டி.எஸ்.எலியட்டின் நான்கு குவார்ட்டெட்டுகள் -introduced by Brammarajan

டி.எஸ்.எலியட்டின் நான்கு குவார்ட்டெட்டுகள்  (T.S.Eliot’s Four Quartets)

பிரம்மராஜன்

1934 ஆம் ஆண்டு கோடை காலத்தில் க்ளஸ்டர்ஷியர் (Gloucestershire) என்ற பிரதேசத்தில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தபோது எலியட் Chipping  Campden என்ற புராதன வீட்டிற்குச் சென்றார். பதினேழாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட இந்த வீடு எரிந்தும் சிதிலமடைந்தும் கிடந்தது. இந்த வீட்டை அவரும்  அவருடைய நண்பர்களும் அதன் ரோஜாத் தோட்டத்தின்  வழியே திரிந்து சென்று பார்வையிட்டனர். இந்த அனுபவங்களில் ஒன்றை ஏற்கனவே எலியட் Murder in the Cathedral என்ற நாடகத்தில் எழுதி விட்டார். பிறகு உதித்ததுதான் Burnt Norton- ‘கரிந்த கிராமம்.”

Burnt Norton நான்கு குவார்ட்டெட்டுகளில்(1.Burnt Norton 2.East Coker 3.The Dry Salvages 4.Little Gidding) முதலாவது குவார்ட்டெட்டாக அமைகிறது. எலியட்டின் மிக லகுவான கவித்துவக் காலங்களின் முடிவினை நாம் Burnt Norton -இல் காண முடியும். சாராம்சத்திலும் சரி, வரி அமைப்பாக்கத்திலும் சரி ”பாழ்நிலம்” கவிதையிலிருந்து இக்கவிதை முற்றாக வேறுபடுகிறது.

”மெல்லிய நிலா ஒளியில் பாடுகிறது புல்”

என்ற ”பாழ்நிலம்” கவிதையின் வரியை நம்மால் நினைவுபடுத்த முடியும். அந்த வரி நம் கவனத்தைத் தாக்குகிறது.

”பின்னும் கண்ணொளிக்கற்றை” என்ற ”கரிந்த கிராமத்தின்” வரியால் நாம் திகைப் படைவதில்லை. பாழ்நிலம் கவிதையின் வாசகன் ஒரு வரியைப் படித்துவிட்டு அடுத்த வரிக்குக் கவனம் செல்லும் முன் ஓய்வு கொண்டுவிட முடியாது. ஆனால் ”கரிந்த கிராமத்தில்” நாம் கவிதையை இயல்பாகப் படித்துச் செல்கி றோம்.

”அவர்கள்” என்ற குறிப்பு அந்த புராதன வீட்டில் வாழ்ந்த வர்களின் ஆவிகளாக இருக்கலாம். அல்லது ஆதாம்-ஏவாள் பற்றிய மறைமுகக் குறிப்பீடாக இருக்கலாம். ஆனால் சொற்களே இக்கவிதையில் பாசாங்கின்றியும், ஊடுருவித் தெரியும்படியும் இருக்கின்றன. ”ஆரம்ப” என்ற சொல் ஒரு அர்த்தமுள்ள அழுத்தத்தை வெளிப்பாடு செய்கிறது. விவரணையும், அமைப்பும் முழுமையாக, எந்த ஒட்டவைப்பும் இல்லாதிருக்கின்றன. ஆனால் கவிதையை முழுமையாகப் படித்த அனுபவம் ஒரு அற்புத உரையாடலை அரைகுறையாகக் கேட்ட மாதிரி இருக்கிறது.

இந்தக் கவிதையில் பேசும் குரல் தன்சுயமற்றது. புரூஃபிராக், சின்னக் கிழவன், டைரீசியஸ் போன்ற எந்த ஒரு முகமூடியையும் எலியட் இக்கவிதையில் பயன்படுத்துவதில்லை. சொற்கள் தாமாகவே எழுதிக் கொள்வதுபோல் தெரிகின்றன:

”என் சொற்கள்

இவ்வாறு, உன் மனதில் எதிரொலிக்கின்றன.

ஆனால் என்ன நோக்கத்திற்காக. . .

எனக்குத் தெரியாது.”

புரூஃபிராக்கின் குற்றவியல் ஆய்வுத்தன்மையான (forensic)  சொற்களுடனான விளையாட்டு

”நேரமிருக்கும், நேரமிருக்கும்”

இந்தக் கவிதையில் இல்லை.

”இறந்த காலமும், இருக்கும் காலமும்”

என்ற வரி நமக்கு ஒரு உயர்ந்த நோக்கத்திற்காகக் கவிதை எழுதும் கவிஞனை நம் கண்முன் கொண்டு வருகிறது.

கவிதையில் நாம் என்ன இடத்தில இருக்கிறோம் என்பதைக் கணக்கிட்டுச் சொல்ல முடியாது. காரணம் எந்தத் தொடர்புபடுத்தும் அனுபவங்களும் எல்லா இடங்களிலும் பிணைந்து விடுகின்றன:

”காலடி ஓசைகள் நினைவில் எதிரொலிக்கின்றன

நாம் போகாத பாதையின் வழியாய்

நாம் திறக்காத கதவினை நோக்கி

ரோஜாத் தோட்டத்தினுள்”

என்ற காட்சிபூர்வமான எழுச்சி ”இருந்திருக்கலாம்” என்னும் உலகத்தைச் சேர்ந்ததாக இருக்க முடியும். Lewis Carrol இன் Alice in the Wonderland இல் Wonderland பிரதேச முழுமையையும் கடந்து நடந்து வெள்ளை முயலின் காலடி ஓசைகளைக் கேட்கச் சென்ற Alice இன் அனுபவத்தை நமக்கு நினைவூட்டலாம். ஒரு கணம் கழித்து, சம்பிரதாயமான தோட்டத்தில், எரிந்த வீட்டின் வறண்ட குளத்தில் நாம் பார்க்கிறோம். இதில் தோன்றும் தாமரை Diaghlieve இன் ஒரு பாலே நடனத்தில் தோன்றும் Ballerina வைப் போலிருக்கிறது. இந்த நீர் கற்பனையானது, தாமரையும் கற்பனையில் உதித்தது. இந்தத் தோட்டத்தினை நாம் ஏதேன் என்றும் சொல்லலாம்.

ஒரு சுழலும் சக்கரத்தின் புள்ளி நிச்சலனப் புள்ளி என்கிறார்கள் தத்துவாதிகள். ஆனால் இதில் ஒரு புதிர் இருக்கிறது. செயலும் இருந்து, நிச்சலனமும் எப்படி இருக்க முடியும்? அரிஸ்டாடில், De Anima (On Soul) கூறியதை எலியட் இவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார்:

”அந்தப் புள்ளியைத் தவிர

பிரக்ஞையுடன் இருப்பது காலத்தில் இல்லாதிருப்பது”

என்பது F.H.Bradley-த்தன்மையான இந்த நிமிஷத்தின் ”அனுபவம்” பற்றியது.”கரிந்த கிராமத்தின்” மூன்றாவது பகுதி தோட்டத்தில் அல்லாமல் நகரத்தில், அதுவும் நகரத்தின் அடியில் செல்லும் பாதாள ரயில் பிளாட்பாரத்தில் அமைந்திருக்கிறது. இதில் Hugh Kenner கூறுவது போல லண்டனின் Circle Line ஆக இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. இந்தப் பாதாள ரயில் பாதையில்  ஒளியும் இருளும்  யந்திரகதியிலான சமரசத்திற்கு மட்டுமே வருகின்றன. இந்தப் பயணிகளின் வறுமை ”வெறுமை அல்ல, நிறைதலும் அல்ல.” இங்கு சுழற்சி இருக்கிறது. ஆனால் சக்கரத்தின் சுழற்சியின் வாயிலாகக் கிடைக்கும் நித்தியம் இல்லை. இங்கே இருள் இருக்கிறது, ஆனால் அது எதையும் சுத்திகரிப்பதில்லை. இங்கே உள்ள ஒளி ஒன்றுமில்லாததை ”தெளிந்த நிலைப்புடன்” தெரியச் செய்கிறது. சக்கரத்தின் இயக்கம் குறித்தும், அதன் நிலைப்புள்ளி குறித்தும் சீரான பரிகசிப்பு இருக்கிறது.

“காலத்தின் முன்னும் காலத்தின் பின்னும் வீசும்

குளிர்காற்றினால் மனிதரும் கிழிந்த காகிதங்களும்

சுழற்றி வீசப்படுகின்றனர்”.

எலியட்டின் காலம் பற்றிய கருத்து Heraclitusஇடமிருந்து பெறப்பட்டது என்று பலர் கூறுகின்றனர். Heraclitusஇன் காலம் பற்றியக் கோட்பாடும் Henry Bergsonஇன் காலம் பற்றியக் கோட்பாடும் ஏறத்தாழ ஒரே தன்மையது. ”ஒரே நதியின் ஓட்டத்தில் இரண்டு முறை கால் வைக்க முடியாது” என்கிறார் Heraclitus. ஆனால் Heraclitusஇன் கோட்பாடுகளை எலியட் ஏற்கவில்லை:

”மேல்செல்லும் வழியே கீழ் செல்லும் வழி,

முன்செல்லும் வழியே பின்செல்லும் வழி”

என்று Dry Salvages என்ற மூன்றாவது குவார்ட்டெட்டில் Heraclitus இன் தத்துவத்தை சொல்லி மறுதலிக்கிறார். Heraclitusஇன் மற்ற தத்துவங்களை எலியட் Four Quartetsஇல் பயன்படுத்தி னாலும் காலம் பற்றிய கோட்பாட்டை அவர் பயன்படுத்துவதில்லை. கிரேக்கர்களின் சுழல்காலம் (cyclic time)த்தையும் நிராகரிக்கிறார் எலியட். எலியட் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பது புனித அகஸ்டின் நம்பிய காலக் கோட்பாடு. இது புதிய-பிளாட்டோனிய (Neo- Platonist)தன்மைகளுடன் சிறிது சமரசம் செய்து கொள்கிறது. நினைவுக்கும் காலத்திற்கும் இடையிலான உறவு பற்றிச் சொல்லும் போதும் இக்கவிதையில் எலியட் புனித அகஸ்டினையே பின்பற்றுகிறார்.

டி.எஸ்.எலியட்

கரிந்த கிராமம் (Burnt Norton)

இருக்கும் காலமும் இறந்த காலமும்

இருக்கலாம் ஒரு வேளை வருங்காலத்தில்,

இறந்த காலம் வருங்காலத்தின் உள்ளிருக்கும்

எல்லாக் காலமும் நித்தியத்தில் இருக்குமானால்

எல்லாக் காலமும் திரும்பப் பெற முடியாததாகிவிடும்.

இருந்திருக்கலாம் என்பது ஒரு அரூபம்

சாத்தியமாகலாம் எனும் உலகில் மாத்திரம்

இருந்து கொண்டு ஒரு மாறாத சாத்தியமாய்,

இருந்திருக்கலாம் என்பதும் நடந்திருப்பதும்

என்றுமே நிகழ்வதாய் இருப்பதின்

ஒரே முடிவினைச் சுட்டும்.

காலடி ஓசைகள் நினைவில் எதிரொலிக்கின்றன

நாம் போகாத பாதையின் வழியாய்

நாம் திறக்காத கதவினை நோக்கி

ரோஜாத் தோட்டத்தினுள்.

என் சொற்கள்

இவ்வாறு, உன் மனதில் எதிரொலிக்கின்றன

குவளையில் நிறையும் உலர்ந்த ரோஜா இலைகளின்

மீதான தூசியைச் சுண்டியபடி,

ஆனால் என்ன நோக்கத்திற்காக-

-எனக்குத் தெரியாது.

பிற எதிரொலிகள்

தோட்டத்தில் நிறைகின்றன. தொடர்வோமா நாம்?

சீக்கிரம் என்றது பறவை, கண்டுபிடி, கண்டுபிடி அவர்களை.

இந்த திருப்பத்தில் முதல் கதவின் வழியாக,

நமது முதல் உலகினுள், நாம் தொடர்வோமா

அந்தப் பாடும் பறவையின் ஏமாற்றை?

நம் ஆதி உலகிற்குள் அவர்கள் இருந்தனர்,

கம்பீரமாய், கண்ணுக்குப் புலனாகாது,

அழுத்தமின்றி உலர்ந்த இலைகளின் மேல் நகர்ந்தபடி

இலையுதிர்கால வெப்பத்தில், சலனிக்கும் காற்றின் வழியாய்,

மேலும் அந்தப் பறவை அழைத்தது, புதர்ப் பகுதிகளில்

மறைந்துள்ள கேட்கப்படாத இசைக்கு எதிர்வினை தந்து.

புலனாகாக் கண்ணொளிக் காற்றை பின்னியது,

அதனால் யாராலோ பார்க்கப்படுவதான தோற்றம்

தந்தன ரோஜாக்கள்.

அங்கே அவர்கள் நமது விருந்தினராய் இருந்தனர் ஏற்கப்பட்டு,

ஏற்றும்.

எனவே நாம் நகர்ந்தோம்,

அவர்கள் ஒரு மரபான அமைவில்,

ஆளற்ற முட்டுச் சந்தின் வழியாக, புதர் வேலிக்குள்

நீரற்ற குளத்தினுள் பார்ப்பதற்கு.

வறண்டிருந்தது குளம், வறண்டிருந்தது கான்க்ரீட்,

பழுப்பு நிறத்தில்,

மேலும் அந்தக் குளம் சூர்யக் கதிர் விளைத்த நீரினால் நிரம்பியது.

எழும்பியது தாமரை, அமைதியாய், அமைதியாய்,

ஒளியின் இதயத்தின் வெளியாய் புறம் ஒளிர்ந்தது.

அவர்கள் நமக்குப் பின்னால் இருந்தனர்,

குளத்தில் எதிரொலிக்கப்பட்டு.

பிறகு ஒரு மேகம் கடந்தது, வறண்டது குளம்.

போ என்றது பறவை, இலைகளில் எல்லாம் குழந்தைகள்

சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு பரபரப்பை மறைத்துக் கொண்டு பதுங்கியுள்ளதால்.

போ, போ, போ என்றது பறவை

மனித இனம்

பொறுக்காது அதீத யதார்த்தத்தை.

இறந்த காலமும், வருங்காலமும்

இருந்திருக்கலாம் என்பதும் நிகழ்ந்திருப்பதும்

என்றுமே நிகழ்வதாய் இருப்பதின் ஒரே முடிவினைச் சுட்டும்.

II

மண்ணிலிருக்கும் பூண்டும் நீல மணிக்கற்களும்

பதிந்த ஆக்ஸல் மரத்தை இறுக்குகின்றன.

குருதிக்குள் ஒலியதிர்விக்கும் கம்பி-

மறையாத வடுக்களின் கீழே அது

என்றோ மறக்கப்பட்ட போர்களைச் சாந்தப்படுத்திப் பாடுகிறது.

நாளத்தின் வழியாய் நடனம்

ஊனீர் ஓட்டம் நட்சத்திரங்களின் சுழற்சியில் தோன்றும்.

அவை மரத்தில் உள்ள கோடை நோக்கி எழுகின்றன

நாம் நகர்கிறோம் நகர்விலுள்ள மரத்தின் மேல்புறம்

உருவம் சமைந்த இலையின் மீது உள் ஒளியாய்

சகதித் தரையின் மீது செவியுற்று

கீழே, முன்னைப் போலவே

காட்டுப் பன்றியும் அதன் வேட்டை நாயும்

தம் அமைவினைத் தொடரும்

ஆனால் நட்சத்திரங்களுக்கிடையில் சமனமாகும்.

சுழலும் உலகின் நிச்சலனப் புள்ளி. தசையுமில்லை

தசையின்றியுமில்லை:

எங்கிருந்தும் எதை நோக்கியுமில்லை:

நிச்சலனப் புள்ளியில்,

அங்குதான் நடனம் உள்ளது,

ஆனால் இயக்கமோ அன்றி நிறுத்தலோ இல்லை.

நிலைப்பு என்றழைக்க வேண்டாம் அதை

அங்கே கடந்ததும் வருவதும் சேர்கின்றன. இயக்கம் எதிலிருந்தும் எதை நோக்கியுமில்லை,

மேலேற்றமோ அல்லது சரிவோ இல்லை. அந்தப்

புள்ளியைத் தவிர, அந்த நிச்சலனப் புள்ளியைத் தவிர

நடனம் இருக்க முடியாது, அங்கு நடனம் மட்டுமே இருக்கும்.

அங்கே சென்றிருந்தோம் என்று மாத்திரம் சொல்ல முடியும் என்னால்:

ஆனால் எங்கென்று சொல்லவியலாது

மேலும் எவ்வளவு காலம்மென்றும்,

ஏனெனில்

அப்படிச் சொல்வது அதை காலத்திற்குள் வைப்பதாகும்

நடைமுறை ஆசையிலிருந்து உள்நோக்கிய விடுதலை,

செயலிலிருந்தும் துயரத்திலிருந்தும் விடுதலை,

உள் மற்றும் புறக்கட்டாயங்களிலிருந்து விடுதலை

ஆனாலும் அறிவின் அருளாள் சூழப்பட்டு

இன்னும் கூட நகரும் சலனமற்ற வெண்மை ஒளி

இயக்கமற்ற நிலைப்புள்ளி,

தவிர்த்தலற்ற கவனச் செறிவு

புதிய உலகும் புராதன உலகும் அதன் தெளிவில் துலங்கி

பகுதிப் பேரானந்தம் பூரணமாகி,

அதன் பகுதிப் பயங்கரத்தில் ஐயம் தெளியும்

வெளிப்படையாய்

எனினும் கடந்ததும் எதிர்காலமும் ஆன சங்கிலிப் பிணைப்பு

மாறும் தேகத்தின் நலிவில் நெய்யப்பட்டு,

உடலம் தாங்கவொன்னாத

சொர்க்கத்திலிருந்தும் நாசத்திலிருந்தும் காக்கிறது.

இறந்தகாலமும் எதிர்காலமும்

குறுகிய பிரக்ஞையையே தருகின்றன.

பிரக்ஞையில் இருப்பது காலத்தில் இருப்பதாகாது

ஆனால் காலத்தினுள் மாத்திரமே இருக்க முடியும் அந்த

ரோஜாத் தோட்ட அனுபவக் கணம்,

மழை அடிக்கும் கொடி படர்ந்த வீட்டின் கணமும்-

புகை கிளம்பும் நேரம் காற்று மிகும் தேவாலயத்தில் ஒரு கணம்-

எல்லாம் நினைக்கப்படட்டும்:

இறந்த காலத்துடன், வருங்காலத்துடன் இணைந்து.

காலம் காலத்தின் வழியாகவே ஜெயிக்கப்படுகிறது.

III

இங்குதான் அந்த நேசமின்மையின் இடம்

முன்னிருந்த காலமும், பிந்திவரும் காலமும்

ஒரு மங்கிய ஒளியில்:

தெள்ளிய நிச்சலனத்துடன் உருவம் கொடுத்து

மெதுவான சுழற்சியில் சாசுவதம் ஒன்றுடன்

நிழலை நிலையற்ற அழகாய் மாற்றும்

பகல் ஒளியும் இல்லை

இழத்தலைக் கொண்டு உணர்ச்சியில் ஆனதை

வெறுமையாக்கவும்

உலகியலிலிருந்து அன்பைத் தூய்மையாக்கவும்

ஆன்மாவைப் பரிசுத்தமாக்க இருளும் கூட இல்லை.

காலம் கோடிட்டுச் சுருங்கிய இம்முகங்கள் மீது

ஒரு சிமிட்டும் ஒளி மட்டுமே.

கவனச்சிதைவினால் கவனச்சிதைவிலிருந்து

கவனஞ்சிதைந்து

வெற்றுக் கற்பனைகளால் நிரம்பி

அர்த்தங்கள் காலியாகி

கவனச் செறிவின்றி, ஊதிப் பெருத்த உணராமை.

காகிதத் துண்டுகளும் மனிதரும்

காலத்தின்  முன்னும் காலத்தின் பின்னும் வீசும்

குளிர் காற்றினால்

சுழற்றி வீசப்படுகின்றனர்.

க்ஷீணித்த நுரையீரல்களின் வழியாய்

உள்ளும் வெளியுமாய் வீசுகிறது.

வெளிர்ந்த காற்றில் வெளியே உமிழ்கிறது ரயில்

நோயுற்ற ஆன்மாக்களை, லண்டனின் இருண்ட மலைகளின் மீது வீசிச் செல்லும் காற்று மோதுகிறது உணர்ச்சியின்மையை,

ஹாம்ப்ஸ்டெட், கிளார்க்கன்வெல், கேம்டன், புட்னி,

ஹைகேட், பிரிம்ரோஸ் மற்றும் லட்கேட்.

இங்கு இல்லை இங்கு இல்லை

அந்த இருள், இந்தக் கீச்சொலியிடும் உலகில் இல்லை.

அதலத்தில் இறங்கு,

நித்தியத்தனிமையின் உலகினுள் மாத்திரம் இறங்கு,

உலகமாய் இருப்பதற்குள் அல்ல, உலகம் அல்லாத உலகில்,

உள் இருளில், துறத்தலில்,

எல்லா உடைமைகளும் இழக்கப்பட்ட ஏழ்மையில்

உணர்வுலகின் உலர்ந்து போதலில்

கற்பனை உலகின் வெறுமையாதலில்

ஆன்ம உலகின் இயக்கமின்மையில்:

இதுதான் அந்த ஒற்றை வழி, மற்றதும் அதுபோன்றதே

இயக்கத்தில் அல்ல

இயக்கத்தின் விலக்கில்,

இறந்த காலத்திலும், வருங்காலத்திலும்

உலகம் தனது உலோகப் பாதைகளில்

பேருணர்ச்சியில் நகர்கையில்.

ஒய

காலமும் மணியும் நாளைப் புதைத்து விட்டன,

கருத்த மேகம் சூர்யனைத் தூக்கிச் செல்கிறது.

சூர்யகாந்தி நம்மை நோக்கித் திரும்புமா,

கிளிமேட்டிஸ் கொடி திசை மாறி

நம்மை நோக்கி வளையுமா: தளிர்க்கிளையும், பற்றும் இழையும் பற்றிக் கொண்டு தொங்குமா?

உறைகுளிர்

யூவ் மர விரல்கள் நம்மீது சுருளுமா?

ஒளியிலிருந்து ஒளி வரை பதில் அளித்த

மீன் கொத்தி சிறகசைப்புக்குப்பின்

மௌனமாய், வெளிச்சம் நிலைத்திருக்கிறது

சுழலும் உலகின் நிச்சலனப்  புள்ளியில்.

சொற்கள் நகரும், இசை இயங்கும்

காலத்தினுள் மாத்திரமே: ஆனால் வெறும் வாழ்தலை

மட்டும் செய்யும் ஒன்று சாகவே செய்யும்.

சொற்கள், பேச்சின் முடிவில் மௌனத்தில் சேறும்.

உருவம், அமைவு

மூலமாய் மட்டுமே சொற்களோ

இசையோ

நிச்சலனத்தை அடையும், ஒரு சீன ஜாடியின் நிச்சலனம்

முடிவற்று நிச்சலனத்தில் இயங்குவது போல்.

அதன் ஸ்வரம் முடிவதற்குள் வயலினின் மௌனம் அல்ல,

அதுமட்டுமல்ல, ஆனால் அந்த உடன் நிகழ்வும்

அல்லது தொடக்கம் ஆரம்பத்தின் முன்னுக்கு இருக்கிறது

மேலும் முடிவும் ஆரம்பமும் எப்போதும்

அங்கேயே இருந்தன-

துவக்கத்திற்கு முன்பும் முடிவுக்குப் பின்பும்.

எல்லாமும் எப்பொழுதும் இப்பொழுது.

சொற்கள் நலிந்து சோர்கின்றன,

விரிசலடைகின்றன, சில சமயம் உடைகின்றன சுமையின் கீழ்

அழுத்தத்தின் அடியில் நழுவிப் பிறழ்ந்து, இறந்து

கச்சிதமின்மையால் சிதைவுறுகின்றன,

உரிய இடத்தில் நிற்பதில்லை, அமைதியாய் நிலைப்பதில்லை.

அலறும் குரல்கள் வசைபாடியோ, பரிகசித்தோ,

வெற்று வம்பளந்தோ அவற்றை எப்போதும்

தாக்கும். பாலைவனத்தில் சொல்

கூடுதலாய் சபலத்தின் குரல்களால் தாக்குறும்

சவ ஊர்வல நடனத்தில் கதறும் நிழல்

அமைதியறுக்கும் பயங்கரத்தின் பலத்த ஓலம்.

அமைப்பின் விவரணைகள்தான் இயக்கம்,

பத்துப்படிகளின் சித்திரத்தில் போல.

ஆசையே இயக்கம்தான்

அது அதனளவில் விரும்ப முடியாதது:

காதல் அதுவே இயக்கம் இல்லாததுதான்,

அது இயக்கத்தின் காரணமும் விளைவும் மட்டுமே,

காலமற்று, ஆசையற்று

காலம் எனும் அம்சத்தில் தவிர

ஒரு எல்லையின் வடிவத்தில் சிக்கிக்கொண்டு

இருத்தலுக்கும் இல்லாமைக்கும் இடையே

திடீரென ஒரு சூரியக்கதிரின் ஒளியில்

புழுதி நகரும் போதும் கூட

அங்கே எழுகிறது இலையடுக்குகளில்

ஒளிந்திருக்கும் குழந்தைகளின் மறைந்த சிரிப்பொலி

சீக்கிரம், உடனே, இப்போது, இங்கு, எப்போதும்-

அபத்தமான வீணாகும் சோகமான காலம்

பரவிக் கிடக்கிறது

முன்னும் பின்னுமாய்.

0161

பற்றி brammarajan
poet,translator,editor,critic,essayist, published 7 collections of poems an introductory book on Ezra Pound Edited SamaKala Ulagakkavithai(Contemporay World poetry) Guest Editor for Tamil museindia.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: