டி.எஸ். எலியட் கவிதைகளின் நவீனத்துவம்/The Modernism of T.S.Eliot/Introduced (in Tamil) by Brammarajan

tseliot-2

டி.எஸ். எலியட்

டாமஸ் ஸ்டெர்ன்ஸ் எலியட் (Thomas Stearns Eliot) அமெரிக்காவில், செயின்ட் லூயியில் 1988-ல் செப்டம்பர் 6-ம் தேதி பிறந்தார். ஒரு வணிகனுக்கும், பள்ளி ஆசிரியைக்கும் பிறந்த குழந்தைகளில் டி.எஸ்.எலியட் கடைசி மகன். அவருடைய தாயார் கவிதைகள் எழுதுவார். அவர் தான் எலியட்டுக்கு எழுதுவதற்கு தூண்டுகோலாக இருந்தார்.

1906-ல் எலியட் ஹார்வார்டு பல்கலைக் கழகத்தில் சேர்ந்தார். எலியட்டின் ஆரம்பகால முயற்சிகளை அங்கிருந்த ஒரு இலக்கியப் பத்திரிக்கை வெளியிட்டது. 1910-11-ல் எலியட் ஹார்வார்டிலிருந்து விடுப்பு எடுத்தக் கொண்டு பாரிஸில் தங்கியிருந்த போது எழுதிய சில கவிதைகள் 1915-ல் தான் பத்திரிகைகளில் வெளியாயின. இந்த வருடங்களில் தான் எலியட் நகர வாழ்க்கையின் அசிங்கத்திலிருந்து பெறப்பட்ட படிமங்களால் ஈர்க்கப்பட்டார். பின்னால் அவை அவருடைய கவித்துவ முத்திரைகளாயின. 1914-ல் அவர் ஐரோப்பாவில் மார்பர்க் பல்கலைக் கழகத்தில் சிறிது காலம் படிப்பதற்காக வந்தார்.முதல் உலகப்போர் துவங்கியவுடன் ஆக்ஸ்ஃபோர்டு சென்று விட்டார்.

Selected Poems முதல் நான்கு கவிதைகளை வெளியிட்ட வருடம் 1915, லண்டனில் குடியேறி விவயன் ஹை-வுட்டை (Viviene Haigh-Wood)மணந்து கொண்டார். திருமணம் மிகக் கசப்பானதாக இருந்தது. இரண்டு பக்கத்தினரும் பலமுறை Nervous break down அடைந்து சட்டப்படி விவாகரத்து வாங்கிக் கொண்டார்.

எலியட் திருமணத்துக்குப் பின் ஒன்றரை வருடம் பள்ளி ஆசிரியராக வேலை பார்த்தார். 1971-ல் லண்டனில் ஒரு வங்கியில் குமாஸ்தாவாகச் சேர்ந்தார். அதே வருடம் அவர் தனது முதல் கவிதைத் தொகுப்பான Prufrock and Other Observations-ஐ வெளியிட்டார். Egoist  என்ற பத்திரிக்கை க்கு எடிட்டர் ஆனார். அவர் வங்கியில் வேலை செய்த எட்டு வருடங்களும் தொடர்ந்து கவிதைகளை வெளியிட்டார். மேலும் ஒரு விமர்சகராகவும் பெயர் பெற்றுக் கொண்டிருந்தார். 1921-ன் இறுதியில் எழுதிய The Waste Land பவுண்டின் எடிட்டிங்குப் பிறகு 1922-ல் வெளியானது. அந்த ஆண்டுதான் அவர் ஒரு பணம் படைத்தவரின் ஆதரவில் ‘The Criterion’ என்ற பத்திரிக்கையைத் தொடங்கினார். 1939-ம் ஆண்டு வரை அவரே அதற்கு எடிட்டராக இருந்தார். 1925-ல் அவர் வங்கி வேலையை விட்டுவிட்டு Faber&Faber என்ற வெளியீட்டு நிறுவனத்திற்கு இயக்குநர் ஆனார்.

1927-ல் அமெரிக்கா பிரஜையாக இருந்ததிலிருந்து பிரிட்டிஷ் பிரஜையாக மாறினார். மேலும் ஆங்கில கத்தோலிக்கராக ஞானஸ்நானம் பெற்றார். இதற்கு முன்னுள்ள 5 வருடங்களில் அவர் The Hollow Men இல் உள்ள கவிதைகளை மட்டுமே எழுதியிருந்தார். The Hollow Men தொகுதியில் உள்ள கிறிஸ்தவக் கருப்பொருளுடைய கவிதைகள் அதன் பிறகுதான் எழுதப்பட்டன. Ariel Poems இல் இரண்டு கவிதைகள்:

1.Journey of the Magi (1927)

2.A Song for Simeon (1928)

3. Ash Wednesday (1930)

4. The Choruses from the Rock (1934)

மற்றும் Ariel Poems இன் மற்ற இரு கவிதைகளான ”மரீனா“வும் ”அனிமுலா“வும் கூட சாரத்தில் மதம் சார்ந்த கவிதைகளே. Selected Poems இன் இறுதியில் ஆரம்ப கவிதைகளில் நையாண்டித் தன்மையிலிருந்தும், கசதத்திலிருந்தும் நாம் வெகு தூரம் வந்திருப்பதைப் பார்க்க முடியும்.

எலியட்டின் ஆன்மீகப் பற்றானது அவருடைய Murder in the Cathedral (1935)இல் தொடங்கி 5 கவிதை நாடகங்களிலும் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. மதம்சார் தியானங்கள் Four Quartets (1943)  கவிதைகளாக உருப்பெற்றன. 1948-ல் எலியட்  Order of Merit-ஐயும், இலக்கியத்திற்கான நோபல்பரிசையும் பெற்றார். 1957-ல் நடந்த இரண்டாவது திருமணம் அவருடைய கடைசி எட்டு வருடங்களை மகிழ்ச்சிகரமானதாக ஆக்கியது. 1965ம் ஆண்டு 4ஆம் தேதி எலியட் லண்டனில் இறந்தார்.

டி.எஸ். எலியட் கவிதைகளின் நவீனத்துவம்

1910-ம் ஆண்டுக்கும் 1930-க்கும் இடையே நிகழ்ந்த இந்த நூற்றாண்டின் மிகச் சக்திவாய்ந்த இயக்கமான ”நவீனத்துவ இயக்கத்திற்கு” எலியட் அளித்த பங்களிப்பு இன்னும் சர்ச்சிக்க முடியாதது. தனது சக அமெரிக்கரான எஸ்ரா பவுண்டுடன் (1885-1972) இணைந்து ‘ஒரு புதிய புத்தம் கவிதை’ என்னும் முறையைத் தொடங்கி வைத்தார் எலியட். முதலாம் உலகப்போர் நடந்த பிறகும் இயற்கை பற்றிப் பாடிக் கொண்டிருந்த வெளிப்பாட்டு ஆங்கிலக் கவிஞர்களின் தேய்ந்து போன, காலாவதியான கவிதை வெளிபாட்டு முறையையும், அவர்களின் கவிதைப் பொருள் களையும் எலியட் முற்றாக நிராகரணம் செய்தார். இந்த மாதிரிப் புரட்சிகள் இதே சமயத்தில் பிறகலைகளிலும் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன. ”நவீனத்துவ கலைஞர்கள்” முன்பு ஏற்கப்பட்ட கலை பற்றிய வரையறையை உடைத்தெறிந்தனர். உரைநடையில் James Joyce (1882-1941) என்ற ஐரீஷ் நாவலாசிரியராலும், ஓவியத்தில் பாப்லோ பிக்காசோ (1881-1973) வாலும், இசையில் Igor Stravinsky யாலும் (1892-1971) இத்தகைய புதுமையாக்கல் சாத்தியமானது. பவுண்டின் மிகப் பிரபலமான “Make it new” என்ற கொள்கையை புண்டைச் சந்திக்கும் முன்பிலிருந்தே எலியட் செய்து வந்திருந்தார். ஆனால் இருவரின் சந்திப்புக்குப் பிறகு எலியட்டின் கவிதைகள் மேலும் இறுக்கமடைந்தன. புதிய படிமங்களையும், புதிய லயங்களையும் கவிதையில் வெளிப்படுத்துவ தோடன்றி தினசரிப் பேச்சின் மொழியைக் கவிதையில் கையாள வேண்டும் என்றனர் ”நவீனர்கள்”. மேலும் கவிதை ஒரு கவனச் செறிவை நோக்கமாகக் கொண்டு, தெளிவற்ற பல வரிகளுக்குப் பதிலாய் ஒரே ஒரு கச்சிதமான சொல்லை, படிமத்தைப் பயன்படுத்துவதாக இருந்தால் நன்மை பயக்கும் என்றனர்.

எலியட்டின் கவிதைகளை முதலில் படிக்கும் வாசகர்கள் சந்திப்பது இரண்டு பிணைந்த அம்சங்கள்:

1.அசாத்தியத்தன்மை

2.புரியாமை.

வோர்ட்ஸ்வெர்த்தைப் படித்த வாசகர்களுக்கு நிச்சயமாக எலியட்டின் கவித்துவ வெளிபாட்டு முறையும், கவிதைப் பொருளும் விநோதமாய்த் தெரிவதில் ஆச்சரியமில்லை. கிராமத்து மடையர்களையும் பிச்சைக்காரர்களையும் தனது கவிதையில் இடம்பெறச் செய்தம வோர்ட்ஸ்வெர்த் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இலக்கிய தராதரங்களுக்கு எதிர்வினை தந்தவர். எலியட்டும் இம்மாதியாகவே “நாற்றச் சாக்கடைகள்” மற்றும் “எரிந்துபோன சிகரெட்” முனைகள் பற்றியும் தினசரி மொழியில் கவிதைகள் எழுதியதற்காக கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டவர். எலியட்டின் கவிதைகளில் அழகு என்கிற அம்சமே இல்லை என்றும் சில விமசகர்கள் நிறுவ முயற்சி செய்தனர். மேலும் புரூபிராக் கவிதைகளில் வரும் இந்த வரிகளுக்கு வாசகன் எந்த மாதிரி எதிர்வினை தர வேண்டும் என்பதே புரியாமலிருந்தது.

நான் மூப்படைகிறேன். . .  நான் மூப்படைகிறேன். . .

என் காற்சட்டைகளின் அடிப்பகுதியைச் சுருட்டி அணிவேன்.

தன் பெரும்பாலான வாழ்நாட்களை பிரிட்டனில் கழித்த போதிலும், பிரிட்டீஷ் பிரஜையாக மாறிய போதும் தன்னை ஒரு அமெரிக்கக் கவிஞன் என்று கருதுவதை எலியட் நிறுத்தவில்லை. 1959ஆம் ஆண்டு கொடுத்த ஒரு பேட்டியில் அவர் கூறினார்.

“My poetry has obviously more in common with my distinguished contemporaries in America than with anything written in England”.

எலியட்டின் மீதான ஆரம்ப, உயிரோட்டமான பாதிப்பகள் அமெரிக்கர்களாலேயே ஏற்பட்டன. அவர்கள் ஹார்வார்டு பல்கலைக் கலகத்தில் ஆசியர்களாக இருந்த Irving Babbit– ம் George Santayana-வும். நிகழ்காலத்தை வெளிப்படுத்து வதற்கு கடந்த காலத்தைப் பயன்படுத்துவதோடு மட்டுமின்றி, நிகழினை (Present) அர்த்தம் தெரிந்ததாக மர்ற்றவும் கடந்த காலத்தைப் பயன்படுத்த எலியட் (Babbit) இடம் இருந்து கற்றுக் கொண்டார். ஹார்வார்டில் படிக்கும் போதே Arthur Symons-ன்’The Symbolist Movement in French Literrature’ என்ற நூல் அவருக்கு கிடைத்தது. பிரெஞ்சு ஸிம்பலிஸ்டுகளில் Jules Laforgue-ன் கவிதைகள் எலியட் மீது குறிப்பிடத்தகுந்த தாக்கத்தை உண்டாக்கின. Laforgue-ன் கவிதைகள் எலியட்டின் கவிதை நடையைத் தெளிவு படுத்திக் கொள்ள உதவின-குறிப்பாக Laforgue பயன்படுத்திய வகையான ஒரு விடுதலைக் கவிதை (Vers Libre) .மேலும் Laforgue-ன் நெகிழ்வான Blank Verse ஷேக்ஸ்பியரின் பிற்காலத்திய  கவிதை நடையை ஒத்திருந்தது எலியட்டுப் பிடித்திருந்தது. எலியட்  ஆரம்பத்தில் எழுதிய பல கவிதைகளில் (Conversation Galante, Spleen) Laforgue-ன் பாதிப்பை நம்மால் பார்க்க முடியும். எனினும் எலியட் Major Poet,  Laforgue  என்கிற சாதாரணமான முக்கியத்துவம் உள்ள கவிஞனிடம் கற்றுக் கொண்டதை, எலியட்டின் வளர்ச்சியில் ஒரு நிலையாகவே கவனிக்க வேண்டும். மேலும் Laforgue -ன் தாக்கத்தை மீறி வளர்ந்து விட முடிந்த எலியட்டுக்கு ஒரு முன் மாதிரியாக இருந்தார் என்று கூற முடியாது. அமெரிக்க விமர்சகர் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார் எலியட்டை:

“a superior artist… more mature than Laforgue ever was”

(Edmund Wilson, Axel’s Castle, Fantana Paperbaks, Collins,London,1961, P.85.)

சில திசைகாட்டிகளை மாத்திரமே Laforgue இடமிருந்து எலியட் பெற்றுக் கொண்டார். பிறகு தனித்துவ கவித்துதவக் குரலை வெளிப்படுத்தினார். எலியட்டின் ஒருஜினாலிடி ”ஒரு மேதைக்கான அளவுக்கு” இருப்பதை பிற்காலத்தில் F.R.Leavis ம் தனது  “New Bearings in English Poetry “என்கிற நூலில் எழுதினார்.

எவ்வளவு படித்திருப்பவர்களுக்கும் எலியட்டின் கவிதைகள் எளிதில் புரிந்து விடுவதில்லை. எலியட் மேற்கோள்கள், மறைமுகக் குறிப்பீடுகள் மற்றும் வேற்றுமொழி இலக்கியங்களின் பகுதிகளைப் பயன்படுத்தி ஒரு மொசைக் அமைப்பை  உருவாக்குகிறார். இந்த உத்தி சில சமயங்களில் தயாரிப்பில்லாத வாசகனுக்கு, புரிதலுக்குத் தடையாக, கவிதையின் மையத்தை அணுக முடியாத அளவுக்கு சிக்கல்களை உண்டாக்கிவிடுகிறது.

” A Large part of any poet’s “inspiration” must comes from his reading and from his knowledge of history”.

என்று ஒரு விமர்சனக் கட்டுரையில் எழுதுகிறார் எலியட். இந்த நவீனக் கவிஞர்கள் எல்லோருக்குமே பொருந்தக் கூடியது. கடினமான கவிதைகளை எழுதுபவர் என்றும், புரியாமைக்கு முதலிடம் தருபவர் என்றும் எலியட் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கிறார். நவீன வாழ்க்கையின் சிக்கலான அனுபவங்களுக்கு ஆளாகும் கவிஞனின் வெளிப்பாடும் சிக்கலாகவே இருக்கும். நவீன கவிதைப் பற்றிய புரியாமையை ஆராய்ந்த எலியட், இது குறிப்பிட்ட சில கவிஞர்களுக்கு மட்டுமே உரித்தானதல்ல என்றும், தற்கால உலகின் வாழ்நிலையில் உருவாகும் எழுத்துக்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவானதுதான் என்றும் கூறியுள்ளார்.

எலியட்டுக்கு இமேஜிஸ்டுகளுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது எஸ்ரா பவுண்டின் மூலமே. எலியட் என்றும் இமேஜிஸ்ட்டாக இருந்ததில்லை. ஆனாலும் இமேஜிஸ்டுகளின் திட்டங்களினால் பலனடைந்தார். பிறகு ஒரு முறை எலியட் எழுதினார்:

”எந்த ஒரு நவீன கவிதையின் ஆய்வுக்கும் இமேஜிஸமே அளவீட்டுப் புள்ளியாக அமைய முடியும்.”

தாக்கத்திற்காக மொழியை சிக்கனமாகப் பயன் படுத்தும் முறையை பவுண்டிடம் கற்றுக் கொண்டார்.மிக முக்கியமாக, அருகருகே அமைத்தல் என்பது கவிதையை ஒருங்கிணைக்கும் கொள்கையில் மதிப்பு வாய்ந்தது என்பதையும் பவுண்டிடமிருந்தே அறிந்தார். கவிதையில் அறிவுரை கூறாமல் நடாகீயமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த, வெளிப்படையாய் பொது அம்சங்கள், தொடர்புகள் ஏதுமற்ற படிமங்களையும், சொற்றொடர்களையும் அருகருகே வைக்கும் உத்தியையும் இமேஜிஸ்டுகளிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டார்.

எலியட்டின் கவித்துவ சாதனைகளை மூன்று பிரிவாக பிரிக்கலாம்.

1. ஆரம்ப காலக்  கவிதைகள்- இதில் தனிநபரின் பிரக்ஞை (புரூபிராக் மற்றும் யுவதியின் சித்திரத்தில் வரும் இளைஞன்) அவன் நிராகரிக்கும் அல்லது மறுக்க முயலும் ஒரு எல்லைப்படுத்தப்பட்ட சமுதாயத்தில் நிலை பெற்றிருக்கிறது. இந்தத்தனிநபர் எந்த  சமுதாயத்தின் பகுதியாக இருக்கிறானோ அதிலிருந்து ஒரு ஆன்மீக ”வெளி ஆளாக” உணர்கிறான். இச்சமுகத்தில் அவன் பங்கு சாதாரணமானது எனினும் அவனது தனிமனித மதிப்பீடுகள் உயர்வானவை. இந்த மதிப்பீடுகள், அவனைச்சுற்றி வாழ்பவர்கள் கொண்டிருக்கும் மேம்போக்கான கருத்துக்களையும், பொய்யான, பாசாங்கான நடவடிக்கைகளையும் ஊடுருவிப் பார்க்க உதவுகின்றன.

2. பாழ்நிலம் (The Waste Land)-பல குரல்களின் கவிதை. இதில் பிரக்ஞையானது முற்றிலும் கலாச்சாரம் தொடர்பான சூழ்நிலைகளினால் ஒரு நிலையில் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இச்சூழ்நிலைகளிலிருந்து பிரக்ஞை தப்பிக்க முடியாத நிலையில் உள்ளது. பண்பாடு சிதிலமடைந்திருக்கிறது. பாழ்நிலத்தில் முழுமையான பிரக்ஞையுடன் இருப்பது என்னவென்றால் தான் இயங்கும் வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகளால் உருவாக்கப்பட்ட பொருள்தான் பிரக்ஞை என்பதை உணர்வதாகும்.

3. Ash Wednesday மற்றும் Four Quartets ஆகிய கவிதைகள்- இதில் தனிநபர், தன்னந்தனியனாய் கடவுளுடன் இருக்கிறான். இக்கதையில் வரும் தனிநபர் நித்தியமும் காலமும் சந்திக்கும் ஒரு வாழ்க்கைக்கான சாத்தியத்தை தனதி அனுபவங்களில் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கின்றான்.

எலியட்டின் இந்த வேறுபாட்டை கவித்துவ வளர்ச்சிக் கட்டங்கள் ஒரு சுய சரிதைதன்மையான ஆளுமையின் வெளிப் பாட்டினால் இணைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. இக்கவிதையில் வெளிப்படும் ”தான்” களை வாசகன் எலியட் என்ற கவிஞனின் சித்திரத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியாது.

எலியட் முன் நோக்கத்துடனும், திட்டமிட்டும் தனது கவிதையில் சுயமற்ற (Impersonality) நிலையை உருவாக்கினார். எலியட்டின் கருத்துப்படி, கவிஞனின் நோக்கம் சொற்களிலிருந்து ஒரு பொருளை உருவாக்க வேண்டும். அந்த பொருளான கவிதை தன்னளவில் வேறு ஒரு பெரிய முழுமையின் பகுதியாக இருந்திருக்கும். தன் அனுபவங்களை எலியட் கவிதையாக மாற்றுவதற்கு ஏற்றதான கச்சாப் பொருளாகவே மதித்தார்.

தனிமைப்பட்டுப் போதல், செய்தி பரிமாற்றம் செய்து கொள்வதின் சாத்தியமின்மை, புரிந்து கொள்வதில் சிரமங்களட போன்ற அம்சங்கள் எலியட்டின் கவிதை வெளிப்பாட்டு முறையின் மீது நேரடியான பாதிப்புகளை உண்டாக்கின. மேலும் ஒரு தனிநபர் மற்றொரு தனிநபரிடம் ஏற்படுத்தும் செய்து பரிமாற்றத்தின் பிரச்சனை மட்டுமல்லாது ஒருங்கிணைந்து வெளியில் என்பதும் எலியட் கவிதைகளுக்கு முக்கியமான அம்சங்கள். புரூபிராக் கவிதையின் இறுதியில் கூறுகிறான்:

நான் நினைப்பதை அப்படியே சொல்வது இயலாது!

ஆனால் ஒரு மந்திரவிளக்கு, நரம்புகளைக் கோளங்களாக

தரைமீது எறிந்தது போல…

இந்தக் கூற்று புரூபிராக்கியனுடையது. மேலும் புரூபிராக் என்ற முகமூடியின் வழியாக எலியட் கூறியதும் ஆகும். புரூபிராக் கவிதை வெளியான காலத்தில் அக்கவிதையின் இருண்மை குறித்தும், புரியாமை குறித்தும் நிறைய புகார்கள் வந்தன. புரூபிராக் கவிதை தெளிவாகவும் நேரடியாகவும் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லவில்லை என்பதால், புரூபிராக் கவிதை வியூகார்டுகளின் அடுக்கம் போன்றது. ஒவ்வொரு வியூகார்டிலும் தனித்த, மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவு இல்லாத படிமம் தன்னுடைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இது மட்டுமல்லாது ஒரு பெரிய செயலின் உறைந்த கணம் என்பதையும் அப்படிமம் சுட்டுவதால் அது தொடர்ச்சியின் ஒரு படிமம் என்றும் ஆகிறது. புரூபிராக் எங்கும் போவதில்லை. எதையும் செய்வதில்லை. அவன் மனதிற்குள்ளாக ஒரு தனிமொழியை  (Interior Monologue) உள் வயமாக நிகழ்த்துகிறான். கவிதையின் உட்புற மற்றும் வெளிப்புற காட்சி விரிவுகள் எல்லாம் புரூபிராக் என்ற தனிநபரின் மனோவியல் நிலக்காட்சிகளே. தெருக்கள், அறைகள், மனிதர்கள், கவிதையின் கற்பனைகள் எல்லாம் புரூபிராக்கின் மனோநிலை என்பது அக்கவிதையின் அர்த்தத்திற்கு சமம் ஆகிவிடுகிறது. தொடக்க இசைகள் (Preludes) என்ற கவிதை குளிர்காலத்தில் பெருநகர் ஒன்றின் நான்கு வேறுப்பட்ட காட்சிகளை படம் பிடிக்கிறது. முடிவில் விளித்துச் செல்லும் நான்கு வரிகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த படிமங்களின் மீது சுழன்றிருக்கும்

கற்பனைகளால் நான் உணர்ச்சி மிகுந்து போகிறேன்; அதைப்பற்றிக் கொண்டு;

ஏதோ ஒரு எல்லையற்ற மென்மையான

எல்லையற்றுத் துன்புரும் விஷத்தின் கருதல்.

”இந்தப் படிமங்களே” கவிதையின் பிரதான பகுதியாகின்றன. ”கற்பனைகளை”க் குறிப்பிட்டு, அவற்றின் மூலமாக கவிதையின் ”அர்த்தத்திற்கு” வாசகனை அழைத்துச் செல்ல எலியட் முயல்கிறார். பிறகு அந்தக் குறிப்பிட்ட  ”கருதலை”  விவரிக்கிறார். இந்தக் கவிதையின் தனித் தன்மையே, அது துப்புரவாய் இணைக்கப்படாமல் தனிப்பகுதியாக விரிவதுதான்.

ஆரம்பகாலக் கவிதையில் முக்கிய சாதனையாக புரூபிராக் கவிதை தவிர, Gerontinon-யும் சேர்க்கலாம். புரூபிராக் சொல்கிறான்: தான் நினைத்ததை கச்சிதமாகச் சொல்ல இயலாது என்று. Gerontinon சொல்கிறான், உணர்வுபுலன்கள் சகலத்தையும் தான் இழந்துவிட்டதாய்:

”கண்டு, உயிர்த்து, கேட்டு, உண்டு உற்றறியும்

என்புலன்களை நான் இழந்துவிட்டேன்.

உம்மை அண்டி அடைய அவற்றை

நான் எவ்வாறு பயன்படுத்துவேன்?”

Gerontion-ம் ஒரு உள்மனத் தனிமொழி (Interior Monologue). தனிமொழியின் பிரத்தியேகமான வரிகாளாய் வருகின்றன அக்கிழவன் கூறும் கடைசி வரிகள்:

”வாடகை வீட்டில் குடியிருப்பவர்களே!

வறண்ட ஒரு பருவகாலத்தில் வரண்ட ஒரு மூளையின் எண்ணங்கள் இவை.”

கவிதையின் ஆரம்பத்தில் தன்னைக் ”காற்றோடும் வெளியிடங்களில் ஒரு மடையன்” என்று கூறிக்கொள்கிறான் கிழவன். எனவே கவிதையின் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் கவிதையின் தன்மைக்கான நியாயப்படுத்தல்கள் இருக்கின்றன-அதாவது சம்பிரதாயத்தனமான தொடர்ச்சி யின்மைக்கும், ஒருங்கிணைப்பு இன்மைக்கும்.

பாழ்நிலம் (The Waste Land) பொருத்தவரை சில குறிப்புகள் அடிப்படை நினைவூட்டல்களாக அமைகின்றன.

ஒரு உடைந்த படிமக்குவியல்

பேச்சிழந்தேன்

உன் தலையில் ஒன்றுமே இல்லையா

ஒவ்வொருவரும்

அவரவர் சிறையில் திறவுகோள் பற்றிய சிந்தனையுடன்

கவிதையின் இடையில் சிதிலங்கள் பற்றய குறிப்பு வருகிறது. பாழ்நிலம் முழுக்கவிதையின் ஒரு வகையில் பார்ப்போமானால் மேற்கோள்களின், சிதிலங்களின் ஒருங்கிணைப்பாக இருக்கிறது. ஆரம்பத்தில் உரையாடலின் சில பிய்ந்த பகுதிகள் வருகின்றன. பிறகு பழமையிலிருந்தும் நிகழ் இலக்கியங் களிலிருந்தும் எடுத்து பின்னப்பட்ட சிதிலங்கள்.

பாழ்நிலம் ஒரு கவிதைப்புதிராகவே இன்றும் இருக்கிறது. நவீன கவிதையின் நுண்ணிய படைப்பான இதில் சாவும், புத்துயிர்ப்பும், சடங்கின் தீவிரத்துடன் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன. ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட மனித அனுபவத்தையும், அறிவையும் பாழ்நிலம் மறுதலிப்பாக சில விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர். பாழ்நிலத்தின் விவரணைமுறை இயல்பான தொடர்ச்சி அற்றது. அவ்வாறே யதார்த்த வாழ்வின் குழப்பங்களையும், முழுமையற்ற அனுபவங்களையும் நவீன மனிதனின் நம்பிக்கை இழப்பையும் பிரதிபலிக்கிறது. கலாச்சாரம் ஏதுமற்ற கருவறையைக் கொண்ட இருபதாம் நூற்றாண்டு நாகரீகத்தைப் பற்றியதொரு பிரதான செய்தியாக இந்த மொசைக் கவிதை, நவீனக் கவிதை வரலாற்றில் பதிவாகி இருக்கிறது. முற்றிலும் அர்த்தமிழந்த, உடைந்த சில்லுகளை ஒத்த கலாச்சாரம் மிடில்டன் (Middleton) ரிச்சட் வேக்னர்  (Richard Wagner), பெட்ரோனியஸ் (Petronius),ஷேக்ஸ்பியர், நெர்வால் (Nerval)போன்றவர்களின் கலைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மேற்கோள்களின் மூலம் வெளிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

இரட்டைப் பாடுபொருளாக பாழ்நிலத்தில் அமைந்த தேடலும் தூய்மைப்படுத்தலும் தாந்தேவை நோக்கியவை. தாந்தேவைப் பற்றித் தெரியாமல் எலியட்டைப் படிப்பது என்பது, தனது பிரதான எழுத்துக்கள் முற்றிலும் எலியட் பயன்படுத்தும் அர்த்தப்பரிமாணங்களில் ஒன்றைப்  புறக்கணிப் பதற்குச் சமம். புரூபிராக் கவிதையின் முகப்பு வரிகள் தாந்தேவிடம் இருந்து பெறப்பட்டவை.

பாழ்நிலத்தின் பெரும் பகுதி 1921-ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் எழுப்பட்டது. எலியட் தன் கைப்பிரதிகளை எடுத்துக் கொண்டு பாரிஸில் இருந்த எஸ்ரா பவுண்டிடம் சென்றார். பல பெரிய பகுதிகளைப் பவுண்ட் நீக்கி விட்டார்-எலியட் ஒப்புக் கொள்ளாவிட்டாலும் கூட பிரதானமாகப் பவுண்ட் செய்தது இது தான்: கவனத்தை திசை திரும்பும் மேலோட்டமான பகுதிகள் மற்றும் படிம ரீதியான விவரணைக்குத் தடையாக அமைந்த பகுதிகள் ஆகியவற்றை நீக்கி விட்டு கவிதையின் சக்தியை விடுவித்து. பவுண்ட்-எலியட்டின் இணைந்த செயலாக்கம் விளைவித்த எடிட்டிங் குறிப்பாக மூன்றாவது பகுதியில் (அக்னி பிரசங்கம்)அற்புதமாகத் தெரிகிறது. இதன் இறுதி வடிவத்தின் கூர்மையும் தெளிவும் ஒரு முதிர்ந்த கலை சிருஷ்டிக்கான எடுத்துக்காட்டு. எலியட்டின் கைப்பிரதியில் தேவையற்ற விவரணைகள் இருந்திருக்கின்றன. அதில் பெண் டைப்பிஸ்டிக்கு ஒரு பின்னணி தரப்பட்டிருந்தது. அவளை யந்திர கதியில் புணர்ந்து செல்லும் பருக்கள் நிறைந்த இஞைன் எச்சில் துப்பிவிட்டு, சிறுநீர் கழித்து விட்டுச் செல்கிறான். இந்த விவரங்கள் இறுதி வடிவத்தில் இருந்திருக்குமானால் பாழ்நிலம் இன்றைய மதிப்பீட்டைப் பெற்றிருக்குமா என்பது சந்தேகம் தான்.

எலியட் இறந்து (1965) ஐந்து வருடங்கள் கழித்து எலியட்டின் இரண்டாவது மனைவி Valerie Eliot பாழ்நிலம் கவிதையின் மூலப்பிரதியை பவுண்ட்டின் திருத்தங்களுடன் வெளியிட்டார்: Facsimile and Transcript of the Original Draft of the Waste Land. பல வருடங்களாக நிறைய பேர் பவுண்ட் செய்த எடிட்டிங் மிக அதிகமானது என்ற எண்ணத்தை புத்தகம் மாற்றியது. பவுண்ட் பாழ்நிலத்தின் ”அமைப்பைத்” தொடவே இல்லை. சில குறிப்பிட்ட பகுதிகளை பற்றியே எலியட்டுக்கு அறிவுரை வழங்கி இருக்கிறார். அதை எலியட் ஏற்றிருக்கிறார். ஆனால் இவ்வளவு மகத்தான நவீனப் படைப்பை எலியட் தன் சொற்களிலேயே

“just a piece of rhythmical grumbing”

என்று கூறியிருப்பது நிறைய வாசகர்களுக்கு ஆச்சரியத்தைத் தரலாம்.

கவிதையைப் பற்றி எலியட் கொண்டிருந்த கோட்பாடுகளை அவருடைய சிந்தனை வளர்ச்சிக் கேற்ப மாற்றி அமைத்துக் கொண்டார்.கலைஞனை ஒரு தொழில் நுட்பன் என்று கூறினார். அவனுடையதாகவே இருப்பினும் அவனுடைய வாழ்க்கை தொடர்பான உணர்ச்சி களை, தொழில் நுட்பன் கச்சாப் பொருளை அணுகும் விதத்திலேயே அணுக வேண்டும். கலைஞன் நேரடியாகத் தனது ஆளுமையை வெளிப்படுத்து வதில்லை. ஒரு திறமை மிக்க எஞ்சினை உருவாக்குவது போலவோ, அல்லது ஒரு மேஜையின் காலைச் செதுக்குவதுப் போலவோ மறைமுகமாகவே தன் கவனத்தைச் செலுத்துகிறான். கலைஞன் தனது கலைப்பொருளை நோக்கிய அணுகலை விவரிக்கும் போது, நிகழ்ச்சிகளின் போது மாத்திரமே உயிர்த்திருக்கும் ஒரு ரஷ்ய பாலே நடனக்காரனை எடுத்துக்காட்டாகத் தருகிறார். இதை மேலும் வலுப்படுத்திக் கூறும் போது ஒரு கவிஞன் வாழ்க்கையின் தத்துவம் அல்லது நம்பிக்கை பற்றி எழுதும் போது, அவனுடைய கவிதை மதத்திற்கோ, கருத்துருவங்களுக்கோ கருவியாவதில்லை என்கிறார் எலியட். மதமும் கருத்துருவங்களும் கலைக்கான கச்சாப்பொருளைத் தரும் சந்தர்ப்பங்கள் மாத்திரமே.

கவிதை கவிதையைத் தவிர வேறு எதையும் வெளிப்படுத்துவதில்லை என்ற கோட்பாட்டிலிருந்து எலியட் பின்கண்ட் கருத்துக்கு மாறினார். கவிதை ”ஒரு பண்படுத்தப்பட்ட மொழியில், ஏதாவது ஒரு நித்திய மானிட உணர்ச்சித் தூண்டலை” வெளிப்படுத்துகிறது என்கிறார். கவிதையின் தன்னாட்சி (autonomy)பற்றிய வலுவான கருத்துக்களை எலியட் என்றும் கைவிடவும் இல்லை, கவிதை தன்னை வெளிப்படுத்துவதைத் தவிர வேறு பொறுப்புகளை ஏற்க வேண்டியதில்லை என்கிறார்.  இங்கு தான் கவிதை பற்றிய எலியட்டின் இரட்டை அணுகுமுறை வெளிப்படுகிறது.

1.கவிதையை சிருஷ்டிக்கும் கணத்தில் வேறு எந்த மதிப்பீடுகளையும் கவிஞன் விளக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. அப்படி விளக்கமூட்டப்படும் மதிப்பீடுகள் ஏதுமிருக்குமானால் அவை முழுக்க முழுக்க கவிதை சாந்தவையே.

2. முழுமுற்றான மதிப்பீடுகள், இறுதிக்காரணங்கள் இவற்றுக்கும் கவிதைக்கும் தொடர்பு உண்டு.

மேற்கூறப்பட்ட கவிதைக் கோட்பாடு பற்றிய ”பிளவு” எலியட் ஆங்கில கத்தோலிக்கராக மாறியப் பிறகும், எர்ன்ழ் ணன்ஹழ்ற்ங்ற்ள் என்ற அவருடைய இறுதி கவித்துவ சாதனையை நிகழ்த்தும் போது தொடர்ந்திருக்கிறது. எலியட்  Four Quartets-ஐ தனது செம்மைப்பட்ட கவிதைகளில் முக்கியமானவையாகக் கருதினார். இந்தக் கவிதைகளில் எலியட்டின் தொழில்நுட்பமும், கவிதைப் பொருள் மீதான கட்டுப்பாடும் அவ்வளவு துள்ளியமாக இருப்பதால் கவிதையின் ஊடாக அவற்றைப் பார்த்துவிடமுடிகிறது. ஒரு தத்துவ பொருந்து சட்டத்தைத் தயாரித்துக் கொண்ட பிறகு அதற்கு ஏற்றார்போல் தனது கவித்துவக் கருப்பொருளை தயாரித்துக் கொண்டது மாதிரி தெரிகிறது. கவிதையும் தத்துவமும் Four Quartets கவிதைகளில் பொருந்தவே செய்கின்றன. ஆனால் ஆரம்பகாலக்  கவிதைகளின் தீவிரத்தை எலியட் இழந்து விட்டார் என்பது நிரூபண மாகிறது. Four Quartets, காலத்தின் நகர்வு, பொருள் சார்ந்த உலகின் அநித்தியம் இவை பற்றிய மாறுபாடுகளையும் தியானங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு Quartet-ம் பொருள் பற்றியது. Burnt Norton காற்றைப் பற்றிய கவிதை. East Coker நிலத்தைப் பற்றியது. Dry Salvages நீரைப்பற்றியது. Little Gidding தீயைப் பற்றியது. நான்கு  Quartet-களின் முதற்பகுதிகளும் காலம், மரணம், காலத்திற்குள்ளாக நிகழும்  மறுபிறப்பு போன்ற அம்சங்களை ஆராய்கின்றன. வடிவமைப்பில் முழுக்க முழுக்க இசையை அடி ஒற்றி  Four Quartets-ஐ எழுதியிருக்கிறார் எலியட்.

The Hippopotamus (1917) Mr. Eliot’s Sundy Morning Service (1918)ஆகிய கவிதைகளின் மூலம் திருச்சபையையும், கிறிஸ்துவத்தையும் தாக்கி எழுதிய எலியட் 1927-ஆம் ஆண்டு ஆங்கில கத்தோலிக்கராக மாறினார். எலியட்டின் மதத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்ட E.M. Forster என்ற ஆங்கில நாவலாசிரியர்,

“What he seeks is not revelation but Stablity.” என்றார். ஸ்திரத்தை நோக்கிய தேடல் எலியட்டின் எழுத்துகளுக்கு மையமானது.எல்லாவித ஸ்திரமின்மை களுக்கும் எதிர்வினையானவை தான் பாழ்நிலத்தில் வரும் சமூக தனிமனித அவசமும், புரூபிராக்கின் தனிமைப்பட்ட அவசமும். எலியட்டின் மதம் சார்ந்த கவிரதகளின் சக்தி அவற்றின் நம்பிக்கைகளில் இன்றி, நம்பிக்கைக்காக துன்புருத்தும் விருப்பத்தில் இருக்கிறது. ஸ்திரம் அடையப்படாமல் போகும் போது கவிதைத் தொனி கிண்டலாக மாறுகிறது அல்லது நம்பிக்கை இழப்பில் முடிகிறது. பழைய ஒழுங்குகளின் மீது அமைந்த ஸ்திரத்தை அடைய விரும்பும் ஒரு எழுத்தாளன் ”நிகழில்” பழைய மதிப்பீடுகளை உள்ளடக்கும் ஒரு வடிவத்தை உருவாக்குகிறான். இது தான் எலியட்டுக்கு நடந்தது.

கவிதைகளின் மொழியைப் புனருத்தாரணம் செய்த எழுத்தாளர்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். எலியட் கவிதையின் மொழியை மட்டுமின்றி, விமர்சன அணுகல், மென் உணர்வுகள் எல்லா வற்றையும் புதுமையாய் மாற்றிய கவிஞர்.

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: