துக்கமாட்டாங்க. ராவணன் சிவனை திருப்தியடையச் செய்து வரம் வாங்கக்கூடிய அளவுக்கு அந்த ராகம் இருந்திருக்கு. இந்தோலத்தை இரண்டு மூன்று கவிதைகள்ல பயன்படுத்தியிருக்கேன்.

ப.வே: ஒரு விமர்சகரா இந்த காலகட்டத்துக் கவிதைகளை எப்படி உணர்றீங்க?

பிர: கவிதை அதிகமா உருவாகிற காலகட்டம் இது. கவிதையின் தரம் ரொம்ப குறைஞ்சிருக்கு. 90களுக்குப் பிறகு தளர்வா ஆகியிருக்கு.
ரா.தி: இன்னைக்குக் கவிதை உரைநடையின் சாயலைக் கொண்டிருக்கே இதை எப்படி பார்க்கறிங்க?

பிர: பாரதி காலத்திலேயே இது தொடங்கிடுச்சி. வெகுஜனங்களுக்கு எளிமையா போய்ச் சேர்றதுக்காக இது தொடங்கப்பட்டது. ஆனால் இன்னைக்கி எழுதறவங்களுக்கு மாற்று வார்த்தை தெரியல, மரத்தை ‘தரு’ன்னு சொல்ற மாதிரி. அதனாலதான் இப்படி எழுதறாங்க.

ரா.தி: சிலர் உருவகம், உவமை, படிமம்ன்னு ஒரு குழப்பமான மொழியைப் பயன்படுத்தி எழுதறாங்க. இதுக்குன்னு ஒரு திருகலான மொழியை வச்சிருங்காங்க…
பிர: ஒருத்தரோட பாணியை அவர்தான் கண்டுபிடிக்கணும். வலிந்து உருவாக்கக்கூடாது. அப்படிச் செய்திருந்தா அதற்கடுத்தடுத்த தொகுதியில கண்டு பிடிச்சிடலாம். கவிதையில வார்த்தைகள் எப்படி இருக்கணும்ன்னா கவிஞன் போட்ட ஒரு வார்த்தைய வேறுமாதிரி மாற்றிப் போடமுடியாத மாதிரி அமைச்சிருக்கணும். அந்த வார்த்தையை எடுத்துட்டா வரிகள் உடைஞ்சி கொட்டிட்றமாதிரி அமைச்சிருக்கனும். அவன்தான் வெற்றி பெற்ற ஒரு கவிஞன்னு சொல்வேன். இப்படிப்பட்ட கவிதைகள் குறைவாத்தான் எழுதப்படுது.

முரு: இன்னைக்கி எழுதறவங்க எதுமாதிரியான கச்சாப்பொருளைப் பயன்படுத்தறாங்க?

பிர: கச்சாப்பொருள் குறைவாத்தான் இருக்கு. அவங்களோட அனுபவ அடுக்குகளைப் பொருத்துதான் இது அமையும். குறைச்சலான அனுபவங்களைச் சொல்றதுக்கு குறைந்த வார்த்தைகளே போதுமானதாக இருக்கு. அதனாலதான் உரைநடைத் தன்மைக்கு மாறுது. அனுபவங்கள் சிக்கல்படும்போது அது சிக்கலான வார்த்தை அமைப்பை நோக்கிப் போகுது. அடர்த்தி அதிகமாகுது.

ப.வே: மனிதன், இயற்கைன்னு பிரிச்சிகிட்டா கவிஞன் யாரோட குரலா நின்று பேசறான்?

பிர: பிளவுபட்ட ஆளுமைன்னு சொல்வாங்க. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட சுயமா உடைஞ்சி போறது. இதில் எந்த ஒன்றின் குரலாகவும் இருக்கலாம். ரொம்ப தெளிவா இருந்தோம்ன்னா கவிதையோட பரிமாணமே குறைஞ்சி போயிடும். முதலில் குரலை பதிவு செய்துட்ட பிறகு அதை அடையாளம் காணலாம். ஒரு வெட்டுக்கிளியோட குரலாக்கூட பேசலாம். ஆனா இன்னதுதான் பதிவு செய்றோம் என்ற பிரக்ஞை இல்லாமலேயே செய்யணும்.

முரு: உங்கள் பெரும்பாலான கவிதை முடியற இடத்தில திறந்ததா இருக்கு. இதை பிரக்ஞையோடுதான் செய்றிங்களா?

பிர: பிரக்ஞையோட செய்றதில்லை. ஆரம்பத்தில நிறுத்தல் குறி போட்டுகிட்டிருந்தேன். இப்ப அதைக்கூட போடுறதில்லை. வாழ்க்கையைப் போல கவிதையும் எங்கும் முடியாமத்தான் இருக்கு. இப்படி முடிக்கப்படாத சிம்பனிகள்கூட இருக்கு. ஒரு ஓவியம் எங்கே முடிவடையுது? ஒரு இடத்தில ஓவியம் வரையறதை நிறுத்தற மாதிரிதான் இதுவும். எங்கே தொடங்கப்பட்டதுன்னும் தெரியாது.
ப.வே: எழுத்தோட தீவிரமான மொழியில இருந்துட்டு வெளியில வரும்போது எப்படி உணர்வீங்க?

பிர: நம்முடைய சக்தியெல்லாம் உறிஞ்சப்பட்ட பின்பான ஒரு உணர்வுதான் அது. அதுல சந்தோஷமும் இருக்கு. அடுத்த படைப்பை எழுதறதுக்கு இன்னும் எவ்வளவு காலமாகுமோ என்கிற ஏக்கமும் இருக்கு.

ப.வே: இன்னைக்கி விமர்சனம்ங்கிறது தனிப்பட்ட தாக்குதலா இருக்கு. படைப்பாளியோட சொந்த விஷயங்களையெல்லாம் தொடர்புப்படுத்தியதா இருக்கு. படைப்பு வேற படைப்பாளி வேறையா?

பிர: நிச்சயமா. டி.எஸ்.எலியட் இதை ரொம்ப உறுதியாகவே சொல்றார். விமர்சனத்தை படைப்பாளியோட பர்ஸ்னாலிட்டி மேல வைக்கக்கூடாது. படைப்பு மேலதான் வைக்கணும்ன்னு. மேற்கே இது கடைபிடிக்கப்படுது. இங்க இருக்கிறவங்கதான் இதுமாதிரி வேலையை செய்றாங்க
.
ரா.தி: இந்த வரலாற்றுப் போக்குல இருந்து தன்னைத் துண்டிச்சிக்கிட்டு தனக்கான வரலாறு, தனக்கான அழகியல்ன்னு ஒன்றை ஒரு கலைஞன் ஏன் உருவாக்கக்கூடாது?
பிர: நமக்கு முன் வச்சிருக்கிற வரலாறு அரசியலால் கட்டமைக்கப்பட்டது. மறைக்கவேண்டியதை மறைச்சி சொல்ல வேண்டியதை சொன்ன வரலாறு. தீவிரமான ஒரு படைப்பாளி இதை மறுக்கணும். முக்கியமா கவிதை நிறுவப்பட்ட வரலாறை மறுக்குது.
முரு: வரலாறே தெரியாம நிராகரிக்கிறதுக்கும், தெரிஞ்சி நிராகரிக்கிறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு இல்லையா? இங்கே வரலாறு பற்றிய அக்கறையே இல்லாத ஒரு போக்கு இருக்கு.

பிர: வரலாறே தெரியாம எப்படி அதை நிராகரிக்க முடியும்? வரலாறு பற்றிய அக்கரைவேணும். முதல்ல அதைத் தெரிஞ்சிகிட்டு அலசி அதனோட குறைபாடுகளை நிராகரிக்கணும். உள்ள புகுந்து அதனோட குளறுபடிகளை பார்க்கணும். Thomas Pynchon என்ற நாவலாசிரியர் இரண்டாவது உலகப்போரில் நடந்தவைகளையே மறுதளிச்சி Gravity’s Rainbow -ன்னு ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறார். வரலாற்றையே மறுதளிக்கிற நாவல் அது.

ப.வே: இந்தியக் கவிதைன்னு ஒன்னு இருக்கா?

பிர: இல்லை. ஒவ்வொரு மொழிக்கும் அதற்கான நிலவெளின்னு ஒன்னு தனியா இருக்கு. நம்மால பிராந்திய ரீதியான கவிஞனாத்தான் இருக்க முடியுமே தவிர எல்லாத்தையும் அரவணைச்சிக்கிற ஒரு இந்தியக் கவிதையை எழுதறது கஷ்டம்.
முரு: பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி, சினிமா மாதிரியான பலம்வாய்ந்த ஊடகங்களை எப்படி பார்க்றிங்க?

பிர: இந்த ஊடகங்கள்ல இருந்து நூறு அடி தள்ளி இருக்கணும்ன்னு நினைக்கிறேன். எல்லா எளிமைப்படுத்தல்களும் அங்கதான் நிகழுது.

முரு: சிறுபத்திரிகை எழுத்தாளர்கள் பெரிய பத்திரிகையிலும் எழுதற அளவுக்கு முன்னேறி இருக்காங்க. இதை சாதகமான அம்சமாப் பார்க்கறிங்களா?

பிர: கவனிப்ப பெர்றதுக்காகத்தான் போறாங்க. அவுங்களோட எழுத்து மலினப்பட்டும் தளர்வாவும் மாறிடும். இரண்டு மூனு வருஷத்தில அவங்ககிட்ட படைப்பு எதுவும் பாக்கி இருக்காது.

முரு: படைப்பாளி அறவியலாளனா இருக்கணுமா?

பிர:ரொம்ப அடிப்படையான கேள்வி. பிளாட்டோ காலத்திலேயே கேட்கப்பட்டிருக்கு. ஏன்னா அழகுன்னு சொன்னாலே அது தார்மீகமா இருந்தாத்தான் அழகுன்னு ஒரு கொள்கையை முன்வச்சாரு. ஒவ்வொரு படைப்பாளியும் தார்மீக பண்புகள் கொண்டவனாத்தான் இருக்க முடியும். அவனுக்குத் தெரியாமலேயே அறவியலாளனா கட்டமைக்கப்பட்றான். ஒரு சமூக அம்சம் அவனுக்குள்ள இயங்குது. அதைத் தவிர்த்துட்டு அவனால போயிட முடியாது. இடதுசாரி எல்லையை தொடாமலேயே அறவியலாளனா இருக்கலாம்.

முரு: பெரிய கலைஞர்கள் என்று சொல்லப்பட்றவங்க ஒன்று மார்க்சியத்தை ஆதரிக்கிறவங்களா இருக்காங்க, இல்லேன்னா அதன்மேல் கடுமையான விமர்சனங்களை முன் வைக்கிறவங்களா இருந்திருக் காங்க. உங்களுடைய நிலைப்பாடு என்ன?

பிர: தத்துவார்த்தப் பின்புலம் ஒரு கலைஞனுக்கு அவசியம்ன்னு நினைக்கிறேன். எங்களோட ஆரம்ப காலத்திலே மார்க்சியத்தைப் படிச்சோம். விவாதிச்சோம். உள்ளூர் மார்க்சியர்களோட கருத்துகளைக் கவனமாக் கேட்டோம். எப்படி கவிதைக் கோட்பாடுகளை படிச்சோமோ அதே அளவுக்கு தத்துவார்த்த விஷயங்களையும் படிச்சோம். இதற்காக அதிக காலத்தை செலவிட்டிருக்கிறோம். அது எழுதறதுக்கு ஒரு தார்மீக உணர்வைக் கொடுக்குது. இந்த காலத்தில அது இல்லை. இல்லேங்கிறது முக்கியமான ஒரு குறைதான்.

முரு: இன்னைக்கி உலக அளவுல பிரச்சனையா இருக்கிற மதவாதம், அமெரிக்காவோட கட்டுக்கடங்காத தன்மை பற்றிய உங்களுடைய பார்வை என்ன?

பிர: பொறுப்புள்ள ஒரு குடிமகனா இதையெல்லாம் அக்கறையா நான் கவனிச்சிக்கிட்டுதான் இருக்கேன். ஆனால் என் படைப்புப் பிரதேசத்தைப் பாதுகாப்பா வச்சிக்கிறேன். இந்த மாதிரியான பாதிப்பில் சில நேரத்துக்கு நல்ல கவிதையும்கூட வரலாம். பெரும்பாலும் மோசமான கவிதைதான் வரும். தாராளமயமாதலால் இன்றைக்கு விவசாயிகளுக்கு எற்பட்டிருக்கிற நெருக்கடிகள் எனக்குத் தெரியும். ஜி.எம் கிராப் (ஜெனிட்டிலி மாடிபைட் கிராப்) பற்றியெல்லாம் பத்து வருஷமா படிச்சிகிட்டு வர்றேன். இஸ்ரேல் நாட்ல பருத்தி செடியில இருந்து வரும்போதே கலரா வர்ற மாதிரி கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க. சாயம் ஏற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை. அதனால ஏற்பட்ற விபரீத மாற்றங்களைப் பற்றியும் படிக்கிறேன். இதுமாதிரி பயிர்களால மற்ற பயிர்களுக்கு ஏற்படக்கூடிய பாதிப்புகளை படிக்கிறேன். மதவாதம் மாதிரியான விஷயங்கள்தான் நம்பிக்கையிழக்கச்செய்யுது. கஷ்டமா இருக்கு. மனிதன் மேலேயே நம்பிக்கை இல்லாமப் போகுது.


Lalgudi Jayaraman’s 75th Violin

Enhanced with Snapshots

lalgudi75thviolin

லால்குடி ஜெயராமனின் 75வது வயலின்

பிரம்மராஜன்

லால்குடி ஜி.ஜெயராமன் அவர்களை நேரில் பார்த்து நிதானமாக சில வார்த்தைகள் பேசும் வாய்ப்பு 1998ஆம் ஆண்டு ஒரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவின் போது வாய்த்தது. அவரிடம் ஒரு ஆட்டோகிராஃப் கூட வாங்கினேன். அச்சமயத்தில் அவருடைய இசையை நான் கேட்டதுண்டு என்று சொன்ன போது அவை சம்பிரதாய வார்த்தைகள் என்றோ முகமன் என்றோ அவர் நினைத்திருக்க வாய்ப்புண்டு. தீவிர இலக்கியக்காரர்களுக்கும் இசைக்கும் என்ன சம்மந்தம் இருக்கக் கூடும் என்றும் நினைத்திருக்கலாம். இசை, ஓவியம், இலக்கியம் ஆகிய கலைத்துறைகள் கொடுக்கல் வாங்கல் இன்றி தனித்தனியாக நிற்பது தமிழ்நாட்டில்தான். நான் லால்குடியின் இசையைக் கேட்கத் தொடங்கிய வருடம் 1982 என்று நினைக்கிறேன். பெரும்பாலும் சென்னையிலிருந்து விலகி தூரத்தில் குறுநகரத்தில் வசிப்பதால் நேரடிக் கச்சேரி கேட்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் குறைவு. தொடக்கத்தில் எல்.பி. ரெக்கார்டுகள் மூலமாகவும் பிறகு கேஸட் டேப்புகள் வழியாகவும் இப்போது சிடிக்கள் வழியாகவும் அவருடைய சங்கீதத்தைக் கேட்கிறேன்.
மேற்கத்திய இசைக்கருவியான வயலினை கர்நாடக சங்கீதத்திற்கு தகுந்தவாறு வாசிக்கும் முறையை மாற்றியமைத்து ஏறத்தாழ நம்மூர்க்கருவியைப் போல நாம் புழங்கி வருகிறோம். ஒரு கச்சேரியின் பிரதான பாடகருக்கான பக்கவாத்தியமாக (அ) துணை இசைக்கருவியாக இருந்த வயலின் 60களுக்குப் பிறகு கச்சேரியின் பிரதான வாத்தியமாக மாறியது. அப்படி மாற்றியவர்களில் மிக முக்கியமானவர்களில் ஒருவர் லால்குடி ஜெயராமன். இவருக்கு சமமாக வயலின் இசையில் சாதனை படைத்தவர்கள் என்று சொல்லக்கூடிய இன்னும் இருவர் எம். எஸ்.கோபாலாகிருஷ்ணன் மற்றும் டி.என்.கிருஷ்ணன்.
லால்குடி பல மூத்த குரலிசைக் கலைஞர்களுக்கும் (அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்கார், முசிறி சுப்பிரமணிய அய்யர், ஜி.என்.பாலசுப்பிரமணியன், மதுரை மணி அய்யர், சித்தூர் சுப்பிரமணிய பிள்ளை, எம்.டி.ராமநாதன், மதுரை சோமு, ராம்நாட் கிருஷ்ணன்) புல்லாங்குழல் இசைக்கலைஞர்களுக்கும் (டி.ஆர்.மஹாலிங்கம், என்.ரமணி) வீணை இசைக்கலைஞர்களுக்கும் (ஏமனி சங்கர சாஸ்த்ரி, மைசூர் தொரைசாமி ஐயங்கார், எஸ.பாலச்சந்தர்) பக்கவாத்தியம் வாசித்திருக்கிறார். ஆனால் பெண் குரலிசைக் கலைஞர்களுக்கு அவர் வாசிக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது. பாடும் பெண் குரலின் ஸ்தாயிக்கேற்ப வயலின் ஸ்ருதி சேர்க்கப்படும்போது வயலினுக்கே உரிய இனிமைச் செழுமையை இழந்துவிடுவதாக ஜெயராமன் கருதியது இதற்கான காரணமாக இருக்க முடியும்.

சாகித்யம் கர்னாடாக இசையில் மையப்பங்கு வகிப்பதாலும் மேலதிகமாக கச்சேரியே இசைப்பிரதியைச் சார்ந்திருப்பதாலும் ஒரு குரலிசைக் கலைஞர் குறிப்பிட்ட ராகத்திற்கான பாடல்(அ) கீர்த்தனையை முழுமையாகக் கற்ற பிறகே அதைப் பாடுகிறார். ஆனால் கருவியிசைக்காரர்கள் இப்படி ஒரு கீர்த்தனையைக் கற்காது காதில் விழுந்த ஸ்வரங்களை வைத்து இசையை நிகழ்த்துகின்றனர். ஆனால் லால்குடி ஜெயராமன் அப்படிப்பட்டவரல்லர். அவர் வாசிக்கும் எல்லா இசைப்பிரதிகளையும் குரலில் அவரால் பாட முடிந்த பிறகே அவர் அதை வாத்தியத்தில் வாசிக்கிறார். தொடக்கத்தில் பாடகராக கச்சேரிகள் செய்திருக்கிறார். வார்த்தைகளை அவருடைய வயலின் ஸ்பஷ்டமாக உச்சரிக்கும் திறன் மிக்கது. எடுத்துக்காட்டாக “தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை” என்ற ராகமாலிகையின் இரண்டாவது வரி மீண்டும் வாசிக்கப்படும் சமயம் இதை அவதானிக்கலாம். குரலிசையின் பாணியைப் பின்பற்றி கருவி இசையில் வாசிப்பதை ஹிந்துஸ்தானியில் “காயகி” என்கிறார்கள். அது போன்ற ஒரு சொல்லாக்கம் கர்னாடக இசையில் புழக்கத்தில் இல்லை. எனினும் ஜெயராமனின் வாசிப்பு பாணியில் பாதிக் குரல் அம்சமும் பாதி வாத்திய அம்சமும் இருப்பதாக இசை விமர்சகர் டாக்டர் என். ராமநாதன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஜெயராமன் என்ற வயலின் இசைக் கலைஞர் ஒரு இசைப்படைப்பாளராகவும் பரிண மித்திருக்கிறார். குறிப்பிடத்தக்க “தில்லானாக்கள்” மற்றும் “வர்ணங்கள்” போன்ற இசை உருக்களை எழுதியிருக்கிறார். கால நெருக்கடியுள்ள, அலுவல் மிகுந்த வாழ்க்கையில் இசை உருப்படிகளை எழுதுவதற்கு அவர் எப்படி நேரம் ஒதுக்கிக் கொண்டார் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வர்ணங்கள் கச்சேரியின் தொடக்கத்திலும் தில்லானாக்கள் இறுதியிலும் பாடப்படுகின்றன. 29 தில்லானாக்களையும், 13 ‘தான வர்ணங்களையும்’ 3 ‘பத வர்ணங்களையும்’ எழுதியிருக்கிறார். வசந்தா ராகத்தில் ஜெயராமன் எழுதிய முதல் “தில்லானா” ஜி.என்.பியின் முழு ஆமோதிப்பைப் பெற்றது. அவர் ஒரு சிறந்த குருவும் கூட. அவரது சகோதரி ஸ்ரீமதிக்கும் மகன் கிருஷ்ணனுக்கும் மகள் விஜிக்கும் வயலின் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறார். பல இசைப்பள்ளிகளுக்கு ஆலோசனைகள் அளிக்கிறார்.

லால்குடி ஜெயராமனின் வயலின் கச்சேரியை “ஸோலோ” இசைக்கச்சேரி என்று வரையறுக்க முடியாதென்பவர்கள் உண்டு. தொடக்கத்தில் ஜெயராமன் தன் சகோதரி ஸ்ரீமதியுடன் சேர்ந்து வாசித்தார். அவரது இக்கட்டத்திய இசை கூடுதலாக எனக்கு நிறைவளிப்பதாக இருந்தது. (ராம கதா என்று தொடங்கும் மத்யமாவதி, நாதலோலுடை (கல்யாண வசந்தம்), திலங் தில்லானா), பிறகு அவர் மகன் ஜி.ஜே.ஆர்.கிருஷ்ணன் மற்றும் மகள் விஜயலஷ்மி ஆகியோருடன் வாசித்தார். பிறகு அவர் தன் புதல்வர் ஜி.ஜே.ஆர்.கிருஷ்ணனைச் சேர்த்துக் கொண்டு பல கச்சேரிகளில் வாசித்திருக்கிறார். மேக்னா சவுண்ட் 1994இல் வெளியிட்ட ஒரு சிடி கேட்ட போது அவர் தன் புதல்வரை அனுசரித்து மொத்தமான இசையனுபவத்தில் அவரது பங்கின் அழுத்தத்தை குறைத்து விட்டாரோ என்ற மனப்பதிவு ஏற்பட்டது.

தீவிர இசை ரசிகரல்லாதோரும் அணுகும் விதமாக The Dance of Sound என்ற பெயரில் 1978ஆம் ஆண்டு ஒரு இசைத்தட்டு வெளிவந்தது. அவர் சொந்தமாய் எழுதிய தில்லானாக்களை The Dance of Sound என்ற பெயரில் ஒரு இசைக்குழுவுடன் (ஆர்க்கெஸ்ட்ரா) இணைந்து வாசித்தார். “தில்லானா” என்கிற இசை வடிவம் ஒரு நாட்டிய அரங்கேற்றத்தின் போது பாடப்படும் இன்றியமையாத இசை. கச்சேரியைப் பொருத்தவரை அது “லேசான” அயிட்டமாகக் கருதப்பட்டு கடைசியில் பாடப்படும். ஆனால் அவற்றைப் பிரதானப்படுத்தியது 8 தில்லானாக்கள் கொண்ட ஜெயராமனின் இந்த இசைத்தட்டு. இன்றைக்குக் கேட்டாலும் மனதில் மாயங்களை நிகழ்த்ததும் திறன் கொண்டவை. இந்த எட்டில் எனக்குப் பிரியமானவை மோகன கல்யாணி, தேஷ், துவிஜாவந்தி மற்றும் பஹாடி. இத்தில்லானாக்களின் கடினமான தாளப்பிரயோகம் மற்றும் ஸ்வரங்களைக் கையாளும் முறை தேர்ச்சி மிக்கவை. ஆரம்பகாலப் பயிற்சியாளனுக்கு இவை சிரமம் தரக்கூடியவை. என்றாலும் ஒரு கூர்ந்த ரசிகனுக்கு கலைஞானத்தின் வேறு அனுபவச் சாளரங்களைத் திறந்து விடக்கூடியவை. “ஆக்கெஸ்ட்ராவை” அவர் தன் துணைக்குச் சேர்த்துக் கொண்டது பற்றி அப்போது சில முணுமுணுத்த விமர்சனங்கள் இருந்தன-தீவிர இசையை அவர் நீர்த்துப் போக அனுமதித்து விட்டதாக. ஆனால் ஜெயராமனின் “தில்லானாக்களை” கேட்ட அனுபவத்தின் விளைவாய் கர்நாடக இசை ரசிகர்களாக மாறியவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையில் இருக்கக் கூடும். இது தவிர 1970இல் வெளிவந்த ஒரு எல்.பியில் அவரே எழுதிய “திலங்” தில்லானா இடம் பெற்றது.

1983 இல் வெளிவந்த South Meets North (An enchanting hour with Lalgudi G.Jayaraman &Ustad Amjad Ali Khan) என்ற இசைத்தட்டின் வழியாக உஸ்தாத் அம்ஜத் அலிகானுடன் சேர்ந்து கர்னாடக இசையின் வயலினையும் ஹிந்துஸ்தானி இசையின் சரோடையும் கேட்க வழிவகுத்தார் லால்குடி. 1மணிநேரத்திற்கான அந்த இசைத்தட்டில் மால்கோன்ஸ்-ஹிந்தோளமும் பூபாலி-மோஹனமும் இடம் பெற்றுள்ளன. வேலூர் ராமபத்ரன் மிருதங்கமும் ஷாபட் அகமத் கான் தப்லாவும் வாசித்திருக்கின்றனர். ஹிந்துஸ்தானி பாரம்பரியத்தில் இந்த இரு ராகங்களும் இரவு நேரத்திற்குரியவை. “ஜூகல்பந்தி” என்றழைக்கப்படும் இந்த “இசை சந்திப்பில்” இரண்டு கலைஞர்களும் ஒரு ராகத்தில் தளம் அமைத்துக் கொண்டு தத்தமது பாணியில் தனிப்பட்ட திசையில் பயணப்பட்டு இறுதியில் ஒன்றிணைகிறார்கள். வடக்கும் தெற்கும் இதில் இணைகின்றன ஆனால் பிணைவதில்லை. மூல அர்த்தப்படி “ஒரு ஜோடியைப் பிணைப்பது”தான் ஜூகல்பந்தி. ஒரே குருவிடம் இசை பயின்ற இரண்டு குரலிசைக் கலைஞர்களும் கூட ஜூகல்பந்தி பாணியில் பாடலாம்.

ஒரு எல்.பியின் 20 நிமிடப் பக்கத்தில் பல சிறிய துக்கடாக்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த காலத்தில் விரிவான ஆலாபனைகளும் ஸ்வரப்பிரஸ்தாரங்களும் கொண்ட இந்த இசைத்தட்டு, கேட்பவனின் நிறைவை நீட்டிக்கக் கூடியதாய் அமைந்தது. ஹெச்.எம்.வி கம்பெனி இந்த இசைத்தட்டின் ஒரு பக்கத்தை வழக்கமான 20 நிமிடத்திற்கு மாறாக 30 நிமிடத்திற்கு பதிவு செய்திருந்தது. அன்றைக்கு அது பெரிய விஷயம். ஹிந்துஸ்தானி இசை குறித்து ஜெயராமன் கொண்டிருந்த விசாலமான அணுகுமுறையே இப்படிப்பட்ட ஒரு இசை சந்திப்பு சாத்தியமாகக் காரணமாக இருந்தது. ஹிந்துஸ்தானியில் பல வேறுபட்ட இசைக்கருவிகளுக்கிடையிலான ஜூகல்பந்திகள் சாத்தியமாகியுள்ளன. நான் கேட்டு அனுபவித்த முதல் ஜூகல்பந்தி அனுபவம் ஷிவ்குமார் ஷர்மாவும் (சந்த்தூர்) ஹிரபிரஸாத் சௌராஸி யாவும் (புல்லாங்குழல்)இணைந்து கொடுத்த ஒரு எல்.பியைக் கேட்டதுதான்.

தவிரவும் ஹிந்துஸ்தானி இசைக்கலைஞர்கள் அளவுக்கு கர்நாடக இசைக்கலைஞர்களின் “வாய்ஸ் கல்ச்சர்” இல்லை என்ற கருத்தும் ஜெயராமனுக்கு உண்டு. இசைக்கான மரியாதையை விட பக்திக்கான மரியாதை கர்நாடக சங்கீதத்தில் அதிகம் உண்டென்ற கருத்தும் கொண்டவர் அவர். அதிகமும் பிரதியுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ள கர்நாடக சங்கீதத்தின் நிலைமையை விமர்சனம் செய்பவராகவுமிருக்கிறார். பக்தியிலிருந்து விடுதலையடைந்தால்தான் கர்நாடக சங்கீதம் நவீனமாக முடியும் என்று தமிழவன் குறிப்பிட்டதையும் இங்கே நினைவுபடுத்திக் கொள்வது தவறில்லை.