கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்-பனிப்பாதையில் உனது ரத்தச் சுவடு/Marquez-The Trail of Your Blood in the Snow

2கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்

பனிப்பாதையில் உனது ரத்தச் சுவடு

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில்: ரெங்கநாயகி

பகல் பொழுது சாய்ந்து இரவு தொடங்கி விட்டிருந்த சமயம், அவர்கள் அந்த நகர எல்லையை அடைந்த போது, திருமண மோதிரம் அணிந்திருந்த அவளது விரலிலிருந்து இன்னும் இரத்தம் கசிந்து கொண்டிருப்பதை நேநா டாகொண்ட்டே உணர்ந்தாள். முரட்டுத் தோலால் ஆன தனது மும்முனைத் தொப்பியை கடினமான கம்பளிப் போர்வை மறைத்தபடி இருக்க பிரனீஸிலிருந்து அடிக்கும் ஆக்ரோஷ காற்றில் தன் பாதங்களை திடமாய் ஊன்றிக் கொள்ளப் போராடிக் கொண்டு, கார்பைட் விளக்கின் வெளிச்சத்தில், அவர்களது அரசாங்க பாஸ்போர்ட்டுகளை பரிசோதித்தார் அந்த சிவில் பாதுகாவல் அதிகாரி. அந்த இரண்டு பாஸ்போர்ட்டுகளும் முழுமையான ஒழுங்கில் இருந்த போதிலும், அந்தப் புகைப் படங்கள் அவர்களை ஒத்திருக்கின்றனவா என்று நிச்சம் செய்து கொள்ள அந்த விளக்கினை உயரே தூக்கிப் பிடித்தார். நேநா டாகொண்டே கிட்டத்தட்ட ஒரு குழந்தையைப் போல இருந்தாள், மகிழ்ச்சியான ஒரு பறவையின் கண்களுடன், சோகம் கப்பிய ஜனவரி மாதத்தின் மங்கிய ஒளியில் அவளது வெல்லப்பாகு போன்ற சருமம் இன்னும் பளபளப்பாக இருந்தது. அந்த எல்லையோரப் படையின் முழு வருடச் சம்பளத்தையும் கொடுத்தாலும் கூட வாங்க முடியாத மின்க்கின் மென் தோலால் ஆன கோட் கன்னம் வரை அவளை போர்த்தியிருந்தது. அந்தக் காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த அவள் கணவன், ஓராண்டு இளையவனாக அதற்குரிய அழகுடன், ஒரு பேஸ்பால் தொப்பியுடன், வண்ணக்கோடுகளால் கட்டங்கள் இழைத்த கோட் அணிந்திருந்தான். அவனது மனைவி போலன்றி அவன் உயரமாக, உடல் வலிமையுடனும், அச்சமூட்டும் அடியாள் ஒருவனின் இரும்பு போன்ற இறுகிய தாடையும் கொண்டிருந்தான். ஆனால் எது அவர்கள் இருவரின் அந்தஸ்த்தை சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியது என்றால், உயிருள்ள விலங்கு போல மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருப்பதான உட்பகுதி அமைந்த அந்த வெள்ளி நிறக் கார் வளம் குறைந்த எல்லைப் பகுதி வழியே என்றுமே காண முடியாத ஒன்று அது. அந்தப் பின்புற இருக்கை மிகப் புதிய பெட்டிகளாலும், மேலும் இன்னும் திறக்கப்பட்டிராத பல பரிசுப் பொருள் அடங்கிய பெட்டிகளாலும் நிறைந்து வழிந்தது. அவளின் அமைதி குலைத்த கடற்கரை முரடனின் மென்மையான காதலுக்கு அவள் அடிபணியும் முன்னர், நேநா டாகொண்டேவின் வாழ்வில் அடக்க இயலாத, மற்ற அனைத்தையும் விட முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாயிருந்த, அந்த உயர்ஸ்வர சாக்ஸபோனையும் அந்தக் கார் தாங்கியிருந்தது.

முத்திரையிட்ட பாஸ்போர்ட்டுகளை அந்த அதிகாரி திரும்பக் கொடுத்தவுடன், பில்லி சான்ஷெஸ் அவனது மனைவியின் விரலைக் குணப்படுத்த மருந்துக்கடை ஏதாவது தென்படுமா என்று அவரிடம் கேட்டான். அதற்கு அந்த அதிகாரி பிரெஞ்சுப் பகுதியான ‘ஹென்டே’யில்தான் அவர்கள் விசாரிக்க இயலும் என்று காற்றினூடே கத்தியபடி கூறினார். ஆனால் ஹென்டேயில் இருந்த பாதுகாவலர்கள், வெதுவெதுப்பான, நன்றாக ஒளியூட்டப்பட்டிருந்த அவர்களுக்கான பிரத்யேகமான சதுரமான கண்ணாடி எல்லைக் காவல் அறைக்குள், மேஜையில் அமர்ந்தபடி, கையில்லாச் சட்டையுடன் சீட்டு விளையாடிக் கொண்டு, பெரிய கண்ணாடிக் குவளைகளில் இருந்த மதுவில் ரொட்டித் துண்டுகளை முக்கி எடுத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அப்போது பார்க்க வேண்டியிருந்ததெல்லாம், ஃபிரான்சுக்குள் செல்ல கையசைத்து அனுப்ப வேண்டியிருந்த அந்தக் காரை, அதன் அளவினை, தயாரித்த கம்பெனியை மாத்திரமே. பில்லி சான்ஷெஸ் ஹார்னை பலமுறை அழுத்தினான், ஆனால் அவன் அவர்களை அழைக்கிறான் என்று அந்த காவலர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை. மேலும், அவர்களில் ஒருவன் ஜன்னலைத் திறந்து, காற்றைவிட அதிக சீற்றத்துடன் அலறினான்

“Merde! Allez-vouz-en!”

காதுகள் வரை மேல்கோட்டால் போர்த்தப்பட்டிருந்த நேநா டாகொண்டே பிறகு காரை விட்டு வெளியே இறங்கி அந்தக் காவலரிடம் சுத்தமான ஃபிரெஞ்சில் மருந்துக்கடை எங்கே உள்ளது என்று கேட்டாள். அவனது வழக்கம் போல வாய் நிறைய ரொட்டியுடன், அது அவன் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் இல்லை என்றும், அதுவும் இது போன்ற புயல் நேரத்தில் மிகக்குறைந்த பட்சம் கூட இல்லை என்றும் பதலளித்தான் பிறகு ஜன்னலை மூடினான். ஆனால், பிறகு அவன் சற்று கூடுதல் கவனத்துடன், மின்க்கின் இயற்கையான மினுமினுப்பு மிக்க தோலால் முழுவதும் போர்த்தப்பட்டிருந்த அந்தப் பெண்ணை நோக்கினான் அந்த பயங்கர இரவில் காயம் பட்ட தன் விரலை சப்பிக் கொண்டிருந்தவளை ஏதோ ஒரு மந்திரக் காட்சியாக அவன் நினைத்திருக்க வேண்டும் காரணம் அவனுடைய மனநிலை உடனடியாக மாறியது. மிகவும் அண்மையிலிருக்கும் நகரம் ‘பியாரிட்ஸ்’ என்றும், ஆனால் அந்த மத்திய குளிர்காலத்தில், ஓநாய்களைப் போல ஊளையிடும் அந்தக் காற்றில், சற்றுத் தொலைவிலுள்ள ‘பேயோன்’ பிரதேசம் செல்லும்வரை, திறந்திருக்கும் ஒரு மருந்துக் கடையையும் அவர்களால் கண்டு பிடிக்க இயலாது என்று விளக்கினான்.

‘‘மிகவும் மோசமான நிலையா?”, என்று கேட்டான்.

‘‘அது ஒன்றுமில்லை,” நேநா டாகொண்டே புன்னகைத்துக் கொண்டே சொன்னாள். நுனியில், ஏறத்தாழ கண்ணுக்குப் புலப்படாத சிறிய ரோஜா முள் கீறலுடனான, வைர மோதிரம் அணிந்திருந்த விரலை அவனிடம் காண்பித்தாள். ‘‘அது வெறும் முள்”.

அவர்கள் ‘பேயோனை’ அடையும் முன்னரே பனிமழை பெய்யத் தொடங்கியது மறுபடியும். ஏழு மணியாகவில்லை எனினும் தெருக்கள் நடமாட்டமின்றி காட்சியளித்தன. புயலின் சீற்றத்தையொட்டி வீடுகள் மூடப்பட்டிருந்தன. பல மூலை முடுக்குகள் சென்று திரும்பிய பிறகும் ஒரு மருந்துக்கடையும் தென்படாது போகவே, அவர்கள் தொடர்ந்து செல்ல முடிவு செய்தனர். இந்த முடிவு பில்லி சான்ஷெஸை சந்தோஷப்படுத்தியது. கார்களுக்கென, அபூர்வமான, திருப்தியுறாத ஒரு ஆவல் கொண்டிருந்தான் அவன், மேலும் அவனுக்கு பல குற்றவுணர்வுகள் கொண்ட ஒரு அப்பா இருந்தார், மேலும் அவனது இஷ்டத்தையெல்லாம் திருப்திப்படுத்த அவரிடம் வசதியிருந்தது திருமணப் பரிசாக அவனுக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த, மேல் பகுதியை மாற்றியமைத்துக் கொள்ளத்தக்க பென்ட்லி வகைக் காரை அவன் இதுவரை ஓட்டியிருக்கவில்லை.

ஸ்டீயரிங் பிடிப்பதனால் உண்டான அவனது அதீதப் பேரானந்தத்தின் காரணமாக எவ்வளவு தொலைவு ஓட்டினானோ, அதற்கேற்ப குறைந்த பட்சமே அசதியடைந்தான். அந்த இரவே ‘போர்டோ’வை அடைந்து விட விரும்பினான். ‘ஸ்ப்லென்டிட் ஹோட்டலில்’ மணப் பெண்ணுக்கான தொடர் அறைகளை அவர்கள் முன்பதிவு செய்திருந்தனர். மேலும், மாறி மாறி வீசும் பலத்த காற்றும், பனியுடனான ஆகாயமும் அவனைப் பிடித்து நிறுத்திவிட முடியாது. இதற்கு மாறாக, மேட்ரிட்லிருந்து தொடங்கிய அந்த நீண்ட நெடுஞ்சாலையின் கடைசி நீட்சியில்குறிப்பாக ஆலங்கட்டிப் புயல் அடித்துத் தாக்கும், மலை ஆடுகளுக்கு ஏற்ற செங்குத்தான பாறையின் விளிம்புப் பகுதியில்நேநா டாகொண்டே உற்சாகம் தீர்ந்து விட்டிருந்தாள். எனவே பேயோனுக்குப் பிறகு அவள் ஒரு கைக்குட்டையை மோதிர விரலில் சுற்றிக் கொண்டாள் அழுத்தமாக, அமுக்கி, இன்னும் வழிந்து கொண்டிருந்த ரத்தத்தை நிறுத்திவிட. பிறகு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினாள். நடு இரவு நெருங்கும் வரை, பனி அடித்து முடிந்திருந்ததையும், சடாரென ஊசி இலைக் காட்டில் காற்று நின்று விட்டதையும், மேய்ச்சல் நிலத்தில் உறைந்த நட்சத்திரங்கள் ஆகாயத்தை நிறைக்கும் சமயத்தை எட்டியதையும் பில்லி சான்ஷெஸ் கவனிக்கவில்லை. ‘போர்டோ’வின் தூங்கி வழியும் விளக்குகளைக் கடந்து விட்டிருந்தான். ஆனால் நெடுஞ்சாலையின் வழியே பெட்ரோல் நிலையம் ஒன்றில் எரிபொருள் கலத்தை நிரப்பிக் கொள்ள மட்டும் நிறுத்தினான். மேலும், பாரீஸ் வரை நிறுத்தமின்றி வண்டி ஓட்டுவதற்கான தெம்புடனிருந்தான் அவன் போலவே உணர்ந்தாளா என்று அவளிடம் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை அவன். அவனது பெரிய 25000 பவுண்ட் ஸடெர்லிங் பெறுமானமுள்ள பொம்மையினால் அவன் அவ்வளவு களிப்படைந்திருந்ததால்அவனருகில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்த அவள்இரத்தம் தோய்ந்திருந்த மோதிர விரலின் கட்டு அவளது வளர்பிராயத்துக் கனவுகளை முதல் முறையாக நிச்சயமின்மையின் மின்னல் தீற்றல்கள் துளைக்கஅந்த ஜீவனும் அப்படியே உணர்ந்தாளா என்று அவன் தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொள்ளவில்லை.

மூன்று தினங்களுக்கு முன்பாகத்தான் அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தனர், பத்தாயிரம் கிலோமீட்டர் தொலைவிலிருந்த, ‘கார்த்தஜீனா த இன்டியாஸ்’ இல்அவன் பெற்றோர்கள் வியப்படையவும், அவளது மதிமயக்கம் நீங்கவும், மற்றும் ஆர்ச் பிஷப்பின் தனிப்பட்ட ஆசிர்வாதத்துடனும். அந்தக் காதலின் உண்மையான அஸ்திவாரத்தையோ அல்லது முன்கூட்டியே கண்டறிந்திராத தோற்றுவாயையோ இவர்கள் இருவரைத் தவிர வேறு யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அந்தத் திருமணத்திற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே அது துவங்கியிருந்தது, கடலோரத்தில் ஒரு ஞாயிறன்று பில்லி சான்ஷெஸின் குழுவினர் மார்பெல்லா கடற்கரையில் பெண்களின் உடையணியும் அறைகளை புயல் போல தாக்கிய தருணத்தின் போது. நீனா அப்போதுதான் பதினெட்டு வயது நிரம்பியிருந்தாள் ஸ்விட்சர்லாந்தில் உள்ள ‘செயின்ட்பிளேய்ஸ்’ என்னுமிடத்தில் ‘ஷேட்டல் லெனி’ பள்ளியிலிருந்து வந்திருந்தாள் நான்கு மொழிகளில் சீர் அழுத்தமற்ற உச்சரிப்புடன் பேசிக் கொண்டும், உயர்ஸ்வர சாக்ஸபோனில் தேர்ச்சி பெற்ற அறிவுடனும் மேலும் இது, அவள் திரும்பி வந்ததிலிருந்து, அந்தக் கடற்கரைக்கு அவளது முதல் ஞாயிறு வருகை. சருமம் தெரிய உடைகள் அனைத்தையும் உரிந்து விட்டிருந்தாள் அவள் பக்கத்து உடைமாற்றும் அறைகளிலிருந்து கடற் கொள்ளையரின் கூக்குரலும் பீதியுற்ற ஜனங்களின் நெருக்கடி சந்தடியும் கேட்கத் தொடங்கிய பொழுது அவளது நீச்சல் உடையை அணியப் போன நேரத்தில், என்ன நடந்து கொண்டிருந்தது என்பதை அவள் புரிந்து கொள்ளவில்லைஅவள் கதவுத் தாழ்ப்பாள் உடைந்து நொறுங்கும் வரை கற்பனைக்கெட்டக்கூடிய மிக அழகான கொள்ளைக்காரன் அவள் முன் நிற்கும் வரை. போலி சிறுத்தைப்புலித் தோலால் ஆன கயிற்று உள்ளாடை ஒன்றைத் தவிர அவன் வேறெதுவும் அணிந்திருக்கவில்லை. மற்றும் அவன் சமுத்திரத்திற்கருகில் வாழ்பவர்களின் சமாதானமான, நெகிழ்தன்மை மிக்க தேகம் கொண்டிருந்தான். வலது மணிக்கட்டில் உலோகத்தாலான ரோமானிய வாட்போர் சண்டியனின் உருவம் பொறித்த காப்பு அணிந்திருந்தான். வலது முஷ்டியைச் சுற்றி ஒரு இரும்புச் சங்கிலியைப் பிணைத்திருந்தான் அதை அவன் ஒரு அபாயகரமான ஆயுதமாகப் பிரயோகப்படுத்தினான். அவன் கழுத்தைச் சுற்றி எந்த புனிதனின் உருவமும் பொறிக்கப்படாத ஒரு பதக்கம் தொங்கியது அவன் இதயத்தின் துரித ஓட்டத்தில் மௌனமாய் அதுவும் துடித்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒரே தொடக்கப்பள்ளிக்கு சென்றிருந்தனர், அதே பிறந்தநாள் விருந்துகளில் பல ‘பினாட்டாக்களை’(லத்
ீன் அமெரிக்க திருவிழாக்களில் சிறு பரிசுப் பொருள்கள் மற்றும் இனிப்புகள் கொண்ட அலங்கரிக்கப்பட்ட
, மேற்கூரையிலிருந்து தொங்கவிடப்படும் கலங்கள் அவற்றை கோலால் உடைத்து பரிசுகளைப் பெற வேண்டும்) உடைத்திருந்தனர், ஏனெனில், குடியேற்ற நாட்களிலிருந்து அந்த நகரத்தின் தலை எழுத்தை தங்களது இஷ்டம்போல அமைத்துக் கொண்டிருந்த, குறிப்பிட்ட மாகாணத்தைச் சார்ந்த குடும்பத்திலிருந்து வந்திருந்தனர் அந்த இருவருமே. ஆனால் அத்தனை வருடங்களாக அவர்கள் பார்த்துக் கொள்ளாததால் ஆரம்பத்தில் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அடையாளம் கண்டு கொள்ளவில்லை. நேநா டெகொண்டே அசைவின்றி அவளது அதீதமான நிர்வாணத்தை மறைத்துக் கொள்ள எதுவும் செய்யாது, நின்று கொண்டேயிருந்தாள். பிறகு பில்லி சான்ஷெஸ் சிறுபிள்ளைத்தனமான சடங்கை நடத்தினான் தன் சிறுத்தைப்புலித்தோல் உள்ளாடையை கீழிறக்கினான். பிறகு மரியாதைக்குரிய, விரைப்பான அவனது ஆண்மையைக் காட்டினான். அவள் நேராக அதை நோக்கினாள், வியப்புக்கான அறிகுறிகளின்றி.

‘‘இன்னும் பெரிய, விரைப்பானவை நான் பார்த்திருக்கிறேன்” என்றாள் அவள், அவளது பெரும் பீதியை அடக்கிக் கொண்டு. ‘‘ஆகவே நீ என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் என்பதைப் பற்றி மறுபடியும் யோசி, ஏனெனில் என்னிடம் நீ ஒரு கறுப்பனை விடச் சிறப்பாக இயங்க வேண்டியிருக்கும்”.

உண்மையாய் நேநா டாகொண்டே ஒரு கன்னி மட்டுமின்றி, அந்த நிமிடம் வரை நிர்வாணமாக ஒரு ஆண்மகனையும் பார்த்திருக்கவில்லை. எனினும் அவளது சவால் பயனுள்ளதாயிருந்தது. என்ன செய்ய வேண்டும் என்று பில்லி சான்ஷெஸால் எண்ணமுடிந்ததெல்லாம் அவனது சங்கிலி சுற்றப்பட்டிருந்த முஷ்டியை சுவர் மேல் மோதி, பிறகு கையை முறித்துக் கொண்டதும்தான். மருத்துவமனைக்கு தனது காரில் அவனைக் கூட்டிச் சென்றாள். பிறகு அவனுக்கு காயம் ஆறி உடல் தேறும் காலத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ள உதவி செய்தாள். அதன்பின், இறுதியில் எப்படி சரியான முறையில் காதல் செய்வது என்பதை அவர்கள் சேர்ந்தே கற்றுக் கொண்டனர். கடினமான ஜ÷ன் மாத பகல் நேரங்களை நேநா டாகொண்டேவின் புகழ் பெற்ற மூதாதையர் ஆறு தலைமுறையாக எந்த இடத்தில் காலமாகியிருந்தனரோ அந்த வீட்டின் உட்புறமாக இருந்த மாடியில் கழித்தனர். ஹேம்மக்கில் படுத்தவாறு, விட்டு விடுதலைப்படாத மழுங்கடிக்கப்பட்ட உணர்வோடு அவன் அவளைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் சாக்ஸபோனில் பிரபலமான பாடல்கள் இசைத்தாள். அந்த தரைக்கும் கூரைக்குமாக வியாபித்த எண்ணிலடங்கா ஜன்னல்கள் கொண்டதும் மேலும் ‘லா மாங்கா’ மாவட்டத்திலேயே மிகப் பெரியதும், புராதனமானதுமான அந்தக் கட்டிடம் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி மிகவும் அசிங்கமானது. ஆனால் எங்கிருந்து நேநா டாகொண்டே இசைத்தாளோ, கட்டம் போட்ட தரை ஓடுகள் பதித்த அந்த மேல் மாடி நான்கு மணி வெய்யிலில் ஒரு பாலைவனச் சோலையாய் இருந்தது மேலும் அது வீட்டோடு சேர்ந்த மாமரம் மற்றும் வாழை மரங்களின் தாராளமான நிழல்களோடு கூடிய முற்றத்தை நோக்கித் திறந்து கொண்டது. அதனடியில் ஒரு பெயரற்ற கல்லறைக்கல்லுடன் ஒரு கல்லறை இருந்தது அந்த வீடு மற்றும் அந்தக் குடும்ப நினைவுகளை விடவும் மிகப் பழமையானதாக. இசைபற்றி எதுவும் அறிந்திராதவர்கள் கூட அப்படிப்பட்ட உன்னதமான ஒரு வீட்டில் அந்த சாக்ஸபோன் கால முரண்மிக்கது என்றே நினைத்தார்கள். ‘‘அது ஒரு கப்பல் போல சத்தமிடுகிறது”, முதன் முறையாக அதை கேட்ட போது நேநா டாகொண்டேவின் பாட்டி கூறினாள். சௌகரியத்தின் பொருட்டு அவளது குட்டைப் பாவாடை தொடை சுற்றி உயர்த்தியபடி தொடைகளை அகற்றிக் கொண்டு இசைக்கு ஒவ்வாத ஒரு காமத்துவ உணர்வுடன் அல்லாது வேறுமுறையில் அதை அவளை வாசிக்கச் செய்ய நேநா டாகொண்டேவின் அம்மா பயனின்றி முயற்சி செய்தாள். ‘‘நீ எந்த இசைக்கருவி வாசிக்கிறாய் என்பதைப் பற்றி எனக்கு அக்கறையில்லை”, அவள் கூறுவதுண்டு, ‘‘உன் கால்களை அகட்டாமல் நீ வாசிக்கும் வரை.”

ஆனால் நேநா டாகொண்டேவின் அந்தக் கப்பல் பிரிவுபசாரப் பாடல்களும் மற்றும் அந்த காதல் விருந்தும்தான் பில்லி சான்ஷெஸை சுற்றியிருந்த அந்தக் கோபம் மிகுந்த வெளிப்புற ஓட்டினை உடைத்துக் கொண்டு வெளிவர அனுமதித்தது. பெரும் வெற்றியுடன் அவன் தூக்கிப் பிடித்திருந்த படிப்பறிவற்ற காட்டுமிராண்டி என்று பெயருக்கு அடியில்இரண்டு புகழ் பெற்ற குடும்பங்களின் பெயர்களின் சங்கமத்தில் பயந்து போன மென்மையான ஒரு அனாதையைக் கண்டு பிடித்தாள் அவள். கை எலும்புகள் கூடிக் கொண்டு வருகையில் அவளும் பில்லி சான்ஷெஸும் ஒருவரையொருவர் அறிந்து கொள்ள அவ்வளவு நன்றாகக் கற்றனர். தங்கு தடையின்றி ஏற்பட்ட காதலின் ஓட்டத்தில், ஒரு மழைக்கால பகல் நேரத்தில் அவர்கள் அந்த வீட்டில் தனிமையில் இருந்த சமயம் அவள் அவனை அவளது கன்னிப்படுக்கைக்கு இட்டுச் சென்றபோது அவனே கூட ஆச்சரியப்பட்டான். ஒவ்வொரு நாளும் அதே நேரத்தில் கிட்டத்தட்ட இரண்டு வாரங்களாக, அந்த வரலாற்றுப் புகழ் பெற்ற படுக்கையில், சொர்க்கத்தை அவர்களுக்கு முன்பே சென்றடைந்து விட்ட திருப்தியுறாத பாட்டிகள் மற்றும் சிவில் போர்வீரர்களின் மார்பளவு சித்திரங்களின் வியப்பான, ஊன்றிய பார்வைக்கடியில் அவர்கள் களித்துக் கூத்தாடினர்உணர்ச்சியுடனும், நிர்வாணமாயும். வளைகுடாவிலிருந்து வரும் கப்பல்களிலிருந்து வெளியேறி நீரில் மிதந்து செல்லும் கழிவுக் காற்றினைச் சுவாசித்தபடி, அதன் மல துர்நாற்றம், மற்றும் மௌனத்தில் வீட்டு முற்றத்தினின்று வரும் தினப்படி சப்தங்களுடன், சாக்ஸபோன் கேட்டுக் கொண்டு, வாழை மரத்தடி தவளையின் அந்த ஒற்றைச் ஸ்வரம், எவரின் கல்லறை மீதும் வீழ்ந்திடாத அந்த நீர்த்துளி, வாழ்வின் இயல்பான அசைவுகளில் கற்றுக் கொள்ள இதற்கு முன்னர் அவர்கள் பெற்றிடாத சந்தர்ப்பங்கள் என, காதலின் நடுவே, சிறிய இடைவேளைகளில் கூட அவர்கள் ஜன்னல்களை திறந்து வைத்துக் கொண்டு நிர்வாணமாகவே இருந்தனர்.

அவளுடைய பெற்றோர் வீடு திரும்பிய சமயம் நேநா டாகொண்டேவும் பில்லி சான்ஷெஸும் காதலில் எந்த அளவுக்கு முன்னேறியிருந்தார்கள் என்றால் இந்த உலகமே வேறு எதற்கும் தேவையான அளவு பெரிதாக இல்லாமல் போயிருந்தது அவர்கள் எந்த நேரத்திலும், எந்த இடத்திலும் காதல் செய்தனர், ஒவ்வொரு முறையும் அதை மறுகண்டுபிடிப்பு செய்ய முயன்றபடி. பில்லி சான்ஷெஸின் தந்தை தன் குற்ற உணர்வுகளை அமைதிப்படுத்த அவனுக்குத் தந்திருந்த அந்த ஸ்போர்ட்ஸ் காரில்தான் முதலில் அவர்கள் போராடினார்கள் பிறகு, கார்கள் அவர்களுக்கு மிகவும் சுலபமாக ஆனவுடன், இரவில், எங்கே விதி அவர்களை முதன் முதலில் ஒன்றிணைத்ததோ அந்த வெறிச்சோடிப் போயிருந்த மார்பெல்லா உடைமாற்றும் அறைக்குள் அவர்கள் செல்வதுண்டு. நவம்பர் மாத களியாட்ட விழாக்களின் போது, மாறு வேட உடையில், ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன்னர் வரை, பில்லி சான்ஷெஸையும் அவனது ஆயுதச் சங்கிலி கையாளும் குழுவினரையும் பொறுத்துக் கொள்ளக் கடமைப்பட்டிருந்த தலைமை தாதிகளின் பாதுகாப்பின் கீழ், பழைய அடிமை மாவட்டமான ஜெஸ்தமனியில் இருந்த வாடகை அறைகளுக்குச் செல்வதுண்டு. அவன் ஒரு கறுப்பனைப்போல இயங்க வேண்டியிருக்கும் என்று அவள் உணர்த்தியதை, அவளது மூர்க்கம் தணிந்த கொள்ளையன் கடைசியாக புரிந்து கொள்ளும் வரை, ஒரு சமயம் சாக்ஸபோன் மீது அவள் வைத்திருந்த வெறிமிகுந்த ஈடுபாடு போலவே, நேநா டாகொண்டே தன்னை ஒரு ரகசியக் காதலுக்குத் தந்திருந்தாள். திறமையுடனும் அதே உற்சாகத்துடனும் அவளுக்கு எப்போதும் அவன் காதலைத் திரும்ப வழங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவர்கள் திருமணம் முடிந்தவுடன், ஒருவருக்கொருவர் செய்து கொண்ட சபதத்தின்படி அட்லாண்டிக்கைக் கடந்து செல்லும்போது காதல் புரிவதை நிறைவேற்றினார்கள். அந்த விமான பணிப்பெண்கள் உறங்கிய பொழுது விமான கழிப்பறைக்குள் இருவரும் தங்களைத் திணித்துக் கொண்டு, களிப்பை விட சிரிப்பினால் அதிகம் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர். அப்பொழுதுôன் அவர்கள் அறிந்தனர் திருமணம் முடிந்து இருபத்து நான்கு மணிநேரம் கழித்து நேநா டாகொண்டே இரண்டு மாதம் கர்ப்பமாகயிருக்கிறாள் என்பதை.

ஆக, அவர்கள் மாட்ரிட் நகரை அடைந்த போது, திகட்டிப் போன காதலர்களாயிருப்பதிலிருந்து வெகு தொலைவிலும், ஆனால் புதுமணத் தம்பதிகள் போல நடந்து கொள்வதற்கான போதுமான உசிதங்களும் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பெற்றோர் அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்திருந்தனர். விமானத்திலிருந்து இறங்குவதற்கு முன், அதிகாரப் படிநிலை நிர்வாக மரபு அதிகாரி ஒருவர் அவளுடைய பெற்றோர் அவளுக்களித்த திருமணப் பரிசான, ஓரங்களில் கறுப்பு நிறத்தில் பளிச்சென்று அலங்கரிக்கப்பட்ட வெண்ணிற மின்க் கோட்டை நேநா டாகொண்டேவிடம் கொடுக்க முதல் வகுப்பு அறைக்கு வந்தார். விமான நிலையத்தில் அவனுக்கு ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில் காத்துக் கொண்டிருந்த காரின், அடையாளம் குறிக்கப்படாத சாவிகளை பில்லி சான்ஷெஸுக்கு தந்தார். மேலும் அந்தக் குளிர் காலத்தில் ஃபேஷனின் உச்சத்திலிருந்த ‘ஷெர்லிங்’(மயிர் கத்தரிக்கப்பட்ட, ஒரு வருடத்திற்குள்ளான குட்டி ஆட்டின் பதனிடப்பட்ட தோல்) மேல்கோட்டு ஒன்றையும் கொடுத்தார்.

நிர்வாக வரவேற்பறையில் அவர்களது வெளி உறவுத்துறை குழு அவர்களை வரவேற்றது. நேநா டாகொண்டேவுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்த அந்த தூதரும் அவரது மனைவியும் இரண்டு குடும்பங்களின் நண்பர்கள் மட்டுமல்லாது, நேநா டாகொண்டே பிறந்தபோது பிரசவம் பார்த்த மருத்துவரும் கூட. அவர் ரோஜாக்கள் நிறைந்த பூங்கொத்துடன் அவளுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தார்அவை அவ்வளவு புத்தம் புதியதாயும் ஒளிர்வுமிக்கதாயும் இருந்ததால் பனித்துளிகள் கூட செயற்கையானவையோ என்று தோன்றின. பொய் முத்தங்களுடன் அவர்கள் இருவருக்கும் அவள் வாழ்த்து தெரிவித்து, பிறகு கொஞ்சம் உரிய காலத்தை முந்திவிட்ட மணப்பெண் என்ற அவளது அந்தஸ்த்து பற்றி அசௌகரியமான உணர்வுடன் அந்த ரோஜாக்களை வாங்கிக் கொண்டாள். அவற்றை அவள் எடுத்துக் கொண்ட போது விரல் ஒரு முள்ளின் மேல் பட்டுக் குத்தியது. ஆனால் அந்த அசம்பாவிதத்தை அவள் ஒரு வசீகர சாதுர்யத்துடன் கையாண்டாள்.

‘‘நான் வேண்டுமென்றுதான் அப்படிச் செய்தேன்” அவள் கூறினாள், ‘‘அப்போதுதான் நீங்கள் என் மோதிரத்தைப் பார்ப்பீர்கள்.”

மெய்யாகவே அந்த வெளி உறவுத்துறை குழு முழுவதுமே அந்த மோதிரத்தின் அழகைக் கண்டு வியந்ததுஅது கிட்டத்தட்ட ஒரு வாழ்நாள் வருவாயையே விலையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்அந்த வைரங்களின் தரம் காரணமாகவன்றி நன்கு பேணப்பட்டிருந்த அதன் புராதனத்தன்மைக்காக. ஆனால் எவருமே அவள் விரலில் ரத்தம் கசியத் தொடங்கியதைக் கவனிக்கவில்லை. அவர்கள் அனைவரும் அந்த புதிய காரின் மேல் தங்கள் கவனத்தை திருப்பினர். அந்த அரசு தூதுவரின் வேடிக்கையான திட்டத்தின்படி, அதை செலோஃபன் காகிதத்தில் சுற்றி, பிறகு அதை ஒரு மிகப் பெரிய தங்க ரிப்பன் கொண்டு கட்டி விட்டிருந்தார். பில்லி சான்ஷெஸ் அவரது புனைவுத் திறனை கவனிக்கவே இல்லை. அவன் அந்தக் காரைக் காண மிகவும் ஆவலாக இருந்ததால் அதைச் சுற்றியிருந்த காகிதத்தை உடனடியாகக் கிழித்தெறிந்து விட்டு மூச்சற்று நின்றான். மேற்புரம் மாற்றி அமைத்துக் கொள்ளும்படியான வசதியுள்ள, அசலான தோல் இருக்கை உறைகளுடன் கூடிய அந்த வருடத்திய பென்ட்லி கன்வெர்ட்டிபிள் கார் ஆகும் அது. ஆகாயம் சாம்பல் போர்வை போல காட்சியளித்தது. துளைத்தெடுக்கும் குளிர் காற்று வீசிய பொழுது வெளியே இருப்பதற்கான உகந்த நேரம் அதுவாக இல்லாத போதிலும், பில்லி சான்ஷெஸ் குளிர் பற்றிய சிந்தனை ஏதுமில்லாதிருந்தான். வெளியே இருந்த வண்டி நிறுத்தத்திலேயே அந்த அரசுக் குழுவை நிறுத்தி வைத்திருந்தான், மரியாதை நிமித்தம் அவர்கள் விறைக்கும் குளிரில் இருப்பதை அறியாமல், அந்தக் காரின் மிகச் சிறிய நுணுக்கத்தையும் விடாமல் பார்த்து முடிக்கும் வரை. பிறகு அந்தத் தூதுவர் அவனருகில் அமர்ந்தார், அவர்களின் அதிகாரபூர்வமான தங்குமிடத்திற்கு வழிகாட்டியபடி. அங்கு மதிய உணவு தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது. வழியில், அந்த நகரத்தின் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த பல காட்சிகளைச் சுட்டிக் காட்டினார், ஆனால் பில்லி சான்ஷெஸ் அந்தக் காரின் மந்திரத்தில் மாத்திரமே ஈர்க்கப்பட்டவன் போலிருந்தான்.

அவனுடைய நாட்டுக்கு வெளியே அவன் பிரயாணம் செய்வது அதுவே முதல் முறையாகும். ஞானஸ்நானம் பெறப்படாத குழந்தைகள் சுவர்க்கத்திற்கும் நரகத்திற்குமாக அலைக்கழிக்கப் படுவதைப் போல, மறதியின் அசட்டையில் இலக்கின்றி மிதக்கும் வரை, எல்லாத்தனியார் மற்றும் பொதுப்பள்ளிகள் வாயிலாக திரும்பத் திரும்ப ஒரே வகுப்பில் பயிற்சி பெற்றான். அவனுடைய இடத்தைப் போலன்றி அந்த நகரில் அவனுக்குத் தென்பட்ட ஆரம்பக் காட்சிகள்நடுப்பகல் பொழுதில் எரிய விடப்பட்டிருந்த விளக்குகளுடனான சாம்பல் நிற வீடுகளின் வரிசைகள், இலைகளற்ற மரங்கள், தூரத்து சமுத்திரம் இவை எல்லாமே அவனது இதயத்தின் ஓரத்தில் அவன் கட்டுப்படுத்தி வைக்க யத்தனித்த பாழாய்ப்போய் விட்டதான உணர்வை அதிகரித்தன. ஆனால் சீக்கிரமே அவை பற்றிய பிரக்ஞை இல்லாமல் அவன் மறத்தலின் முதல் வலையில் வீழ்ந்தான். அந்தப் பருவ காலத்தின் மிக ஆரம்பத்திய, ஒரு தீடீர் மௌனப் புயல் தலைக்கு மேல் வெடித்திருந்தது. மதிய உணவிற்குப் பின் அந்த அரசு தூதரின் வீட்டிலிருந்து ஃபிரான்சு நோக்கிய அவர்கள் பயணத்தை தொடங்கிய பொழுது, அந்த நகரம் ஒளிரும் கெட்டிப் பனியால் போர்த்தப்பட்டிருப்பதைக் கவனித்தனர். அப்பொழுது பில்லி சான்ஷெஸ் அந்தக் காரை மறந்தான். மற்ற ஒவ்வொருவரும் கவனித்துக் கொண்டிருக்க, அவன் சந்தோஷ மிகுதியில் கூச்சலிட்டான். முஷ்டி மடங்கிய கை நிறைந்த பனிக்கட்டியை தன் தலைக்கு மேலே வீசி எறிந்து, அந்தத் தெருவின் நடுவே தான் அணிந்திருந்த புதிய கோட்டுடன் உருண்டான்.

அந்தப் புயலுக்குப் பின்னர் ஒளி ஊடுருவித் தெரியும்படியாக மாறிய ஒரு பகற் பொழுதில், அவர்கள் மாட்ரிட் நகரை விட்டுக் கிளம்பும் வரையில் நேநா டாகொண்டே தனது விரலில் இரத்தம் கசிந்து கொண்டிருந்ததை உணரவில்லை. அலுவலக நிமித்த மதிய உணவுகளின் போது சாக்ஸபோனில் அரசாங்க விருந்துகளுக்குப் பிறகு இத்தாலிய இசை நாடக பாடல்களைப் பாட விழையும் அந்த அரசு தூதுவரின் மனைவியுடன் சென்று சாக்ஸபோன் வாசிக்கும் போது அவள் விரல் சிரமம் கொடுத்திருக்கவில்லை என்பதால் இது அவளை ஆச்சரியப்படுத்தியது. பிறகு, எல்லைப் பகுதிக்குச் செல்லும் குறுக்குப் பாதைகளை கணவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த பொழுது, அவள் தன் போதமின்றி ஒவ்வொருமுறை ரத்தம் கசிந்த போதும் அந்த விரலைச் சப்பினாள், மற்றும் அவர்கள் ‘பிர்ரனீஸ்’ பகுதியை அடைந்த பொழுதுதான் ஒரு மருந்துக்கடையைத் தேட வேண்டியதை யோசித்தாள். பிறகு அவள் கடந்த சில நாட்களின் அதிகப் படியாய் தங்கிப்போன கனவுகளுக்குள் ஆழ்ந்து மூழ்கிப் போனாள். திடுக்கிட்டு, கார் தண்ணீரின் ஊடாகச் செல்வதான ஒரு அச்சுறுத்தும் கனவுப்பீதியின் மனப்பதிவில் கண்விழித்த சமயம், விரலைச் சுற்றியிருந்த கைக்குட்டையின் ஞாபகம் அவளுக்கு வந்தபோது நீண்ட நேரமாகியிருந்தது. காரின் டேஷ்போர்டில் இருந்த ஒளியூட்டப்பட்டிருந்த கடிகாரத்தை அவள் பார்த்த போது மணி மூன்று ஆகியிருந்தது. மனக்கணக்குப் போட்டவள் பிறகுதான் ‘போர்டோ’வையும் அது போல, ‘லாய்யர்’ நதியின் நீண்ட வெள்ளப் பெருக்கு தடுப்பு மதிலை ஒட்டி சென்று கொண்டிருந்ததையும், ‘அங்கோலேம்’þஐயும் ‘பாய்ட்டியர்ஸ்’ ஐயும் கடந்து விட்டிருந்ததை உணர்ந்தாள்மூடுபனி வழியே வடிந்து இறங்கியது நிலா ஒளி, அந்த கோட்டைகளின் நிழல் வடிவங்கள் பைன் மரங்களின் ஊடாக ஏதோ மாயக்கதைகளில் வருவது போன்ற தோற்றமளித்தன. அந்தப் பிரதேசத்தை மனப்பாடமாக அறிந்திருந்த நேநா டாகொண்டே பாரீசிலிருந்து மூன்று மணி நேரத் தொலைவில் இருக்கிறோம் என்று கணித்தாள். மேலும் பில்லி சான்ஷெஸ் அசந்துவிடாமல் இன்னும் ஸ்டியரிங்கிலேயே இருந்தான்.

‘‘நீ ஒரு முரட்டு ஆசாமி” அவள் கூறினாள். ‘‘நீ பதினோரு மணி நேரமாக கார் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறாய், மேலும் நீ எதுவும் சாப்பிடவில்லை.”

அந்தப் புதுக்காரின் போதை அவனை செலுத்திக் கொண்டிருந்தது. விமானத்திலும் அவன் அதிகம் உறங்கியிருக்கவில்லை. ஆனால் விடிவதற்குள் பாரீஸ் நகரை அடையத் தேவையான கூர்ந்த விழிப்புடனும் தேவையான தெம்புடனும் இருந்தான். ‘‘அந்த தூதரக மதிய உணவு இன்னும் என் வயிறு நிரம்ப இருக்கிறது”, என்றான் அவன். பிறகு மேலோட்டமான தர்க்கம் ஏதுமின்றி தெளிவாகக் கூறினான், ‘‘அத்தனைக்கும் மேலே, கார்த்தஜீனாவில் அவர்கள் இப்பொழுதுதான் திரைப்படம் முடிந்து செல்கிறார்கள். பத்து மணிக்குப் பக்கமாகத்தான் இருக்கும்.”

என்றாலும் கூட அவன் ஸ்டியரிங்கிலேயே உறங்கிவிடுவானோ என்று நேநா டாகொண்டேவுக்கு பயமாயிருந்தது. மாட்டிரிடில் அவர்கள் பெற்றுக்கொண்ட பல பரிசுப் பொருட்களில் ஒன்றைப் பிரித்தாள் அவள். பிறகு, இனிப்பூட்டி பதனம் செய்யப்பட்ட ஆரஞ்சு ஒன்றை அவன் வாய்க்குள் வைக்க முயன்றாள். ஆனால் அவன் திரும்பிக் கொண்டான்.

‘‘உண்மையான ஆண்கள் இனிப்பு சாப்பிடுவதில்லை” என்றான் அவன்.

ஆர்லியன்ஸுக்கு சற்று முன்னதாகவே அந்த மூடு பனி விலகியது. பனிபடர்ந்த வயல் வெளிகளை மிகப் பெரிய சந்திரன் ஒளியூட்டியது. ஆனால் போக்கு வரத்து மிகவும் சிக்கலாக ஆகியதுகாரணம் பாரீஸுக்கு சென்று கொண்டிருக்கும் உற்பத்திப் பொருட்களை ஏற்றிச் செல்லும் எல்லா பெரிய ட்ரக்குகளும், ஒயின் ஏற்றிச்செல்லும் வண்டிகளும் அந்த நெடுஞ்சாலையில் இணைந்தன. நேநா டா கொண்டே காரோட்டுவதில் அவள் கணவனுக்கு உதவி செய்ய விரும்பினாள் என்றாலும் அதை குறிப்பால் உணர்த்தி விடக் கூட தைரியமின்றி இருந்தாள் முதல் முறையாக அவர்கள் இருவருமாக வெளியே சென்றிருந்த சமயம் ஒரு மனைவி காரோட்ட கணவன் பயணம் செய்வது போல அவமானப்படுத்தக் கூடியது வேறு எதுவும் இல்லை என்று அவன் அவளிடம் தெரிவித்திருந்தான். ஐந்து மணிநேர ஆழ்ந்த அமைதியான உறக்கத்திற்குப் பின்னர் அவள் மனம் தெளிவாகியிருந்தது. மேலும், சிறிய வயதினளாக இருந்ததிலிருந்தே அவள் பெற்றோருடன் எண்ணற்ற முறை செய்த பயணங்களால் அவள் அறிந்திருந்த பிரெஞ்சு மாகாணத்தில் அந்த குறிப்பிட்ட உணவகத்தில் கூட நிற்காமல் வந்தது குறித்து சந்தோஷப்பட்டாள். ‘‘இதைப் போல அழகான நாட்டுப் புறம் இந்த உலகில் வேறு எங்கேயும் கிடையாது” அவள் கூறினாள் ‘‘ஆனால் ஒரு குவளை நீர் இலவசமாய் கொடுக்கும் ஒருவரைக்கூட காண முடியாது தாகத்தினால் செத்தே விடுவோம்.” இதுபற்றி அவள் அவ்வளவு உறுதிப்பாட்டுடன் இருந்ததால் கடைசி நிமிடத்தில் அவள் ஒரு சோப்புக் கட்டியையும், கழிவறைகளில் பயன்படும் பேப்பர் ஒரு கட்டும் அவளது ஓரிரவுக்குத் தேவையான பொருட்கள் வைக்கும் பையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டாள் காரணம் பிரெஞ்சு உணவகங்களில் எப்போதும் சோப்புக்கட்டி இருந்ததேயில்லை, குளியலறைகளில் காணப்படும் பேப்பர் கூட முந்தைய வாரத்தின் செய்தித்தாள்கள் சிறு சதுரங்களாக கத்தரிக்கப்பட்டு ஒரு ஆணியில் தொங்க விடப் பட்டிருக்கும். அந்த கணம் அவள் வருந்தியது ஒரே ஒரு விஷயத்திற்காக மட்டுமே, அதாவது, புணர்ச்சியின்றி அந்த முழு இரவையும் வீணடித்ததற்காக. அவள் கணவனின் பதில் உடனடியாய் வந்தது.

‘‘நான் இப்போதுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன், பனியில் புணர்வது எத்தனை அற்புதமாயிருக் கக்கூடும் என்று.” அவன் கூறினான் ‘‘இதே இடத்தில், நீ விரும்பினால்.”

நேநா டாகொண்டே அதுபற்றி தீவிரமாக யோசித்தாள். அந்த நெடுஞ்சாலையின் விளிம்பிலிருந்த நிலவொளியூட்டப்பட்ட பனி, பஞ்சு போன்றும் வெதுவெதுப்பாகவும் தோன்றியது. ஆனால் அவர்கள் பாரீஸின் புறநகர்ப் பகுதிகளை நெருங்கியபோது, போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகமாயிற்று. அங்கே இருந்தவை வெளிச்சமிடப்பட்டிருந்த கொத்துக் கொத்தான தொழிற்சாலைகளும், மிதி வண்டிகளில் பெரும்பான்மை தொழிலாளிகளும்குளிர் காலமாக இல்லாதிருந்தால் அது ஒரு பட்டப் பகலாக ஆகியிருக்கும் இந்நேரம்.

‘‘பாரீஸ் செல்லும் வரை நாம் சற்று பொறுத்திருப்போம்” என்றாள் நேநா டாகொண்டே. ‘‘மணமான ஜோடிகள் போல, சுத்தமான விரிப்புகளுடனான ஒரு படுக்கையில், நன்றாக, வெதுவெதுப்பாக.”

‘‘இதுதான் முதல்முறையாக நீ என்னை மறுப்பது,” என்றான் அவன்.

‘‘அப்படித்தான்”, அவள் பதில் அளித்தாள், ‘‘நாம் முதல்முறையாக திருமணம் செய்து கொண்டிருப்பதும் இப்பொழுதுதான்.”

விடியலுக்கு சற்று முன்னர் அவர்கள் தெருவோர உணவகத்தில் தங்கள் முகங்களை கழுவிக் கொண்டு சிறுநீர் கழித்தபின், ட்ரக் ஓட்டுனர்கள் காலை உணவுடன் சிவப்பு ஒயின் குடித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கவுண்ட்டரில் காபியும், வெட்டி மடிக்கப்பட்டிருந்த சூடான ரொட்டித் துண்டுகளையும் சாப்பிட்டனர். நேநா டாகொண்டே குளியலறையில் அவள் குட்டைப் பாவாடையிலும், ரவிக்கையிலும் ரத்தக் கறைகள் இருப்பதைக் கண்டாள். ஆனால் அதைக் கழுவி நீக்கிவிட யத்தனிக்கவில்லை. இரத்தக் கறை படிந்த கைக்குட்டையை குப்பைக் கூடைக்குள் எறிந்தாள். திருமண மோதிரத்தை இடது கைக்கு மாற்றிக் கொண்டாள். பிறகு சோப்பு கொண்டு நீரில் காயம் பட்டிருந்த விரலைக் கழுவினாள். அந்தக் கீறல் ஏறக்குறைய கண்ணுக்குப் புலப்படாததாகவே இருந்தது. இருப்பினும் அவர்கள் காருக்குத் திரும்பிய உடனேயே மீண்டும் அது ரத்தம் கசியத் தொடங்கியது. ஜன்னலுக்கு வெளியே நேநா டாகொண்டே தன் கையைத் தொங்க விட்டாள்வயல்களிலிருந்து வீசும் குளிர்ந்த காற்றுக்கு ரத்தக் கசிவை நிறுத்தும் தன்மை உண்டென்ற நிச்சயத்துடன். இந்த சாமர்த்தியமும் பலனளிக்காது போயிற்று, ஆனால் அவள் அதுபற்றி இன்னும் அக்கறையின்றி இருந்தாள். ‘‘யாராவது நம்மை கண்டுபிடிக்க விரும்பினால் அது மிகவும் சுலபம்”, இயல்பான வசீகரத்துடன் கூறினாள் அவள், ‘‘அவர்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் இந்தப் பனியின் மேல் படிந்த என் ரத்த சுவடை பின் தொடர வேண்டியதுதான்.” பிறகு, அவள் என்ன கூறியிருந்தாளோ அதைப்பற்றி ஆழ்ந்து சிந்தித்தாள். விடியலின் முதல் வெளிச்சத்தில் அவள் முகம் மலர்ந்தது.

‘‘கற்பனை செய்”, அவள் கூறினாள். ‘‘மாட்ரிட்டிலிருந்து பாரீஸ் வரையிலான வழியெங்கிலும் பனியில் ரத்தச் சுவடு. அது ஒரு நல்ல பாடலைத் தரலாமில்லயா?”

மறுபடியும் சிந்திக்க அவளுக்கு நேரம் இருக்கவில்லை. பாரீஸின் புறநகர்ப் பகுதிகளில் அவள் விரல் கட்டுக்கடங்கா வெள்ளம்போல ரத்தமாய்க் கசிந்தது, மேலும் அந்தக் கீறலின் வழியே அவளது ஆன்மாவே வெளியேறிச் சென்று கொண்டிருப்பதைப் போல உணர்ந்தாள். தனது பையில் கொண்டு வந்திருந்த, கழிவறையில் பயன்படுத்தப்படும் தாள்கள் கொண்டு அந்த வழிதலை நிறுத்த முயற்சி செய்தாள் ஆனால் ரத்தம் தோய்ந்த தாள்களை ஜன்னலுக்கு வெளியே வீசி எறிவதைவிட அவள் விரலில் அவற்றை சுற்றி விடுவதற்கு அதிக நேரம் பிடித்தது. அவள் அணிந்திருந்த ஆடைகள், அவள் கோட், அந்தக் கார் இருக்கைகள் எல்லாமே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, சீர் செய்ய இயலாத வகையில் ரத்தத்தால் நனைந்து போய்க்கொண்டிருந்தன. பில்லி சான்ஷெஸ் மெய்யாகவே பயந்து போயிருந்தான். ஒரு மருந்துக்கடை தேடுதலை வற்புறுத்தினான். ஆனால் அவள் அதற்குள்ளாக அறிந்திருந்தாள் இது மருந்துக் கடைக்குட்பட்ட விஷயம் அல்லவென்று.

‘‘நாம் கிட்டத்தட்ட போர்ட் த ஆர்லியன்ஸ் இல் இருக்கிறோம்”, அவள் கூறினாள், ‘‘நேரே மேலே போகவேண்டும், ‘ஜெனரல் லெக்லெர் அவென்யூ வழியாக, நிறைய மரங்கள் நிறைந்த அந்த பெரியது, பிறகு நீ என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நான் சொல்கிறேன்.”

அந்தப் பயணத்தின் மிக சிரமமான பகுதி இதுதான். மத்திய சந்தைகளை அடைய முற்பட்டுக் கொண்டிருந்த சிறிய கார்கள் மற்றும் மோட்டார் சைக்கிள்கள் மற்றும் பெரிய ட்ரக்குகளால் ஆன ஒரு முடிச்சுடன் இரண்டு பக்கங்களிலும் அந்த ஜெனரல் லெக்லெர் அவென்யூ நெரிசலடைந்திருந்தது. பயனற்ற ஹார்ன்களின் ஒலி ஆரவாரம் பில்லி சான்ஷெஸை அவ்வளவு கொதிப்படையச் செய்திருந்ததால், அவன் பல ஓட்டுநர்களை சங்கிலிþதாக்கும் குழுவின் வசை மொழியில் திட்டினான். மேலும் காரை விட்டு வெளியேறி அவர்களில் ஒருவனை தாக்கக் கூட முயன்றான். ஆனால் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் உலகிலேயே இங்கிதமில்லாதவர்கள் என்ற போதிலும், அவர்கள் எப்போதும் முஷ்டிச் சண்டையிட்டதில்லை என்று நேநா டாகொண்டே அவனை நம்ப செய்தாள். அது அவளின் சிறப்பான கணிப்பின் ஒரு நிரூபணமாக இருந்தது, ஏனெனில் அந்தக் கணத்தில் நேநா டாகொண்டே சுய நினைவு இழக்காமலிருக்க போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.

லியோன் த பெல்ஃபோர்ட்டின் போக்குவரத்து வட்டத்தைச் சுற்றி வரவே ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அவர்களுக்கு ஆயிற்று. ஏதோ இரவு போல சிற்றுண்டிச் சாலைகள் மற்றும் கடைகள் வெளிச்சமிடப்பட்டிருந்தன, அது ஒரு சராசரி செவ்வாய்க் கிழமை மேகங்கள் மூடிய இருள் சூழ்ந்திருந்த அசுத்தமான பாரீஸ்தன்மையான ஜனவரி மாதத்தில், இடைவிடாது பெய்து, பனிக்கட்டியாய் உறையாத மழையுடன். ஆனால் டென்ஃபெர் ரோஷரூ அவென்யூவில் போக்குவரத்து குறைவாயிருந்தது. அதற்கு அடுத்த ஒரு சில வரிசைக் கட்டிடங்கள் தள்ளி, நேநா டாகொண்டே அவள் கணவனிடம் வலது புறம் திரும்பச் சொன்னாள், பிறகு அவன் ஒரு பெரிய, இருளடர்ந்த மருத்துவ மனையின் அந்த அவசர சிகிக்சைப் பிரிவின் நுழைவாயிலுக்கு வெளியே காரை நிறுத்தினான்.

காரிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு அவளுக்கு உதவி தேவைப்பட்டது. இருப்பினும் அவள் தனது அமைதியையோ அல்லது தெளிவையோ இழக்கவில்லை. சக்கரங்கள் பொருத்திய ஸ்ரெட்சர் வண்டியில் படுத்தபடி, பணி நேர மருத்துவருக்காக காத்துக் கொண்டிருந்த போது, அவள் அவளைப் பற்றிய அடையாளக் குறிப்புகள் மற்றும் மருத்துவ ரீதியான வரலாற்றுக் குறிப்புகள் பற்றிய செவிலியின் வழக்கமான கேள்விகளுக்கு பதிலளித்தாள். பில்லி சான்ஷெஸ் அவள் பையை சுமந்து வந்தான், அவளது திருமண மோதிரத்தை அணிந்திருந்த அந்த இடது கையை இறுகப் பற்றினான் அது தளர்ச்சிடைந்து குளிர்ந்திருந்தது. அவள் உதடுகள் அவற்றின் நிறமிழந்திருந்தன. அந்த மருத்துவர் வந்து சேரும் வரை, அவளது காயம்பட்ட விரலை ஒரு சிறிய பரிசோதனை செய்யும் வரை அவள் கையை பிடித்தபடியே அவன் அவளருகிலேயே இருந்தான். அந்த டாக்டர் மிகுந்த இளவயதுக்காரராக இருந்தார், மழிக்கப்பட்டிருந்த தலையுடனும், பழைய தாமிர உலோக நிறத் தோலுடனும். நேநா டாகொண்டே அவரிடம் தன் கவனத்தைத் தரவில்லை. ஆனால் ஒரு வெளிறிய புன்னகையை தன் கணவன் மேல் திருப்பினாள், ‘‘பயப்படாதே”, அவள் சொன்னாள், அவளது வெல்வதற்கரிய நகைச்சுவை உணர்வுடன், ‘‘நடக்கக் கூடிய ஒரே விஷயம் என்னவென்றால் இந்த நரமாமிசன் என் கையை வெட்டி தின்றுவிடுவதுதான்”

அந்த டாக்டர் பரிசோதனையை முடித்தார். பிறகு மிகச் சரியான ஸ்பானிய மொழியில் ஒரு வித்தியாசமான ஆசிய உச்சரிப்புடன் பேசி அவர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தினார்.

‘‘இல்லை குழந்தைகளே,” அவர் கூறினார். ‘‘இந்த நரமாமிசன் இப்படி ஒரு அழகான கையை வெட்டுவதை விட பசியால் இறந்து போவான்.”

அவர்கள் தர்ம சங்கடத்திற்குள்ளானார்கள், ஆனால் ஒரு இணக்கமான அசைவில் அவர்களை அமைதிப்படுத்தினார் அந்த டாக்டர். பிறகு அவர் அந்த கட்டிலை நகர்த்திச் செல்லப் பணித்தார். தன் மனைவியின் கைகளைப் பிடித்தபடி பில்லி சான்ஷெஸ் பின் தொடர முயன்றான். டாக்டர் அவன் கைகளை எடுத்துக் கொண்டு அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.

‘‘நீ கூடாது,” அவர் சொன்னார். ‘‘அவள் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்குச் செல்கிறாள்.”

நேநா டாகொண்டே அவள் கணவனை நோக்கி மறுபடியும் புன்னகைத்தாள், விடை பெறுவதற்காய் அந்த நடைகூடத்தின் முடிவில் பார்வையிலிருந்து அவள் மறையும் வரை கையசைத்தவாறு இருந்தாள். அந்த டாக்டர் கிளிப் பொருத்திய எழுது பலகையில் அந்த நர்ஸ் எழுதியிருந்த குறிப்புகளை படித்துக் கொண்டிருந்தார். பில்லி சான்ஷெஸ் அவரை அழைத்தான்.

‘‘டாக்டர், அவள் கர்ப்பமாக இருக்கிறாள்” அவன் கூறினான்.

‘‘எவ்வளவு நாளாய்?”

‘‘இரண்டு மாதங்கள்”

இந்த தகவலுக்கு பில்லி சான்ஷெஸ் எதிர்பார்த்த அளவு டாக்டர் முக்கியத்துவம் தரவில்லை. ‘‘நீ என்னிடம் சொல்வது சரிதான்,” அவர் கூறினார். பிறகு கட்டிலைத் தொடர்ந்து நடந்தார். நோயாளிகளின் வியர்வை நாற்றமடித்த, துக்கம் தோன்றச் செய்யும் அந்த அறையில் பில்லி சான்ஷெஸ் நின்றவாறே தனித்து விடப்பட்டான். நேநா டாகொண்டேவை அழைத்துச் சென்றிருந்த அந்த கீழ் நோக்கிய, வெறிச்சோடிய நடைகூடத்தில் என்ன செய்வதென்று அறியாது விடப்பட்டிருந்தான். பிறகு மற்றவர்கள் காத்துக் கொண்டிருந்த அந்த மர பெஞ்சில் உட்கார்ந்தான். அவன் எவ்வளவு நேரம் அங்கு உட்கார்ந்திருந்தான் என்பதை அறியவில்லை, ஆனால் அந்த மருத்துவமனையை விட்டு வெளியேற அவன் தீர்மானித்த போது மறுபடியும் இரவாகியிருந்தது, மேலும் இன்னும் மழை பெய்து கொண்டிருந்தது, இந்த உலகின் பாரத்தால் அமுக்கப்பட்டு, அவன் தான் என்ன செய்யவேண்டுமென்று இன்னும் அறியாதிருந்தான்.

பல வருடங்களுக்குப் பின்னர் அந்த மருத்துவமனை பதிவேட்டிலிருந்து நான் அறிந்து கொண்டபடி ஜனவரி ஏழாம் தேதி செவ்வாய்க் கிழமையன்று நேநா டாகொண்டே 9.30 மணிக்கு சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டாள். அந்த முதல் நாள் இரவில், பில்லி சான்ஷெஸ் அவசர சிகிச்சை பிரிவு நுழைவாயிலின் வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்த அந்தக் காரில் உறங்கினான். பின் அடுத்த நாள் அதிகாலையில், மிக அருகாமையில் அவன் கண்டுபிடிக்க முடிந்திருந்த உணவகத்தில் ஆறு வேக வைத்த முட்டைகள் சாப்பிட்டான், இரண்டு கோப்பை காப்பியும் அருந்தினான், ஏனெனில் மாட்ரிட்டிலிருந்து அவன் முழுமையான உணவு உண்டிருக்கவில்லை. பிறகு அவன் அந்த அவசர சிகிச்சைப் பகுதிக்குச் திரும்பச் சென்றான். ஆனால் அவன் பிரதான வாயிலைப் பயன்படுத்த வேண்டுமென்பதை அவனுக்குப் புரியச் செய்தனர். நேநா டாகொண்டே மெய்யாகவே அந்த மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தாளா என்று உறுதி செய்து கொண்ட பின், பார்வையாளர்கள் செவ்வாய்க் கிழமைகளில் ஒன்பது மணியிலிருந்து நாலு மணிவரை மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுவார்கள்அதாவது மற்ற ஆறு தினங்களில் இல்லை என்று கூறிய அந்த பெண் வரவேற்பாளரிடம் பேசுவதற்கு ஒரு அஸ்ட்டூரிய பராமரிப்புப் பணியாளன் அவனுக்கு உதவி செய்தான். மழிக்கப்பட்ட தலையுடனான ஒரு கறுப்பன் என்று அவன் வர்ணித்த, ஸ்பானிய மொழி பேசும் அந்த டாக்டரைப் பார்க்க முயன்றான். ஆனால் இந்த மாதிரியான இரண்டு எளிய அடையாளங்களின் அடிப்படையில் அவரைப் பற்றி எவராலும் எதுவும் கூற இயலவில்லை.

அந்தப் பதிவேட்டில் நேநா டாகொண்டே இருப்பதை மறு உறுதி செய்து கொண்டவன் காருக்குத் திரும்பினான். ஒரு போக்குவரத்து அதிகாரி, இரட்டைப்படை எண் வரிசைப் பகுதியில், மிகக் குறுகலான ஒரு தெருவில் அவன் வண்டியை இரண்டு வரிசைக் கட்டிடங்களுக்கு அப்பால் நிறுத்தச் செய்தார். தெருவின் அப்பால் ஒரு புதுப்பிக்கப்பட்ட கட்டிடம் ஒன்று ஹோட்டல் நிக்கோல் என்ற வாசகத்துடன்அது ஒரு நட்சத்திர அந்தஸ்து மட்டுமே பெற்றிருந்தது, மேலும் அதன் வரவேற்பு பகுதி மிகச் சிறியதாக இருந்தது, அதில் ஒரே ஒரு சோபா மற்றும் ஒரு பழைய, கம்பீரமான பியானோ இருந்தது. குழல் போல உச்சஸ்தாயி குரல் கொண்ட அந்த உரிமையாளர், பணம் இருக்கும் பட்சத்தில் எந்த வாடிக்கையாளரையும் எந்த மொழியிலும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தவராயிருந்தார். பில்லி சான்ஷெஸ் தனது பதினோரு பெட்டிகள் மற்றும் ஒன்பது பரிசுப் பெட்டிகளுடன் காலியாக இருந்த அந்த ஒரே அறையை எடுத்துக் கொண்டான். ஒன்பதாவது தளத்தில் இருந்த ஒரு முக்கோண வடிவ அட்டாளி அறைக்குச் செல்லும், வேக வைத்த காலிஃப்ளவர் நெடி வீசிய வட்டவடிவ படிக்கட்டுகளை ஒரே மூச்சில் தாவி ஏறினான். மங்கலான தாள்களால் சுவர்கள் மூடப்பட்டிருந்தன, மேலும் ஒரு பக்கத்து ஜன்னலருகில் எதற்குமே இடமில்லாதிருந்தது, ஆனால் உட்புறமாயிருந்த முற்றம் போன்ற பகுதியிலிருந்து அந்த மங்கலான வெளிச்சம் வருவதற்கு தவிர. இரட்டைப் படுக்கை, ஒரு உயரமான அலமாரி, ஒரு சாய முடியாத நேரான பின்பகுதியுடைய நாற்காலி, கையோடு சுலபமாக எடுத்துச் செல்லக்கூடிய ஒரு ‘பிடெட்’ (பிறப்புறுப்புக்களைக் கழுவுவதற்கான பீச்சும் நீர்இணைப்பு கொண்ட அமைப்பு) ஒரு வாஷ்பேசின், நீர் மொள்ளும் பாத்திரம் ஆக அந்த அறையில் இருப்பதற்கு ஒரே வழி அந்தப் படுக்கையில் படுத்துக் கொள்வதுதான். பழையவை என்பதற்கும் மோசமாக எல்லாப் பொருள்களுமே கைவிடப்பட்டவையாய்த் தோன்றின, ஆனால் ஆரோக்கியமளிக்கவல்ல ஒரு சமீபத்திய மருந்து நெடியுடன்.

அவனது வாழ்வின் எஞ்சிய பகுதியை அந்த கருமித்தனத்திற்கான திறமையில் நிர்மாணிக்கப்பட்டிருந்த அந்த உலகின் புதிர்களை புரிந்து கொள்ளும் முயற்சியில் கழித்திருந்தாலும் சான்ஷெஸ் அவற்றை விடுவித்திருக்க முடியாது. அவனது தளத்தை அவன் அடையும் முன்னரே அந்தப் படிக்கட்டு விளக்கு அணைந்து போய்விடும் புதிரை அவன் ஒரு போதும் விடுவிக்க இயலவில்லை, மேலும் அவன் அதை மறுபடியும் எப்படி எரிய விடுவதென்று கண்டுபிடிக்கவும் இல்லை. ஒவ்வொரு தளத்தை அடையும் போதும் கழிவறையுடனான ஒரு சிறிய அறை இருந்ததையும், ஒரு சங்கிலி இழுப்பில் அது கழிவுகளைத் தள்ளி விடுவதையும் அறிந்து கொள்ள அவனுக்கு ஒரு காலை நேரத்தின் பாதிப் பகுதி தேவையாயிருந்தது மற்றும் அவன் அதை இருள் நேரத்தில் உபயோகிக்க முடிவு செய்திருந்தான். அப்போதுதான், உள்ளே தாழ்ப்பாள் போடப்பட்டால் அந்த விளக்கு எரியத் தொடங்கியதும் அதனால் யாருமே அதை மறுபடி அணைக்க மறந்து போக நேரிடாது என்பதையும் அவன் கண்டு பிடித்தான். யதேச்சையாக, அந்த நீண்ட ஹாலின் ஒரு கோடியில் இருந்த ஷவரை, அவன் சொந்த நாட்டில் உபயோகிப்பது போல, ஒரு நாளில் இரண்டு முறை அதை உபயோகப்படுத்த உறுதி செய்து கொண்டான். அதற்கென தனியே பணம் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது, கைப்பணமாக, மற்றும் அந்த அலுவலக கட்டுப்பாட்டில் இருந்த அந்த சுடுநீர் மூன்று நிமிடங்களில் நின்று போனது. இருப்பினும் பில்லி சான்ஷெஸ் தேவையான தெளிவுடன் தனதிலிருந்து வேறுபட்டு இந்த விதமாகக் காரியங்களைச் செய்வது பற்றி அறிந்து கொண்டான். எப்படிப் பார்த்தாலும் ஜனவரி மாதத்துக் குளிரில் வெளியே இருப்பதை விடவும் இது மிகவும் சிலாக்கியமானது. மற்றும் அவன் மிகவும் குழப்பமாகவும், தனிமையாகவும் உணர்ந்தான் அதாவது நேநா டாகொண்டேவின் உதவியும், பாதுகாவலும் இன்றி அவனால் எப்படி வாழ்ந்திருக்க முடிந்தது என்பதை அவனால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

புதன் கிழமை காலை அறைக்குச் சென்ற பின், கோட்டுடன் படுக்கையில் முகம் கவிழ்ந்து வீழ்ந்தான். இரண்டு வரிசை கட்டிடங்கள் தள்ளி அப்பால், இன்னும் ரத்தம் சிந்திக் கொண்டிருக்கும் அந்த அற்புதப்படைப்பைப் பற்றி எண்ணியவாறே, அவன் உடனே ஒரு மிக இயல்பான உறக்கத்துள் வீழ்ந்தான். விழித்தபோது அவன் கைக்கடிகாரம் 5 மணி என்றது, ஆனால் அவனால் அது பகலா, காலையா அல்லது வாரத்தின் எந்த நாள் அது என்பது பற்றியோ அல்லது அது எந்த நகரம் என்பதையோ அவனால் கணிக்க இயலவில்லை, இன்னும் ஜன்னல்களைக் காற்றும் மழையும் விளாசிக் கொண்டிருக்க. காலைப்பொழுது தொடங்கிவிட்டது என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் வரை, படுக்கையில் விழித்தபடி, எப்போதும் நேநா டாகொண்டேவை நினைத்துக் கொண்டே அவன் காத்திருந்தான். பிறகு அவன் முந்தைய நாள் போலவே அதே உணவகத்தில் காலை உணவு சாப்பிடச் சென்றான். அன்று வியாழக்கிழமை என்று அங்கே தெரிந்து கொண்டான். பிறகு அந்த மருத்துவமனையில் விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன, மற்றும் மழை நின்றிருந்தது. அதனால் அவன் பிரதான நுழைவாயிலின் வெளியே இருந்த அந்த செஸ்ட்நட் மரத்தின் அடிப்பாகத்தின் மீது சாய்ந்து கொண்டான். எங்கே டாக்டர்களும் நர்சுகளும் வெண்ணிற கோட்டுடன் உள்ளும் புறமும் நடந்தபடி இருந்தனரோ, அங்கே நேநா டாகொண்டேவை சேர்த்த அந்த ஆசிய டாக்டரை காணலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன். அப்பொழுதும் மற்றும் மதிய உணவிற்குப் பிறகும் அவன் அவரைக் காணவில்லை. மேலும் அவன் வெளியே நின்று குளிரில் உறைந்து கொண்டிருந்தால் அவனது கண் காணித்தலை முடித்துக் கொள்ள வேண்டிய தருணமாயிற்று. ஏழு மணிக்கு அவன் இன்னுமொரு லைட் காபியைக் குடித்து, கடினமாக வேக வைக்கப்பட்ட இரண்டு முட்டைகளைச் சாப்பிட்டான்இரண்டு நாட்களாக ஒரே இடத்தில் ஒரே மாதிரியான பொருட்களைச் சாப்பிட்ட பின்னர் காட்சிக் கவுண்ட்டரிலிருந்து விருப்பப்படி அவனாகவே எடுத்துக் கொண்டான். தூங்குவதற்காக ஹோட்டலுக்குச் சென்ற போது அந்தத் தெருவின் ஒரு பகுதியில், மற்ற கார்கள் யாவும் எதிர்த்திசையில் நிறுத்தப் பட்டிருக்க, அவனுடைய காரின் முன்புறக் கண்ணாடியில் ஒட்டப்பட்ட ஒரு அபராதச் சீட்டுடன் அவனது கார் தனியே இருப்பதைக் கண்டான். ஒற்றைப்படை எண் நாட்களில் ஒற்றைப்படை எண் பகுதியில் நிறுத்தலாம் என்றும், இரட்டைப் படை எண் நாட்களில் மற்றொரு பகுதியில் நிறுத்தலாம் என்பதை அவனுக்கு விளக்குவது ஹோட்டல் நிக்கோலின் அந்த சுமை தூக்கும் கூலிக்
ு ஒரு சிரமமான காரியமாக இருந்தது. அப்பேர்ப்பட்ட பகுத்தறிவுத்தனமான யுக்திகள் சீரிய பிறப்பில் வந்த சான்ஷெஸ் டி அவிலாவுக்கு புரிந்து கொள்ள இயலாதவையாக இருந்தன. ஏறத்தாழ இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக அந்த துணிகரமிகுந்த போலீஸ்காரர்கள் அருகில் நின்றிருக்க
, மேயரின் அலுவலகக் காரை ஏறக்குறைய அருகில் இருந்த திரைப்பட அரங்கினுள் ஓட்டிச் சென்று முழுநாசம் உண்டாக்கியிருந்தான். அந்தக் கூலி அவனை அபராதப்பணம் செலுத்த அறிவுறுத்திய போதும், அந்தக் குறிப்பிட்ட மணி நேரத்தில் காரை நகர்த்த வேண்டாம் என்று சொன்ன போதும்காரணம் அவன் அதை மறுபடியும் நள்ளிரவில்தான் நகர்த்த முடியும் என்பதையும்இன்னமும் குறைவாகத்தான் புரிந்து கொண்டான். உறங்க முடியாமல் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்த போது, முதன் முறையாக நேநா டாகொண்டே பற்றி மட்டுமல்லாது, கரீபியனின் கார்த்தஜீனாவில் பொதுச் சந்தையில் இருந்த உற்சாக மதுபானக் கடைகளில் வேதனை தந்த அவனது இரவுகள் பற்றியும் நினைத்தான். அரூபாவிலிருந்து வந்த பாய்மரங்கள் கொண்ட மரக்கலங்கள் நங்கூரமிட்ட அந்த கப்பல் துறைக்குள் இருந்த உணவகங்களில் தேங்காய் சாதம் மற்றும் வறுக்கப்பட்ட மீன் ருசியையும் அவன் நினைவு கூர்ந்தான். காட்டு பான்ஸி மலர்ச் செடிகள் நிறைந்த தனது வீட்டின் அந்த சுவர்களை, அங்கே முந்தைய இரவில் 7 மணியே ஆகியிருக்கும்அவன் வீடு, மேலும் மேல் மாடியின் குளிர்ச்சியில், பட்டு பைஜாமாவில் அவன் தந்தை செய்தித்தாள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பதையும் நினைவில் கண்டான் அவன்.

அவன் தன் அம்மாவை நினைத்துக் கொண்டான் எவருக்குமே அவள் எங்கே இருப்பாள் என்று தெரியாதிருந்தது, என்ன சமயமாக இருந்த போதிலும்அவனது விரும்பத்தகுந்த, வாயாடித் தாயார் இரவு வேளையில் காதுக்குப் பின்னால் ஒரு ரோஜாவுடனும், மூச்சுத்திணற அடிக்கும் உஷ்ணமான அந்த சுமையான, மிகச் சிறப்பாக நெய்யப்பட்ட துணியில் ஒரு ஞாயிற்றக் கிழமைக்கான உடையில் புழுங்கியபடி அவனுக்கு ஏழு வயதாகியிருக்கும் போது, ஒரு மதியம், அவன் கதவைத் தட்டாமல் அவளறைக்குச் சென்றிருந்தான், பிறகு அவளது அவ்வப்போதான காதலர்களில் ஒருவனுடன் நிர்வாணமாய் அவளைப் படுக்கையில் கண்டான். இருவருமே சுட்டிக்காட்டிப் பேசாதிருந்த, அந்த விரும்பத்தகாத விபத்து, அன்பை விட உபயோகமானதாய், உடந்தைத்தனமான ஒரு உறவை அவர்களுக்கிடையில் நிறுவியது. ஆனால் அவன் அது பற்றியோ, அல்லது ஒற்றைக் குழந்தைக்கான அவனது தனிமையால் ஏற்பட்ட பல பயங்கரங்கள் பற்றியோ உணர்வில்லாதிருந்தான். ஒரு துயரார்ந்த பாரீஸ் நகர அட்டாளி அறையில் அவனை அந்த இரவு படுக்கையில் தள்ளி வீசியிருப்பதை கண்டு, அவன் வருத்தங்களைச் சொல்வதற்கு யாருமின்றி, தன் மீதே கொண்ட ஆக்ரோஷ கோபத்தில், அழ வேண்டும் என்ற இச்சையை அவனால் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போனது.

அது ஒரு நன்மை பயக்கும் தூக்கமின்மை. வெள்ளியன்று படுக்கையை விட்டு எழுந்து, அவன் கழித்திருந்த அந்த மோசமான இரவினால் புண்படுத்தப்பட்டு, ஆனால் தன் வாழ்வுக்கு ஒரு வரையறை தர தீர்மானமாக இருந்தான். அவர்களது பெரும்பான்மை பணமும், விலாசப் புத்தகமும் ஒரு வேளை பாரிஸில் அவர்களுக்குத் தெரிந்த யாராவது ஒருவரின் எண்ணை அவன் கண்டு பிடித்திருக்கலாம்þசாவிகள் எல்லாம் நேநா டாகொண்டேவின் பையில் இருந்ததால் இறுதியில் அவன் தன் பெட்டியின் பூட்டை உடைக்கவும் பிறகு உடைமாற்றிக் கொள்ளவும் முடிவு செய்தான். வழக்கமாக சாப்பிடும் உணவகத்தில் அவன் பிரெஞ்சில் ‘ஹலோ’ சொல்லவும், பன்றிக் கொழுப்பு, இறைச்சிக்கு இடையே வைக்கப்பட்ட ரொட்டித் துண்டுகள் இவைகளை கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளவும் கற்றுக் கொண்டிருந்தான். இதை உணர்ந்து கொண்டவன், வெண்ணெயோ அல்லது எந்த வகை முட்டை வேண்டும் என்றோ கேட்க ஒருபோதும் இயலாது என்பதை அறிந்திருந்தான். ஏனெனில் அவன் வார்த்தைகளை உச்சரிக்க ஒருபோதும் கற்கவில்லை ஆனால் ரொட்டியுடன் எப்போதும் வெண்ணெய் பரிமாறப்பட்டது மேலும் கடினமாக வேக வைத்த முட்டைகள் அந்தக் கவுண்ட்டரில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கிருந்து அவன் அவைகளை கேட்க வேண்டிய அவசியம் இன்றி தானே எடுத்துக் கொள்ள முடிந்தது. அதற்கு மேலும், மூன்றாவது நாளின் போது, அந்தப் பணியாளர்கள் அவனை அடையாளம் கண்டு அவன் புரிந்து கொள்ளப்பட மேற்கொண்ட எல்லா முயற்சிகளின் போதும் அவனுக்கு உதவினர். பிறகு வெள்ளிக்கிழமை மதிய உணவு வேளையில் அவனை சரியாக இருத்திக் கொள்ள முயன்றபோது, எலும்புகள் அகற்றிய கன்றிறைச்சியுடன் வறுத்த உருளைக் கிழங்குகள், மற்றும் ஒரு குவளை ஒயின் ஆகியவற்றுக்கு ஆர்டர் செய்தான். அவ்வளவு சௌகரியமாய் உணர்ந்தவன், மேலும் ஒரு பாட்டிலுக்கு ஆர்டர் செய்து அதில் பாதியைக் குடித்த பிறகு, திடமான தீர்மானத்துடன் அந்தத் தெருவைக் கடந்து மருத்துமனைக்குள் வலுக்கட்டாயமாக நுழைந்தான். நேநா டாகொண்டேவை எங்கே பார்ப்பதென்று அவன் அறியவில்லை, ஆனால் அவன் நினைவில் அந்த ஆசிய டாக்டரின் தெய்வாதீனமான உருவம் நிலை பெற்றிருந்தது, மேலும் அவரைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும் என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான். அந்தப் பொதுக் கதவு வழியாக உள்ளே செல்லாமல், மாறாக, சற்று குறைவான கவனத்துடன் கண்காணிக்கப்பட
டதாக அவனுக்குத் தோன்றிய அந்த அவசர சிகிச்சை பிரிவு நுழைவாயிலை உபயோகித்தான். ஆனால் நேநா டாகொண்டே விடை பெற கை அசைத்துச் சென்ற அந்த நடைகூடத்தை தாண்டிச் செல்ல இயலவில்லை. இரத்தத் தெறிப்புகளால் கறைபடிந்திருந்த தளர்ந்த ஆடையணிந்திருந்த ஒரு காவலன்
, அவன் நடந்து சென்ற போது ஏதோ கேட்டதை பில்லி சான்ஷெஸ் கவனிக்காமல் சென்றான். அந்த மனிதன் இவனை பின் தொடர்ந்தான் மீண்டும் அதே கேள்வியை திரும்பத் திரும்ப ஃபிரெஞ்சில் கேட்டவாறே. இறுதியில் அவ்வளவு வேகத்தில் இவன் கையைப் பற்றியதால் இவன் எதிர்பாராது நிறுத்தப்பட்டான். அவனை உதறித் தள்ள முயன்றான் பில்லி சான்ஷெஸ், ஒரு சங்கிலித் தாக்குதல் தந்திரத்துடன். பிறகு அந்த காவலர் பிரெஞ்சு மொழியில், மலங்கழிக்கும் தளமோவென இவன் தாயைப் பழித்துப் பேசி, சுற்றி வளைத்துக் கொண்ட ‘சுத்தியல் பிடியில்’ இவன் கையை தோள் வரையில் முறுக்கி, மறக்காமல் ஓராயிரம் முறை அவன் மலங்கழிக்க தளமான அவனது பரத்தை தாய் என்றவாறே இவனைக் கதவுவரை ஏறக்குறைய தூக்கிச் சென்று, வலியால் துடித்துக் கொண்டிருக்க, உருளை கிழங்குகள் அடைத்த ஒரு மூட்டையைப் போல தூக்கி வீசினான் அந்தத் தெருவின் நடுவில்.

அந்தப் பிற்பகல், அவன் பெற்ற தண்டனையால் வேதனை அடைந்து பில்லி சான்ஷெஸ் கொஞ்சம் முதிர்ந்த மனிதாக இருக்கத் தொடங்கினான். அரசு தூதுவரை நாடிச் செல்லலாம் என்று தீர்மானித்தான், நேநா டாகொண்டே அப்படித்தான் செய்திருந்திருப்பாள். அந்த ஹோட்டல் பணியாளன் சுமுகமற்ற தோற்றம் கொண்டிருப்பினும் மிகவும் உதவியாக இருந்தான். மொழிகள் குறித்த மிகுந்த பொறுமை கொண்டிருந்த அந்தப் பணியாளன் அந்த தூதரக அலுவலக எண், முகவரி மற்றும் தொலைபேசி எண் ஆகிவற்றை தொலைபேசி புத்தகத்திலிருந்து கண்டு பிடித்து ஒரு அட்டையில் அவற்றை எழுதியும் கொடுத்தான். ஒரு சுமுகமான பெண் தொலை பேசியில் பதிலளித்தாள். அவளது நிதானமான, ஈர்ப்பில்லாத ‘ஆன்டஸ்’ சொற்களை உடனேயே அடையாளம் கண்டு கொண்டான். அவனது முழுப் பெயரையும் கூறி தன்னை அடையாளம் காட்டிக் கொள்ள ஆரம்பித்தான். நிச்சயமாய் அந்த இரண்டு சிறப்பான குடும்பங்கள் அந்தப் பெண்மணி கருத்தில் பதிந்திருக்கும், ஆனால் தொலைபேசியில் அந்தக் குரல் மாறவில்லை. மனப்பாடம் செய்து வைத்திருந்த தனது பாடத்தை அவள் ஒப்பித்ததை கேட்டான் அவன் மாண்புமிகு அரசு தூதுவர் அவரது அலுவலகத்தில் அந்தச் சமயத்தில் இல்லை, நாளை மறுநாள் வரை எதிர்பார்க்க முடியாது, ஆனால் எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திலும் முன் அனுமதியின்றி அவரைக் காண இயலாது , அதுவும் அசாதாரணமானஅவசர சூழ்நிலைகளில் மட்டுமே அவரைப் பார்க்க இயலும் என்று சொல்வதை கேட்டான். இந்த வழியிலும் நேநா டாகொண்டேவை பார்க்க முடியாது என்று பில்லி சான்ஷெஸ் அறிந்து கொண்டான். பிறகு அந்த செய்தியை எப்படி மனதுக்கினிய வகையில் அவள் கொடுத்தாளோ அதே உணர்வுடன் அவன் அவளுக்கு நன்றி கூறினான்.

பாரீஸின் மிக அமைதியான மாவட்டங்களில் ஒன்றில், பில்லி சான்ஷெஸை ஈர்த்த ஒரே இடமான 22ரூ த ஷேம்ப்ஸ் எலிஸீஸ் இல், பல வருடங்களுக்குப் பிறகு என்னிடம் அவனே கார்த்தஜீன டி இன்டியாஸ் இல் கூறியது போல, அவனது வருகைக்குப் பின்னர் முதன் முறையாக சூரிய ஒளி கரீபியனில் இருப்பது போலப் பிரகாசமாக இருந்தது. மற்றும் அந்த ஈஃபில் டவர், பிரகாசமான வானின் குறுக்கே, அந்த நகரத்தின் மேலே உயர்ந்து நின்றது. அரசு தூதுவரின் சார்பாக அவனை அழைத்துப் பேசிய அந்த அதிகாரி ஏதோ ஊறு விளைவிக்கவிருந்த நோயிலிருந்து சமீபத்தில்தான் மீண்டு வந்தவரைப் போல் தோற்றமளித்தார்அவரது கறுப்பு காற்சட்டை, கோட்டினால் மட்டுமல்லாது, உறுத்தலான காலர், துக்கம் அனுஷ்டிக்கும் டையும் மட்டுமின்றி, அவரது விவேகமான அங்க அசைவுகளும், குரலும் அமைதிப்படுத்துவதான தன்மையும் சேர்த்து. பில்லி சான்ஷெஸின் அக்கறையை அவர் புரிந்து கொண்டார். ஆனால் அவனது பகுத்தறியும் உசிதங்கள் எதையும் இழந்துவிடாமல் காட்டுமிராண்டி அமெரிக்காக்களுக்கு முரணாக அங்கே அவர்கள் உள்ளே நுழைவதற்கு ஒருவர் செய்ய வேண்டிய தெல்லாம் மருத்துவ விடுதியின் வாயில் காவலருக்கு லஞ்சம் தருவதொன்றேஇங்கே ஒரு நாகரிகமடைந்த நாட்டில் இருப்பதாகவும் அதன் கடுமையான வரையறைகள் மிகவும் புராதனமான, கற்றறிந்த அடிப்படைகள் மீது கண்டறியப்பட்டன என்றும் அவனுக்கு நினைவு படுத்தினார். ‘‘இல்லை, அன்புச் சிறுவனே” அவர் சொன்னார். காரணத்தின் ஒழுங்குக்கு அவன் தன்னை உட்படுத்திக் கொண்டு செவ்வாய்க் கிழமை வரை காத்திருப்பது மாத்திரமே அவனது ஒரே ஒரு புகலிடம்.

‘‘போகட்டும், இன்னும் நான்கு நாட்கள் தானே இருக்கின்றன” அவர் முடித்தார். ‘‘அதற்குள்ளாக லூவர் மியூசியத்துக்குப் போ. பார்க்கவேண்டிய இடம் அது.”

வெளியே வந்தவன், ‘பிளேஸ் த லா கன்கார்ட் இல் தான் இருப்பதைக் கண்டு அடுத்து என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஈஃபில் டவரை அந்த மேற் கூரைக்கும் மேலே கண்டான். பிறகு அது மிகவும் அருகில் இருப்பதாகத் தோன்றியது. அதனால் கப்பல்துறை வழியாக அங்கு நடந்து செல்ல முயன்றான். ஆனால் உடனே உணர்ந்து கொண்டான் அது தோன்றிய தொலைவை விட இன்னும் கூடுதல் தொலைவில் உள்ளது என்றும், மேலும் அவன் அதைத் தேடும் சமயத்தில் அது தன் இருப்பு நிலையை மாற்றிக் கொண்டே இருந்தது என்றும். அதனால் அவன் நேநா டாகொண்டேவை பற்றி நினைத்தபடி அந்த ‘சியென்’ சாலையில் ஒரு நீண்ட கல் இருக்கையில் அமர்ந்தான். அவனுக்கு படகுகள் போலன்றி அலைந்து திரியும் வீடுகள் போல காட்சியளித்த அந்த சிறு நீராவிப்படகுகள் சிவப்புக் கூரைகள், மற்றும் ஜன்னல்களில் பூந்தொட்டிகள், தளம் குறுக்கே துணிக் கம்பி வரிசைகளுடன், பாலங்களுக்கு அடியில் கடந்து செல்வதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அசைவற்ற மீன்பிடி கோல், அசைவற்ற மீன் தூண்டில் நரம்புடன் அசைவற்றிருந்த ஒரு மீனவனை பார்த்தான். ஏதாவது அசையக் காத்திருந்த களைத்துப் போனான், இருட்டத் தொடங்கும் வரையிலும். பிறகு ஒரு டாக்ஸி பிடித்து ஹோட்டலுக்குச் செல்லத் தீர்மானித்தான். அப்போதுதான் பாரீஸின் எந்த இடத்தில் அந்த மருத்துவமனை இருக்கிறது என்று தனக்குத் தெரியாமல் இருப்பதையும், அதன் பெயர் அல்லது விலாசம் தெரியாது என்பதையும் உணர்ந்தான்.

பெரும் பீதி மற்றும் மழுங்கடிக்கப்பட்ட உணர்வுடன் அவன் கண்ணில் பட்ட முதல் உணவகத்திற்கு சென்று உயர்ரக ‘கான்யாக்’ பிராந்தி கேட்டு, பிறகு அவன் எண்ணங்களை ஒரு சீராக வைத்துக் கொள்ள முயன்றான். அவன் சிந்தனை செய்து கொண்டிருந்த போது பல்வேறு கோணங்களில், சுவர்களில் இருந்த எண்ணற்ற கண்ணாடிகளில் அவன் திரும்பத் திரும்பத் தோன்றுவதைக் கண்டவன், தான் தனிமையாகவும், பயந்துபோயும் இருப்பதைக் கண்டான். மேலும் அவன் பிறந்ததிலிருந்து முதன் முறையாக இறப்பின் நிதர்சனத்தை பற்றி எண்ணினான். ஆனால் இரண்டாவது கோப்பை பிராந்தியுடன் கொஞ்சம் தெம்பாக உணர்ந்தான், மற்றும் அந்த தூதரக அலுவலகத்திற்குச் திரும்பிச் செல்வதற்கான தெய்வாதீனமான உத்தேசம் வந்தது. அவன் பாக்கெட்டுக்குள் விலாசத்துடன் இருந்த அந்த அட்டையை பார்த்தான், பிறகு மறு பக்கத்தில் அந்த ஹோட்டலின் பெயர் மற்றும் தெரு எண் ஆகியவை அச்சிடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு பிடித்தான். அந்த அனுபவத்தினால் உலுக்கப்பட்டவனாக அந்த வார இறுதி முழுவதும் சாப்பிடுவதற்கும், ஒரு புறமிருந்து மறு புறத்திற்கு காரை நகர்த்தி நிறுத்துவதற்கும் தவிர அவன் அறையை விட்டு வெளியே செல்லவே இல்லை. அவர்கள் அங்கு வந்து சேர்ந்த காலையில் பெய்தது போலவே மோசமான மழை மூன்று நாட்களாக தொடர்ந்து பெய்து கொண்டிருந்தது. இதுவரையில் முழுமையாக ஒரு புத்தகமும் படித்திராத பில்லி சான்ஷெஸ் படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு, சலிப்பு உணர்விலிருந்து அவனை தற்காத்துக் கொள்ள அப்போது ஒரு புத்தகம் இருந்தால் தேவலாம் என்று விரும்பினான். ஆனால் அவன் மனைவியின் பெட்டிகளில் அவன் கண்டவை எல்லாம் ஸ்பானிய மொழி தவிர ஏனைய மொழிகளில் இருந்தவையே. ஆக, செவ்வாய்க் கிழமைக்காக காத்திருந்தான், சுவர்க் காகிதங்களில் திரும்பத் திரும்ப வந்து கொண்டிருந்த மயில்கள் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டும் மற்றும் எப்போதும் நேநா டாகொண்டே பற்றி எண்ணிக்கொண்டும். திங்களன்று, அந்த அறையைச் சீராக்கினான். அந்த நிலையில் அதைக் கண்டால் அவள் என்ன சொல்லக் கூடும் என்று வியந்தான். அப்பொழுதுதான் அந்த மின்க் கோட், காய்ந்த இரத்தக்கறையுடன் இருப்பதைக் கண்டு பிடித்தான். அவளுடைய ஓரிரவுக்கான பொருட்கள் வைக்கும் பையில் இருந்த வாசனை சோப்பால் அதைச் சுத்தம் செய்வதில் அந்தப் பகல் முழுவதையும் செலவழித்தான். மாட்ரிடில், முன்பு விமானத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது அது இருந்த நிலைக்கு அதனை மீட்டுக் கொண்டு வந்தான் வெற்றிகரமாக.

செவ்வாய் விடிந்தது மேகமூட்டத்துடனும், சில்லிடும் குளிருடனும், ஆனால் மழையின்றி. ஆறுமணிக்கு விழித்தெழுந்த பில்லி சான்ஷெஸ், நோயாளிகளுக்கு பூங்கொத்துகளும் பரிசுப் பொருட்களும் கொணர்ந்த உறவினர்கள் கூட்டத்துடன் மருத்துவமனையின் நுழைவாயிலில் காத்திருந்தான். கூட்டத்துடன் உள்ளே சென்றான், தன் கை மேல் இருந்த அந்த மின்க் கோட்டை எடுத்துக் கொண்டு, எந்த ஒரு கேள்வியும் கேட்காது, நேநா டாகொண்டே எங்கிருக்க முடியும் என்ற எந்த ஒரு கருத்தும் இன்றி, ஆனால் அந்த ஆசிய டாக்டரை சந்திக்கலாம் என்ற நிச்சயத்துடன். ஒரு மிக விஸ்தாரமான உட்புறமுற்றத்தின் ஊடாகபூக்கள் மற்றும் காட்டுப் பறவைகளுடன்அதன் இருபுறமும், வார்டுகள் இருந்தன. பெண்களுக்கு வலது புறமும் ஆண்களுக்கு இடது புறமும். மற்ற பார்வையாளர்களைப் பின் தொடர்ந்து பெண்களுக்கான பகுதியில் நுழைந்தான். ஜன்னல்களின் பெரும் வெளிச்சத்தினால் ஒளியூட்டப்பட்டிருந்த அவரவரது படுக்கையில் மருத்துவ சீருடையில் அமர்ந்திருந்த பெண் நோயாளிகளின் நீண்ட வரிசையைக் கண்டான் மற்றும் வெளியிலிருந்து கற்பனை செய்திருக்க முடிந்ததை விட அதெல்லாம் கூடுதல் சந்தோஷத்துடன் இருந்ததைப் பற்றியும் கூட அவன் நினைத்தான். அந்த நடைகூடத்தின் இறுதியை எட்டியவன் அந்த நோயாளிகளில் நேநா டாகொண்டே இல்லை என்று நிச்சயப்படுத்திக் கொண்ட பின் திரும்பி நடந்தான். பிறகு, அந்த வெளிப்புற அரங்கைச் சுற்றி நடந்தான் அவன் தேடிக் கொண்டிருந்த டாக்டரை அடையாளம் கண்டுவிட்டதாக தோன்றும் வரை, ஆண்கள் பகுதியின் ஜன்னல்கள் ஊடே நோக்கியபடி.

நிஜத்தில் அவன் கண்டிருந்தான். அந்த டாக்டர் ஒரு நோயாளியை, மற்ற சில டாக்டர்கள் மற்றும் நர்சுகளுடனும் பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தார். பில்லி அந்த பகுதிக்குள் சென்றான், அந்த கூட்டத் தினின்று நர்சுகளில் ஒருத்தியை விலக்கிவிட்டு, அந்த நோயாளி மேல் குனிந்திருந்த அவரை நோக்கியவாறு நின்றான். அவன் அவரிடம் பேசினான். டாக்டர் தன் சோகம் கப்பிய கண்களை உயர்த்திப் பார்த்து, ஒரு நொடி யோசித்து, பிறகு அவனை அடையாளம் கண்டு கொண்டார்.

‘‘ஆனால் எங்கே போய்த் தொலைந்தாய் நீ?” அவர் கேட்டார்.

பில்லி சான்ஷெஸ் குழப்பமடைந்தான்.

‘‘அந்த ஹோட்டலில்”, அவன் சொன்னான். ‘‘இதோ இங்கேதான், அந்த திருப்பத்தில்.”

பிறகு அவன் தெரிந்து கொண்டான். அந்த வியாழக்கிழமை மாலை 7 மணி 10 நிமிடத்திற்கு, ஜனவரி ஒன்பதாம் தேதி, ஃபிரான்சின் மிகத் தேர்ச்சி பெற்ற சிறப்பு மருத்துவர்களின் அறுபது மணிநேர முயற்சிகள் தோற்றுப் போக, நேநா டாகொண்டே ரத்தம் வருவது நிற்காமல் இறந்து விட்டிருந்தாள். கடைசிவரை தெளிவுடனும், அமைதியுடனும் இருந்திருக்கிறாள் அவள். அவளும் பில்லி சான்ஷெஸும் முன்பதிவு செய்து கொண்டிருந்த ‘ஏதென்னே பிளாசாவில்’ அவள் கணவனை தேடுவதற்கு அவர்களுக்கு அறிவுரைகள் கொடுத்தபடி, மேலும் அவள் பெற்றோரை தொடர்பு கொள்ள தேவையான தகவல்களை அவர்களுக்குத் தந்து கொண்டும். ஏற்கனவே நேநா டாகொண்டேவின் பெற்றோர் பாரீஸுக்கு விமானத்தில் வந்து கொண்டிருந்த பொழுதில், வெள்ளிக் கிழமை அந்த அயல் நாட்டு அலுவலகத்தில் ஒரு துரிதமான தகவல் தரப்பட்டிருந்தது. அந்த அரசு தூதுவர் தாமே, பிணத்தை நறுமண மூட்டிப் பாதுகாத்து வைப்பதிலும் பிறகு இறுதி யாத்திரை போன்றவை சம்பந்தப்பட்ட சடங்குகளிலும் அதிகார எல்லைக்குள் பாரீசின் போலீஸ் அமைப்புடன் தொடர்பு கொண்டு பில்லி சான்ஷெஸை தேடும் முயற்சியிலும் ஈடுபட்டிருந்தார். அவனை வர்ணித்த ஒரு நெருக்கடி நிலை அதிகார அறிக்கை வெள்ளிக் கிழமையிலிருந்து ஞாயிறு மதியம் வரை வானொலி வாயிலாகவும் தொலைக்காட்சி வாயிலாகவும் ஒலிபரப்பப்பட்டது மேலும் அந்த நாற்பது மணி நேரமும் பிரான்ஸில் மிகவும் தேவைப்பட்ட மனிதனாக இருந்தான் அவன். நேநா டா கொண்டேவின் கைப்பையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட அவனது புகைப்படம் எல்லா இடத்திலும் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டது. மாற்றியமைத்துக் கொள்ளும் வசதி பெற்ற ஒரே மாதிரியான மூன்று பென்ட்லி கார்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன, ஆனால் அவற்றில் ஒன்றுகூட அவனுடையதில்லை.

சனிக்கிழமை மதியம் நேநா டாகொண்டேவின் பெற்றோர் வந்து சேர்ந்திருந்தனர். பிறகு அந்த மருத்துவமனை தேவாலயத்தில் அந்த உடலருகே அமர்ந்தனர், கடைசி நிமிடம் வரை பில்லி சான்ஷெஸ் கண்டுபிடிக்கப்படுவான் என்ற நம்பிக்கையுடன். அவனது பெற்றோர்களுக்கும் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவர்கள் பாரீஸுக்கு விமானத்தில் புறப்படத் தயாராக இருந்தனர், ஆனால் கடைசியில் தந்திகளில் ஏற்பட்ட ஏதோ சில குழப்பங்களால் அவர்கள் புறப்படவில்லை. இருநூறு மீட்டரே தள்ளியிருந்த, அந்தத் தரம் குறைந்த ஹோட்டலின் அறையில், நேநா டா கொண்டேவின் காதலுக்கான தனிமை தந்த மன வேதனைகளுடன் பில்லி சான்ஷெஸ் கிடந்திருந்தபோது, ஞாயிறு பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு இறுதிச் சடங்கு நடந்தது. அந்த தூதரக அலுவலகத்தில் அவனை வரவேற்ற அதிகாரி பல வருடங்கள் கழித்து, அந்த அயல் நாட்டு அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்த தந்தியை, பில்லி சான்ஷெஸ் அந்த அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறிய ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பின்னர் அவர் பெற்றுக் கொண்டதையும், பிறகு அவனைத் தேடும் பொருட்டு ‘ரூ த ஃபார்பக் செயின்ட் ஹானர்’ வழியெங்கும் உள்ள மது, உணவு அருந்தும் கடைகளுக்குச் சென்றதையும் என்னிடம் கூறினார். கடற் பிரதேசத்து பையன் ஒருவன், அனுகூலமான, சிறப்பு மிக்க ஒரு தோற்றம் கொண்டிருக்க வேண்டியவன், பாரீஸின் புதுமையில் தாக்கப்பட்டு இப்படி தகுதிக்கு ஒவ்வாத ‘ஷெர்லிங்’ கோட் அணிந்திருந்த ஒருவன் அவ்வளவு பெருமை மிக்க பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருக்க முடியுமா என்று கற்பனை செய்ய முடியாமலிருந்ததை என்னிடம் ஒப்புக் கொண்டார்.

ஆத்திரத்துடன் அழவேண்டும் என்றெழுந்த ஆசையை அவன் அடக்கிக் கொண்ட அன்றிரவு, நேநா டாகொண்டேவின் பெற்றோர் அந்த தேடுதலை நிறுத்திவிட்டு, ஒரு உலோகச் சவப்பெட்டியில் நறுமணமூட்டப்பட்டு, பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த உடலைக்கொண்டு சென்றனர், மற்றும் அதைக் கண்டவர்கள், இப்படி ஒரு அதீத அழகிய பெண்ணை, இறந்தோ உயிருடனோ ஒரு போதும் பார்த்திருக்கவில்லை என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறினர். செவ்வாய்க்கிழமை காலை பில்லி சான்ஷெஸ் கடைசியாக அந்த மருத்துமனைக்குள் நுழைந்த போது, அந்த சவ அடக்கம் ஏற்கனவே முடிந்திருந்தது, அந்த துக்கமான ‘லா மாங்கா’ கல்லறையில்எந்த வீட்டில் அவர்களது சந்தோஷங்களின் முதல் திறவு கோல்களைக் கொண்டு திறந்து விடுவித்திருந்தனரோ அந்த இடத்திலிருந்து ஒரு சில மீட்டர் தள்ளி. அந்தத் துயரத்தை பில்லி சான்ஷெஸிடம் கூறிய அந்த ஆசிய டாக்டர் அந்த மருத்துவமனையின் காத்திருப்பு அறையில் அவனுக்கு அமைதி தரும் தூக்க மருந்துகள் சில தர விரும்பினார். ஆனால் அவன் மறுத்துவிட்டான். போய் வருகிறேன் என்று சொல்லாமல் பில்லி சான்ஷெஸ் புறப்பட்டான். நன்றி என கூறுவதற்கு ஏதுமின்றி, அவனது தனிப்பட்ட துரதிர்ஷ்டத்தை பழிவாங்கும் பொருட்டு பெரும் அவசரத்துடன் யாராவது ஒருவரைக் கண்டுபிடித்து, மூளை தெறித்து வெளியேறும்படி, சங்கிலியால் அடித்து நொறுக்க மட்டுமே அவன் யோசனை கொண்டிருந்தான். அந்த மருத்துவமனையை விட்டு வெளியேறியபோது, புறாக்களின் மென்மயிர் போர்த்திய இறகுகள் போன்ற பனி, மென்மையான பளீரென்று சிறு துணுக்குகளாக, இரத்தச் சுவடு ஏதுமின்றி வானத்தினின்றும் வீழ்ந்து கொண்டிருந்ததை அவன் உணரவில்லை, மற்றும் பத்து வருடங்களில் அதுதான் பெரிய, முதல் பனிவீழ்வு என்பதால் பாரீஸ் நகர தெருக்களில் விழாக்கால தோற்றமிருந்ததையும் கூட.

358

The Trail of Your Blood in the Snow, from Strange Pilgrims (Jonathan Cape, London: 1993) by Gabriel Garcia Marques, translated from the Spanish by Edith Grossman

காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்- ஆறு மணிக்கு வந்த அந்தப் பெண்/The Woman Who Came at Six O’clock, Gabriel Garcia Marquez

epc-71

காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்-

ஆறு மணிக்கு வந்த அந்தப் பெண்*

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில்: ரங்கநாயகி

அந்த தள்ளு கதவு திறந்து கொண்டது. அந்த நேரத்தில் ஜோஸின் உணவகத்தில் யாரும் இல்லை. அப்போதுதான் ஆறுமணி ஆகியிருந்தது. அவனுக்குத் தெரியும் தினமும் வரும் வாடிக்கையாளர்கள் 6.30 மணிக்கு முன்னர் வரத் தொடங்கமாட்டார்கள் என்று. அவனது எல்லா வாடிக்கையாளர்களும் மாற்றம் விரும்பாதவர்கள், முறை தவறாதவர்கள் என்பது கடிகாரம் சரியாக ஆறுமுறை அடித்து முடிந்திராத பொழுதில், அந்த குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தினந்தோறும் வரும் அந்தப்பெண் உள்ளே நுழைந்ததில் தெரிந்தது. எதுவும் பேசாது ஸ்டூலில் அமர்ந்து கொண்டாள். பற்ற வைக்கப்படாத சிகரெட் அவள் உதடுகளுக்கிடையே அழுத்தமாய் இருந்தது.

‘‘ஹலோ, ராணி”, என்று அவள் அமர்வதை பார்த்து ஜோஸ் விளித்தான். பிறகு கவுண்ட்டரின் அடுத்த பகுதிக்குச் சென்று கீறல் விழுந்திருந்த பரப்பை ஒரு கந்தல்துணி கொண்டு துடைத்தான். உணவகத்திற்கு யார், எப்பொழுது வந்தாலும் இதையேதான் செய்கிறான் ஜோஸ். சிவந்த பருமனான முதலாளி ஜோஸ் இப்படி கடும் உழைப்பாளி போன்ற தினசரி நடிப்பை தினமும் ஏற்படுத்திக் கொள்வான், இப்போது இந்தப் பெண் வந்த போதும்கூட. இவளிடம் ஜோஸ் ஒரு விதமான நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். கவுண்ட்டரின் மறு மூலையிலிருந்து பேசினான்.

‘‘இன்று உனக்கு என்ன வேண்டும்?”

‘‘முதலில் ஒரு கனவானாக நடந்து கொள்வது எப்படி என்று உனக்கு கற்றுத்தர விரும்புகிறேன்” என்று அந்தப் பெண் கூறினாள். ஸ்டூல்களின் ஓரமாக அமர்ந்து கொண்டிருந்தவள் உதடுகளுக்கிடையில் தீர்ந்துபோன சிகரெட். பற்ற வைக்கப்பட வேண்டிய சிகரெட்டின் மேல் ஜோஸின் பார்வை விழுமாறு கவுண்ட்டரின் மேல் முழங்கைகளை ஊன்றிக்கொண்டு இறுக்கமாய், அழுத்தமாய் பேசினாள்.

‘‘நான் கவனிக்கவில்லை” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘இன்னும் நீ எதையும் கவனிக்க கற்றுக் கொள்ளவில்லை” என்றாள் அந்தப் பேன்.

துடைத்துக்கொண்டிருந்த துணியை கவுண்ட்டரின் மேல் விட்டுவிட்டு, மரத்தூசி, தார் வாசனையுடனான இருண்ட அலமாரிகள் இருக்குமிடத்திற்குச் சென்று, உடனே திரும்பி வந்தான் தீப்பெட்டியுடன். கிராமப்புறத்திய, ரோமங்களடர்ந்த முரட்டுக் கைகள் பற்றித் தந்த நெருப்பை பெற்றுக் கொள்ள சாய்ந்தாள். மட்டமான வேஸ்லின் தைலம் தடவிய, வழவழவென்றிருந்த அடர்த்தியான, செழுமையான அவளின் கூந்தலைப் பார்த்தான் ஜோஸ். பூவேலை செய்யப்பட்ட பிரேஸியரின் மேலாக, மறைக்கப்பட்டிராத அவளது தோளைப் பார்த்தான். மங்கலாய்த் தெரிய ஆரம்பித்த அவளது மார்பை அவன் பார்த்தபோது, அந்தப் பெண், உதடுகளுக்கிடையில் இருந்த பற்ற வைத்த சிகரெட்டின் கடைசித் துண்டோடு, தலையை உயர்த்திக் கொண்டாள்.

‘‘நீ இன்றிரவு அழகாய் இருக்கிறாய், ராணி” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘உன் முட்டாள்த்தனமான பேச்சை நிறுத்து” என்றாள் அந்தப் பெண். ‘‘இது போன்ற உன் பேச்சு என்னிடமிருந்து உனக்கு எதையும் பெற்றுத் தந்திடாது”

‘‘நான் அப்படி ஏதும் உணர்த்தவில்லை, ராணி” என்றான். ‘‘பந்தயம் கட்டுகிறேன், உன் மதிய உணவு உனக்கு ஏற்றதாயிருக்கவில்லை”.

அடர்த்தியான முதல் புகையை உறிஞ்சி இழுத்துவிட்டு கவுண்ட்டரின் மேல் முழங்கைகளை வைத்துக் குறுக்காக கைகளை கட்டிக்கொண்டு உணவகத்தின் பரந்த ஜன்னல் வழியே தெருவை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்த பெண். சோகமான முக வெளிப்பாடு கொண்டிருந்தாள். சலிப்பான, இழிவானதொரு சோகம்.

‘‘உனக்காக ஒரு நல்ல ஸ்டீக் சமைக்கிறேன்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘இன்னும் பணம் ஏதும் கிடைத்தபாடில்லை எனக்கு” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘மூன்று மாதகாலமாய் உனக்கு பணம் கிடைத்தபாடில்லைதான். இருப்பினும், நல்லதாக நான் ஏதாவதொன்று உனக்கு  சாப்பிடுவதற்குத் தந்து கொண்டுதானிருக்கிறேன்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘இன்று வேறு மாதிரி” என்று சொன்னாள் அந்தப் பெண் துயரத்துடன், இன்னும் தெருவை நோக்கியபடி.

‘‘எல்லா நாட்களும் ஒரே மாதிரிதான்”, என்றான் ஜோஸ். ‘‘தினந்தோறும் கடிகாரம் ஆறுமணி காட்டும் போது நீ வருகிறாய். நாய்ப்பசியுடன் இருப்பதாகச் சொல்கிறாய். நானும் உனக்கு நல்லதாக ஏதாவது உண்பதற்குத் தருகிறேன். நாய்போல பசிக்கின்றது என்று நீ சொல்லாதது ஒன்றுதான் இன்றைய வேறுபாடு. இருந்தாலும் இந்த நாள் மாற்றத்துடன்தான் இருக்கிறது”.

‘‘உண்மைதான்” என்றாள் அந்தப் பெண். கவுண்ட்டரின் மற்றொரு முனையில் குளிர்சாதனப் பெட்டியை சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த மனிதனைப் பார்க்கத் திரும்பினாள். இரண்டு, மூன்று வினாடிகள் அவனை ஆராய்ந்து நோக்கினாள். பிறகு அலமாரிக்கு மேல் இருக்கும் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். ஆறுமணியாகி மூன்று நிமிடங்கள் கழிந்திருந்தன. ‘‘அது உண்மைதான், ஜோஸ்”. அவள் சொன்னாள். ‘‘இன்று வேறு மாதிரித்தான் இருக்கிறது” என்றாள் அவள். புகையை வெளியேற்றிக் கொண்டு, உணர்ச்சியூட்டும் துருதுருப்பான வார்த்தைகளில் பேசிக் கொண்டே போனாள், ‘‘இன்று நான் ஆறுமணிக்கு வரவில்லை. அதனால்தான் இன்று என்பது வித்தியாசமான நாள், ஜோஸ்”.

அந்த மனிதன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். ‘‘இந்த கடிகாரம் ஒரு நிமிடம் தாமதம் என்றாலும் நான் என் கையை வெட்டிக்கொள்வேன்” என்றான் அவன்.

‘‘அதில்லை, ஜோஸ். நான் ஆறுமணிக்கு இன்று வரவில்லை” என்றாள்

‘‘சரியாக ஆறு அடித்தது, ராணி” ஜோஸ் சொன்னான்.

‘‘நீ வந்தபோது ஆறுமணி அடித்துமுடிந்து கொண்டிருந்தது” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘என்னிடமிருக்கும் கால்மணிநேரம் நான் இங்கே இருந்திருக்கிறேன் என்று சொல்கிறதே” என்றாள் அந்தப்பெண். அவள் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான் ஜோஸ். புடைத்திருந்த அவனது பெரிய முகத்தை அந்தப் பெண்ணை நோக்கி உயர்த்தி, தன் சுட்டு விரலால் ஒரு கண் இமையை இழுத்து விட்டு, ‘‘இங்கே, என்மேல் ஊது” என்றான்.

அந்தப் பெண் தலையைப் பின்னே சாய்த்துக் கொண்டாள். அவள் தீவிரமாகவும், எரிச்சலுற்றும், மென்மையாகவும் இருந்தாள், துயரமும் சோர்வும் மிக்க மேகத்தினால் அழகாக்கப்பட்டு.

‘‘உன் முட்டாள்த்தனத்தை நிறுத்து, ஜோஸ். உனக்குத் தெரியும் நான் ஆறுமாதங்களாக குடிப்பதில்லை என்று”

‘‘வேறு எவனிடமாவது இதைச் சொல்” என்றான் அவன்.  ‘‘என்னிடம் வேண்டாம். பந்தயம் கட்டுகிறேன் குறைந்தபட்சம் ஒன்றோ, இரண்டோ ரவுண்டுகள்”.

‘‘ஒரு நண்பனுடன் கொஞ்சம் குடித்தேன்” என்றாள்

‘‘ஓ! இப்போது எனக்குப் புரிகிறது” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘புரிந்துகொள்ள ஒன்றும் இல்லை இதில்” எனக் கூறிவிட்டு, ‘‘இங்கே கால்மணி நேரமாக இருந்து கொண்டிருக்கிறேன்” என்று முடித்தாள் அந்தப் பெண். அம்மனிதன் தன்தோள்களை அலட்சியமாய் குலுக்கிக் கொண்டான்.

‘‘இப்படித்தான் நீ விரும்புகிறாய் என்றால், நல்லது. உனக்கான கால்மணிநேரம் நீ இங்கே இருந்து கொண்டிருப்பதை கூறுவதாகக் கொள்ளலாம்” என்றான் அவன். ‘‘பத்து நிமிடங்கள் இப்படி அப்படி என்றால் என்ன பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுவிடப் போகிறது?”

‘‘அது மாற்றம் உண்டாக்கும், ஜோஸ்” என்றாள் அந்தப் பெண், ஏதோ கைவிடப்பட்ட உணர்ச்சி வேகத்தோடு தன் கைகளை அந்தக் கண்ணாடி கவுண்ட்டரின் மேல் நீட்டிக் கொண்டு அவள் கூறினாள். ஓ’‘மேலும், இதனை இப்படியாக நான் விரும்பியிருக்கவில்லை. நான் இங்கு கால்மணி நேரமாக இருந்து கொண்டிருப்பதைத்தான். . .” என்றவள் கடிகாரத்தை மறுபடியும் பார்த்துவிட்டு திருத்திக் கொண்டு கூறினாள், ‘‘நான் என்ன சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றால்–இருபது நிமிடங்களாகி விட்டிருக்கிறது இப்போது”.

‘‘சரி, ராணி.” அந்த மனிதன் சொன்னான். ‘‘நீ  மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைக் காண ஒரு முழுப்பகலையும் அதோடு சேர்ந்துவரும் இரவையும் தருவேன் நான்” என்றான்.

இத்துணை நாழியும் ஜோஸ் கவுண்ட்டரின் பின்புறம் நகர்ந்து கொண்டு, பொருட்களை ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோரிடத்திற்கு மாற்றி வைத்துக் கொண்டுமிருந்தான். அவன் தன் பங்கினை செயலாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

‘‘நீ மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதை காணவே நான் விரும்புகிறேன்” என்று மறுபடியும் கூறினான். திடீரென நிறுத்திவிட்டு, அந்தப் பெண்  இருக்கும் இடம் நோக்கித் திரும்பி, ‘‘உனக்குத் தெரியுமா நான் உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறேனென்று?” என்றான்.

உணர்ச்சியற்று அவனை நோக்கினாள் அந்தப் பெண். ‘‘ஆ. . . மா. . . ம்?. என்ன ஒரு கண்டுபிடிப்பு, ஜோஸ்”.அவள் சொன்னாள்.  ‘‘மில்லியன் பெஸோ தந்தாலும் உன்னுடன் வருவேன் என்று நினைக்கிறாயா?”

‘‘நான் அதைச் சொல்லவில்லை, ராணி” என்றான் ஜோஸ். ‘‘மறுபடியும் பந்தயம், உன் மதிய உணவு உனக்கு ஏற்றதாக இல்லை”.

ஜோஸ் வெட்கினான். அவளை நோக்கி முதுகைத் திருப்பிக் கொண்டு ஷெல்புகளில் இருந்த குடுவைகளை தூசி தட்டத் தொடங்கினான். தலையை திருப்பாமல் பேசினான்,

‘‘அதனால்தான் என்று இப்படிச் சொல்லவில்லை”, என்றான் ஜோஸ். என்றாள் அந்தப் பெண். சோபல்தனம் சற்று குறைந்திருந்ததாக ஒலித்தது அவள் குரல். ‘‘உன் போன்ற பருமன் என்றால் எந்தப் பெண்ணும் தாங்க மாட்டாள் ஒரு மில்லியன் பெஸோ கெடுத்தாலும் கூட”.

‘‘ராணி, இன்று பொறுத்துக் கொள்ள முடியாதவளாக இருக்கிறாய் நீ”. ‘‘உனக்கான உணவை சாப்பிட்டுவிட்டு, வீட்டிற்குச் சென்று உறங்கி விடுவதே உனக்குச் சாலச்சிறந்தது இப்போது என்று நினைக்கிறேன்”.

‘‘எனக்குப் பசியில்லை” என்றாள் அந்தப் பெண். தெருவை பார்த்தவாறும், இருள் சூழ்ந்திருக்கும் நகரத்தின் அந்தத் தெருவை கடந்து செல்பவர்களை கவனித்துக் கொண்டுமிருந்தாள். சிறிது நேரம் அந்த உணவகத்தில் ஒரு உவப்பற்ற அமைதி நிலவியது. அலமாரி அருகில் ஜோஸ் ஏற்படுத்திய சின்னச்சின்ன நகர்த்துதல்கள் அந்த அமைதியை உடைத்தன. திடீரென்று தெரு நோக்கிய பார்வையுடன், மென்மையான ஆதுரமான, மாற்றமடைந்த குரலில் பேசினாள், ‘‘நீ என்னை மெய்யாகவே நேசிக்கிறாயா, பெப்பில்லோ?”

அவள் மீதான பார்வையை தவிர்த்து, வறட்சியுடன் கூறினான் ஜோஸ், ‘‘ஆமாம்”.

சற்று நேரம் அமைதி நிலவியது. இன்னும் அந்தப் பெண்மேல் பார்வை செலுத்தாமல், இழுப்பறை பெட்டிகளை நோக்கித் திரும்பிய ஜோஸ் இங்கும் அங்குமாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

கவுண்ட்டரின் மேல் மார்பின் மேற்பகுதி முழுவதையும் சாய்த்துக் கொண்டு, வாய் நிறைய இன்னும் புகையை ஊதித் தள்ளினாள். பிறது, போக்கிரித்தனத்துடன் நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டு, கவனமாய், பதுங்கிப்பதுங்கி, ரகசியம் பேசுவது போல கேட்டாள், ‘‘என்னுடன் படுக்க நீ வரமுடியாது என்றாலுமா?”

அப்போதுதான் ஜோஸ் அவளை நோக்கித் திரும்பினான்.

‘‘நான் உன்னிடம் கூறியிருப்பதை தெரிந்து கொண்ட பிறகுமா?” என்று அந்தப் பெண் கேட்டாள்.

‘‘நீ என்னிடம் என்ன கூறினாய்?” என்று கேட்ட ஜோஸின் குரல் வேதனையற்று ஒலிக்க, அவள் மீதான பார்வையை மேலும் அவன் தவிர்த்தான்.

‘‘அதுதான். அந்த ஒரு மில்லியன் பெஸோ விவகாரம் பற்றி” என்றாள்.

‘‘நான் ஏற்கனவே மறந்துவிட்டேன்” என்றான் ஜோஸ்

‘‘ஆக, நீ என்னை நேசிக்கிறாய், அப்படித்தானே?” அந்தப் பெண் கேட்டாள்

‘‘ஆமாம்”, என்றான் ஜோஸ்.

‘‘உன்னை நான் மிக அதிகமாய் நேசிப்பதாலேயே உன் படுக்கையை பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன்” என்றான் அவன். பிறகு அவளிருந்த இடம் நோக்கி நடந்தான். அவள் முகத்தை உற்று நோக்கியவாறு நின்றான். திடகாத்திரமான அவன் கைகள் கவுண்ட்டரின் மேல் அவளுக்கு முன்புறாய் சாய்ந்திருக்க, அவள் கண்களுக்குள் உற்று நோக்கினான். ‘‘ஒவ்வொரு இரவும் உன்னுடன் செல்லும் ஒவ்வொரு ஆண் கனையும் கொன்றுவிடுமளவிற்கு உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறேன் நான்”, என்று கூறினான் அவன். முதலில் சற்று குழப்பமடைந்தது போல அந்தப் பெண் தோன்றினாள். பிறகு, ஏளனமா, இரக்கமா என்ற நிச்சயமற்ற ஒரு முகபாவத்துடன் கவனமாக அவனைப் பார்த்தாள். ஒரு கணப்பொழுது குழப்பமான மௌனம் சாதித்தாள். அதன் பின்னர் மிகவும் சத்தமாய் சிரித்தாள்.

‘‘உனக்குப் பொறாமை, ஜோஸ். அது முரட்டுத்தனமானது. உனக்குப் பொறாமை!”

ஜோஸ் மீண்டும் முகம் சிவந்து போனான். கபடமற்ற ஏறத்தாழ வெட்கம் கலந்த பயத்துடன் தனது ரகசியங்களை எல்லாம் திடீரென வெளிக்காட்டிவிட்ட ஒரு குழந்தைக்கு நடந்து விட்டதைப் போல.

‘‘இந்த மதிய நேரம் உன்னால் எதையுமே புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை போல் தோன்றுகிறது, ராணி” கந்தல் துணி கொண்டு சுத்தம் செய்து கொண்டே கூறினான்.

‘‘இந்த மோசமான வாழ்க்கை உன்னை கொடுமைப்படுத்துகிறது” என்றான்.

ஆனால், இப்போது அந்தப்பெண் தன் முகத் தோற்றத்தை மாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘‘ஆக, அப்புறம்” என்றவள் அவன் விழிகளுக்குள் விநோத ஒளி கொண்ட அதே சமயம் குழப்பமும், சவாலும் நிறைந்த தன் விழிகள் கொண்டு உற்று நோக்கினாள்.

‘‘ஆக, உனக்குப் பொறாமையில்லை”.

‘‘ஒரு வகையில் எனக்குப் பொறாமைதான்”. ஜோஸ் சொன்னான். ‘‘ஆனால் நீ நினைக்கும் வகையில் அல்ல” என்றான் ஜோஸ். காலரை தளர்த்திக் கொண்டு, துணியால் தன் உடம்பையும், தொண்டையையும் துடைத்துக் கொண்டான்.

‘‘அதனால்?” என்று என்று கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

‘‘உண்மை என்னவெனில், உன்னை நான் அவ்வளவு நேசிப்பதால் உனது இந்த செயல்கள் எனக்கு பிடிக்கவில்லை” என்று கூறினான் ஜோஸ்.

‘‘என்ன?” என்று வினவினாள்.

‘‘ஒவ்வொரு நாளும் வேறு வேறு ஆணுடன் நீ செல்லும் இந்த செயல்தான்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘என்னுடன் வர இருப்பவனை தடுக்க வேண்டி நீ அவனை நிஜமாய் கொன்றுவிடுவாயா?” என்று கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

‘‘உன்னுடன் செல்பவனைத் தடுத்து நிறத்த அல்ல.” ஜோஸ் கூறினான். ‘‘உன்னுடன் சென்றிருந்தவன் என்பதால் அவனைக் கொல்வேன்”

‘‘இரண்டும் ஒன்றுதான்”, அந்தப் பெண் சொன்னாள்.

அந்த உரையாடல் உணர்ச்சிபூர்வமான செறிவை சென்றடைந்திருந்தது. தாழ்ந்த, மெல்லிய, வலுவற்ற உணர்ச்சிமிக்க குரலில் அந்தப் பெண் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் சொற்களின் மந்திரத்தில் கட்டுப்பட்டாற்போல அசைவற்று நின்றிருந்த அவனது அமைதியான முகத்துடன் ஏறக்குறைய பதிந்து விட்டிருந்தது அவளது முகம்.

‘‘அது நிஜம்” என்றான் ஜோஸ்

‘‘அப்படியானால்” என்றவள், தன் கரம் நீட்டி அம்மனிதனின் முரட்டுக்கரத்தை வருடியபடி, மற்றொரு கரத்தால் சிகரெட்டின் கடைசித்துண்டை சுண்டி எறிந்தாள். ‘‘ஆக, உன்னால் ஒரு மனிதனைக் கொல்ல இயலும், இல்லையா?” என்றாள்.

‘‘நான் கூறிய காரணத்திற்காக, இயலும்” என்றான் ஜோஸ். அவன் குரல் வேகமான அழுத்தத்துடன் ஒலித்தது. வெளிப்படையான, நையாண்டி செய்யும் நோக்கத்துடனான கலக்கும் சிரிப்பில் வெடித்தாள் அந்தப் பெண்.

‘‘என்ன விந்தை, ஜோஸ். என்ன விந்தை” என்றவள் தொடர்ந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ‘‘ஜோஸ் ஒரு மனிதனைக் கொல்வதா? எனக்காக தினந்தோறும் ஸ்டீக் சமைத்து அதற்காக என்னிடம் பணம் வாங்கிக் கொள்ளாமல், நான் ஒரு ஆளைப் பிடிக்கும் வரை என்னுடன் தமாஷாக பேசிக்கொண்டிருக்கும், பருமனான, புனிதம் வாய்த்தவன் போலிருக்கும் இந்த மனிதனுக்குள் ஒரு கொலையாளி ஒளிந்திருப்பது யாருக்குத் தெரிந்திருக்கும்! என்ன விந்தை, ஜோஸ். நீ எனக்கு அச்சமூட்டுகிறாய்!”

ஜோஸ் குழப்பமடைந்தாள். ஒருவேளை அவன் சிறிது கோபமடைந்திருக்கக் கூடும். அல்லது அந்தப் பெண்ணின் சிரிப்பில் வஞ்சிக்கப்பட்டது போல உணர்ந்திருக்கலாம்.

‘‘நீ குடித்திருக்கிறாய், முட்டாளே” என்றவன் ‘‘போ. சற்று உறங்கு. உனக்கு ஏதும் உண்பதற்குக்கூட  தோன்றவில்லை இன்று”.

ஆனால், அந்தப் பெண் சிரிப்பதை நிறுத்திவிட்டிருந்தாள் இப்போது. மேலும், தீவிரமாள், சிந்தனைவயப்பட்டவளாய், கவுண்ட்டரின் மேல் சாய்ந்துகொண்டாள். அந்த மனிதன் செல்வதை கவனித்தாள். குளிர்சாதனப் பெட்டியை திறந்து அவன் எதையும் வெளியே எடுக்காது மீண்டும் மூடுவதை பார்த்தாள். பளபளக்கும் கண்ணாடியை முன்பு போல அவன் துடைத்து சுத்தம் செய்வதை கவனித்தாள். பிறகு, மிக அன்பான மிருதுவான தொனியில் ‘‘நீ மெய்யாகவே என்னை நேசிக்கிறாயா, பெப்பில்லோ?” என்று கேட்டாள்.

‘‘ஜோஸ்” என்றாள் அவள்.

அந்த மனிதன் அவளை பார்க்கவில்லை.

‘‘ஜோஸ்!”

‘‘வீட்டுக்குப் போ. உறங்கு”, என்றான் ஜோஸ் ‘‘மேலும் படுப்பதற்கு முன் குளித்துவிடு, உறக்கத்தில் மீண்டுவிடு இதிலிருந்து”

‘‘நிச்சயமாய், ஜோஸ், நான் குடிபோதையில் இல்லை” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘அப்படியானால் முட்டாளாக மாறிவிட்டிருக்கிறாய்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘இங்கே வா, உன்னிடம் நான் பேசவேண்டியிருக்கிறது” என்றாள் அந்தப் பெண்.

அந்த மனிதன், உவகைக்கும் அவநம்பிக்கைக்கும் இடையே தடுமாறியபடி வந்தான்.

‘‘அருகில் வா”.

அந்தப் பெண்ணின் முன்னால் வந்து நின்றான். முன்புறமாக சாய்ந்தவள் அவன் தலைமுடியை வெளிப்படையான ஆதுரத்துடன் பிடித்திழுத்தாள்.

‘‘தொடக்கத்தில் என்ன கூறினாய் என்று மீண்டும் சொல்”

‘‘நீ என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கேட்டான் ஜோஸ். தலைமுடி இழுக்கப்பட்ட நிலையில் திரும்பியிருந்த தலை உயர்த்தி அவளைக்காண முற்பட்டான்.

‘‘அதாவது, என்னுடன் படுக்கச் சென்ற ஒருவனை நீ கொன்று விடுவாய் என்று கூறியதை” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘உன்னுடன் படுக்கைக்குச் சென்ற ஒருவனை கொன்று விடுவேன், ராணி. அது உண்மை” என்றான்.

அந்தப் பெண் அவனைப் போக விட்டாள்.

‘‘அப்படியாயின் நான் அவனைக் கொன்றால் நீ எனக்கு வக்காலத்து, சரிதானே?” என்று ஜோஸின் பன்றித்தலையை ஒருவித காட்டுமிராண்டித்தனத்துடன், தளுக்காகத் தள்ளிவிட்டு, திட்டவட்டமாக கேட்டாள். அந்த மனிதன் பதிலேதும் அளிக்கவில்லை. அவன் புன்னகைத்தான்.

‘‘பதில் கூறு, ஜோஸ்”. அந்தப் பெண் கேட்டாள். ‘‘நான் அவனைக் கொன்றிருந்தால் எனக்காகப் பரிந்து பேசுவாயா?”

‘‘நீ சொல்வதைப் போல அது ஒன்றும் அத்தனை எளிதானதில்லை. அது சிலவற்றைப் பொறுத்துதான்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘உன்னை விட வேறு எவரையும் போலீஸ்காரர்கள் நம்ப மாட்டார்கள்” என்றாள் அப்பெண். மதிப்பாகவும், திருப்தியாகவும் உணர்ந்தவன், புன்னகை செய்தான். கவுண்ட்டரின் மேல் அவனை நோக்கி கவிழ்ந்து கொண்டு கூறினாள்.

‘‘இது நிஜம் ஜோஸ். உன் வாழ்க்கையில் நீ இதுவரை ஒரு பொய் கூட சொல்லவில்லை என்று நான் பந்தயம் கட்டத் தயாராக இருக்கிறேன்”. அவள் சொன்னாள்.

‘‘இதனால் உனக்கு எந்தப் பயனுமில்லை” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘ஒன்றும் வித்தியாசமில்லை. போலீஸ்காரர்களுக்கு உன்னைத் தெரியும். மேலும் நீ கூறினால் மறுவிசாரணையின்றி அவர்கள் எதையும் நம்பி விடுவார்கள் “.

என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் அவளுக்கு நேரெதிராக கவுண்ட்டரின் மேல் ஓங்கி குத்தத் தொடங்கினான். அந்தப் பெண் மீண்டும் சாலையை நோக்கினாள். பிறகு கடிகாரத்தை நோக்கியவள், தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டு, பிற வாடிக்கையாளர்கள் வருவதற்கு முன்பு இந்த உரையாடலை முடித்துக்கொள்ள விருப்பமுற்றவள் போல கேட்டாள். ‘‘ஜோஸ், எனக்காக மனமாற ஒரு பொய்  சொல்வாயா?” அவள் கேட்டாள். ‘‘நிஜமாகவே”.

தலைதெறிக்கும்படியான, வலிமையானதொரு சிந்தனைவயப்பட்டவன் போல, கூர்மையான, ஆழமான பார்வையுடன் ஜோஸ் அவளை நோக்கினான். ஒரு செவி வழி நுழைந்த ஒரு சிந்தனை, ஒரு சில கணங்கள் சுழன்றுவிட்டு, தெளிவற்ற, குழப்பமுற்ற நிலையில் இறுக்கமான, சான்றடையாளமற்ற ஒரு அச்சத்தை மட்டும் விட்டுவிட்டு, மற்றொரு செவிவழியே சென்றுவிட்டது.

‘‘ராணி, எதிலாவது சிக்கிக் கொண்டுவிட்டாயா நீ?” என்று கேட்டான் ஜோஸ். கைகளை கட்டிக் கொண்டு கவுண்ட்டரின் முன்புறம் சாய்ந்து கொண்டான் மறுபடியும். கவுண்ட்டரின் மேல் வயிற்றை அழுத்திக் கொண்டிருந்த நிலையில், அவனது அமோனியா நெடியுடனான, திடமான மூச்சிக்காற்றை புலன் பற்றிக் கொண்டாள் அவள். கவுண்ட்டர் அவன் வயிற்றின் மேல் ஏற்படுத்திய அழுத்தம் அவனது சுவாசத்தை சிரமப்படுத்தியது.

‘‘இது மெய்யாகவே விபரீதமானது, ராணி. எதில் சிக்கிக் கொண்டுள்ளாய் நீ?” என்று கேட்டான்.

எதிர்த்திசை நோக்கி தலையை சுழலவிட்டாள் அந்தப் பெண்.

‘‘ஒன்றுமில்லை”.என்றாள் அவள். ‘‘என்னை உற்சாகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டி எதேச்சையாக பேசிக் கொண்டிருந்தேன்” என்று கூறினாள்.

மறுபடியும் அவனை நோக்கினாள்.

‘‘உனக்குத் தெரியுமா நீ எனக்காக எவரையும் கொல்ல வேண்டியிராது என்று?”

‘‘எவரையும் கொல்ல வேண்டுமென்று நான் எப்பொழுதுமே எண்ணியதில்லை” என்று கவலையுடன் கூறினாள் ஜோஸ்.

‘‘இல்லை, ஐயா”.அந்தப் பெண் சொன்னாள். ‘‘என்னுடன் படுக்கைக்கு எவரும் வருவதில்லை என்பது பற்றி நான் சொல்கிறேன்”

‘‘ஓஹோ”, ஜோஸ் சொன்னான். ‘‘இப்பொழுதுதான் நேரடியாகப் பேசுகிறாய். நான் எப்பொழுதுமே எண்ணுவதுண்டு உனக்கு இதுபோன்ற ராத்திரி அலைச்சல்கள் தேவையில்லை என்று. இதையெல்லாம் நீ விட்டுவிட்டாயானால், சத்தியமாய், மிகப் பெரிய ஸ்டீக் சமைத்து தினந்தோறும் உனக்கு இலவசமாகத் தருவேன்”

‘‘நன்றி, ஜோஸ்”, என்றாள் அந்தப் பெண். ‘‘ஆனால், அது எதனாலென்றால் என்னால் இனிமேல் எவன் ஒருவனுடனும் என்னால் படுக்கைக்குச் செல்ல இயலாது”.

‘‘நீ மீண்டும் எல்லாவற்றையும் குழப்புகிறாய்,” பொறுமையிழந்து போனான் ஜோஸ்.

‘‘நான் எதையும் குழப்பவில்லை” என்றாள். அவள் தன் இருக்கையில் நீட்டி முறித்துக்கொண்டாள். பிரேஸியருக்கடியில் அவளது தட்டையான, கவர்ச்சியற்ற துயரார்ந்த மார்பகங்களை கண்டான் ஜோஸ்.

‘‘நாளை நான் போகிறன். சத்தியமாய் நான் இனி உன்னை தொந்தரவு செய்ய  வரமாட்டேன். இனி நான் எவருடனும் படுக்கைக்குச் செல்ல மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்கிறேன்.”

‘‘எங்கிருந்து இந்த அவசரக் கிளர்ச்சி உனக்கு வந்தது?” ஜோஸ் கேட்டான்.

‘‘ஒரு நிமிடத்திற்கு முன்பாகத்தான் முடிவு செய்தேன்”. அந்தப் பெண் சொன்னாள். ‘‘சற்று முன், ஒரு நிமிடத்திற்கு முன், இது ஒரு கறைபடிந்த தொழில் என்று உணர்ந்தேன்” அந்தப் பெண் கூறினாள்.

ஜோஸ் அந்தப் துணியை எடுத்து மறுபடியும் அவன் முன் இருந்த கண்ணாடியை துடைக்க ஆரம்பித்தான். அவளைப் பார்க்காமல் கூறினான்: ‘‘நிச்சயமாய், நீ செய்துவரும் விதம் காரணமாக கறைபடிந்த தொழில்தான். இதை எப்போதோ நீ உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.”

‘‘வெகு நாட்களுக்கு முன்பாகவே நான் புரிந்து கொண்டு தானிருந்தேன்”. அந்தப் பெண் சொன்னாள். ‘‘ஆனால் சற்று முன்னர்தான் நம்பிக்கையூட்டப்பட்டேன். ஆண்கள் எனக்கு அருவருப்பூட்டுகிறார்கள். வெறுப்பு ஏற்படுத்துகிறார்கள்”. ஜோஸ் புன்னகைத்தான். தலையை உயர்த்தி, புன்னகைத்தபடியே அவளைப் பார்க்க முற்பட்டான். ஆனால், அவன் பார்த்தது ஒருமுனைப்படுத்தப்பட்ட, குழப்பமடைந்த முகத்தை, தோள்களை உயர்த்திப் பேசிக் கொண்டிருந்த, மௌன முகபாவத்துடன், பருவமுறாத இலையுதிர்கால தானிய மெருகு ஏற்றப்பட்ட முகத்தை. ஸ்டூல் மேல் உட்கார்ந்தபடி சுழன்று கொண்டிருந்த அவள் முகத்தை.

‘‘ஒருவனுடன் கூடித் தனித்திருந்த பின்னர் அவனிடம் ஏற்படும் அருவருப்பு காரணமாக அல்லது அவளுடனிருந்த எல்லோர் மீதும் ஏற்பட்ட வெறுப்பு காரணமாக, ஒருவனை கொன்று விட்டாள் என்றால் அவளை அனைவரும் நீக்கி வைத்து விடுவார்கள் என்று நீ நினைக்கவில்லையா?”

‘‘அந்தளவிற்குப் போக அவசியமில்லை” நூலிழையாய் இரக்கம் தொனிக்க கலங்கிப்போய் கூறினான் ஜோஸ்.

‘‘பகல் முழுவதும் ஒருவனோடு உருண்டு புரண்ட ஞாபகம் எந்த சவுக்காரமும் அந்த ஆண் வாசனையை அவளிடமிருந்து துப்புரவு செய்து நீக்கிவிடாது என்று உணர்த்துவதை, தன்னை அருவருக்கவைத்த ஆணிடம் அவன் மீண்டும் உடையணியும் சமயம் கூறிவிடுவதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?”

கவுண்ட்டரை சுத்தம் செய்தவண்ணம் சிரத்தையற்றுக் கூறினான் ஜோஸ், ‘‘அவை அப்படியே போகட்டும் ராணி. அவனைக் கொல்வதற்கு காரணம் எதுவும் இல்லை. விட்டுவிடு அவனை”. ஆனால், அவள் பேசிக் கொண்டே போனாள். அவள் குரல் சீராக, தங்கு தடையின்றி, கட்டுக்கடங்காத உணர்ச்சி ஓட்டமாக ஒலித்தது.

‘‘ஆனால், அருவருக்கச்செய்கிறான் என்பதை அந்தப் பெண் அவனிடம் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, உடையணிவதை நிறுத்திவிட்டு, மீண்டும் அவள் மேல் விழுந்து, முத்தமிட்டு இயங்கினான் என்றால். . . ?”

‘‘நாகரீகமான எந்த மனிதனும் அதுபோன்று எப்போதும் செய்ய மாட்டான்,” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘அப்படி அவன் செய்திருந்தால்?” என்று கேட்டாள் அவள் எரிச்சலூட்டும் தவிப்புடன். ‘‘நாகரீகமற்றவனாக ஒரு ஆண் அதுபோன்று நடந்து கொண்டால் தான் என்ன? இன்னும் அதிகபட்ச அருவருப்பு கொள்ளும் அந்தப் பெண் செத்துப் போய்விடலாம் என்றுதான் நினைப்பாள், மேலும், அதற்கெல்லாம் முடிவு கட்டுவதற்கான ஒரே வழி ஒரு கத்தியை அவனுள் சொருகி விடுதல்தான்”.

‘‘அது கொடூரம்”, என்றான் ஜோஸ். ‘‘அதிர்ஷ்டவசமாக, நீ சொன்னது போல செய்யக் கூடியவன் எவனுமில்லை”.

‘‘நல்லது”, மிகுந்த எரிச்சலுடன், பொறுமையிழந்து போய் சொன்னாள். ‘‘அதுபோல ஒருவன் செய்திருந்தான் என்றால்?”

‘‘ஒருவேளை அப்படி ஒருவன் நடந்து கொண்டான் என்றால்?”

‘‘எப்படியாயினும் அது அத்துணை மோசமானதில்லையே’‘ என்றான் ஜோஸ், அவன் இருக்கும் நிலையை மாற்றிக் கொள்ளாமல், கவுண்ட்டரை சுத்தம் செய்து கொண்டே, உரையாடலில் சற்று சுவாரசியமில்லாதிருந்தான்.

முஷ்டியால் கவுண்ட்டரில் ஓங்கி அடித்தாள். அழுத்தம் கூடியவளாய், வலியுறுத்தும் பாவனையில் மாறியிருந்தாள் அவள்.

‘‘நீ ஓரு காட்டுமிராண்டி, ஜோஸ்”.அவள் சொன்னாள். ‘‘உனக்கு ஏதும் புரியாது”. அவன் சட்டையை பிடித்து இழுத்தாள். ‘‘வா, இங்கே,சொல். அந்தப் பெண் அவனைக் கொன்று போடவேண்டும் என்று சொல் என்னிடம்”, என்றாள். இணங்கிவிட்டது போன்ற பாவனையில், ஒருதலைபட்சமாய் ‘‘சரி” என்றான். ‘‘எல்லாம் நீ சொல்வதுபடியே அந்த விதத்திலேயே இருக்கக் கூடும்தான்.”

‘‘அது தற்காப்பு இல்லையா?” அவன் சட்டைக்கையைப் பற்றி இழுத்துக் கொண்டே கேட்டாள் அந்தப் பெண். ஜோஸ், அதிக அக்கறையில்லாத ஆனால் உவகையான பார்வை ஒன்றை அவள் மேல் வீசியபடி, கூறினான்.

‘‘கிட்டத்தட்ட அப்படித்தான்”. உள்ளன்புடன் புரிந்து கொண்டதாகவும், குற்றம்புரிய உடந்தையாயிருக்கும் அதே சமயம் அச்சமூட்டும் இணக்கம் போன்ற ஒரு முகபாவத்துடன் அவளைப் பார்த்து கண்சிமிட்டினான்.

‘‘அது போன்ற செயல்புரிந்த ஒரு பெண்ணை நீ ஒரு பொய் சொல்லி காப்பாற்றுவாயா?” அவள் கேட்டாள்.

‘‘அது ஒன்றைப் பொறுத்து”, ஜோஸ் கூறினான்.

‘‘எந்த ஒன்றைப் பொறுத்து?”,அந்தப் பெண் கேட்டாள்.

‘‘அந்தப் பெண்ணைப் பொறுத்து”

‘‘ஒருவேளை அது நீ மிகவும் நேசிக்கும் பெண்ணாக இருந்தால்?” என்றாள் அவள். ‘‘அவளுடன் நீ இணைவதற்காகவல்ல. ஆனால் நீ  சொல்வது போல, நீ மிகவும் நேசிக்கும் பெண்”

‘‘நீ எது சொன்னாலும் சரிதான், ராணி”, தளர்ந்து, சலித்துப் போய் கூறினான் ஜோஸ்.

அவன் மீண்டும் சென்றுவிட்டான். கடிகாரத்தை நோக்கினான். 6.30 மணி ஆகிவிட்டிருந்ததை பார்த்தான் ஜன்னல் வாயிலாக சாலையை நோக்கியபடி. இன்னும் ஒரு சில நிமிடங்களில் அந்த உணவகம் மனிதர்களால் நிறையத்துவங்கும் என்று நினைத்தான். அதனால்தானோ என்னவோ, தன்னிச்சையாய் அந்தக் கண்ணாடியை சற்று கூடுதல் கவனத்துடன், பளபளக்க, தேய்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஸ்டூலில் அமர்ந்து கொண்டு அமைதியாய், கவனமாய் அம்மனிதனின் அசைவுகளை, நடமாட்டத்தை ஒரு குறைவடையும் துயரத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்தப் பெண். அணையும் தறுவாயில் உள்ள விளக்கு ஒரு மனிதனை பார்க்கக் கூடும் சாத்தியத்தில் அவனை கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென, எண்ணெய் வழவழப்பு குரலில், எதிர்ச் செயல் அற்று, அடிமைத்தனத்துடன் பேசினாள்.

‘‘ஜோஸ்”

அழுத்தமான, சோகம் மென்மை சேர்ந்து கொள்ள ஒரு எருதின் தாய்மை உணர்வோடு அவளைப் பார்த்தான். அவள் பேசுவதை கேட்பதற்காக அவன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், அவள் அங்குதானிருக்கிறாள் என்று உணர்ந்து கொள்வதற்கும், ஏற்புடைய ஒரு பாதுகாப்பு பார்வைக்காக காத்திருக்கிறாள் என்பதற்காகவும் மட்டும். வெறும் விளையாட்டுப் பொருளின் பார்வையுடன்.

‘‘நாளை நான் கிளம்புகிறேன் என்று கூறினேன். நீ எதுவும் சொல்லவில்லையே” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘சரி. எந்த இடத்திற்கு என்று நீ கூறவில்லையே” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘அங்கேதான் எங்கோ. எங்கே ஆண்களுக்கு படுக்கையில் ஏதாவதொரு துணை தேவையிராதோ அந்த இடத்திற்கு” என்றாள். ஜோஸ் புன்னகைத்தான்.

‘‘மெய்யாகவே நீ போகிறாயா?”, விரைவாக ஏதோ திடீரென்று வாழ்வு பற்றிய ஞானோதயம் ஏற்பட்ட உணர்வுடன் தன் முகபாவத்தை மாற்றிக்கொண்டு கேட்டான்.

‘‘அது உன்னைப் பொறுத்து” என்றாள். ‘‘சரியாக இங்கே நான் எப்போது வந்தேன் என்று கூற உனக்குத் தோதாகுமேயானால், நான் நாளை போய் விடுவேன். மறுபடியும் இந்த மாதிரி எதிலும் சிக்கிக் கொள்ள மாட்டேன். என்ன சொல்கிறாய் நீ?”

ஆமாம் என்பதான தலையசைப்போடு, எளிமையாய் ஸ்தூலமாய் புன்னகைத்தான்.

அவனிருந்த இடம் நோக்கி அவள் சாய்ந்தாள்.

‘‘என்றாவது ஒருநாள் நான் மறுபடியும் இங்கு வருவேன் என்றால், இதே ஸ்டூலில், இதே நேரத்தில் உன்னுடன் யாரேனும் ஒரு பெண் பேசிக்கொண்டிருப்பாள் எனின் அவள் மீது நான் பொறாமை கொள்வேன்”

‘‘நீ மறுபடியும் இங்கு வருவதாயிருந்தால் எனக்காக ஒன்று கொண்டு வரவேண்டியிருக்கும்’ என்றான் ஜோஸ்.

‘‘எங்கேயிருந்தாயினும் அந்த சாதுவான கரடி ஒன்றை தேடி, அதை உன்னிடம் சத்தியமாய் கொண்டுவருவேன்” என்றாள் அந்தப் பெண். ஏதோ கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு கண்ணாடி பலகணியை சுத்தம் செய்வது போல, அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து இவனை விலக்கியிருந்த காற்றினூடாக கைத்துணியை அசைத்து, ஆட்டி புன்னகைத்தான்.

பொழுது போக்கிற்காக காதல் புரியும் முகத்தோற்றத்துடன், இதமாய் அந்தப் பெண் புன்னகைத்தாள். பிறகு அந்த மனிதன் கவுண்ட்டரின் வேறு பகுதிக்குச் சென்றான். கண்ணாடியை துடைத்து மெருகேற்றிக்கொண்டே.

‘‘பிறகு, என்ன?” என்றான் ஜோஸ் அவளைப் பார்க்காமல்.

‘‘நான் இங்கு ஆறுமணி ஆவதற்கு கால்மணிநேரம் முன்னதாகவே வந்தேன் என்று உன்னிடம் கேட்போரிடம் நிஜமாய்க் கூறுவாயா?” என்று கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

அவளை நோக்கி இன்னும் பார்வை திருப்பாமல், அவள் பேசியதை மாத்திரம் கேட்டவன் போல,    ‘‘எதற்காக?” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘அது ஒன்றுமில்லை”. அந்தப் பெண் சொன்னாள். ‘‘விஷயம் என்னவெனில் நான் கூறியது  நீ போலவே செயல்பட வேண்டும்” என்றாள் அந்தப் பெண்.

தள்ளு கதவினூடே வந்த முதல் வாடிக்கையாளர் மூலையில் இருந்த மேஜையை நோக்கிச் சென்றதை ஜோஸ் கண்டான். கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். துல்லியமாய் 6.30 மணி ஆகியிருந்தது. கவனம் சிதைந்து போய், ‘‘சரி, ராணி”. ‘‘நீ கூறுவது எதுவாயினும், நீ விரும்பிய வண்ணமே நான் எப்போதும் செயல்படுவேன்”

‘‘நல்லது. அப்படியானால் எனக்கான ஸ்டீக் சமைக்க ஆரம்பி” என்றாள் அந்தப் பெண்.

குளிர் சாதனப் பெட்டியிலிருந்து மாமிசத்துண்டு இருந்த ஒரு தட்டை எடுத்து மேஜைமேல் வைத்தான். பிறகு அடுப்பைப் பற்ற வைத்தான்.

‘‘சிறந்த பிரிவுபசார ஸ்டீக் உனக்காக சமைக்கப் போகிறேன்” என்றான் அவன்.

‘‘நன்றி, பெப்பில்லோ”, என்றாள் அவள். ஈரமண்குழைவில், முன்பின் அறிந்திராத வடிவங்களாய் மனிதர்கள் நிறைந்த புதுமையான பாதாள உலகத்தினுள் அமிழ்ந்து போய் விட்டதுபோல் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள் அவள்.

இறைச்சித்துண்டு எரிந்து, உருகிய கொழுப்பின் மேல் விழும்போது எழுந்த ஒலியை கவுண்ட்டரின் மறுபக்கத்தில் கேட்க இயலவில்லை அவளால். மேலும், வறுக்கும் சட்டியில் புரட்டிப்போட்ட விலாப்பக்கத் துண்டு எழுப்பிய சடசடவென்ற ஓசையையும் அவள் கேட்க வில்லை. கணங்களை கணக்கிட்டபடி அந்த உணவகத்தின் காற்று மண்டலம்  உவகை தரும் வாசனையால் முழுவதுமாய் நிறைத்தது. கணநேர இறப்பிலிருந்து மீண்டு வருபவளைப் போல, திருதிருவென விழித்துபடி, தன் தலையை உயர்த்திக் கொள்ளும் வரை. இப்படியே ஆழ்ந்த, மிக ஆழ்ந்த நிலையில் இருந்தாள். பிறகு, கொழுந்துவிட்டெறியும் நெருப்புடனான அடுப்பின் அருகில் அவனைக் கண்டாள்.

‘‘பெப்பில்லோ”

‘‘என்ன?”

‘‘நீ எதைப்பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?” அந்தப் பெண் கேட்டாள்.

‘‘நீ சொன்ன அந்த யந்திர கரடி பொம்மையை எங்கேனும் உன்னால் கண்டு பிடிக்க முடியுமா என்று வியந்து கொண்டிருந்தேன்”, என்றான் ஜோஸ்.

‘‘வாஸ்தவமாக என்னால் முடியும்” என்றாள்.

‘‘உன்னிடமிருந்து எனக்கானது என்று நான் வேண்டுவதெல்லாம் ஒரு விடைபெறும் நேரத்துப் பரிசுதான்”.

அடுப்பிலிருந்து பார்வையை அவள் மீது மாற்றினான். ‘‘எத்துணை முறை நான் உனக்குக் சொல்வது?”. அவன் சொன்னான். ‘‘என்னிடமிருக்கும் மிகச் சிறந்த ஸ்டீக்கை விட வேறு ஏதேனும் உனக்கு வேண்டுமா?” என்றான் அவன்.

‘‘ஆமாம்” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘என்ன அது?” ஜோஸ் கேட்டான்.

‘‘கூடுதலாய் ஒரு கால்மணி நேரம் எனக்கு வேண்டும்”.

ஜோஸ் பின்னோக்கி நகர்ந்து கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். பின்பு அந்த மூலையில் அமைதியாக காத்துக் கொண்டிருந்த வாடிக்கையாளரைப் பார்த்தான் இறுதியாக வறுபட்டுக் கொண்டிருந்த இறைச்சித் துண்டத்தை.

பிறகுதான் பேசினான் அவன்.

‘‘எனக்குப் புரியவில்லை, ராணி, மெய்யாகவே”.

‘‘முட்டாளாயிராதே, ஜோஸ்” என்றாள் அந்தப் பெண். ‘‘அப்படியே ஞாபகம் வைத்துக் கொள். நான் 5.30 மணியிலிருந்து இங்கே இருந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை”.

010

*செயற்கை ரோஜாக்கள் மற்றும் ஆறுமணிக்கு வந்த அந்தப் பெண் ஆகிய கதைகள் மொழிபெயர்ப்பாளரின் அனுமதி பெற்ற பின்னரே வலைப்பூவில் இடுகை செய்யப்பட்டுள்ளன.

The Woman Who Came at Six O’clock, Gabriel Garcia Marquez: Collected Stories, tr.Gregory Rabassa & J.S.Bernstein, Jonathan Cape, London, 1991.

செயற்கை ரோஜாக்கள்-கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்/Artificial Roses-Gabriel Garcia Marquez


View blog authority

கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்

செயற்கை ரோஜாக்கள்

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில்- ரெங்கநாயகி


இருள் பிரியாத விடியற்காலைப் பொழுதில் தன் வழியை உணர்ந்தவாறு, முந்தைய இரவு படுக்கையருகே தொங்கவிட்டிருந்த கைப்பகுதியற்ற உடையை அணிந்து கொண்டு டிரங்குப் பெட்டியில் பிரித்து அணியக்கூடிய சட்டைக் கைகளைத் துருவித் தேடினாள். பிறகு அதே அறையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அவளது கண் தெரியாத பாட்டியை எழுப்பி விடாதிருக்கும் பொருட்டு சப்தம் செய்யாமலிருக்க முயன்றபடி கதவுகளுக்குப் பின்னாலும் சுவர் ஆணிகளிலும் தேடினாள். ஆனால் இருட்டுக்கு அவள் கண்கள் பழகிவிட்ட பின் அவள் பாட்டி ஏற்கனவே எழுந்து விட்டிருந்ததைக் கவனித்தாள். பிறகு அந்த சட்டைக் கைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்று அவளிடம் கேட்பதற்காகச் சமயலறைக்குச் சென்றாள்.

‘‘அவை குளியலறையில் இருக்கின்றன”, அந்த பார்வையற்றவள் கூறினாள். ‘‘நான் நேற்று மதியம் அவற்றைத் துவைத்தேன்”. அவை அங்கேதானிருந்தன, ஒரு கொடிக்கம்பியில் இரண்டு மரக்கிளிப்புகளில் பொருத்தப்பட்டு, இன்னும் ஈரமாக இருந்தன. மினா சமயலறைக்குச் சென்று அந்த சட்டைக் கைகளை அங்கிருந்த கணப்புக்கல் மீது பரத்தினாள். அவளுக்கு நேரெதிராக, எந்த இடத்தில் மருந்து மூலிகைச் செடிகள் கொண்ட பூந்தொட்டிகளின் வரிசை இருந்ததோ அந்த வராந்தாவின் கல் விளிம்பின் மேல் நிலை குத்திப் போன கண் பாவைகளுடன் பார்வையற்ற முதியவள் காபி கலக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘‘மறுபடி ஒரு தடவை என் பொருட்களை எடுக்காதே”, என்றாள் மினா. ‘‘வெய்யிலை நம்ப முடியாத நாட்கள் இவை.”
பார்வையற்றவள் அந்தக் குரலை நோக்கித் தன் முகத்தைத் திருப்பினாள்.

‘‘இது முதல் வெள்ளிக் கிழமை என்பதை நான் மறந்து விட்டேன்” என்றாள் அவள்.
காபி தயாராகி விட்டதா என்பதை ஒரு ஆழமான மூச்சிழுப்பில் சோதித்த பின் அந்தப் பாத்திரத்தை அடுப்பிலிருந்து இறக்கினாள்.

‘‘ஒரு காகிதத்தை அடியில் போட்டுக் கொள், ஏனெனில் இந்தக் கற்கள் அழுக்காக இருக்கின்றன.”

சுட்டு விரலால் அந்தக் கணப்புக் கற்களைத் தேய்த்துப் பார்த்தாள் மினா. அவை அசுத்தமாக இருந்தன. ஆனால் படிவமாய் கரிப்புகை படிந்த மேல்பாகத்தில் அழுந்த உரசாமல் போனால் அந்தச் சட்டைக் கைகள் அழுக்காகாது.

‘‘அவை அழுக்கானால் நீதான் பொறுப்பு”, என்றாள் மினா.

பார்வையற்ற முதியவள் தனக்கு ஒரு கோப்பை காபியை ஊற்றிக் கொண்டாள். ‘‘நீ கோபமாக இருக்கிறாய்” வராந்தாவை நோக்கி நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டவாறு கூறினாள் அவள். ‘‘கோபமாக இருக்கும் போது ஒருவர் புதிய நன்மை பெறுவது தெய்வ நிந்தனை.”

உள் முற்றத்திலிருந்த ரோஜாச் செடிகளுக்கு எதிராக காபி அருந்துவதற்கு அமர்ந்து கொண்டாள். கூட்டுப் பிரார்த்தனை அறிவிப்புக்கான மூன்றாவது மணி அடித்த போது கணப்புக் கல்லிலிருந்து இன்னும் ஈரமாக இருந்த அந்த சட்டைக் கைகளை எடுத்தாள் மினா. ஆனாலும் அவற்றை அணிந்து கொண்டாள். மறைக்கப்படாத வெற்றுத் தோள்கள் தெரியும் உடையில் இருந்தால் பாதிரியார் ஏஞ்சல் அவளுக்குப் புதிய நன்மை தர மாட்டார். அவள் முகம் கழுவிக் கொள்ளவில்லை. முகத்தின் ரூஜ் தீற்றல்களை துண்டால் துடைத்துக் கொண்டு, அவள் அறையிலிருந்த சால்வை மற்றும் பைபிளை எடுத்துக் கொண்டு தெருவில் இறங்கினாள். கால் மணி நேரத்தில் திரும்பி வந்து விட்டாள்.

செடிகளுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த அந்த பார்வையற்ற முதியவள் கூறினாள்.

மினா நேராகக் கழிவறைக்குச் சென்றாள். ‘‘நான் கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்குச் செல்ல முடியாது,’‘ என்றாள். ‘‘என் சட்டைக் கைகள் ஈரமாகவும், உடை எல்லாம் சுருக்கமாகவும் இருக்கிறது. ஒரு அர்த்தமுள்ள பார்வை தன்னைத் தொடர்வதை அவள் உணர்ந்தாள்.

‘‘முதல் வெள்ளி நீ கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்குப் போக மாட்டாயா?” ஆச்சரியப்பட்டாள் பார்வையற்றவள்.
கழிவறையிலிருந்து திரும்பிய மினா அவளுக்காக ஒரு கோப்பை காபி ஊற்றிக் கொண்டு பார்வையற்றவளின் அருகில் வெள்ளையடிக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் கதவு வழியில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள். ஆனால் அவளால் காபியை குடிக்க முடியவில்லை.

‘‘நீ தான் காரணம்”, மந்தமான ஒரு வன்மத்துடன் தான் கண்ணீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வுடன் முணுமுணுத்தாள் அவள்.

‘‘அழுதுகொண்டிருக்கிறாய் நீ!” பார்வையற்றவள் வியந்தாள். ஒரிகேனோ (சமையலுக்கு பயன்படுத்தப்படும் மூலிகைக் கீரை) இருந்த பூந்தொட்டிக்கு அருகில் பூவாளியை வைத்து விட்டு உள் முற்றத்திற்குச் சென்றவள், மறுபடியும் கூறினாள், ‘‘நீ அழுது கொண்டிருக்கிறாய்!” நிமிர்ந்து உட்காரும் முன்னர் கோப்பையை தரையில் வைத்தாள் மினா.

‘‘நான் கோபத்தால் அழுது கொண்டிருக்கிறேன்” அவள் கூறினாள், பாட்டியின் அருகில் நகர்ந்தவாறே, மேலும் கூறினாள், ‘‘நீ பாவமன்னிப்பு கேட்கச் செல்ல வேண்டும், ஏனெனில் நீதான் நான் முதல் வெள்ளியின் புதிய நன்மை இழந்து விடக் காரணம்.”

மினா அந்த படுக்கையறைக் கதவை மூடுவதற்காக அசைவின்றிக் காத்திருந்த பின், பார்வையற்ற முதியவள், தொடப்பட்டிராத அந்தக் கோப்பையின் துண்டுப்பகுதி தரையில் தட்டுப்படும் வரை வராந்தாவின் ஒரு கோடிக்கு நடந்தவள் சற்று நிறுத்தி குனிந்தாள். மண் தொட்டியில் காபியை கொட்டிவிட்டு தொடர்ந்தாள்-
‘‘ஆண்டவருக்குத் தெரியும் நான் தெளிந்த மனசாட்சி உடையவள் என”

படுக்கையறையிலிருந்து மினாவின் தாயார் வெளியே வந்தாள்.

‘‘யாரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய் நீ?” என்று கேட்டாள்.

‘‘யாரிடமும் இல்லை”, பார்வையற்றவள் சொன்னாள். ‘‘நான் ஏற்கனவே உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறேனே என் புத்தி தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்று”

தன் அறையின் பாதுகாப்பில் இருந்தவாறு, மினா உள்பாடி பட்டன்களை கழற்றி சேஃப்டி பின்னில் கோர்த்திருந்த மூன்று சிறிய சாவிகளை எடுத்தாள். அவற்றில் ஒன்றைக் கொண்டு துணி அலமாரியின் கீழ் இழுப்பறையைத் திறந்து ஒரு சிறிய மரப்பெட்டியை எடுத்தாள். அதை வேறு ஒரு சாவியால் திறந்தாள். உள்ளே ஒரு ரப்பர் பேண்டினால் சுற்றப்பட்ட, வண்ணத்தாள்களில் எழுதப்பட்ட ஒரு கற்றை கடிதங்கள் இருந்தன. அவற்றைத் தனது உள்பாடிக்குள் மறைத்து கொண்டு, அந்தச் சின்னப் பெட்டியை அதற்குரிய இடத்தில் வைத்துவிட்டு, இழுப்பறையைப் பூட்டினாள். பிறகு கழிவறைக்குச் சென்று அந்தக் கடிதங்களை வீசியடித்தாள்.

மினா சமையலறைக்குள் வந்தபோது, ‘‘நீ தேவாலயத்தில் இருப்பாய் என்றல்லவா நான் நினைத்தேன்,” அவள் தாயார் கூறினாள்

‘‘அவளால் போக முடியவில்லை”, பார்வையற்றவள் இடைமறித்துக் கூறினாள். ‘‘நான் முதல் வெள்ளி என்பதை மறந்து போய் நேற்று மதியம் அந்தச் சட்டைக் கைகளைத் துவைத்து விட்டேன்”

‘‘அவை இன்னும் ஈரமாக இருக்கின்றன”, மினா முணுமுணுத்தாள்.

‘‘நான் இப்போதெல்லாம் கடுமையாக வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது” என்றாள் பார்வையற்ற முதியவள்.

‘‘ஈஸ்டருக்கு ஒரு நூற்று ஐம்பது டஜன் ரோஜாக்களை நான் முடித்துக் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது”, மினா கூறினாள்.
சீக்கிரமாகவே சூரியன் வெதுவெதுக்கத் தொடங்கியது. ஏழு மணிக்கு முன்னரே மினா காகித ரோஜாக்கடையை வரவேற்பறையில் அமைத்தாள்ஙி ஒரு கூடை நிறைய கிரேப் பேப்பர், இரண்டு கத்திரிக் கோல்கள், ஒரு நூல் கண்டு, ஒரு மண் சட்டியில் பசை. ஒரு நொடி கழித்து தன் கையில் ஒரு அட்டைப் பெட்டியுடன் வந்து சேர்ந்த ட்ரினிடாட் ஏன் அவள் (மினா) கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்குச் செல்லவில்லை என்று கேட்டாள்.

‘‘என்னிடம் சட்டைக்கைகள் இல்லை” என்றாள் மினா.

‘‘எவர் வேண்டுமானாலும் உனக்குக் கடனாகக் கொடுத்திருக்க முடியும்” ட்ரினிடாட் கூறினாள். பூ இதழ்கள் வைத்திருந்த கூடைக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தாள் அவள்.

‘‘நான் மிகவும் தாமதமாகியிருந்தேன்” மினா கூறினாள். ஒரு ரோஜா செய்து முடித்தாள். பிறகு கத்திரிக் கோலின் உதவியுடன் பூ இதழ்களில் சுருக்கம் வைக்க அந்தக் கூடையை தன்னருகே இழுத்துக் கொண்டாள். ட்ரினிடாட் அந்த அட்டைப் பெட்டியை தரையில் வைத்து விட்டுத் தானும் அந்த வேலையில் இணைந்து கொண்டாள்.
மினா அந்தப் பெட்டியைப் பார்த்தாள்.

‘‘ஷுக்கள் வாங்கினாயா நீ?” என்று கேட்டாள்.

‘‘செத்த எலிகள் அவை”, ட்ரினிடாட் கூறினாள்.

சுருக்கம் வைத்து காகிதப்பூ இதழ்கள் செய்வதில் ட்ரினிடாட் தேர்ந்தவள் என்பதால் மினா, பச்சை நிறத்தாள்கள் சுற்றிய கம்பிக் காம்புகள் செய்வதில் நேரம் செலவழித்தாள். எளிய கிராமாந்திர வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கும் படங்களாலும், குடும்பப் புகைப்படங்களாலும் அழகு படுத்தப்பட்டிருந்த அந்த வரவேற்பறையில் சூரியன் முன்னேறிக் கொண்டிருந்ததை கவனியாது, அமைதியாக அவர்கள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர். காம்புகள் செய்து முடித்தவுடன் மினா ட்ரினிடாடை நோக்கித் திரும்பினாள்þவெறுமையில் முடிவது போன்ற ஒரு முகத்துடன். மெச்சத் தகுந்த வகையில் சுத்தமாக, அவளது விரலிடுக்கில் இருந்த காகித இதழ் நுனியை நகர்த்தி விடாமல் சுருக்கம் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் ட்ரினிடாட், கால்களை நெருக்கிக் கொண்டு. ஆண்களுக்கானது போன்ற அவளுடைய ஷுக்களை மினா நோட்டம் விட்டாள். தன் தலையை உயர்த்தாது ட்ரினிடாட் அந்தப் பார்வையைத் தவிர்த்தாள். கால்களைப் பின்னுக்கு இழுக்காமல் வேலை செய்வதை நிறுத்தினாள்.

‘‘என்ன விஷயம்?” அவள் கேட்டாள்

மினா அவளை நோக்கி சாய்ந்தாள்.

‘அவன் போய் விட்டான்,” அவள் சொன்னாள். ட்ரினிடாட் கத்திரிக்கோல்களை மடியில் நழுவவிட்டாள்.

‘‘இருக்காது”

‘‘அவன் போய் விட்டான்,” திரும்பச் சொன்னாள் மினா. இமைக்காது அவளைப் பார்த்தாள் ட்ரினிடாட். செங்குத்தாய் ஒரு நெற்றிச்சுருக்கம் அவள் புருவ முடிச்சைப் பிரித்தது.

‘சரி, இப்போது?,” அவள் கேட்டாள்.

மினா நிதானமான குரலில் பதில் சொன்னாள் ‘‘இப்போது ஏதுமில்லை”. ட்ரினிடாட் பத்து மணிக்கு முன்னதாகவே விடை பெற்றுக் கொண்டாள். அவள் அருகாமை தந்த பாரத்தினின்று விடுபட்டவளாய் ஒரு நிமிடம் அவளை நிறுத்தினாள் அந்த செத்த எலிகளை கழிவறைக்குள் எறிந்துவிட. அந்தப் பார்வையற்ற பெண்மணி ரோஜாப் புதரை நறுக்கி விட்டுக் கொண்டிருந்தாள் .

அவளைக் கடந்து செல்கையில், ‘‘பந்தயம், இந்தப் பெட்டியில் நான் வைத்திருப்பது என்னவென்று உனக்குத் தெரியாது”, என்றாள் மினா.
அந்த எலிகளை குலுக்கினாள் அவள்.

பார்வையற்ற முதியவள் கவனம் செலுத்தி, ‘‘மறுபடியும் அதைக் குலுக்கு” என்றாள். மீண்டும் அசைத்தாள் மினா. ஆனால், தன் காது மடல் மீது சுட்டுவிரலை அழுத்திக் கொண்டு மூன்றாம் முறையாகக் கேட்ட பிறகும் கூட அவை என்ன என்பதை பார்வையற்றவளால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை.
‘‘தேவாலயத்தின் எலிப்பொறிகளில் நேற்றிரவு பிடிக்கப்பட்ட எலிகள்தான் அவை” மினா சொன்னாள்.

அவள் திரும்ப வந்ததும் ஏதும் பேசாது அந்தப் பார்வையற்ற முதியவளைக் கடந்து சென்றாள். ஆனால் பார்வையற்றவள் அவளைப் பின் தொடர்ந்தாள். வரவேற்பறையை அடைந்ததும், மூடியிருந்த ஜன்னலுக்கு அடுத்து, அந்த காகித ரோஜாக்களை செய்து முடித்தபடி இருந்தாள், தனிமையில்.

‘‘மினா” என்றாள் பார்வையற்றவள். ‘‘நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்பினால் முன்பின் தெரியாதவர்களிடம் மனந்திறந்து எதையும் சொல்லாதே.”

எதுவும் பேசாமல் அவளைப் பார்த்தாள் மினா. அவளுக்கு நேரெதிராக நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டாள், வேலையில் அவளுக்கு உதவ முற்பட்டபோது மினா அவளைத் தடுத்தாள்.

‘‘நீ பதற்றத்திலிருக்கிறாய்,” பார்வையற்றவள் கூறினாள்.

‘‘நீ ஏன் கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்குச் செல்லவில்லை?” அவள் கேட்டாள்.

‘‘உனக்கு நன்றாகத் தெரியும் வேறு எவரையும் விட”.

‘‘அந்த சட்டைக் கைகள் காரணமாக இருந்தால் வீட்டை விட்டு கிளம்ப யத்தனித்திருக்க மாட்டாய்” என்றாள் பார்வையற்றவள்.

‘‘உனக்கு ஏதோ ஏமாற்றத்தைத் தந்த யாரோ ஒருவர் வழியில் உனக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்.”

கண்ணுக்குப் புலப்படாத கண்ணாடிப் பலகையைத் துடைத்து விடும் பாவனையில் அவள் பாட்டியின் கண்கள் முன்னால் கைகளைக் கொண்டு சென்றாள் மினா.
‘‘நீ ஒரு சூனியக்காரி,” அவள் கூறினாள். பார்வையற்றவள் கூறினாள்.

‘‘இன்று காலை நீ இரண்டு தடவை கழிவறைக்குச் சென்றாய். ஒரு தடவைக்கு மேல் எப்போதும் நீ சென்றதில்லை.”

மினா தொடர்ந்து ரோஜாக்கள் செய்தபடி இருந்தாள்.

‘‘அந்தத் துணி அலமாரியின் இழுப்பறையில் நீ எதை ஒளித்து வைத்திருக்கிறாயோ அதை என்னிடம் காட்டத் துணிவிருக்கிறதா உனக்கு?” என்று கேட்டாள் பார்வையற்றவள்.

அவசரப்படாமல் அந்த ரோஜாவை ஜன்னல் சட்டத்தில் செருகி விட்டு, மூன்று சிறிய சாவிகளை அவளது உள்பாடிக்குள்ளிருந்து வெளியே எடுத்தாள் மினா. பிறகு அவற்றை பார்வையற்ற முதியவள் கைகளில் வைத்தாள். அந்தக் கைகளை அவளே மூடினாள்.

‘‘போ, உன் கண்களால் நீயே பார்த்துக் கொள்”, அவள் கூறினாள்.
அந்தச் சிறிய சாவிகளை விரல் நுனி கொண்டு சோதித்துப் பார்த்தாள் பார்வையற்றவள்.

‘‘என் கண்களால் கழிவறையின் கீழே பார்க்க முடியாது”.
வித்தியாசமான ஒரு உணர்வினை அடைந்த மினா தன் தலையை உயர்த்தினாள். அவளைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் அவள் என்பது கூட தெரிந்திருக்கிறது அந்தப் பார்வையற்றவளுக்கு என்பதை உணர்ந்தாள் மினா.

‘‘நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதில் நீ மிகவும் விருப்பம் காட்டினால் உன்னை அந்தக் கழிவறையின் கீழே தள்ளி விட்டுக் கொள்.” அவள் சொன்னாள்.

இந்த இடைமறித்தலை பார்வையற்றவள் லட்சியம் செய்யவில்லை.

‘‘எப்போதும் விடியற்காலை வரை நீ படுக்கையில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாய்”, அவள் சொன்னாள்.

‘‘நீதான் விளக்கை அணைப்பாய்”, மினா சொன்னாள்.

‘‘உடனே அந்த டார்ச் விளக்கை நீ ஏற்றுவாய்.”

‘‘நீ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாய் என்பதை உன் சுவாசத்தை வைத்தே என்னால் கூற முடியும்”, என்றாள் பார்வையற்றவள்.
அமைதியாக இருக்க முயற்சி செய்தாள் மினா.

‘‘நல்லது” தலையை உயர்த்தாமல் சொன்னாள் அவள்.

‘‘அது அப்படித்தான் என்று வைத்துக் கொண்டாலும் அதில் என்ன விசேஷம் இருக்கிறது?”

‘‘ஒன்றுமில்லை”, பார்வைற்றவள் பதில் சொன்னாள். ‘‘அது உன்னை ஒரு முதல் வெள்ளி புதிய நன்மை இழந்து விட செய்திருக்கிறது என்பது மட்டுமே.”

இரண்டு கைகளிலும் அந்த நூல் கண்டு, கத்திரிக்கோல்கள், முடிக்கப்பட்டிராத காம்புகள் மற்றும் ரோஜாக்களை எடுத்துக் கொண்டாள். அந்தக் கூடையில் எல்லாவற்றையும் வைத்து விட்டு பார்வையற்றவளை நோக்கித் முகம் திருப்பினாள். ‘‘எதற்காக நான் கழிவறைக்குச் சென்றேன் என்பதை உன்னிடம் கூற வேண்டும் என்று நீ விரும்புகிறாயா?” என்றாள் மினா. ஒரு சஸ்பென்சில் இருவரும் இருந்தனர், தனது கேள்விக்கு மினாவே பதிலளிக்கும் வரையில்.

‘‘நான் மலங்கழிக்கச் சென்றேன்”
பார்வையற்ற முதியவள் மூன்று சிறிய சாவிகளையும் கூடைக்குள் எறிந்தாள். ‘‘இது ஒரு நல்ல சாக்காக அமையலாம்”, அவள் சயமலறைக்குச் சென்றவாறே முணுமுணுத்தாள். ‘‘நீ என்னை நம்ப வைத்திருக்க முடியும் ஒரு வேளை இதுதான் உன் வாழ்நாளில் முதல் முறையாக நான் கேட்க நீ செய்யும் சத்தியம் என்ற பட்சத்தில்.”

மினாவின் தாயார் எதிர்ப்புறமிருந்த நடைபாதையிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தாள், கை நிறைய முட்கள் நிறைந்த மலர்க் கொத்துக்களுடன்
‘‘என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது?” அவள் கேட்டாள்.
‘‘புத்தி பேதலித்திருக்கிறது எனக்கு”, பார்வையற்ற முதியவள் கூறினாள். ‘‘ஆனால் கற்களை எடுத்து நான் வீசாதிருக்கும் வரை என்னைப் பைத்தியக்கார விடுதிக்கு அனுப்புவதைப் பற்றி மேலோட்டமாக யோசித்துப் பார்த்ததில்லை நீ.”

005

Artificial Roses, from Gabriel Garcia Marquez’s Collected Stories, Translated from the Spanish by Gregory Rabassa and J.S.Bernstein.

மூன்று உறக்க நடையாளர்களின் துக்கம்-Bitterness for Three Sleepwalkers-Translation by Brammarajan


கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்


மூன்று உறக்க நடையாளர்களின் துக்கம்



தமிழில் பிரம்மராஜன்.

இப்பொழுது வீட்டின் ஒரு மூலையில் அவளை விட்டிருந்தோம். அவளுடைய உடைமைகளான, சேற்றில் நடப்பதற்கான லேசான காலணிகள், புதியதாய் வெட்டப்பட்ட மரத்தின் வாசனை வீசும் உடைகள் ஆகியவற்றை நாங்கள் இங்கு கொண்டு வருவதற்கு முன்பே யாரோ கூறினார்கள் இங்கு அவளின் முதுகை அழுத்தும், வேட்டில் மரத்தால் ஆன தனிமை தவிர எவ்வித ஈர்ப்பும், இனிமையான சுவைகளும் இல்லாத ஊர்ந்து நகரும் வாழ்க்கைக்கு அவளால் பழகிக்கொள்ள முடியாதென்று. யாரோ சொன்னார்கள் எங்களிடம்–அதை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்வதற்கு முன் ஏராளமாய் காலம் கழிந்துவிட்டிருந்தது–அவளுக்கும் ஒரு குழந்தைப் பிராயம் இருந்ததென்று. அப்பொழுது ஒரு வேளை அதை நாங்கள் நம்பாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்பொழுது, வீட்டின் ஒரு மூலையில் பீதியடைந்த கண்களுடன் ஒரு விரலைத் தன் உதடுகளின் மீது வைத்திருக்கும் அவளைப் பார்க்கும் போது, ஒரு காலத்தில் அவளுக்கும் குழந்தைப் பிராயம் இருந்திருக்கும் என்ற உண்மையை ஒப்புக் கொண்டோம். எதிர்பார்ப்பதற்கு முன்னரே குளிர்வித்துவிடும் மழையின் சீதளத்தின் உணர்தல் மிக்க தொடுதல் ஒருகாலத்தில் அவளுக்கும் இருந்திருக்கக் கூடும் என்பதையும், மேலும் அவள் உடலின் ஒருபக்கத் தோற்றத்தில் எதிர்பார்த்திராத ஒரு நிழலை அவள் எப்போதும் கொண்டிருந்தாள் என்பதையும் உணர்ந்தோம்.

இவை எல்லாவற்றையும்–மேலும் இன்னும் கூடுதலாய்–அந்த மதியப்பொழுதில் நாங்கள் உணர்ந்தோம். அவளின் பயங்கரம் மிகுந்த அடிமன உலகிற்கு மேல் அவள் முற்றிலும் மனிதத்துவத்துடன் இருந்தாள் என்பதையும் நம்பினோம். உள்ளுக்குள் ஒரு கண்ணாடி உடைந்தது போல் துன்புறும் கத்தல்களை அவள் உண்டாக்கியபோது நாங்கள் திடீரெனக் கண்டு கொண்டோம்; அவள் எங்கள் ஒவ்வொருவரையும் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட ஆரம்பித்தாள். கண்ணீருக்கிடையே பேசிக்கொண்டிருந்தாள் நாங்கள் அவளருகில் அமரும் வரை; நாங்கள் கைகளைத் தட்டியபடி பாடத் தொடங்கினோம்–எங்களின் உரத்த குரல்கள், உடைந்து சிதறிய கண்ணாடித் துண்டுகளை ஒன்று சேர்த்துவிடும் என்பதுபோல. அந்த சமயத்தில்தான் அவளும் குழந்தைப் பிராயத்தை உணர்ந்திருக்கிறாள் என்பதை நம்புவதற்கு முடிந்தது. அது எப்படியோ ஒருவகையில், அவளின் கத்தல்கள் ஒரு புதிரின் விடுவிப்பெனத் தோன்றியது. அந்தக் கத்தல்களில் ஞாபகப்படுத்தபட்ட எராளமான மரங்களும், ஆழ்ந்த நதியும் உள்ளடங்கியிருந்தன என்பது போலிருந்தது. அவள் எழுந்த போது, சற்றே சாய்ந்தவாறு இன்னும் தன் முகத்தைத் அங்கியால் மூடிக்கொள்ளாமலும், இன்னும் மூக்கைச் சிந்தாமலும், இன்னும் கண்ணீருடனும் அவள் எங்களிடம் சொன்னாள்:
“நான் இனி என்றுமே சிரிக்கப் போவதில்லை.”

நாங்கள் மூவரும், பேச்சின்றி, வெளியில் முற்றத்துக்கு வந்தோம்; நாங்கள் ஒரு பொதுவான சிந்தனையை சுமந்து கொண்டிருந்திருக்கக்கூடும். வீட்டுக்குள் விளக்குகள் எதையும் போடாமல் இருப்பது சிறப்பாக இருக்கும் என்று நாங்கள் நினைத்திருக்கலாம். இருண்ட மூலையில் உட்கார்ந்தபடி, விலங்கின் நிலைக்கான யாத்திரையில் நிலைத்திருக்கக்கூடிய ஒரே பொருளாகத் தோன்றிய மிக இறுதியான பின்னலைப் பின்னியபடி–அவள் தனிமையில் இருக்க விரும்பினாள்–இருந்திருக்கலாம்.
வெளியில், முற்றத்தில், பூச்சிகளின் நிறைந்த ஆவிக்குள் மூழ்கிப்போய் நாங்கள் அவளைப் பற்றிச் சிந்திக்க, தரையில் அமர்ந்தோம். இதைப் பல முறை நங்கள் இதற்கு முன்பு செய்திருக்கிறோம். எங்களின் ஒவ்வொரு நாள் வாழ்விலும் என்ன காரியத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தோமோ அதையே செய்து கொண்டிருந்ததாக நாங்கள் சொல்லி யிருக்கக்கூடும்.

எனினும் அந்த இரவு வேறு மாதிரியாக இருந்தது. அவள் இனி என்றுமே சிரிக்கப் போவதில்லை என்று கூறியிருக்கிறாள். அவளைஅவ்வளவு நன்றாக அறிந்திருந்த நாங்கள் அந்த பயங்கரம் நிஜமாகப்போகிறது என்பதில் உறுதியானோம். நாங்கள் முக்கோண வடிவில் அமர்ந்தபடி, அரூபமென, செயல் இழந்து போய், அவள் தூசியாய் மாறிக் கொண்டிருப்பதை அளவிட்டு அறிவித்தபடி இருந்த எண்ணற்ற கடிகாரங்களின் நுண்ணிய துடிப்புகளைக் கூடக் கேட்பதற்கு சக்தியற்று போயிருந்த அவள் வீட்டினுள்ளே இருப்பதைக் கற்பனை செய்தோம். நாங்கள் எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் நினைத்தோம், நமக்கு மட்டும் அவளின் மரணத்தை விழையும் துணிவாவது இருந்தால்? ஆனால் நாங்கள் அவள் அப்படியே இருப்பதை விரும்பினோம்–அசிங்கமாக, சலனங்கள் உறைந்து போய், எங்களின் மறைக்கப்பட்ட குறைபாடுகளில் ஒரு கீழ்மையான பங்களிப்பாக.

நாங்கள் வாலிபப் பருவத்தினராய் இருந்திருக்கிறோம்–நிறைய காலத்திற்கு முன்பு–எனினும் அவள் எல்லா வகையிலும், வீட்டிலேயே முதிய நபராக இருந்தாள். அங்கே, எங்களுடன் அமர்ந்தபடி, நட்சத்திரங்களின் அளவிடப்பட்ட துடிப்புகளை உணர்ந்த வண்ணம், அதே இரவு ஆரோக்கியமான மகன்களால் சூழப்பட்டு அவளால் இருக்க முடிந்தது. நகரின் முக்கிய நபரின் மனைவியாகவோ, அல்லது தவறாமல் வருகை புரியும் ஒரு மனிதனின் வைப்பாட்டியாகவோ இருந்திருப்பாளானால் வீட்டின் மரியாதைக்குரிய பெண்மணியாக அவள் இருந்திருக்க முடியும். ஆனால் அவள் ஒற்றைப் பரிமாணத்தில் மட்டுமே வாழ்வதற்குப் பழகி விட்டிருந்தாள்–ஒரு நேர் கோட்டினைப்போல. ஒருவேளை அவளின் நற்குணங்களும் அல்லது துர்குணங்களும் ஒரு பக்கத் தோற்றத்தில் பார்ப்பதற்கு முடியாதபடி இருந்திருக்கலாம். அதை நாங்கள் நிறைய வருடங்களாகவே அறிந்திருந்தோம். காலையில் எழுந்த பிறகு ஒரு நாள் நாங்கள் ஆச்சரியப்படக் கூட இல்லை–முற்றத்தில் முகம் கவிழ்ந்து, ஒரு கடினமான, அதீத சந்தோஷமான முறையில் வாயில் மண்ணை கவ்வியபடி அவள் கிடந்தாள். அப்பொழுது அவள் புன்முறுவல் செய்து மீண்டும் எங்களைப் பார்த்தாள்; இரண்டாவது மாடியின் ஜன்னலின் இருந்து முற்றத்தின் கடினமான களிமண் மீது வீழ்ந்து விட்டிருக்கிறாள்; ஈரக் களிமண் மீது இருகலாய், கான்க்ரீட்டைப் போல, வீழ்ந்த நிலையிலேயே முகம் கவிழ்ந்து கிடந்திருக்கிறாள். தூரங்களைப் பற்றிய பயம் ஒன்றினை மாத்திரமே, வெளிகளைப் பார்த்தவுடன் உண்டாகும் இயற்கையான பீதி–இதை மாத்திரமே அவள் சிதையாமல் வைத்துக்கொண்டிருந்தாள் என்பதைப் பிறகு நாங்கள் தெரிந்து கொண்டோம். அவளுடைய தோள்களைப் பற்றித் தூக்கினோம்; எங்களுக்கு முதலில் தோன்றிய அளவுக்கு அவள் இறுகலாக இருக்கவில்லை. மாறாக, அவளின் அங்கங்கள் தொளதொளவென்றும் அவளின் மனத்தீர்மானத்திலிருந்து விடுபட்டும், இன்னும் விரைக்கத் தொடங்கியிராத ஒரு அறைகுறை வெதுவெதுப்பு கொண்ட பிணத்தைப் போலவும் இருந்தன.

அவள் கண்கள் திறந்திருந்தன. அவளுக்கு அதற்குள்ளாக ஒரு சுடுகாட்டுப் படிவின் சுவையைத் தந்திருக்க வேண்டும் என்கிற மண்ணினால் அவளின் வாய் அசுத்தமாகி விட்டிருந்தது–நாங்கள் அவளைப்புரட்டி சூரியனைப்பார்த்து கிடத்தியவுடன் அது ஏதோ அவளை ஒரு நிலைக்கண்ணாடியின் முன்னால் வைத்தது போலத் தோற்றம் தந்தது.

அவள் எங்களை எல்லாம் ஒரு உயிர்ப்பற்ற, பால் பிரிவற்ற பார்வையுடன் நோக்கினாள். அவளை –இப்பொழுது என் கைகளில் தாங்கியபடி இருந்தபோது–அவளின் இன்மையின் அளவினைத் தந்தாள். யாரோ சொன்னார்கள் அவள் இறந்துவிட்டாள் என்று. மேலும் இதற்குப் பிறகு, இரவு வேளைகளில் வீட்டுக்குள்ளே தூங்காமல் நடக்கும் போது எந்த மௌனமான, உணர்ச்சிக் கலப்பற்ற முறுவலிப்புடன் இருப்பாளோ அந்தப் புன்முறுவலுடன் இருக்கத் தொடங்கினாள். அவள் எங்ஙனம் முற்றத்தை அடைந்தாள் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை என்று கூறினாள். மிகவும் வெப்பமாய் உணர்ந்ததாகவும், அவளின் அறைச்சுவரையே இடித்துத் தள்ளிவிடும் எனத்தோன்றிய ஒரு வெட்டுக்கிளியின் துளைக்கும், கூர்மையான சத்தத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்ததாகவும் சொன்னாள். மேலும் அவளின் கன்னம் சிமெண்ட்டுத் தரையில் அழுந்த, ஞாயிற்றுக்கிழமை ஜபங்களை நினைவுபடுத்திக் கொள்ள தன்னைத் தயார் செய்து கொண்டதாகவும் கூறினாள்.
எவ்வாறாயினும், அவளால் எந்த ஜபத்தையும் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள இயலாதென்று நாங்கள் அறிந்திருந்தோம். வெட்டுக்கிளி வெளிப்பக்கமிருந்து உந்தித்தள்ளிய சுவரின் உள் பக்கத்தைப் பிடித்தவாறு அவள் உறங்கிப் போனாள் என்று சொன்னபோதும், மேலும், அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தபோது யாரோ அவளின் தோள்களைப் பற்றித் தூக்கி, சுவரை அகற்றி வைத்து விட்டு சூரியனை நோக்கி அவளை மல்லாக்கப் படுக்க வைத்தார்கள் என்று கூறியபோதும் காலப்பிரக்ஞையை அவள் இழந்து விட்டாள் என்பதை நாங்கள் கண்டுபிடித்தோம்.

அவள் மீண்டும் சிரிக்கப் போவதில்லை என்பதை அந்த இரவு முற்றத்தில் அமர்ந்தபடி நாங்கள் உணர்ந்திருந்தோம். அவளின் இருள் போன்ற, அவளே தேர்ந்துகொண்ட மூலையிலான வாழ்வு–அவளுடைய வெளிப்படுத்த முடியாத தீவிரத்தன்மை போன்ற யாவும் முன்கூட்டியே எங்களை வருத்தியது. இப்போது அவள் அமர்ந்திருக்கும் மூலையில் அவள் அமர்ந்த நாளில் நாங்கள் எவ்வளவு வருந்தினோமோ அதே அளவு இப்போதும் வருந்தினோம்; மேலும் வீட்டுக்கு உட்புறம் தான் இனித் திரியப்போவதில்லை என்று சொன்னதையும் கேட்டோம். முதலில் எங்களால் அவளை நம்பமுடியவில்லை. மாதங்கள் பலவாக, நாளின் எல்லா நேரங்களிலும் அறைகளின் வழியாக, அவளின் தலை திடமாகவும், தோள்பட்டைகள் தொங்கியபடியும், குனிந்துவிடாமலும், என்றும் சலிக்காமலும் அவள் நடப்பதை நாங்கள் கவனித்திருக்கிறோம். இரவுநேரத்தில், இரண்டு இருள்களுக்கிடையில் அவளின் உடலின் அடர்ந்த சப்தம், அசைந்து உராய்ந்து செல்வதைக் கேட்டிருக்கிறோம். மேலும் எங்கள் படுக்கைகளில் தூக்கம் விழித்து பல நேரங்களில் அவளுடைய ரகசியமான நடையை வீட்டின் எல்லா இடங்களிலும் எங்கள் காதுகளால் பின் தொடர்வோம். ஒருமுறை, முகம் பார்க்கும் கண்ணாடிக்குள், ஸ்தூலமான உள்ளீட்டுத் தெளிவில், புதைந்து, அழுந்திப்போன வெட்டுக்கிளியைப் பார்த்ததாக எங்களிடம் கூறினாள். அது கண்ணாடியின் மேற்பரப்பைக் கடந்து அவளை நெருங்கி வந்ததாகவும் சொன்னாள். அவள் என்ன சொல்ல முயல்கிறாள் என்பதை நிஜமாக எங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் ஒரு தண்ணீர்த் தொட்டிலிருந்து வெளிப்பட்டவளைப் போல உடம்போடு அவளின் ஆடைகள் எல்லாம் நனைந்துபோய் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தது. நிகழ் முறையை விளக்கிச் சொல்வதற்கு முடியாமல், வீட்டிலிருந்த எல்லாப் பூச்சிகளையும் ஒழிப்பதற்குத் தீர்மானித்தோம். அவளை பயப்படுத்திய பொருள்களை எல்லாம் அழிப்பது என்று முடிவு கட்டினோம். சுவர்களைச் சுத்தப்படுத்த ஏற்பாடு செய்தோம்.
முற்றத்தில் வளர்ந்து கிடந்த எல்லாத் தாவரங்களையும் வெட்டி எறியச் சொன்னோம்–ஏதோ இரவு அமைதியின் பிசிறு பிசிறான எச்சங்களை எல்லாம் சுத்தப்படுத்துவது போல. ஆனால் இதற்குப் பிறகு அவள் நடக்கும் சப்தங்களை நாங்கள் கேட்கவில்லை. மீண்டும் அவள் வெட்டுக்கிளியைப் பற்றிப் பேசவில்லை. கடைசியாக ஒருநாள் இறுதி உணவுக்குப் பிறகு எங்களைப் பார்த்தபடியே இருந்தாள். சிமெண்டுத்தரையில் உட்கார்ந்த பிறகும் எங்களைப் பார்த்தபடியே சொன்னாள்: “நான் இங்கே இருக்கப்போகிறேன், உட்கார்ந்தபடி!” நாங்கள் நடுங்கிப்போனோம்–காரணம் அவள் ஏற்கனவே முழுமையான மரணத்தைப் போன்ற ஒரு தோற்றத்தைத் கொடுக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

இது நடந்து வெகுநாட்கள் ஆகிவிட்டிருந்தன. அவளை அங்கே பார்ப்பதற்குப் பழகிவிட்டிருந்தோம். அவளின் இயற்கையாக இருக்கும் தன்மையை இழந்துவிட்ட போதிலும், தலைப்பின்னல் பாதி முடியப்பட்டு அவள் அவ்விடத்தில் உட்கார்ந்திருப்பது எங்களுக்குப் பழகிப்போயிருந்தது. அதனால்தான் இப்போது நாங்கள் அவள் இனி என்றுமே சிரிக்கப்போவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டோம். ஏன் என்றால் இனி என்றுமே தான் நடக்கப் போவதில்லை என எந்த ஒரு தீர்மானமான, தன்னிறைவுமிக்க தொனியில் கூறினாளோ அதே மாதிரி இதைக் கூறிவிட்டாள். அவள் எங்களிடம், “நான் இனி என்றும் பார்க்கப் போவதில்லை” என்றுமோ, அல்லது “என்றும் காதால் கேட்கப் போவதில்லை” என்றுமோ சொல்வாள் என்பது பற்றி நாங்கள் தீர்மானமாகிவிட்டது போலத் தோன்றியது. அவள் உடலின் இன்றியமையாத இயக்கங்களை தானே விரும்பி அழிப்பதற்குப் போதுமான அளவு மனிதத்தன்மை உடையவளாக இருந்தாள் என்பதை உணர்ந்திருந்தோம். மேலும் இயல்பெழுச்சியுடன் புலன் உணர்வு அடுத்து இன்னொரு புலன் உணர்வாக அழித்துக்கொண்டு போய், ஒருநாள் முதன் முதலாக உறங்கிப் போனவளைப் போல சுவரில் சாய்ந்தபடி இருப்பதைப் பார்க்கப்போகிறோம். ஒருவேளை இது நடப்பதற்கு இன்னும் நிறைய காலம் மிச்சமிருக்கலாம். ஆனால் முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்த நாங்கள் மூவரும் அவளின் தீவிரத் தெள்ளிமை கொண்ட, திடீரென கண்ணாடிகள் உடைந்தது போல வரும் அழுகையை, அந்த இரவில் கேட்க விரும்பியிருப்போம்–ஒருவிதமான பிரமையை. . . . . ஒரு குழந்தை. . . . . ஒரு பெண் குழந்தை, இந்த வீட்டில் பிறந்துவிட்டது போன்ற பிரமையைத் தருவதற்காக, அவள் மீண்டும் மறுஉயிர்ப்படைந்து பிறந்துவிட்டாள் என்பதை நம்பும் பொருட்டு.

* * *
ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் பிரம்மராஜன்.
[Innnocent Erendira and Other Stories-Translated from Spanish by Gregory Rabassa]

பரிசுகளின் இரவு/அவெலினோ அரிடோண்டோ/நுழைவாயிலில் ஒரு மனிதன்/Borges

3storiesfinal-post12

பரிசுகளின் இரவு/அவெலினோ அரிடோண்டோ/நுழைவாயிலில் ஒரு மனிதன்/Borges

பரிசுகளின் இரவு

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஃபுளோரிடா தெருவில், பய்டாட் பகுதியின் சுற்றுப்புறங்களில், பழைய கான்ஃபிட்டரியா தெல் ஆகுய்லாவில் நாங்கள் இந்தக் கதையைக் கேட்டோம். அறிவு-ஞானம் பற்றிய பிரச்சனைகள் விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. நாம் அனைவரும் எல்லா விஷயங்களையும் இதற்கு முந்தைய உலகத்திலேயே பார்த்து விட்டோம் என்றும், அதனை அறிவது என்பது மீண்டும் அறிவதற்கு சமானமாகும் என்கிற பிளாட்டோதன்மையான கருத்தாக்கத்தினை யாரோ ஒருவர் முன் வைத்தார். பேகன் என்ற ஆங்கில சிந்தனையாளர் அறிதல் என்பது ஞாபகம் கொள்வதற்குச் சமமானால், அறியாதிருப்பது அதை மறந்து போய் விட்டிருப்பதற்குச் சமம் என்று எழுதியிருப்பதாக என் அப்பா கூறினார் என்று நினைக்கிறேன். வேறு ஒரு நபர், வயோதிகர், மெய்ம்மை கடந்த விஷயங்களில் தன்னை இழந்துவிட்டிருந்தவர், இந்த விவாதத்திற்குள் நுழையத் தீர்மானித்தார். நிதானமாகவும் அமைதியான தன்மையுனும் பேசிய அவர் எங்களுக்குச் சொன்னதுதான் பின் வரும் கதை.
மனதாரச் சொல்ல வேண்டுமானால், இந்த பிளாட்டோ தன்மையான தொன்ம வடிவங்களைப் பற்றிய பேச்சினை என்னால் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. எவருமே முதன் முதலாகத் தான் பார்த்த கறுப்பு அல்லது மஞ்சள் நிறத்தையோ, தான் முதல் முறையாக ருசித்து சாப்பிட்ட பழத்தைப் பற்றியோ நினைவு கொள்வதில்லை-காரணம் அச்சமயத்தில் அவர் மிகச் சிறிய பிராயத்தினராக இருந்திருப்பார்-ஒரு மிக நெடிய தொடர்ச்சிகளை அவர் தொடக்குகிறார் என்ற அறியும் வழி இல்லாதிருக்கிறார். உள்ளபடியே எவர் ஒருவரும் பல முதலாம் தடவைகளும் இருக்கின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட இரவில் வாழ்வு எனக்களித்ததை உங்களுக்குச் சொல்ல முடியும். நான் அதிகமாகவும், அடிக்கடியும் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளும் 1974ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் முப்பதாம் தேதியின் இரவினை.
அப்பொழுதெல்லாம் கோடை விடுமுறை நாட்கள் நீண்டதாக இருக்கும். ஆனால் போனஸ் அயர்சிற்கு வெளியே நாங்கள் ஏன் தங்கினோம் என்பது எனக்கு அன்றைய தேதிவரை தெரியாது. லோபாஸூக்கு அதிக தொலைவில் இல்லாத டோர்னாசில் எங்களுடைய உடன்பிறவா சகோதரர்களின் பண்ணையில் இருந்தோம். மாட்டுக்காரர்களில் ஒருவனான ரூஃபினோ அப்பொழுது நாட்டுப்புற விஷயங்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தத் தொடங்கினான். நான் பதின்மூன்று வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அவன் என்னை விட வயதில் பெரியவனாக இருந்தான். எதற்கும் பயப்படாத முரடன் என்றும் பெயர் எடுத்திருந்தான். அவன் மிக வேகமான வனாகவும், நெளிவுசுளிவுகளில் விரைவானவனாகவும் இருந்தான். பண்ணையாட்களில் இளையவர்கள், எரிந்த குச்சிகளைக் கொண்டு கத்திச் சண்டை போடும் போது, எப்போதுமே எதிராளியின் முகத்தின் மீது கோடு போட்டான் ரூஃபினோ. ஒரு வெள்ளிக்கிழமை சொன்னான் அடுத்த நாள் இரவு ஜாலியாக சுற்றுவதற்கு நகரத்திற்குள் செல்லலாம் என்று. உள்ளபடியே நான் இந்த சந்தர்ப்பத்தினை சடக்கென்று பற்றிக் கொண்டேன் அதுவெல்லாம் என்னவென்று தெரியாமலேயே. எனக்கு நடனமாடத் தெரியாது என்பதை அவனுக்கு முன் எச்சிரித்தேன். நடனம் மிகச் சுலபமாகக் கற்றுக் கொள்ள முடியக் கூடியது என்றான் அவன்.
சனிக்கிழமை இரவு உணவுக்குப் பிறகு, ஏழரை மணி அளவில் நாங்கள் கிளம்பினோம். ஒரு விருந்துக்குச் செல்பவனைப் போல ஒப்பனை செய்து கொண்டு, இடுப்பு பெல்ட்டில் ஒரு வெள்ளிக் கத்தியைச் செறுகிக்கொண்டிருந்தான். அது போன்றே ஒரு சிறிய கத்தி என்னிடம் இருந்த போதிலும் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள் என்ற பயத்தினால் நான் எடுத்துச் செல்லவில்லை. முதல் வீடுகள் எங்கள் கண்ணில் படும்போது அதிக நேரமாகி இருக்கவில்லை. லோபோஸூக்கு நீங்கள் யாரும் போயிருக்க மாட்டீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். பொருட்படுத்த வேண்டியதல்ல அது. மிகச்சரியாக எல்லாவற்றையும் ஒத்தில்லாத ஒரு சிறு நகரமும் அர்ஜன்டீனாவிற்குள் கிடையாது -தன்னையே வேறுபட்டதென்று நினைக்கிற அளவுக்கு. கல்பாவப்படாத சந்துத் தெருக்கள், ஒரே மாதிரியான திறந்த வெளிகள், ஒரே மாதிரியான ஒற்றை அடுக்கு மாடி வீடுகள்-இவை எல்லாம் குதிரை மீதமர்ந்த ஒரு மனிதனை மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவனாக ஆக்குகிறது.
வானத்து நீலநிறத்திலோ இளஞ்சிவப்பிலோ வர்ணம் அடித்திருந்த தெருமுனை வீட்டின் முன்னால் -வீட்டுப் பெயர் ‘லா எஸ்ட்ரெலா’ என்று எழுதியிருந்தது-இறங்கினோம். கட்டும் கழியில் கட்டப்பட்டிருந்த குதிரைகளுக்கு சிறந்த சேனங்கள் பொருத்தப்பட்டிருந்தன. நுழைவழிப் பாதையின் இரண்டு பக்கங்களிலும் மரபெஞ்சுகள் போடப்பட்ட ஒரு பெரிய அறை இருந்தது. பெஞ்சுகளுக்கு இடையில் நிறைய கறுப்பு நிறக் கதவுகள் இருந்தன.
அவை எதற்கான வழிகள் என்று யாருக்குத் தெரியும்? மஞ்சள் நிற முடி அடர்ந்த நாட்டுநாய் குரைத்தபடி என்னை வரவேற்க வந்தது. நிறைய ஆட்கள் அங்கும் இங்கும் தென்பட்டனர். பூப்போட்ட டிரசிங் கவுன் அணிந்த ஐந்தாறு பெண்கள் வந்து போனார்கள். கௌரவமாகத் தோற்றமளித்த, தலையிலிருந்து கால்வரை கறுப்பு உடையணிந்திருந்த பெண் அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் போலத் தோற்றமளித்தாள். ரூஃபினோ அவளுக்கு வந்தனம் தெரிவித்துவிட்டு சொன்னான். “அதிகமாக குதிரை சவாரி செய்திராத ஒரு புதிய நண்பரைக் கூட்டி வந்திருக்கிறேன் நான்”.
“கவலைப் படவேண்டாம் அவர் மிக விரைவிலேயே கற்றுக் கொள்வார்” என்று அந்தப் பெண் கூறினாள் :
எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அவர்களின் கவனத்தை வேறு பக்கம் திருப்ப அல்லது நான் ஒரு சிறுவன் என்பதை அவர்கள் உணர வைக்க, ஒரு பெஞ்சின் கடைசியில் அந்த நாயுடன் விளையாடத் தொடங்கினேன். பாட்டிலில் வைக்கப்பட்ட மலிவான மெழுகுவர்த்திகள் சமையல் அறையில் எரிந்து கொண்டிருந்தன. பின் பக்க மூலையில் தீக்கங்குகள் வைக்கும் கொள்கலன் ஒன்று இருந்தததையும் நான் நினைவு கூர்கிறேன். எதிர்த்தாற் போலிருந்த வெள்ளையடிக்கப்பட்ட சுவற்றில் நம் கருணை மாதாவின் உருவப்படம் தொங்கியது.
ஒரு நகைச் சுவைத் துணுக்குக்கும் மற்றதற்கும் இடைவெளியில் யாரோ ஒருவர் ஒரு கிட்டார் வாத்தியத்தை சுருதி சேர்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அது ஏகப்பட்ட சிரமத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. சுத்தமான மருட்சி காரணமாக எனக்கு அவர்கள் தந்த ஜின்னை நான் மறுக்கவில்லை. சிவந்த நெருப்புக் கட்டிகள் போல அது என் வாயை எரித்தது. பெண்களுக்கிடையில் வித்தியாசமாகத் தெரிந்த ஒருத்தியைக் கவனித்தேன். அவர்கள் அவளை லா காட்டிவா என்று அழைத்தார்கள். சிறை பிடிக்கப்பட்டவள் என்று அதற்குப் பொருள். அவளிடம் ஏதோ விதமான சிவப்பிந்தியத்தன்மை இருந்தது. ஆனால் அவளது அங்கச் சாயல்கள் ஒரு ஓவியத்தில் உள்ளது போலிருந்தன. அவளது கண்கள் மிகவும் சோகமாக இருந்தன. அவளது பின்னல் போடப்பட்ட முடி இடுப்பு வரை வந்தது. நான் அவளைக் கவனிப்பதை ரூஃபினோ பார்த்து விட்டான்.
“எங்கள் ஞாபகத்தைப் புதுப்பிக்க வேண்டி மீண்டும் ஒரு முறை அந்த முற்றுகையைப் பற்றிக் கூறுங்களேன்” என்று அவளிடம் கேட்டான்.
வேறு எதைப் பற்றியும் சிந்திக்க முடியாதவள் போல அவள் எனக்குத் தோன்றினாள். அவள் தான் மாத்திரம் இருப்பது போன்றதான தோரணையில் பேசினாள். அவள் எங்களுக்குச் சொன்ன கதையைத் தவிர வேறு ஒன்றுமே அவள் வாழ்க்கையில் நடந்திராதது போலவும் பேசினாள்.
காட்டமார்க்காவுக்கு அவர்கள் என்னை அழைத்து வந்தபோது நான் மிகச் சிறு வயதினளாக இருந்தேன். அவள் சொன்னாள் இந்தியர்களின் முற்றுகை பற்றி எனக்கு என்ன தெரியும்? நாங்கள் அவ்வளவு பயந்து போயிருந்தததால் சான்ட் இரேநா பகுதியில் அப்படிப்பட்ட விஷயங்கள் பற்றிப் பேசவே இல்லை. ஒரு ரகசியத்தைக் கொஞ்சம் கொஞசமாகத் திறப்பது போல, நான் சிறிது சிறிதாகக் கற்றுக் கொண்டேன்-செவ்விந்தியர்கள் ஒரு மேகத்தைப் போல் வந்திறங்கி, மனிதர்களைக் கொன்று, அவர்களின் கால்நடைகளைக் களவாடிப் போவார்கள் என்பதை. பெண்களை பாம்ப்பாவுக்குத் தூக்கிச் சென்று அவர்களை எது வேண்டுமானாலும் செய்தார்கள் என்பதை. இது எதையும் நம்பக்கூடாது என்று சிரமப்பட்டு முயற்சி செய்தேன். என் சகோதரன் லூகாஸ்-பின்னர் அவனை செவ்விந்தியர்கள் வேலால் குத்திக் கொன்றார்கள்-அது எல்லாமே பொய் என்று அடித்துச் சொன்னான். ஆனால் ஒரு விஷயம் நிஜமாக இருக்கிற போது, அது அப்படித்தான் என்று தெரிவதற்கு ஒரு முறை சொல்லப்பட்டால் போதுமானது. செவ்விந்தியர்களை சந்தோஷமாக வைத்துக் கொள்வதற்கு அரசாங்கம் மிக சக்திவாய்ந்த சாராயத்தையும், யெர்பாவையும் தருகிறது – ஆனால் அவர்கள் என்னதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதைச் சொல்லும் தந்திரமான மந்திரவாதிகள் அவர்கள் மத்தியில் உண்டு. அவர்கள் தலைவர்கள் ஒரு வார்த்தை சொன்ன உடனே எங்கோ வெளியில் இருக்கிற பண்ணை மதில்களைத் தாக்குவது அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை. அதைப் பற்றி அவ்வளவு யோசித்ததாலேயே அவர்கள் வருவார்கள் என நான் விழைந்தேன், அவர்களை சூரியன் மறையும் மேற்கு வானில் எப்படிக் கண்டு கொள்வது என்பதும் எனக்குத் தெரியும். எவ்வளவு காலம் கடந்ததுóஎன்பதை நான் அறியேன். ஆனால் கட்டிப் பனி வீழ்வுகளும், கோடை காலங்களும், சுற்றிவளைத்தல்களும், முற்றுகைக்கு முன்னால் தலைமைக் கண்காணிப்பாளரின் மகனின் மரணமும் நிகழ்ந்தன.
சிந்தனையில் ஆழ்ந்து போய் ஓரிரு கணங்கள் இடைவெளி விட்டு பிறகு தொடர்ந்தாள். “அவர்களை ஏதோ தெற்கத்திய காற்று கொண்டு வந்ததைப் போலிருந்தது. ஒரு திசில் செடியை சாக்கடையில் பார்த்த அன்றிரவு செவ்விந்தியர்களைக் கனவு கண்டேன். எங்களுக்குத் தெரியும் முன்பாக ஆடுமாடுகளுக்குத் தெரிந்து விட்டது. ஒரு பூகம்பம் நடக்கும் போது எப்படியோ அப்படி. கால்நடைகள் நிலை கொள்ளாமல் தவித்தன. வானத்தில் பறவைகள் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பறந்த வண்ணமிருந்தன. நான் எப்போதும் பார்த்து வந்த திசையில் அனைவரும் ஓடிச்சென்று பார்த்தோம்.
“யார் உங்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்தார்கள்?” எவரோ ஒருவர் கேட்டார்.
எப்போதுமே தூரத்தில் இருப்பவள் போலிருந்த அந்தப் பெண் தனது கடைசி வாக்கியத்தை மீண்டும் உச்சரித்தாள். “நான் எப்போதும் பார்த்து வந்த திசையில் அனைவரும் ஓடிச்சென்று பார்த்தோம். அவர்கள் எங்கள் கண்ணில் படுமுன்னர், ஜன்னல் கிரில்லின் குறுக்குச் சட்டங்களின் ஊடாக ஒரு புழுதி மேகத்தைப் பார்த்தோம். அது ஒரு முற்றுகை கோஷ்டி. வாய் மேல் கைகளைக் கொண்டு அடித்தபடி போர்க்குரல் கொடுத்தனர். சான்ட்டா இரெநாவில் சில ரைஃபில் துப்பாக்கிகள் இருந்தன, ஆனால் அவை அனைத்துமே சத்தம் மட்டுமே வரவழைத்து இன்னும் கூடுதலாக செவ்விந்தியர்களைக் காட்டுமிராண்டிகளாக்கவே செய்தன.
லா காட்டிவா, மனப்பாடம் செய்து வைத்திருந்த பிரார்த்தனையைச் சொல்பவளைப் போலப் பேசினாள். ஆனால் வெளியே, தெருவில் பாலைவன இந்தியர்கள் வந்திருப்பதையும், அவர்களின் போர்க்குரல்களையும் கவனித்தேன். கனவின் சிதிலங்களின் மீது குதிரைகள் ஏறிச் செல்வது போல ஒரு புடைப்பு எழுந்தது, அறைக்குள் அவர்கள் வந்துவிட்டிருந்தார்கள். வந்தவர்கள் உள்ளுர் அடியாட்கள். சகலரும் குடித்திருந்தனர். இப்பொழுது என் ஞாபகத்தில் அவர்களை மிக உயரமானவர்களாகப் பார்க்கிறேன். அவர்களின் தலைமையில் வந்தவன் கதவருகே நின்றிருந்த ரூஃபினோவைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். ரூஃபினோ முகம் வெளிறி வழியை விட்டு ஒதுங்கினான். அவளது இடத்திலிருந்து அசையாமல் இருந்த கறுப்பு உடைக்காரி எழுந்து நின்றாள்.
“யூவான் மொரேய்ராதான் அது” என்றாள் அவள்.
இவ்வளவு நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த இரவின் மனிதன், நாட்டை விட்டு விரட்டப்பட்ட மொரேய்ராதானா அல்லது மாட்டுச் சந்தைகள் பக்கம் அடிக்கடி தென்படும் வேறு எவரோவா என்று சொல்ல முடியவில்லை. அந்த நீண்ட அடர்த்தியான தலை முடியையும், மொரேய்ராவை வைத்துப் புனையப்பட்ட கறுப்பு தாடியும் கொண்ட மேடைக் கதாபாத்திரமா என. ஆனால் இது தவிர பெரியம்மையால் வடுபட்டுப் போன சிவந்த முகத்தையும் நினைவு கொண்டேன். அந்தக் குட்டி நாய் விரைந்து வந்தது அவனை வரவேற்க. ஒரே ஒரு சவுக்குச் சொடுக்கில் அதைத் தரையில் மல்லாக்காகக் கிடத்தினான். தன் முதுகின் மேல் கிடந்தபடி, காற்றைக் கால்களால் பிறாண்டிபடி அந்த நாய் செத்துப் போயிற்று. இங்குதான் நிஜமாக என் கதை ஆரம்பிக்கிறது.
சிறு ஓசையும் படுத்தாமல் அங்கிருந்த கதவுகளில் ஒன்றை நோக்கி நான் நகர்ந்தேன். அது ஒரு குறுகிய இடைவழியில் திறந்தது. அங்கே படிக்கட்டுகள் இருந்தன. மேல் மாடியில் ஒரு இருட்டான அûயில் நான் மறைந்து கொண்டேன். மிகத் தாழ்வாக இருந்த படுக்கையைத் தவிற வேறு எந்த மரச்சாமான்களும் இருந்தனவா என்பது எனக்குத் தெரியாது. நான் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன். கீழே கத்தல்கள் ஓயவே இல்லை. கண்ணாடிகள் நொறுக்கப்பட்டன. ஒரு பெண்ணின் காலடிச் சத்தம் படிகளில் ஏறிவருவது எனக்குக் கேட்டது. பிறகு ஒரு கீற்று வெளிச்சம் தெரிந்தது. ஒரு கிசுகிசுத்த குரலில் லா காட்டிவா என்னை அழைத்தாள். “”நான்ó இங்கே உதவுவதற்கே வந்திருக்கிறேன்-ஆனால் சமாதானமான மனிதர்களுக்கு மாத்திரம் உதவ” என்று கூறினாள்.
“கிட்ட வா நான் உன்னை ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்.”
அவளுடைய டிரஸ்ஸிங் கவுனை எடுத்து விட்டாள். அவளருகில் படுத்தபடி, அவளுடைய முகத்தை என் கைகளால் நான் உணர்ந்தேன். இப்படி எவ்வளவு நேரம் போயிருக்கும் என்ற யூகிப்பு எனக்கு இருக்கவில்லை. ஒரு வார்த்தையையோ அல்லது முத்தத்தையோ நாங்கள் பரிமாறிக் கொள்ளவில்லை. அவளது ஜடைப் பின்னலை நான் அவிழ்த்து விட்டேன், பிறகு என் கைகள் அவளுடைய கூந்தலுடன் விளையாடின. பிறகு அவளுடன் விளையாடின. அதற்குப் பிறகு நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை, அவளுடைய நிஜப் பெயர் என்ன என்பதையும் நான் தெரிந்து கொள்ளவில்லை.
துப்பாக்கிச் சத்தம் எங்களைத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. லா காட்டிவா சொன்னாள் “” நீ அந்த படிகளின் வழியாகத் தப்பித்துப் போகலாம்.”
நான் சென்ற, புழுதியால் ஆன சந்துத் தெருவில் முடிந்தது. அது ஒரு நிலாக்காலம். ஆன்ரெஸ் சிரினியோ என்ற போலீஸ் சார்ஜண்ட், துப்பாக்கியில் பொருத்தப்பட்ட பாயனெட் கத்தியுடன் சுவர் அருகே காவலிருந்தான். “” நீ சீக்கிரமே எழுந்து விடுபவன் போலத் தெரிகிறது” என்று என்னிடம் சொல்லி விட்டுச் சிரித்தான்.
அதற்கு நான் ஏதோ பதில் கூறியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவன் என் மீது எந்தக் கவனமும் செலுத்தவில்லை. சுவறிலிருந்து ஒரு மனிதன் தொங்கி இறங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஒரே பாய்ச்சலில் சார்ஜண்ட் பாயனெட் கத்தியை அந்த மனிதனின் உடம்பில் புதைத்தான். அந்த மனிதன் தரையில் வீழ்ந்தான். மல்லாக்கக் கிடந்தபடி, முனகிக் கொண்டு ரத்தம் வெளியேறி இறந்து கொண்டிருந்தான். முடிவாக அந்த மனிதனைத் தீர்த்துக் கட்ட, சிரினியோ மீண்டும் ஒரு முறை பாயனெட்டைப் பாய்ச்சினான்.
“இந்த தடவை உன்னால் முடியவில்லை, மெரேய்ரா” என்று ஏறத்தாழ மகிழ்ச்சியாகக் கூறினான்.
எல்லாப் பக்கங்களில் இருந்தும் யூனிபார்ம் அணிந்த மனிதர்கள்-வீட்டைச் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தவர்கள்-வந்தார்கள். பிறகு அண்டை வீட்டார் வந்தனர். பாயனெட்டைப் பிடுங்கி எடுக்க சார்ஜண்ட் மிகவும் சிரமப்பட்டான். எல்லோரும் அவனுடன் கைகுலுக்க விரும்பினார்கள்.
“அங்கும் இங்குமாக இடம் மாற்றித் திரிவது முடிந்து விட்டது இந்த அடியாளுக்கு” என்று ஒரு சிரிப்புடன் சொன்னான் ரூஃபினோ.
ஒவ்வொரு குழுவினரிடமும் சென்று நான் பார்த்ததைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். பிறகு திடீரென்று சலிப்பாக உணர்ந்தேன். அது ஒருவித காய்ச்சலாகக் கூட இருக்கலாம். நழுவிச் சென்று, ரூஃபினோவைக் கண்டு பிடித்தேன். இருவரும் வீட்டுக்குப் புறப்பட்டோம். எங்கள் குதிரைகளின் மீதிருந்த வெளுத்த விடியல் வெளிச்சத்தைப் பார்த்தோம். களைத்துப் போயிருந்தேன் என்பதை விட அருவியாகக் கொட்டும் நிகழ்ச்சிகளினால் மலைத்துப் போயிருந்தேன் என்பதுதான் சரி.
“அந்த இரவின் பெருநதியில் இருந்து”, என என் அப்பா சொன்னார், அந்த மனிதன் பேசி முடித்தவுடன்.
அது சரிதான் அவன் ஏற்றுக் கொண்டான். சில மணிநேரங்களின் சொற்ப இடைவேளையில் நான் காதலைப் பார்த்து விட்டேன், மரணத்தைக் கண்டு விட்டேன். எல்லா விஷயங்களுமே எல்லா மனிதர்களுக்காகவும் தரிசனமாக்கப் படுகின்றன-அல்லது அது எப்படியாயினும் சகல விஷயங்களும் ஒரு மனிதன் அறியும்படி அளிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் எனக்கு இரண்டு அடிப்படை விஷயங்கள் ஒரே ஒரு இரவில் தரிசனமாக்கப் பட்டன. வருடங்கள் மறைகின்றன, இந்தக் கதையை நான் பல தடவை சொல்லி இருக்கிறேன்-அதை அப்படியே இருந்தபடியா, ஞாகப்படுத்தியா, அல்லது எனது வார்த்தைகளை மாத்திரம் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டா என்பது தெரியவில்லை. இதே விஷயம் லா காட்டிவாவுக்கு ஒரு சிவப்பிந்திய முற்றுகையின் போது நடந்திருக்கக் கூடும். மெரேய்ரா கொல்லப்படுவதைப் பார்த்தது நானா அல்லது வேறு எவரோ ஒருவரா என்பது இப்போது முக்கியமில்லை.

Translated by Norman Thomas di Giovanni

அவெலினோ அரிடோண்டோ

இந்த நிகழ்ச்சி மாண்ட்டிவீடியோவில் 1897ஆம் ஆண்டு நடந்தது. வீட்டிலிருந்து தப்பிக்க முயற்சி செய்கிற, அல்லது, வீட்டுக்கு எவரையும் வரவழைத்து உபசரிக்க முடியாது என்பதைத் தெரிந்து கொண்ட ஏழை ஜனங்களின் வழியில், ‘கஃபே தல் குளோபா’ விடுதியில், மேஜையின் ஒரே பக்கத்தில் ஒரு இளைஞர் குழு அமர்ந்திருந்தது. அவர்கள் அனைவரும் மாண்ட்டிவீடியோ விலிருந்து வந்தவர்கள். அவர்கள் அவெலினோ அரிடோண்டோவிடம் நட்பு செய்து கொள்ள சிரமப்பட்டார்கள். மாண்ட்டிவீடியோவின் உட்பகுதியிலிருந்து வந்த அல்வெலினோ மற்றவர்கள் மீது நம்பிக்கை வைக்கவுமில்லை: அல்லது, மற்றவர்கள் அவன் மீது நம்பிக்கை வைக்கவும் உதவி செய்யவில்லை. அவனுக்கு இருபது வயதிற்கும் கூடுதலாக இருக்கும். மெலிந்த தேகத்துடன், கறுத்த நிறத்துடன், குள்ளமாக, ஒரு வேளை அசிங்கமாகவும், இருந்தான். ஒரே சமயத்தில் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருப்பது போலவும், துருதுருப்புடன் இருப்பது போலவுமிருந்த அவனுடைய கண்கள்தான் அவனுக்கு ஒரு அநாமதேயமான முகம் என்பதிலிருந்து அவனைத் தப்புவித்தன: விடுவித்தன. போனஸ் அயர்சில் இருந்த உலர்பொருள் விற்பனைக் கடையில் எழுத்தராக வேலை பார்த்தான். ஓய்வு நேரத்தில் சட்டம் பயின்றான். அப்போது நாட்டினைச் சூறையாடி அழிவேற்படுத்திக் கொண்டிருந்த போரினைக் அவர்கள் கண்டனம் செய்தபோதிலும், தகுதியற்ற காரணங்களுக்காக ஜனாதிபதி தன் பதவிக் காலத்தினை நீட்டிக் கொண்டு போகிறார் என்ற பொதுக்கருத்து நிலவியபோதும் அரிடோண்டோ மௌனமாக இருந்தான். அவனுடைய கஞ்சத்தனம் பற்றி அவர்கள் கிண்டல் செய்தபோதும் அவன் மௌனமாகவே இருந்தான்.
செர்ரோஸ் பிளேன்கோஸ் போர் நடந்த சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு தனது தோழர்களிடம் அவன் மெர்சிடஸ் நகரத்திற்குப் பயணம் போவதால் அவனைச் சிறிது காலம் பார்க்க முடியாது என்று கூறினான். இந்தச் செய்தியானது எவரையும் கிளர்ச்சி அடையச் செய்யவில்லை. அப்பொழுதும் அவனிடம் யாரோ சொன்னார்கள் வெள்ளையர்களின் புரட்சித் தலைவனான அபெரிசியோ சாராவின் மாட்டுக்காரர்களின் கும்பல் பற்றி ஜாக்கிரதையாக இருக்கும்படி- ஒரு புன்சிரிப்புடன். வெள்ளையர்களைப் பற்றி அவன் பயப்படவில்லை என்று பதில் சொன்னான். தானுமே ஒரு வெள்ளையனாக இருந்த அவர்களில் ஒருவன் இதற்கு ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
அவன் திருமணம் செய்து கொள்ள நிச்சயம் பண்ணியிருந்த பெண்ணான கிளேராவிடம் விடை பெறுவது அரிடோண்டோவுக்குச் சிரமமாக இருந்தது. அவனுடைய நண்பர்களுக்குச் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கொண்டே ஏறத்தாழ அவளிடம் சொல்லி விட்டு, கடிதங்களை எதிர்பார்க்க வேண்டாம் என்று எச்சரித்தான். ஏன் என்றால் அவனுக்கு ஓயாத வேலையிருக்கும். கடிதம் எழுதும் பழக்கம் இல்லாத கிளேரா இந்த விளக்கத்தினை எந்த வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் ஏற்றுக் கொண்டாள். அவர்கள் இருவரும் ஆழ்ந்து காதலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
புறநகர்ப்பகுதியில் அரிடோண்டோ வசித்தான். அவனைக் கவனித்துக் கொண்ட நீக்ரோ-வெள்ளை இனக் கலப்புப் பெண்ணுக்கும் அவனுடைய குடும்பத்தின் துணைப் பெயரே இருந்தது. காரணம், மகா யுத்த காலத்திலிருந்தே அவளுடைய முன்னோர்கள் அவனுடைய குடும்பத்தின் அடிமைகளாக இருந்ததுதான். கிளிமென்டினா முழுக்கவும் நம்பிக்கைக்கு உகந்தவள். அவனைத் தேடி வந்த எவருக்கும் அவன் நாட்டுப்புறத்திற்குச் போயிருப்பதாகச் சொல்லச் சொல்லி கட்டளை யிட்டான். அவன் ஏற்கனவே அவனது கடைசி சம்பளச் செக்கை உலர்பொருள் விற்பனைக் கடையிலிருந்து பெற்றுக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் வீட்டிலிருந்த, மண்பாவப்பட்ட மூன்றாவது முற்றத்திற்குள் திறந்த பின் பக்கத்து அறைக்கு மாறிக் கொண்டான். அது ஒரு அர்த்தமில்லாத நடவடிக்கை. ஆனாலும் அவன் தனக்குத் தானே போட்டுக் கொண்ட மனிதத்தனிமையை ஆயத்தப்படுத்துவதற்கு உதவியது. மறுபடியும் அவன் தூக்கங் கொள்ள ஆரம்பித்த குறுகலான இரும்புக் கட்டிலில் இருந்து வெறுமையாக இருந்த புத்தக அலமாரியை சோகத் தொனிப்புடன் பார்த்தான். அவனுடைய சகல புத்தகங்களையும், பாடப்புத்தகங்கள் உட்பட, விற்றுவிட்டிருந்தான். அதில் மிச்சமிருந்ததெல்லாம் அவன் என்றுமே படித்து முடிக்காத பைபிள் மாத்திரமே.
அவன் அதை ஒவ்வொரு பக்கமாகப் புரட்டிக் கொண்டு வந்தான்-சில சமயம் ஈடுபாட்டினாலும், சில சமயம் சலிப்பினாலும்-யாத்திரையாகமத்திலிருந்தோ: ‘பிரசங்கி’யிலிருந்தோ சில அத்தியாயங் களை மனப்பாடம் செய்வதென்று தானே முடிவு செய்து கொண்டான். அவன் என்ன படித்தான் என்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு முயற்சி எடுக்கவில்லை. அவன் ஒரு சுதந்திரச் சிந்தனையாள னாக இருந்த போதிலும் தேவனுக்கான ஸ்தோத்திரங்களை ஒரு நாள் இரவு கூட அவன் சொல்லத் தவறவில்லை. மாண்ட்டிவீடியோவிலிருந்து வந்த பிறகு அப்படிச் செய்வதாக அவன் அம்மாவுக்கு வாக்குக் கொடுத்திருந்தான். பெற்றோருக்கான வாக்குத் தவறுதல் அவனுக்குக் கெடுதலைக் கொண்டு வரும் என்று நினைத்தான்.
அவனுடைய இலக்கு ஆகஸ்ட் மாதம் இருபத்தைந்தாம் தேதி காலை என்பதை அறிந்திருந்தான். அவன் கடக்க வேண்டிய மிகச் சரியான நாட்களின் எண்ணிக்கையையும் அவன் அறிந்திருந்தான். அவனுடைய இலக்கு அடையப்பட்ட உடன் காலம் நின்று போய் விடும். அல்லது, அதற்குப் பிறகு நடக்கும் எதற்கும் அர்த்தமிருக்காது. ஒரு விடுதலைக்கோ, அருட்கொடைக்கோ காத்திருப்பவன் போல அவன் அந்தத் தேதிக்காகக் காத்திருந்தான். அதை எப்போதும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டாம் என்பதற்காக அவனுடைய கடிகாரத்தினை சாவி கொடுக்காமல் நின்று போக விட்டான். ஆகிலும், ஒவ்வொரு இரவும் நகரத்தின் கடிகாரம் பன்னிரண்டு இருண்ட ஒலிகளை எழுப்பக் கேட்கும் போது, காலண்டரில் ஒரு காகிதத்தைக் கிழித்தெறிந்து, ஒரு நாள் குறைவு என்று நினைத்தான்.
ஆரம்பத்தில் ஒருவிதமான நடைமுறை ஒழுங்கினைக் கட்டுவதற்கு முயற்சி செய்தான் – மேட்டி பானத்தைக் காய்ச்சுவது, அவனே சுருள் செய்து கொண்ட துருக்கி சிகரெட்டுகளைப் புகைப்பது, ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கை கொண்ட பக்கங்களை வாசிப்பது, மீண்டும் மறுவாசிப்பு செய்வது, அவனுக்கு பரிமாறும் தட்டினில் உணவைக் கொண்டு வரும் க்ளிமென்டினவுடன் உரையாட முயல்வது, மெழுகுவர்த்தியை அணைக்கும் போது தான் பேச வேண்டிய உரையைச் செம்மைப் படுத்துவது என இவ்வாறாக. நிறைய வயதாகிவிட்ட க்ளிமென்டினாவுடன் பேசுவது எளிமை யானதாக இருக்கவில்லை. காரணம், அவளுடைய ஞாபகமானது நாட்டுப்புறத்திலும், அதன் தினசரி வாழ்க்கையிலும் வேர்பிடித்து நின்று போயிருந்ததுதான். ஒரு சதுரங்கப் பலகையையும் அரிடோண்டோ தயார் செய்து வைத்திருந்தான். அதில் திட்டமற்ற, என்றுமே முடிவுக்கு வராத ஆட்டங்களை ஆடினான். அவனுக்கு ஒரு ரூக் கிடைக்காது போகவே அதற்குப் பதிலாக ஒரு துப்பாக்கி குண்டையோ அல்லது ஒரு இரண்டு சென்ட் நாணயத்தையோ வைத்தான்.
நேரத்தைத் தள்ளுவதற்கு, அவனுடைய அறையை ஒவ்வொரு நாளும் காலையில், சிலந்திப் பூச்சிகளைத் துரத்தியபடி ஒரு கந்தல் துணியாலும், பெருக்குமாறினாலும் சுத்தம் செய்தான். இந்த மாதிரியான கீழ்மையான வேலைகளை அவன் செய்தது க்ளிமென்டினாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அது அவளுடைய காரியமாக இருந்தது மட்டுமல்ல – அவன் அதற்கு லாயக்கில்லாதவனாக இருந்தான். சூரியன் உச்சிக்கு வந்த பிறகு விழிப்பதை அவன் விரும்பிய போதும், விடியல் நேரத்தில் எழுந்துவிடும் பழக்கம் அவனுடைய எண்ணத்தை விட வலுவானதாக இருந்தது. அவனுடைய நண்பர்களைப் பார்க்காதிருப்பது நிறைவே பாதித்தது. ஆனால் அது பற்றி வருத்தப்படாமல் தன்னுடைய வெல்ல முடியாத மனோதிடத்தை வைத்துப் பார்க்கும் போது, அவன் இல்லாதது பற்றி அவர்கள் வருத்தப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்று நினைத்தான். ஒரு நாள் மாலை அவனுடைய நண்பர்களில் ஒருவன் அவனைத் தேடி வந்து வாசலிலேயே திருப்பி அனுப்பப்பட்டான். கிளிமென்டினாவுக்கு அவனைத் தேடிவந்தவன் யாரென்று அடையாளம் தெரியவில்லை. அல்வெலினோவும் அவன் யாராக இருக்கும் என்று என்றைக்கும் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. தினசரிப் பேப்பர்களை பெரும் ஆர்வத்துடன் வாசிப்பவன் என்பதால் இப்போது அந்த அழிவுத் துக்கடாக்களின் மியூசியம்களைக் கைவிட்டு விடுவது கடினமாக இருந்தது. ஆழ்ந்த சிந்தனை செய்வதற்கோ, நிதானித்து முடிவெடுப்பதற்கோ அவன் பிரத்யேகமான ஆள் அல்ல.
அவனது இரவுகளும் பகல்களும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. ஆனாலும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகள் அவனை அதிகம் அழுத்தின. ஜூலை மாதத்தின் நடுவில், ஏதோ விதத்தில் நம்மை நகர்த்திச் செல்லும் காலத்தினை மூட்டை கட்டி விடுவது தவறான காரியம் என்று சந்தேகித்தான். இப்போது அவனது கற்பனையை உருகுவே நாட்டின் அகலங்களின் மீதும், நீளங்களின் மீதும் உலவ விட்டான். அப்போது சான்ட்டா இரினேவில் அவன் காகிதப் பட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தான். இப்பொழுது இறந்திருக்கலாம் என்கிற ஒரு இரட்டை நிற ரோமம் கொண்ட பின்ட்டோ குதிரையின் மீது. மாடு ஓட்டிக்கொண்டு செல்பவர்களால் முடுக்கப்படும் கால்நடைகள் கிளப்பிய புழுதியின் மீது. ஃபிரே பென்ட்டோசிலிருந்து ஒவ்வொரு மாதமும் சிறு அணியும் மணிகளின் தொகுதியை ஏற்றிக் கொண்டு வந்த ஓய்ந்து போன கோச் வண்டியின் மீது. நாட்டின் தேசீய நாயகர்கள் முப்பத்து மூன்று பேரும் வந்திறங்கிய லா அக்ரெசியாடா வளைகுடாவின் மீது. ஹெர்விடெரோ மீது. மலைத் தொடர்ச்சிகள், காடுகள், நதிகளின் மீது. செர்ரோ மலை மீதமைந்த கலங்கரை விளக்கத்தின் படிகளில் ஏறினான். லா பிளாட்டாவின் இரண்டு பக்கத்துப் பிரதேசங்களிலும் அது போன்றதொரு மலைச் சிகரம் இல்லை என்று நினைத்தபடி. மாண்ட்டிவீடியோவின் வளைகுடாவினைப் பார்த்து அமைந்திருந்த இந்த மலையின் மீதிருந்து உருகுவே நாட்டின் தேசீய சின்னத்தின் மீது சென்றது. பிறகு அவன் உறங்கிப் போனான்.
ஒவ்வொரு இரவும் கடலுக்கு அப்பாலிருந்து வந்த தென்றல் காற்று அவன் தூக்கத்திற்கு உகந்த ஒரு குளுமையைக் கொண்டு வந்தது. அவன் என்றும் விழிப்பாக இருந்ததில்லை. அவன் கல்யாணம் செய்து கொள்ளப் போகும் பெண்ணை முழுமையாக விரும்பினான். ஆயினும் பெண்களை, குறிப்பாக அவர்கள் இல்லாத போது, நினைக்கக் கூடாது என்று சொல்லப்பட்டிருந்தது. கிராமப்புறத்து வாழ்க்கை அவனைக் கற்புள்ளவனாகப் பழக்கி இருந்தது. அந்த இன்னொரு பொறுப்பான-அவன் வெறுத்த மனிதன் பற்றி எவ்வளவு குறைவாகச் சிந்திக்க முடியுமோ அவ்வளவு குறைவாகச் சிந்தித்தான். தட்டைக் கூரையின் மீது மழை ஏற்படுத்திய சத்தம் அவனுக்குத் துணையாக இருந்தது.
சிறையிலிருக்கும் ஒரு மனிதனுக்கோ, அல்லது, கண்பார்வை இழந்த மனிதனுக்கோ காலம் கீழ் நோக்கி ஒழுகி ஓடுகிறது, வசமான சாய்தளத்தில் ஓடுவது போல. அவனுடைய மனிதத் தனிமையின் பாதிக் காலத்திலேயே, ஒரு தடவைக்கு மேல் அரிடோண்டோ காலமற்ற காலத்தினை ஏறத்தாழ அனுபவம் கண்டான். வீட்டின் மூன்று முற்றங்களில் மூன்றாவதில் இருந்த ஒரு நீர்த்தொட்டியில் ஒரு தவளை இருந்தது. நித்தியத்துவத்தின் எல்லையைத் தொட்டபடி இருந்த தவளையின் காலம் பற்றி நினைக்கவே என்றும் அரிடோண்டோவுக்குத் தோன்றவில்லை. ஆகிலும் அவன் தேடியது அதைத்தான்.
குறிப்பிட்ட தேதிக்கு அதிக காலம் இல்லாத போது, அவனது பொறுமையின்மை மீண்டும் தொடங்கியது. ஒரு நாள் இரவு, அதை இனி மேலும் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத போது, கிளம்பி தெருவுக்குள் நுழைந்தான். எல்லாமே வித்தியாசமாகவும் அளவில் பெரிதாகவும் தெரிந்தது. ஒரு திருப்பத்தில், வெளிச்சத்தைப் பார்த்து அந்த மதுவருந்தும் விடுதிக்குள் நுழைந்தான். அவனுடைய இருப்பினை நியாயப் படுத்த வேண்டி ஒரு கோப்பை கசப்பு ரம் ஆர்டர் செய்தான். சில ராணுவ வீரர்கள், ஒரு தச்சமைப்பில் இருந்த மதுவருந்தும் பாரின் மீது சாய்ந்தபடி நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். “உனக்குத் தெரியும், போர்களைப் பற்றிய செய்திகளை வெளியிடுவது முழுமுற்றாகத் தடை செய்யப் பட்டிருக்கிறது.” அவர்களில் ஒருவன் சொன்னான். “நேற்று மாலை என்ன நடந்தது என்று நான் சொல்வதைக் கேள். அது உனக்குப் பொழுது போக்காக இருக்கும். லா ரேஸோன் பிரதேசத்தைக் கடந்து எங்களில் சில பேர் சென்றபோது, உள்ளேயிருந்து ஒரு குரல் ஆணையை மறுப்பது தெரிந்தது. கொஞ்சமும் தாமதிக்காது நாங்கள் உள்ளே நுழைந்தோம். அலுவலகம் கடும் இருட்டாக இருந்தது. யார் பேசிக் கொண்டிருந்தார்களோ அவர்களைத் தோட்டாக்களால் துளைத்தோம். கால்களைப் பிடித்து வெளியே இழுக்க விரும்பினோம். அமைதி திரும்பிய போது அந்த ஆளைத் தேடினோம். ஆனால், நாங்கள் கண்டதென்னவோ தனக்குத் தானே பேசிக்கொள்ளும், அவர்கள் ஃபோனோகிராஃப் என்று அழைக்கும் மெஷின்களில் ஒன்று”.
எல்லோரும் சிரித்தனர். “அந்த மாதிரி ஒரு ஏமாற்று பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் விவசாயி?” என்று ஒட்டுக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அரிடோண்டோவிடம் அவன் கேட்டான். அரிடோண்டோ மௌனமாக இருந்தான்.
சீருடை அணிந்திருந்தவன் அரிடோண்டோவின் முகத்துக்கு மிக நெருக்கமாகத் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்து இவ்வாறு சொன்னான்:. “சீக்கிரம். நம் ஜனாதிபதி யூவான் இடியார்டே போர்டே நீண்ட நாள் வாழ்க என்று நீ உரக்கக் கத்துவதை நான் கேட்க வேண்டும்.”
அரிடோண்டோ இதற்குப் பணிந்தான். அவனைப் பரிகாசம் செய்யும் கைதட்டல்களுக்கு மத்தியில் கதவை நோக்கி சென்றான். அவன் தெருவில் இருக்கும் போது கடைசியான அவமானச் சொற்கள் அவன் மீது வீசப்பட்டன.
“பயம் ஒன்றும் முட்டாள் அல்ல”, அவனுக்குக் கேட்டது. “அது ஆத்திரத்தைக் கொல்கிறது.” அரிடோண்டோ ஒரு கோழையைப் போல நடந்து கொண்டான். ஆனால் அவனுக்குத் தெரியும் அவன் ஒரு கோழை அல்லவென்று. நிதானமாகத் தன் வீட்டை நோக்கிப் போனான்.
ஆகஸ்ட் மாதம் இருபத்தைந்தாம் தேதி, அரிடோண்டா ஒன்பது மணிக்குப் பிறகு விழித்தெழுந்தான். கிளாராவைப் பற்றி முதலில் நினைத்தான். பிறகு தான் தேதியைப் பற்றி நினைத்தான். காத்திருத்தலுக்கு விடை கொடுத்தாயிற்று விடை கொடுத்தாயிற்று என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான். விடுதலை உணர்வுடன் சொன்னான். “இன்றுதான் அந்த நாள்.”
அவசரப்படாமல் முகச்சவரம் செய்து கொண்டான். கண்ணாடியில் தன் தினசரி முகத்தைக் கண்டான். ஒரு சிவப்பு ‘டை’யைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவனுடைய மிகச் சிறந்த ஆடைகளை அணிந்து கொண்டான். தாமதமான மதிய உணவு சாப்பிட்டான். மேகம் கட்டியிருந்த வானம் எப்போது வேண்டுமானாலும் தூறல் போடும் போலிருந்தது. அவன் எப்போதும் வானம் வெளிச்சமாகவும் நீலநிறமாகவும் இருக்கும் என்று கற்பனை செய்திருந்தான். அவனது ஈர ஓதம் மிகுந்த அறையை விட்டுக் கடைசியாக வெளியே வந்த போது ஒரு விதமான சோகம் அவனைக் கப்பிக் கொண்டது. வளைந்த நுழைவாயிலில் க்ளிமென்டினாவைப் பார்த்த அவன் தன்னிடமிருந்த மிச்ச பெசோக்களை அவளிடம் தந்தான். வர்ணத்தில் தீட்டப்பட்டு, அங்கே பெய்ண்ட் விற்கப்படுகிறது என்று தெரிவித்த இரும்புக் கடையின் சாய்சதுரங்களை இரண்டு மாதங்களுக்கு மேலாக ஒரு சிந்தனையுமில்லாது இருந்து விட்டதாக நினைத்தான். அவன் சாரண்ட்டி தெருவை நோக்கி நடந்தான். அது ஒரு விடுமுறை நாளாக இருந்தபடியால் ஆள் நடமாட்டம் குறைவாக இருந்தது.
கடிகாரம் இன்னும் மூன்று அடித்திருக்கவில்லை. அப்போது அவன் மேட்ரிஸ் பிளாசாவை அடைந்தான். காலைத் துதிப்பாடல் ஏற்கனவே முடிந்திருந்தது. அரசாங்க அதிகாரிகள், ராணுவ அதிகாரிகள், மதபோதக நிர்வாகிகள் ஆகியவர்களால் அமைந்த குழு தேவாலயத்தின் நிதானமான படிகளில் இருந்து இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தது. முதல் பார்வையில், உயரமான தொப்பிகளும்- சில இன்னும் கையிலேயே இருந்தன- சீருடைகள், தங்கப் பின்னல்கள், ஆயுதங்கள் ட்யூனிக்குகள் எல்லாமாய்ச் சேர்ந்து அந்தக் குழு பெரிதோ என்ற பொய்த் தோற்றத்தினைக் கொடுத்தது. நிஜத்தில் முப்பதிற்கும் மேற்பட்டவர்கள்தான் அதில் இருந்தனர். அரிடோண்டோவுக்கு பயம் ஏற்படவில்லை. மாறாக, ஒரு வித மரியாத உணர்வு அவனுக்குள் நிறைந்தது. “அவர்களில் ஜனாதிபதி யார்?” என்று யாரோ ஒருவரைக் கேட்டான்.
“சமயத் தலைவரின் சிலுவைக் கோலும் கிரீடத் தொப்பியும் உள்ள ஆர்ச்பிஷப் தெரிகிறார் அல்லவா? அதற்கு அடுத்தாற் போல் இருப்பவர்.”
அரிடோண்டோ ஒரு ரிவால்வரை எடுத்துச் சுட்டான். இடியர்டே போர்டே ஒன்று அல்லது இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்து, தலைகுப்புற விழுந்ததும் சொன்னார்: “நான் சுடப்பட்டு விட்டேன்.”
அரிடோண்டோ தன்னை அதிகாரிகள் வசம் ஒப்புவித்தான். பின்னர் அவன் இவ்வாறு அறிவிக்க இருந்தான். “நான் கொலோராடோவைச் சேர்ந்த ஒரு சிவப்பன், அதைப் பெருமையுடன் சொல்லிக் கொள்கிறேன். எங்கள் கட்சியைக் கறைப்படுத்திய, காட்டிக் கொடுத்த ஜனாதிபதியை நான் கொலை செய்தேன். அவர்களை இந்தக் காரியத்தில் தொடர்பு படுத்தாதபடிக்கு, எனக்கு நிச்சயம் செய்திருந்த பெண்ணிடமிருந்தும் என் நண்பர்களிடமிருந்தும் உறவை முறித்துக் கொண்டேன். நான் தினசரிப் பேப்பர்களைப் பார்க்காமல் இருந்தேன். எனவே அவை என்னைத் தூண்டி விட்டிருக்கும் என்று எவரும் சொல்ல முடியாது. இந்த நியாயத்தினைச் செயல்படுத்தியதை என்னுடையதாக மட்டுமே கோருகிறேன். இப்போது என் மீது தீர்ப்பளிக்கலாம்.”
இப்படித்தான் ஒரு வேளை அது நடந்திருக்கக் கூடும். இதை விட இன்னும் கூடுதலான சிக்கல் அமைப்பிலும் நடந்திருக்கலாம். இந்த விதத்தில்தான் அது நடந்ததாக நான் கற்பனை செய்கிறேன்.

Translated by Norman Thomas di Giovanni.

நுழைவாயிலில் ஒரு மனிதன்
-1952-
பியோய் காசரெஸ் லண்டனிலிருந்து திரும்பிய பொழுது H வடிவில் கைப்பிடியும் முக்கோண வடிவில் கத்திப் பகுதியும் கொண்ட வினோத வாள் ஒன்றினைக் கொண்டு வந்தார். பிரிட்டிஷ் கவுன்சிலைச் சேர்ந்த எங்கள் பொது நண்பரான கிரிஸ்டோபர் ட்யூயி அம்மாதிரியான ஆயுதங்கள் இந்தியாவில் மிகச் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தப்படுபவை’என்றார். அவர் சொன்னது — இரண்டு போர்களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் அவர் இந்தியாவில் பணிபுரிந்தாரென்பதை குறிப்பாய் உணர்த்தியது. (Ultra Auroram et Gangem) என்று லத்தீன் மொழியில் அவர் மேற்கோள் காட்டியது ஜூவனலின் ஒரு வரியைத் தவறுதலாக குறிபிட்டதாகும். அன்றிரவு எங்களைச் சந்தோஷப்படுத்த அவர் கூறிய கதைகளில் ஒன்றினைச் சொல்ல முனைகிறேன். நான் கதை சொல்வது நியாயமாய் இருக்கும். சூழ்நிலைக்கேற்ற தகவல்களைச் சேர்த்துச் சொல்லும் சபலத்திலிருந்தும் ஆங்கில நாவலாசிரியர் கிப்ளிங்கினுடைய எழுத்துக்களில் உள்ளது போல் இடைச் செருகல் செய்து கதையின் கிழக்கு நாடுகளின் குணாம்சத்தின் மீது சுமத்தாமலிருக்கும்படியும் அல்லா என்னைக் காப்பாற்றட்டும். ஏறத்தாழ ஆயிரத்தோரு அராபிய இரவுகளிலிருந்து நேரிடையாக எடுத்தது போலிருக்கும் இக்கதையின் புராதன எளிமையானது இழக்கப்பட்டால் அது வருத்தம் தரக்கூடும்.
ட்யூயி கூறினார். நான் சொல்லப்போகும் கதையின் பூமியியல் அவ்வளவு முக்கியமானது அல்ல. மேலும் ப்யோனஸ் அயர்ஸ் நகரில் இருப்பவர்களுக்கு அமிர்தசரஸ் அல்லது அவுத் போன்ற பெயர்கள் என்ன விதமான அர்த்தத்தைக் கொடுக்கக் கூடும்? குறிப்பிட்ட அந்த வருஷங்களில் ஒரு முஸ்லிம் நகரத்தில் கலவரங்கள் நடந்தன என்பதையும், அமைதியை நிலைநாட்ட மத்திய அரசு அதன் மிகச் சிறந்த அலுவலர்களில் ஒருவனை அனுப்பி வைத்தது என்று மட்டும் சொல்லிக் கொள்கிறேன். ஸ்காட்லாந்தின் மிகச்சிறந்த போராளிகளின் வம்சத்தில் வந்த அவனின் ரத்தத்திலேயே, வன்முறையின் வம்சாவழி முத்திரை இருந்தது. ஒரே ஒரு முறைதான் நான் அவனை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அவனுடைய கறுப்புத் தலை முடியையும், தூக்கலான கன்ன எலும்புகளையும், ஆர்வமான மூக்கு அல்லது வாயையும், அகன்ற தோள்களையும், வைக்கிங் இனத்தவருக்கே உரிய உடலமைப்பையும் என்னால் மறக்க முடியாது. இன்றிரவு நான் சொல்லப்போகும் கதையில் அவன் பெயர் டேவிட் அலெக்ஸான்டர் க்ளென்கெயின். அவனைப் பார்த்து எல்லோரும் அஞ்சினர். அவன் வருகை பற்றிய செய்தி மட்டுமே நகரினை அமைதிப்படுத்த போதுமானதாய் இருந்தது. இருந்தும் சில கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்க நகரின் அமைதி அவனைத் தடுக்கவில்லை. சில வருடங்கள் கடந்தன. நகரமும் அதைச் சுற்றி இருந்த மாவட்டமும் அமைதியாக இருந்தது. சீக்கியர்களும், முஸ்லிம்களும் தமது பழமையான பகைமைகளை ஒதுக்கிவிட்டு இருந்தபோது திடீரென்று க்ளென் கெயின் காணாமல் போய்விட்டான். அவனைக் கடத்திக் கொண்டு போய் விட்டதாகவும், அல்லது அவன் கொலை செய்யப்பட்டு விட்டதாகவும் பல வதந்திகள் கிளம்பின. இது இயல்பானதுதான்.
என் மேலதிகாரியிடமிருந்து இந்த செய்திகளை நான் தெரிந்து கொண்டேன். ஏனெனில் அப்போது செய்தித்தணிக்கை மிகக் கடுபிடியாக இருந்தது. செய்தித்தாள்கள் க்ளென் கெயின் காணாமல் போனது பற்றி குறிப்பிட்டுச் சொல்லவே இல்லை. இந்தியா உலகத்தை விடப் பெரியது’ என்று ஒரு பழமொழி உண்டு. ஒரு தஸ்தாவேஜின் அடிப்பகுதியில் கிறுக்கப்பட்ட ஒரு கையெழுத்தினால், அந்த நகரத்தில் சகல வல்லமையும் பொருந்தியவனாய் அவன் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் அரசு யந்திரத்தில் அவன் ஒரு பல்சக்கரம் மாத்திரமே. உள்ளூர் போலீசின் விசாரணைகள் எந்த விதத்திலும் பலன் அளிக்கவில்லை. இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் கழித்து (இந்தியாவில் தூரங்கள் மிகவும் தாராளமானவை) என் பணிக்கு நான் அனுப்பப்பட்டேன். ஒரு மனிதனை சடக் என்று இழுத்துக் கொண்டுவிட்ட அந்த மிகச் சாதாரணமான நகரின் வீதிகளில், வெற்றிக்கான எந்தவித நம்பிக்கையுமின்றி நான் என் வேலையைத் தொடங்கினேன்.
க்ளென் கெயின் விதியை ரகசியமாக வைக்கும்படியான ஒரு சதியைப் பற்றி நான் உடனடியாக உணர்ந்தேன். அந்த ரகசியத்தைப் பற்றி தெரியாத, ஆனால் அதை வெளியிடுவதில்லை என்று உறுதியெடுக்காத ஒருவர் கூட இந்த நகரில் இருக்க முடியாது என நான் சந்தேகித்தேன். விசாரிக்கப்பட்ட பொழுது பெரும்பாலானோர் தங்களுக்கு ஒன்றுமே தெரியாதென்று சாதித்தனர். க்ளென் கெயின் யாரென்றே தெரியாதென்றும், அவர்கள் அவனைப் பார்த்ததில்லை என்றும், அவனைப் பற்றி எவரும் பேசியதைக் கூடக் கேட்டதில்லையென்றும் கூறினர். ஒரு சிலரோ யாரோ ஒருவனிடம் க்ளென்கெயின் சற்று நேரம் முன்பு பேசிக் கொண்டிருந்ததைத் தாங்கள் பார்த்ததாகவும் கூறி, அவர்களிருவரும் நுழைந்த வீட்டிற்கும் என்னை அழைத்துச் சென்றனர். வீட்டிலிருந்தோர், அவர்கள் வெளியே போய்விட்டார்களென்றும், அவர்களைப் பற்றி தங்களுக்கு ஒன்றுமே தெரியாதென்றும் கூறி விட்டனர். இது போல் அக்கறையோடு புளுகுபவர்களை அடித்து வீழ்த்தவும் நான் தயாரானேன். என் கோபாவேசத்தை ஒப்புக்கொண்ட சாட்சிகள் வேறு பல புளுகுகளைக் கூற ஆரம்பித்தனர். என்னால் அவர்களை நம்பவும் முடியவில்லை: நம்பாமலிருக்கவும் முடியவில்லை. இந்நிலையில், ஒரு நாள் பகலில் முகவரி எழுதப்பட்ட துண்டுக் காகிதம் அடங்கிய உறை ஒன்றினை என்னிடம் தந்தனர்.
நான் அந்த இடத்தை அடைந்த போது சூரியன் மறைந்து விட்டிருந்தது. அந்தப் பகுதி ஏழ்மையாய் இருந்ததே ஒழிய ரௌடித்தனமாகஇருக்கவில்லை.வீடு தாழ்ந்திருந்தது.தெருவிலிருந்தது பார்க்கும் பாழுது, கற்கள் பாவப்படாத தொடர்ச்சியான, அடுத்தடுத்த உள் முற்றங்களும் எங்கோ அதன் மறுகோடியில் ஒரு வழியும் இருப்பது தெரிந்தது. அங்கே ஒருவிதமான முஸ்லிம் சடங்கு நடந்து கொண்டிருந்தது. சிவப்புநிற மரத்தில் செய்யப்பட்ட சரோட் வாத்தியத்துடன் ஒரு குருடன் நுழைந்தான்.
நுழைவாயிலில், என் கால்களுக்கு அருகில் ஜட வஸ்துவைப்போல சலனமே இல்லாத, வயதான, மனிதன் குந்தியிருந்தான். அவன் எப்படி இருந்தான் என்ற விவரணையைத் தருகிறேன். ஏனெனில் கதையின் மிக அத்தியாவசியப் பகுதி அவன்தான். ஓடும் நீர் தேய்த்து உருட்டிய கூழாங்கல்லைப் போல, பல தலைமுறையைச் சேர்ந்த மனிதர்கள் தொடர்ந்து நேர்த்தி செய்து வந்த ஓரு சொற்றொடரைப் போல வயது அவனை மிருதுவாக ஆக்கிவிட்டிருந்தது. நீளமான கந்தல் ஆடை அவனை மூடியிருந்தது. அல்லது அப்படி தோன்றியது. அவன் தலையைச் சுற்றிக் கட்டியிருந்த தலைப்பாகையையும் இன்னொரு கந்தல் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அந்த நேரத்தில், வெண்தாடி கொண்ட அவன் கருத்த முகத்தை நிமிர்த்தினான்.எவ்வித அறிமுகப்படுத்தலும் இன்றி நான் அந்த வயோதிகனிடம் பேசத் தொடங்கினேன். காரணம், அச்சமயத்தில் க்ளென்கெயினை கண்டுபிடிக்கும் சகல நம்பிக்கைகளையும் நான் இழந்து விட்டிருந்தேன். அந்த வயோதிகனால் நான் பேசுவதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை (ஒரு வேளை நான் பேசியது அவன் காதில் விழுந்திருக்காது). க்ளென்கெயின் ஒரு நீதிபதி என்பதை விளக்கி, அவனைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று அவனிடம் கூறினேன். இந்த வார்த்தைகளைப் பேசும் பொழுதே இந்த நிகழ்காலமானது ஒரு தெளிவற்ற வதந்தி என்பதற்கு மேல் அர்த்தமிருக்காது’அந்த வயோதிகனைக் கேள்வி கேட்பதிலுள்ள பயனின்மையை உணர்ந்தேன். அந்த மனிதனால் சிப்பாய் கலகத்தைப் பற்றியோ அல்லது அக்பர் பற்றியோ தகவல்களைத் தர முடியுமே தவிர க்ளென்கெயினைப் பற்றி அல்ல என நான் எண்ணினேன். அவன் கூறியது எனது சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தியது.
நலிந்த குரலில் அவன் கத்தினான். “ஒரு நீதிபதி” தன்னையே தொலைத்துக் கொண்டு விட்டு தேடப்படுகிற ஒரு நீதிபதி. நான் சிறுவனாக இருந்த போது அது நடந்தது. தேதிகளைப் பற்றிய ஞாபகம் எனக்குக் கிடையாது. நிக்கல்சேன் (Nicholsen) டெல்லியின் வெளிச்சுவர்களுக்கு அருகில் கொல்லப்படுவதற்கு முன்பு, அது நடந்தது. கடந்துவிட்ட அந்தக் காலம் என் ஞாபகத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. அப்பொழுது என்ன நடந்தது என்பதை என்னால் மீண்டும் ஞாபகப்படுத்த முடியும். கடவுள் மிகக் கடுங்கோபமாக இருந்தார். மனிதர்களை அவர்களது சீரழிவில் விழ அனுமதித்து விட்டிருந்தார். மனிதர்களின் வாய் நிந்தனைச் சொற்களால் நிறைந்திருந்தது. அவர்கள் ஏமாற்றியும் மோசடி செய்தும் திரிந்தனர். எனினும் எல்லாமே மோசமாகப் போயிருக்கவில்லை. இந்த தேசத்தில் இங்கிலாந்தின் சட்டங்களை நிறைவேற்றுவதற்கு ஒரு மனிதனை ராணி அனுப்ப இருக்கிறாள் என்ற செய்தியை அறிந்தவுடன் தீவினை அதிகம் செய்யாதவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஏனெனில் அராஜகத்தை விட சட்டம் மேலானது என்று அவர்கள் நம்பினர். அந்த கிறிஸ்தவன் எங்களிடத்தில் வந்தான். அவனும் எங்களை ஏமாற்றி ஒடுக்குவதற்கு அதிக காலம் ஆகிவிடவில்ûலை. அவன் அருவருக்கத்தக்க குற்றங்களை மறைத்திருந்தான். தீர்ப்புகளை விற்கத் தொடங்கினான். ஆரம்பத்தில் நாங்கள் அவனைக் குற்றம் சொல்லவில்லை. அவன் பரிபாலித்த ஆங்கிலச் சட்டம் எவருக்குமே பரிச்சயம் இல்லாதது. புதிய நீதிபதியின் மேலோட்டமான வரம்பு மீறல்கள் அவனுக்கு மட்டுமே புரியக் கூடிய காரண காரியத்தை அனுசரித்திருக்கக் கூடும். எல்லா விஷயங்களும் அவனுடைய சட்டப் புத்தகத்திற்கு ஏற்றபடி நியாயம் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் கற்பித்துப் புரிந்து கொண்டோம். ஆனால் இந்த உலகின் பிற பகுதிகளில் உள்ள தீவினை மிகுந்த நீதிபதிகளுடன் அவனுக்கிருந்த ஒற்றுமை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு வெளிப்படையாக இருந்தது. கடைசியில் அவன் ஒரு சாதாரண, கெட்ட மனிதன்தான் என்பதை ஒப்புக் கொள்ளவேண்டிய கட்டாயம் வந்தது. அவன் ஒரு கொடுங்கோலனாக மாறினான். அதிர்ஷ்டமில்லாத ஜனங்கள் (அவனது நம்பிக்கை துரோகங்களுக்கு வஞ்சம் தீர்க்க) அவனைக் கடத்திச் சென்று அவனுக்குத் தண்டனையளிக்க வேண்டிய கருத்தில் ஊசலாட்டம் கொண்டிருந்தனர். பேசுவது மட்டும் போதுமானதல்ல. திட்டங்களிலிருந்தும் அவர்கள் செயலுக்கு மாறியாக வேண்டும். மடையர்கள் அல்லது மிக இளம்வயதினர் தவிர வேறு எவரும் இந்த கண்மூடித்தனமான திட்டம் செயல்படுத்தப்படக் கூடியது என்று நம்பவில்லை. ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான சீக்கியர்களும், முஸ்லிம்களும் தங்கள் வார்த்தையைக் காப்பாற்றினர். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் சாத்தியமே இல்லை எனத் தோன்றியதை நடக்க முடியாததை நடத்திக் காட்டினர். நீதிபதியைத் தனிமைப்படுத்தி, கடத்திச் சென்று நகரின் வெளிப்பகுதிக்கு அப்பால் ஒரு பண்ணை வீட்டில் கைதியாக வைத்தனர். அவனால் தீங்கிழைக்கப்பட்ட எல்லோரையும் அழைத்தனர். அவர்களில் சிலர் அநாதைகளாகவும், விதவைகளாகவும் இருந்தனர். காரணம் மரணம் வழங்குபவனின் வாள் ஓய்வு கொள்ளவேயில்லை. தேடிக் கண்டுபிடித்து அந்த நீதிபதியை விசாரிப்பதற்கு ஒரு நீதிபதியை முன்மொழிந்தனர். அதுதான் மிகவும் சிக்கலான காரியம்.”
இந்த சமயம் அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்த பல பெண்களால் கிழவனின் பேச்சு தடைப்பட்டது. பிறகு அவன் தொடர்ந்தான், மெதுவாக. எந்த ஒரு தலைமுறையிலும் உலகின் ரகசியத் தூண்களாக இருக்கக் கூடிய நான்கு நியாயாதிபதிகள் இருக்கவே செய்வார்கள் என்பது யாவரும் அறிந்ததுதான். இவர்கள்தான் கடவுளிடம் நியாயப்படுத்துவார்கள். இவர்களில் ஒருவர் மிகப் பொருத்தமான நீதிபதியாக இருந்திருக்கக் கூடும். சந்தித்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் அறியாதபடியும், அவர்களின் மிக உயர்ந்த வாழ்வின் விதியை அறியாமலும், அநாமதேயமாகவும் தொலைந்தும், நாடோடிகளாகத் திரியும் பொழுது அவர்களை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது? விதியானது ஞானவான்களை நமக்குத்தராது தடுக்குமானால் நாம் ஏன் ஞானமில்லாதவர்களைத் தேடி அடையக் கூடாது என யாரோ ஒருவர் வாதிட்டார். இந்தக் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. குர்ஆனைப் படித்தவர்கள், நீதியின் விற்பன்னர்கள், ஒரே ஒரு கடவுளை வழிபடும், சிங்கங்களின் பெயர்களைத் தமது பெயராகக் கொண்ட சீக்கியர்கள், எண்ணிலடங்காத கடவுளர்களை வழிபடும் இந்துக்கள், கால்களை சற்றே அகட்டிய நிலையிலிருக்கும் மனிதனைப் போல் இருப்பதே பேரண்டத்தின் வடிவம் என்பதைக் கற்பிக்கும் மகாவீர பிக்ஷூக்கள், தீயை வழிபடுபவர்கள், கறுப்பு யூதர்கள் ஆகியோர் கோர்ட்டில் அங்கம் வகித்தனர். ஆனால் இறுதித் தீர்ப்பு ஒரு பைத்தியக்காரனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.”
இந்த இடத்தில் சடங்கு முடிந்து வெளியேறும் மனிதர்களால் கிழவனின் பேச்சு தடைப்பட்டது.
“ஒரு பைத்தியக்காரனிடத்தில்”, என அவன் மீண்டும் கூறினான். “அதன் மூலம் கடவுளின் ஞானம் அவன் வாய் வழியாகப் பேசப்பட்டு, மனிதனின் தற்பெருமை அவமானப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்காக. அந்த பைத்தியக்காரனின் பெயர் மறைக்கப்பட்டது. அல்லது என்றுமே அறியப்படவில்லை. அவன் தெருக்களில் நிர்வாணமாகவோ, கந்தல்களை உடுத்திக்கொண்டோ தனது விரல்களைக் கட்டைவிரல் கொண்டு எண்ணியபடியோ மரங்களைப் பரிகாசம் செய்து கொண்டோ இருந்தவன்.”
எனது காரண அறிவு கொதித்தது. இறுதித் தீர்ப்பினை ஒரு பைத்தியக்காரனிடம் ஒப்படைத்து விடுவது என்பது விசாரணையை நிர்மூலம் ஆக்குவற்கு இணையாகும் என்று கூறினேன்.
“பிரதிவாதியாகப்பட்டவன் நீதிபதியை ஏற்றுக்கொண்டான்” என்றான் கிழவன். அவன் பைத்தியக்காரனால் விடுவிக்கப்பட்டால் சதிகாரர்களுக்கு அது ஒரு சிக்கலாகிவிடும். ஒரு பைத்தியக் காரனிடமிருந்து அவன் மரண தண்டனையைத் தீரப்பாக எதிர்பார்க்கவில்லை. அவனிடம் நீதிபதி யாரென்று சொல்லப்பட்ட போது அவன் நகைத்தான் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். விசாரணை பல பகல்கள் மற்றும் இரவுகள் நீடித்தது. அடர்ந்து கிளர்ந்த சாட்சிகளின் எண்ணிக்கையால் விசாரணை நின்று போயிற்று”. கிழவன் பேச்சை நிறுத்தினான். ஏதோ ஒன்று அவனைச் சிரமப்படுத்தியது. இடைவெளியை இணைக்க வேண்டி நான் “எத்தனை நாட்கள்” என்று கேட்டேன்.
“குறைந்தபட்சம் பத்தொன்பது நாட்கள்” என்று பதில் கூறினான். சடங்கு முடிந்து வெளியே கிளம்பிய மனிதர்கள் மீண்டும் அவனைத் தடங்கல் செய்தார்கள். முஸ்லிம்களுக்கு மது தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவர்கள் முகங்களும், குரல்களும் குடிகாரர்களுடையதுபோல் இருந்தது. கிழவனிடம் ஒரு ஆள், போகிற போக்கில் எதையோ கத்திக் கூறினான்.
“பத்தொன்பது நாட்கள் மிகச் சரியாக. விசுவாசம் இல்லாத அந்த நாய், தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டதை கேட்டான். வாள் அவனது தொண்டையை ருசித்தது.”
கிழவன் ஆவேசமாகவும் சந்தோஷமாகவும் பேசினான். மிக வித்தியாசமான குரலில் அப்பொழுது கதையை முடிவுக்கு கொணர்ந்தான். அவன் பயமின்றி செத்தான்: மிக ஈனமான மனிதர் களிடத்திலும் ஏதோ நற்குணமும் இருக்கிறது.”
“இதெல்லாம் எங்கே நடந்தது?” நான் கேட்டேன். “பண்ணை வீட்டிலா?”
முதல் முறையாக என் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். பிறகு நிதானமாக, வார்த்தைகளை அளந்து, விஷயங்களைத் தெளிவாக்கினான். அவன் ஒரு பண்ணை வீட்டில் அடைக்கப்பட்டான் என்று சொன்னேனே தவிர, அங்கே விசாரிக்கப்பட்டான் என்று நான் சொல்லவில்லை. அவன் இந்த நகரத்தில் விசாரிக்கப்பட்டான். வேறு எந்த வீட்டினைப் போலவும் இருக்கக் கூடிய, இது போன்ற ஒரு வீட்டில். ஒரு வீடு பிற வீடுகளிலிருந்து சிறிது வேறுபடுவதில்லை. தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதில் முக்கியமானது என்னவெனில், அந்த வீடு கட்டப்பட்டிருப்பது சொர்க்கத்திலா நரகத்திலா என்பதுதான்.
சதிகாரர்களின் கதி பற்றிக் கேட்டேன். “எனக்குத் தெரியாது”, கிழவன் பொறுமையாகக் கூறினான். “இந்த விஷயங்கள் பல வருடங்களுக்கு முன்னரே நடைபெற்று மறக்கப்பட்டு விட்டன. அவர்கள் செய்தது பலரால் கண்டனம் செய்யப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் தேவனால் அல்ல”.
இதைக் கூறிய பிறகு கிழவன் எழுந்தான். அவனுடைய கடைசி வார்த்தைகள் என்னைப் போய்த்தொலை என்று கூறுவது போல் உணர்ந்தேன். அந்தக் கணத்திலிருந்து அவனைப் பொறுத்தவரை நான் அங்கே இருந்ததாகவே கணக்கில்லை. பஞ்சாபின் எல்லா மூலைகளில் இருந்தும் வந்த ஆண்களும், பெண்களும் எங்களை மொய்த்தனர். பிரார்த்தனை செய்து கொண்டும், உச்சாடனம் செய்துகொண்டும் எங்களை நகர்த்தி எறிந்தனர். ஏறத்தாழ வழிநடை என்பதற்கு மேல் அகலமில்லாத குறுகிய முற்றங்களிலிருந்து எப்படி அவ்வளவு பேர் வெளியே வந்து கொண்டே இருக்க முடியுமென்று நான் வியந்தேன். சிலர் பக்கத்து வீடுகளிலிருந்து வெளியே வந்தனர்: சுவர்களைத் தாண்டி அவர்கள் குதித்து வந்தது போலத் தோன்றியது. இடித்துத் தள்ளிக் கொண்டும், திட்டியபடியும் நான் வழி ஏற்படுத்திக் கொண்டு உள்ளே சென்றேன். எல்லா முற்றங்களுக்கும் மையமான முற்றத்தில் தலையில் மஞ்சள் பூக்களால் செய்த கிரீடம் சூடிய ஒரு நிர்வாண மனிதனைக் கண்டேன். எல்லோரும் அவனை முத்தமிட்டும், தழுவிக்கொண்டும் சென்றனர். அவன் கையில் ஒரு வாள் இருந்தது. வாளில் ரத்தக்கறை படிந்திருந்தது, ஏனெனில் அது க்ளென் கெயினுக்கு மரணத்தை வழங்கியிருந்தது. க்ளென் கெயினின் சிதைக்கப்பட்ட உடலை பின்னால் இருந்த தொழுவத்தில் கண்டேன்.

Translated by Norman Thomas di Giovanni.

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே / நித்தியமானவர்கள்/Immortals/Borges/

immortals-borges

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே / நித்தியமானவர்கள்

To Cecilia Ingenieros

Salomon saith, “There is no new thing upon the earth. So that as Plato had an imagination, that all knowledge was but remembrance; So Salomon giveth his sentence, that all novelty is but oblivion.”

Francis Bacon: Essays, LVIII

லண்டனில் 1929ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில், ஸ்மிர்னாவைச் சேர்ந்த ஜோசப் கார்ட்டோ ஃபீலியஸ் என்ற தொல்பொருள் விற்பனையாளர் லூசிஞ் இளவரசிக்கு சிறிய க்வார்ட்டோ சைசில் இருந்த, போப் எழுதிய இலியட் காவியத்தின் ஆறு தொகுதிகளை விற்க முன் வந்தார். இளவரசி அவற்றை வாங்கினார். புத்தகங்களைப் பெற்றுக் கொண்ட சமயத்தில் விற்பனையாளரிடம் சில வார்த்தைகள் பேசினார். இளவரசி சொல்கிறபடி அந்த விற்பனையாளன் வெளிர்ந்த கண்களும் நரைத்த தாடியுடனும் தெளிவற்ற அங்கச் சாயல்களுடனும் இருந்த அவன் மண்ணை ஒத்த மனிதனாகவும் நலிந்து குன்றிப் போன உடலுடனும் இருந்தான். பல வேறு மொழிகளில் அவன் தங்குதடையின்றி ஆனால் மடமையுடன் பேசினான். மிகச் சில நிமிடங்களிலேயே பிரெஞ்சு மொழியிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கும், ஆங்கிலத்திலிருந்து ஒரு சலோனிகா ஸ்பானிய மொழி மற்றும் மக்காவோ போர்த்துகீசிய மொழியின் புதிர்க் கலவையான மொழிக்கும் தாவினான். ஜீயூஸ் என்ற கப்பலில் வந்த ஒரு பயணியிடமிருந்து துறைமுக நகரமான ஸ்மிர்னாவுக்குத் திரும்பும் வழியில், கடல் மார்க்த்திலேயே கார்ட்டாஃபீலியஸ் இறந்தான் என்ற செய்தியையும் இயோஸ் தீவில் அவன் புதைக்கப்பட்டான் என்பதையும் இளவரசி தெரிந்து கொண்டாள். இலியட் நூலின் கடைசி தொகுதியில் இந்தக் கையெழுத்துப்பிரதி இருப்பதைக் கண்டு பிடித்தாள்.
மூலப்பிரதி, ஏராளமான லத்தீன்மொழி வார்த்தைக் கலப்புடன், ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. நாங்கள் சமர்ப்பிப்பது வரிக்கு வரி உண்மையானது.
என்னால் நினைவு கூற முடிகிற அளவில், எனது பிரயத்தனங்கள், தீபஸ் ஹெகடம்ஃபைலோஸில், ஒரு தோட்டத்தில் தொடங்கியது. அப்போது டயோக்கிளீஷியன் மன்னராக இருந்தார். சமீபத்திய எகிப்தியப் போர்களில் (எவ்விதமானப் புகழாரமுமின்றி) நான் பங்கேற்றிருந்தேன். செங்கடலினை நோக்கி அமைந்திருந்த பெரனீஸ் நகரில் முகாமிட்டிருந்த ராணுவத்தினருக்கு நான் மாகாணத் துணைத் தலைவராக இருந்தேன். வாளின் மீது பெருந்தகைமையுடன் காதல் கொண்டிருந்த பல வீரர்கள் காய்ச்சலுக்கும் மந்திரதந்திரத்திற்கும் இரையானார்கள். மாரிட்டேனிய தேசத்தவர்கள் தோற்கடிக்கப் பட்டனர், முன்பு புரட்சிக்கார நகரங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்த நிலப்பகுதிகள் என்றென்றைக்குமாக புளோட்டினிய கடவுளர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டன. அடக்கி ஒடுக்கப்பட்டவுடன், அலெக்சாண்டிரியா பயனற்று சீசரின் மன்னிப்பை(கருணையை) வேண்டிற்று, ஒரு வருடத்திற்குள்ளாக வெற்றியைப் பற்றிய தகவலைத் தந்தன படைகள், ஆனால் நானோ போர்க்கடவுள் மார்சின் முகதரிசனத்தைக் கூட சிறிதும் காணவே இல்லை. இந்த வறுமை என்னை வருத்தியது, பயங்கரமானதும், பரந்து விரிந்ததுமான பாலைவனங்களின் ஊடாக நித்தியமானவர்களின் ரகசிய நகரத்தைக் கண்டு பிடிக்க திடீரென நிர்ப்பந்தித்தது ஒரு வேளை இதுவேயாக இருக்கக் கூடும்.
நான் ஏற்கனவே கூறியது போல என் பிரயத்தனங்கள் சகலமும் தீபஸில் ஒரு தோட்டத்தில் தொடங்கியது. அந்த இரவு முழுவதும் என்னால் தூங்க முடியவில்லை. ஏதோ ஒன்று என் மனதிற்குள் போராடிக் கொண்டிருந்தது தான் காரணம். விடியலுக்குக் கொஞ்சம் முன்னர் எழுந்து விட்டேன். என் அடிமைகள் இன்னும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். முடிவற்ற மணலின் நிறத்தை ஒத்திருந்தது நிலா. களைத்துச் சோர்ந்து போன குதிரைவீரன் ஒருவன் கிழக்கிலிருந்து குருதி பெருக வந்தான். எனக்கு முன்னால் சில அடி தூரத்திற்குள் குதிரையின் இருக்கையிலிருந்து தலை குப்புற கவிழ்ந்து விழுந்தான். ஒரு மெலிந்த, திருப்தியடையாத குரலில் அந்த நகரினைச் சுற்றி ஓடும் நதியின் பெயர் என்னவென்று லத்தீன் மொழியில் விசாரித்தான். மழை நீர்களினால் நிரப்பப்பட்ட எகிப்துதான் அது என்றேன். “நான் வேறு ஒரு நதியினைத்தான் தேடுகிறேன்”, என்று சோகமாக அவன் சொன்னான். “மனிதர்களின் மரணத்தைக் கழுவக்கூடிய ரகசிய நதி அது.” கறுத்த ரத்தம் அவன் மார்பிலிருந்து பீறிட்டது. அவனுடைய தாய்நாடு கங்கை நதியின் மறுபக்கமிருக்கிற ஒரு மலை என்றும், ‘மேற்கில் உலகம் முடிகிற இடத்திற்கு ஒருவர் பயணம் செய்தால் நித்தியத்துவத்தைத் தரும் நதியினை அடையலாம்”என்றும் அங்கிருப்பவர்கள் கூறியதாகச் சொன்னான். ‘அதன் தூரத்துக் கரையில், வட்டவடிவ அரங்குகள், கோயில்கள் மற்றும் முனைப்புமுக அரண்கள் ஆகியவற்றுடன் நித்தியமானவர்களின் நகரம் உயர்ந்து நிற்கிறது’ என்பதையும் கூறினான். விடியும் முன் இறந்து போனான்.
ஆனால், நான் அந்த நகரத்தையும், நதியையும் கண்டு பிடிக்க வேண்டும் என்று உறுதி பூண்டேன். தூக்குத் தண்டனையாளரால் விசாரணை செய்யப்பட்ட மாரிட்டேனிய நாட்டுக் கைதிகள் சிலர் அந்தப் பயணியின் கதையினை ஊர்ஜிதம் செய்தார்கள். பூமியின் விளிம்புப் பிரதேசத்தில் அமைந்து மனிதர்களின் உயிர்கள் அழிவின்றி இருக்கும் எலீசியச் சமவெளியை யாரோ நினைவு கூர்ந்தார்கள். மனிதர்கள் ஒரு நூற்றாண்டு வரை உயிரோடிருக்கும், பேக்டோலஸ் உதிக்கும் மலைச்சிகரங்களை எவரோ ஒருவர் நினைவு கூர்ந்தார். ஒரு மனிதனின் வாழ்வினை நீட்டிப்பது என்பது அவனது அவசங்களை நீட்டித்து அவனது மரணங்களைக் கூட்டுவதற்குச் சமமாகும் என்ற தத்துவவாதிகளுடன் நான் ரோம் நகரில் உரையாடினேன். நித்தியமானவர்களின் நகரம் இருக்கக் கூடும் என்று நான் எப்போதாவது நம்பினேனா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அதைக் கண்டுபிடிக்கும் பிரயத்தனமே போதுமானது என்று நான் நினைத்தேன். கெட்டூலியா மாகாணத் துணைத் தலைவராக இருந்த ஃபிளாவியஸ் இந்தக் காரியத்தின் பொருட்டு இருநூறு போர் வீரர்களை எனக்களித்தார். பாதைகள் தமக்கு நன்றாகத் தெரியும் என்று கூறிவிட்டு முதன் முதலில் படையிலிருந்து ஓடிவிட்ட கூலிப்படையினரையும் நான் இந்த வேலைக்குத் தேர்ந்தெடுத் திருந்தேன்.
பின்பு நடந்த நிகழ்ச்சிகள் எங்கள் பிரயாணத்தின் தொடக்க நாட்களின் ஞாபகத்தினை பிரித்தறிய முடியாதபடி குலைத்து விட்டன. ஆர்சிநோவிலிருந்து கிளம்பி தகிக்கும் பாலை வனத்தில் நுழைந்தோம். வார்த்தைகளால் ஆன செய்திப் பரிமாற்றம் பற்றி அறிந்திராத, பாம்புகளைச் சாப்பிடும் ட்ரோக்ளோடைட்டுகளின் நாட்டினைக் கடந்தோம். சிங்கத்தின் மாமிசத்தைப் புசித்து, பெண்கள் அனைவரையும் பொதுவில் வைத்திருந்த காரமான்ட்டுகளின் நாட்டையும், டார்டாரெசை மட்டுமே வணங்கும் அகுயல்களின் நாட்டையும் கடந்தோம். பகல் பொழுதின் ஆக்ரோஷம் பொறுத்தற்கரியதாய் இருந்ததால் பயணிகள் இரவு நேரங்களைக் கைக்கொள்ள வேண்டி வரும் கறுமை நிறமுடைய மணலின் பாலைவனங்களைத் துருவினோம். சமுத்திரத்திற்கு அந்தப் பெயர் வரக் காரணமாயிருந்த சிகரத்தினை மிக நெடிய தூரத்திலிருந்து கண்ணுற்றேன், அதன் புறங்களில் விஷத்தை முறிக்கும் ஸ்பர்ஜ் செடிகள் வளர்ந்தன, இழிதகைமைக்குத் தங்களைத் தந்து விட்ட, வீழ்ச்சியுற்ற காட்டுமிராண்டிகளான சாட்டிர்கள் அதன் உச்சியில் வாழ்ந்தனர், இப்பேர்ப்பட்ட காட்டுமிராண்டித்தனமான பிரதேசங்கள் தங்களின் உட்புறப் பிரதேசங்களில் – பூமி எங்கே அசுரகணங்களுக்குத் தாயாகிறாளோ அங்கே – அதற்குள்ளே, ஒரு பிரசித்தமான நகரைக் கொண்டிருக்கும் என்று எங்களால் எண்ணவே முடியவில்லை. திரும்பி விடுதல் மதிப்புக் குறைவான செயலாகும் என்பதால் முன்னோக்கிய பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். சில முட்டாள்தனமானவர்கள் தமது முகங்களை நிலவுக்குக் காட்டியபடி தூங்கினர். அவர்களைக் காய்ச்சல் எரித்தது. நீர்த்தொட்டிகளின் அசுத்தப்பட்ட தண்ணீரில் மற்றவர்கள் மரணத்தையும் பைத்தியத்தையும் பருகினார்கள். அப்போதுதான் சிலர் படையிலிருந்து ஓடத்தொடங்குவது ஆரம்பமாகியது. அதற்குக் கொஞ்சம் கழித்து உள்கலகங்கள் ஆரம்பித்தன. அவற்றினை அடக்கும் பொருட்டு நான் கெடுபிடியாக இருப்பதற்குத் தயங்கவில்லை. நான் நியாயமான தீர்ப்பு வழங்கினேன். காட்டிக் கொடுப்பவர்களில் சிலர் (தங்களின் சகா ஒருவனை நான் சிலுவையில் ஏற்றியதை வஞ்சம் தீர்க்கும் பொருட்டு) என்னைக் கொல்லத் திட்டமிட்டிருப்பதை ரோமானிய நூற்றுவர் தளபதி ஒருவன் எனக்கு எச்சரிக்கை செய்தான். எனக்கு விசுவாசமாக இருந்த சில வீரர்களுடன் நான் முகாமிலிருந்து தப்பினேன். அவர்களும் நெடிய இரவிலும், மணற்புயல்களிலும் என்னிடமிருந்து காணாமல் போனார்கள். கிரேட்டன் தேசத்து அம்பு ஒன்று என்னைக் காயப்படுத்தியது. பல நாட்கள் நான் குடிக்கத் தண்ணீர் இன்றித் திரிந்தலைந்தேன். என் தாகத்தினாலோ தாகத்தைப் பற்றிய பயத்தினாலோ ஒரு மாபெரும் நாளே பல நாட்கள் போலப் பெருக்கமடைந்து தெரிந்திருக்கலாம். வழியை என் குதிரையின் தீர்மானத்திற்கு விட்டுவிட்டேன். விடியல் பொழுதில் தூரங்கள் பிரமிடுகளாகவும், கோபுரங்களாகவும் சிலிர்த்து நின்றன. சகிக்க முடியாதபடிக்கு ஒரு அரைகுறை புதிர் வழியினைக் கனவு கண்டேன்; அதன் மையத்தில் ஒரு தண்ணீர் ஜாடி; என் கைகள் ஏறத்தாழ அதைத் தொட்டு விட்டன; என் கண்களால் அதைப் பார்க்க முடிந்தது; ஆனால் அதன் வளைவுகள் அத்தனை நுணுக்கமாகவும் குழப்பமுற்றும் இருந்ததால் அதைத் தொடு முன்னர் நான் இறந்து போவேன் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

– 2 –

இந்தப் பீதிக்கனவில் இருந்து என்னை இறுதியாக விடுவித்துக் கொண்ட பொழுது என் கைகள் இரண்டும் கட்டப்பட்டு, கல்லால் ஆனதொரு நீள்வட்டவடிவ குழிப்பிறையில் இருந்தேன். அது ஒரு சாதாரண சவக்குழியை விட அதிகமான அகலம் இல்லாமல் ஒரு மலையின் கூரான சரிவில் குடைந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் இரண்டு பக்கங்களும் ஈரமாக இருந்தன. மனித யத்தனத்தை விடவும் காலத்தினால் அது மெருகேற்றப்பட்டிருந்தது. என் நெஞ்சில் ஒரு வலி மிகுந்த துடிதுடிப்பினை உணர்ந்தேன். என் தாகத்தினால் நான் தகித்துக் கொண்டிருந்தேன் எனபதையும் உணர்ந்தேன். வெளியே நோக்கி நலிந்த குரலில் உரத்துக் கத்தினேன். மலையின் அடிவாரத்தில் ஒரு அசுத்தமான ஓடை மணலும் இடர்ப்பாட்டுத் துணுக்களிடையிலும்சப்தமின்றி பெருகிக் கொண்டிருந்தது, அதன் எதிர்க் கரையில் (கடைசி அல்லது முதல் சூரிய ஒளியில்) வெளிப்படையாக நித்தியமானவர்களின் நகரம் ஒளிர்ந்தது. அதன் அடித்தளம் ஒரு கல் பீடபூமியாக இருந்தது. அதன் சுவர்களையும், வளைவுகளையும், ஊடு வழிகளையும் நான் கண்டேன். என்னுடையதைப் போன்றே நூறு அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட சீரற்ற என்னுடையதை ஒத்த குழிப்பிறைகள் மலையையும் பள்ளத்தாக்கினையும் வடுப்படுத்தியிருந்தன. மணலில் ஆழங்குறைந்த குழிகள் இருந்தன. இந்தக் கேவலமான குழிகளில் இருந்தும், குழிப்பிறைகளில் இருந்தும் குறுக்குமறுக்கான தாடியுடன் சாம்பல் தோல் கொண்ட மனிதர்கள் வெளிப்பட்டனர். நான் அவர்களை அடையாளம் கண்டு கொண்டதாக நினைத்தேன். அரேபிய வளைகுடாப் பகுதியையும், எத்தியோப்பிய குகைப் பிரதேசங்களையும் நிரப்பிய அந்த விலங்குத்தன்மை கொண்ட மனிதர்கள், ட்ரோக்ளோடைட்டுகளின் காமத்துவ வழி வந்தவர்கள். அவர்களால் பேச முடியவில்லை என்பதும், அவர்கள் பாம்புகளை விழுங்கினார்கள் என்பதும் என்னை வியப்படையச் செய்யவில்லை.
என் தாகத்தின் அவசரம் என் பயத்தினை மீறச் செய்தது. மணலில் இருந்து நான் ஒரு முப்பது அடி உயரத்தில் இருந்தேன் எனக் கணக்கிட்டேன். என் கைகள் பின் புறம் கட்டப்பட்டிருக்க, கண்களை மூடிக்கொண்டு மலைச் சரிவில் தலை குப்புற என்னை வீழ்த்தினேன். என் ரத்தம் தோய்ந்த முகத்தை இருண்ட நீரில் அமிழ்த்தினேன். விலங்குகள் நீர் பருகுவதைப் போல நானும் அருந்தினேன். மீண்டும் உறக்கத்திலும், கனவுப்பிதற்றலிலும் என்னை நான் இழக்கும் முன் அர்த்தம் புரியாமல் சில கிரேக்க வார்த்தைகளை திரும்பத் திரும்பச் சொன்னேன்:
“ஜெலியாவிலிருந்து வந்த செழிப்பான ட்ரோஜன்கள் அய்சிபோசின் கருமையான தண்ணீரைக் குடிக்கின்றனர்.”


என் தலைக்கு மேல் எத்தனை பகல்களும் இரவுகளும் கடந்து போயின என்று எனக்குத் தெரியாது. உடலெல்லாம் வலித்தபடி இருக்க, குகைகளின் பாதுகாப்புக்குத் திரும்ப முடியாமல் ஒரு இனம் புரியாத பிரதேசத்தில் நிர்வாணமாக இருந்த நான், சந்திரனையும் சூரியனையும் என் துரதிர்ஷ்டவசமான விதியுடன் சூதாட அனுமதித்தேன். அவர்களின் ஆரம்பத்திய காட்டு மிராண்டித்தனத்தில் உழன்ற ட்ரோக்ளோடைட்டுகள் நான் உயிரோடு இருப்பதற்கோ சாவதற்கோ உதவவில்லை. பயனின்றி, என்னைக் கொன்றுவிடும்படி அவர்களிடம் கெஞ்சினேன். ஒரு நாள் என் கைக் கட்டுகளை சிக்கிமுக்கி கல்லைக் கொண்டு அறுத்துக் கொண்டேன். இன்னொரு நாள் ஆயிரம் ரோமானிய போர் வீரர்களுக்குத் தளபதியாகிய, மார்க்கஸ் ஃபிளாமினியஸ் ரூஃபஸ் ஆகிய நான் என் முதல் வெறுப்புக்குரிய பாம்புக் கரியின் பங்கினைப் பிச்சையாகவோ அல்லது திருடியோ பெற்றேன். அமானுஷ்யமான நகரினைத் தொடுவதற்கும், நித்தியமானவர்களைக் காண்பதற்குமான என் பெரு இச்சை என்னைத் தூங்க விடவே இல்லை. என் நோக்கத்தை ஊடுருவிப் பார்த்துவிட்டவர்கள் போல ட்ரோக்ளோடைட்டுகளும் தூங்க வில்லை. என்னை அவர்கள் கண்காணிக்கிறார்கள் என்று தொடக்கத்தில் நினைத்தேன். பிறகுதான் நாய்களுக்குத் தொற்றுவது போல என் நிலைகொள்ளாத் தன்மை அவர்களையும் தொற்றிக் கொண்டு விட்டது என நினைத்தேன். அந்தக் காட்டுமிராண்டி கிராமத்தை விட்டுச் செல்ல மிகவும் பட்டவர்த்தனமான நேரத்தை, அவரவர் குழிகள் மற்றும் குழிப்பிறைகளில் இருந்து ஏறத்தாழ எல்லா மனிதர்களுமே வெளியே வந்து மறையும் சூரியனைப் பார்க்காமல் பார்க்கும் மாலை வேளையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டேன். தெய்வங்களின் அனுகூலத்தை வேண்டி என்பதை விட உச்சரிக்கப்படும் வார்த்தைகளைக் கொண்டு அந்தப் பழங்குடியினரை மிரட்டுவதே பிரதான நோக்கமாக சத்தமாகப் பிரார்த்தித்தேன். மணல் திட்டுக்களால் அடைபட்டுப் போன ஓடையைக் கடந்து நகரத்தை நோக்கி நான் நடந்தேன். குழப்பத்தோடு என்னை இரண்டு மூன்று பேர் பின் தொடர்ந்தனர். அந்த மெலிந்த தேகமுடையவர்கள் (அந்த இனத்தின் மற்றவர்களைப் போலவே)என்னுள் அருவருப்பை உண்டாக்கினார்களே ஒழிய பயத்தை அல்ல. கல் வெட்டிஎடுக்கும் குழிகளைப் போல எனக்குத் தோன்றிய பல சிறிய மலையிடுக்குகளை நான் தவிர்த்துச் செல்ல வேண்டியதாயிற்று. நகரத்தின் பிரம்மாண்டத் தோற்றத்தினால் உணர்வு மழுங்கிப் போயிருந்த நான் அது குறைவான தூரத்தில் இருக்கும் என்று நினைத்து விட்டேன். நடு இரவை நெருங்கும் போது அதன் சுவர்களின் கரிய நிழல் மீது கால் வைத்தேன். மஞ்சள்நிற மணலில் அதன் உருவ வழிபாட்டுத் தோற்றங்கள் கிளர்ந்து நின்றன. ஒரு புனிதமான பயங்கரத்தினால் நான் நின்று போனேன். புதுமையும் பாலைவனமும் அந்த அளவுக்கு மனிதரால் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்டிருந்ததால், என்னைக் கடைசி வரை தொடர்ந்து வந்த ட்ரோக்ளோ டைட்டுப் பற்றி நான் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். தூங்காமல், என் கண்களை மூடியபடி விடியல் வெளிச்சத்திற்காகத் தூங்காமல் காத்திருந்தேன்.
நகரம் ஒரு கல்பீடபூமியின் மீது அமைக்கப்பட்டிருந்தது என்று சொல்லி இருந்தேன். இந்தப் பீடபூமி ஒரு உயர்ந்த மலைமுகடிற்குச் சமானமாய் இருந்ததால் சுவர்களின் அளவுக்கு சிரமம் தருவதாக இருந்தது. பயனின்றி என் சக்தியைச் செலவழித்துச் சோர்ந்து போனேன். கரிய அடித்தளமானது எந்தச் சிறிய ஏற்றத்தாழ்வினையும் வெளிக்காட்டவில்லை, ஒன்று போலவே இருந்த சுவர்கள் எந்த ஒரு கதவு இருப்பதாகவும் தெரிவிக்கவில்லை, சூரியனின் உக்கிரம் என்னைக் குகையில் தஞ்சம் அடைய வைத்தது, குகையின் பின்புறத்தில் ஒரு பள்ளமும் அந்தப் பள்ளத்தில் ஒரு படிக்கட்டும் இருந்தது, கீழே இருந்த இருட்டுக்குள் முடிவே இல்லாத பாதாளத்திற்குள் அது இறங்கியது. நான் கீழே சென்றேன். படுகளேபரமான படியரங்கங்களின் குழப்பங்களின் ஊடாக, இருட்டில் அமிழ்ந்து போயிருந்த ஒரு வட்ட வடிவ அரங்கினை அடைந்தேன். அதில் எட்டுக் கதவுகள் ஒரு புதிர் வழிக்குக் கூட்டிச் சென்று, மீண்டும் அதே அரங்குக்குத் திரும்பும்படி வஞ்சித்தன. மற்றொரு புதிர்வழியாகச் சென்று ஒன்பதாவது கதவானது முதல் அரங்கிற்கு இணையான இரண்டாவது வட்ட வடிவ அரங்கிற்கு இட்டுச் சென்றது. இந்த நிலவறைகளின் மொத்த எண்ணிக்கை எவ்வளவு என்று எனக்குத் தெரியாது. என் துரதிஷ்டமும், பதற்றமும் அவற்றை மிகக் கூடுதலாகத் தெரியவைத்தன. அங்கு நிலவிய நிசப்தம் விரோதமாக, ஏறத்தாழ பூரணமாக இருந்தது. இந்த அடியாழத்து கல்தொடர்ச்சி இணைப்புகளில் பூமிக்கு கீழ்ப்பட்டதான காற்றினுடையதைத் தவிர வேறு எந்த ஓசையும் இருக்கவில்லை. ஆனால் பூமிக்கு அடியில் வீசும் காற்றுக்கான காரணத்தை என்னால் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. புழைகளின் வழியாக, துருப்பிடித்த நீர்களின் சிறு ஓடைகள் ஓசையின்றி ஓடி மறைந்தன. வெறுக்கத் தகும்படி, இந்த சந்தேகத்திற்குரிய உலகிற்கு என்னை பழக்கப்படுத்திக் கொண்டேன். அந்த ஒன்பது கதவுகள் கொண்ட நிலவறைகள் மற்றும் நீண்டு கிளை பிரிந்த நிலவறைகளைத் தவிர வேறு எதுவும் அங்கு இருக்கும் என்று என்னால் நம்பமுடியவில்லை. பூமிக்கு அடியில் இப்படி எவ்வளவு நேரம் நடந்திருப்பேன் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. அந்த தொகுதிகளுக்கு இடையில் ஒரு தடவை, ஒரு வித ஏக்கத்தில், அந்த காட்டுமிராண்டிகளின் வினோத கிராமத்துடன் எனது பூர்வீக நகரினை குழப்பிக்கொண்டேன்.
நடைகூடமொன்றின் ஆழத்தில் எதிர்பார்த்திராத ஒரு சுவர் என்னைத் தடுத்தது. ஒரு தொலைவான வெளிச்சம் மேலிருந்து வீழ்ந்தது. என்னுடைய குழம்பிப்போன பார்வையை உயர்த்தினேன். தலைச்சுற்றச் செய்யும் நெடிய உயரங்களில் வானத்தின் வட்டவடிவத்தைக் கண்டேன். வானம் வெகு அடர் நீலமாயிருந்ததால் இளம்சிவப்பு போலத் தோன்றியது. சில உலோகக் குறுக்குச்சட்டங்கள் சுவற்றில் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. நான் களைப்பில் கால் சோர்ந்துப் போயிருந்தேன், ஆனாலும் சில சமயம் பெருமூச்சு விட்டுத் தேம்புவதற்கு மட்டும் சற்று நிறுத்தம் செய்து, மேலே ஏறிவிட்டேன். பிரம்மாண்டமான தூண்களின் உச்சிப்பகுதியையும், மடக்குக்கதவுகளின் சந்திப்பு நிலைகளையும், முக்கோண முகப்பு முகடுகளையும், கவிகை மாடங்களையும், கருப்பு மற்றும் வெண்பளிங்கின் குழப்பமான அற்புதக் காட்சிகளையும் கண்டேன். இவ்வாறு,. . . . இருளடைந்த ஒன்றுக்கொன்று பிணைந்திருந்த புதிர் வழிகளின் குருட்டுப் பிரதேசத்தில் இருந்து ஒளிரும் நகருக்குள் இத்தகையதொரு மேலேற்றம் எனக்கு வாய்த்தது.
ஒரு விதமான சிறு சதுக்கம் அல்லது முற்றத்திற்குள் நுழைந்தேன். இதனைச் சுற்றி ஒரு சீரற்ற ஒற்றை வடிவமுள்ள கட்டிடம் மாறுபட்ட உயரங்களுடன் அமைந்திருந்தது; இந்த முரண்கூறுகள் உடைய கட்டிடத்திற்குச் சேர்ந்தவைதான் அந்த பிரம்மாண்ட தூண்களும், தூபி மாடங்களும். நம்புவதற்கரிய இந்த நினைவுச் சின்னத்தின் வேறு எந்த குணாம்சத்தை விடவும் அதன் கட்டுமானத்தின் அதீத தொன்மத்தினாலேயே நான் ஈர்க்கப்பட்டேன். அது மானுடத்தை விடவும், பூமியை விடவும் பழமையானது என்பதாய் எனக்குள் ஒரு உணர்வு எழுந்தது. இந்த வெளிப்படையாகத் தெரியும் பழமை (சில விதங்களில் பயங்கரமாகக் காட்சி அளித்தாலும்) நித்தியமான கட்டிடக்கலைஞர்களின் வேலையுடன் இயைபு கூடி இருந்ததாக எனக்குப் பட்டது. முதலில் மிகுந்த கவனத்துடனும், பிறகு எது பற்றிய பொருட்படுத்தல் இன்றியும், இறுதியில் வேறு வழியின்றியும் பிரிக்கமுடியாத மாளிகையின் நடைகூடத்துப் படிகளில் ஏறித்திரிந்தேன். ( படிகளின் அகலமும் உயரமும் விகிதாசாரத்தில் இருக்கவில்லை என்பதை பிறகு கண்டுபிடித்தேன். அவை வரவழைத்த என் தனித்துவமான களைப்பினைப் புரிந்து கொள்ள இந்த தகவல் உதவியது.) இந்த மாளிகை கடவுளர்களால் கட்டப்பட்டது என்று நான் ஆரம்பத்தில் எண்ணினேன். மனிதக்காலடிகள் படாத அதன் உட்புறங்களை ஆராய்ந்த பின்னர் என்னை நான் திருத்திக் கொண்டேன், இதனைக் கட்டிமுடித்த கடவுளர்கள் இறந்து விட்டார்கள். அதன் வினோத அம்சங்களை கண்டுபிடித்து பிறகு குறிப்பிட்டேன், இதைக் கட்டிய கடவுளர்கள் பைத்தியக்காரர்கள் என. எனக்குத் தெரியும் நான் சொன்னதை நானே புரிந்துக்கொள்ள முடியாத ஏறத்தாழ கழிவிரக்கத்தை ஒத்த ஒரு கண்டனத்துடன், ஒரு அதிகபட்ச அறிவார்த்தமான பயங்கரத்தில் (வெளிப்படையான பயம் என்பதைக் காட்டிலும்) அப்படிச் சொன்னேன் என்று எனக்குத் தெரியும். இந்த அளப்பரிய புராதனத்துடன் பிறவும் சேர்க்கப்பட்டன. முடிவில்லாதெனத் தோன்றியவவையும், சிக்கலான வகையில் வகையில் அர்த்தமற்றிருந்தவற்றையும், அடாதவையும். நான் ஒரு புதிர்ச்சுழலைக் கடந்துவிட்டேன். என்றாலும் நித்தியமானவர்களின் பிரகாசமான நகரம் எனக்குள் பயத்தினையும் அருவருப்பையும் உண்டாக்கியது. மனிதரை குழப்புவதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட கூட்டு வடிவமே புதிர் வழியாகும். அதன் கட்டிடக்கலை ஒத்ததன்மைகளைக் கொண்டிருப்பினும், இந்த நோக்கத்தைச் சார்ந்ததாகவே அமைந்திருந்தது. மாளிகைக்குள் நான் அரைகுறையாக ஆராய்ந்து கட்டிடவடிவாக்கம் அப்படிப்பட்டதொரு அறுதி முடிவை இழந்திருந்தது என்று கண்டேன். அது மூளியான நடைவழிப் பாதைகளால் நிறைந்திருந்தது, உயரமான எட்டவே முடியாத ஜன்னல்கள், ஒரு பள்ளத்திற்கோ அல்லது தனி அறைக்கோ இட்டுச் சென்ற பிரம்மாண்டமான கனத்த கதவுகள், நம்பவே முடியாத அளவில், தலைகீழாகத் தொங்கிய அவற்றின் படிகளும், பக்கக்கம்பிகளும்; மேல்கீழாகத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் படிக்கட்டுகள்; பிற மாடிப்படிவழிகள் பிரமாண்டமான சுவர்களின் பக்கங்களைத் காற்றாடித் தொற்றிக் கொண்டிருந்தன. தூபிமாடத்தின் உயர்வான இருட்டுக்குள் அவை இரண்டு அல்லது மூன்று திருப்பங்கள் சென்ற பிறகு எங்கேயும் இட்டுச் செல்லாமல் அழியுமாறு இருந்தன. நான் எடுத்துச் சொன்ன காரணங்கள் அனைத்தும் அப்படியே உள்ளது உள்ளதுபடியே தரப்பட்டிருக் கின்றனவா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. என் பீதிக் கனவுகளை பல ஆண்டுகளாக அவை தொற்றிக் கொண்டன என்பதை நான் அறிவேன். இன்னின்ன தகவல்கள் யதார்த்தத்தின் நேரடிப் பிரதி எடுப்புதானா என்று இனியும் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அல்லது என் இரவுகளை இற்றுப் போகச் செய்த வடிவங்கள்தாமா என்று இனிமேல் என்னால் அறிய
முடியாத நிலை. இந்த நகரம் (நான் நினைத்தேன்) மிக பயங்கரமாக இருப்பதன் விளைவாய் அதன் இருப்பும், நிலைப்பும் ஒரு ரகசிய பாலைவனத்துக்கிடையில் இருந்த போதிலும் கடந்த காலத்தினையும் எதிர்காலத் தையும், ஏதோ சில வழியில் நட்சத்திரங்களையும் கூட களங்கப்படுத்துகின்றன. இது நிலைத் திருக்கிற நாள் வரை இந்த உலகத்தில் எவருமே வலுவாகவும் மகிழ்ச்சிகரமாகவும் இருக்க முடியாது, என நான் எண்ணினேன். அதை நான் விவரிக்க விரும்பவில்லை, முரண்கூற்று வார்த்தைகளின் பெரும் குழப்பம், ஒரு புலியின் உடல், அல்லது எருதின் உடல் அதில் பற்களும், உடற்பகுதிகளும், தலைகளும் அசுரத்தனமான பரஸ்பர சந்திப்புகளிலும் பல்கிப் பெருகும் அதீத வெறுப்பிலும் என்பதானவை ஒருக்கால் அதன் உத்தேசமான படிமங்களாகலாம்.
தூசிப்புழுதியாலும், ஈரப்பத பூமியடிப் பாறைகள் ஊடாக எனது திரும்புதலின் கட்டங்களை என்னால் ஞாபகபடுத்திப் பார்க்க முடியவில்லை. கடைசி புதிர் வழியை விட்டுச் சென்ற போது, மீண்டும் நான் நித்தியமானவர்களின் நகரத்தினால் சூழப்பட்டு விடுவேன் என்ற பயம் என்னை விட்டு விலகவே இல்லை என்பது மட்டும் எனக்கு தெரியும். வேறு எதுவும் நான் நினைவில் கொள்ளவில்லை. இந்த அதீத மறதி, இப்போது மீள முடியாமல், ஒரு வேளை விரும்பித் தேர்ந்ததாய்க் கூட இருக்கலாம். ஒரு வேளை எனது தப்பித்தலின் சூழ்நிலைகள் மிக அசௌகரியமான மனப்பதிவை ஏற்படுத்தியதன் காரணமாய், பிறவற்றைப் போலவே என் நினைவிலிருந்து தப்பி விட்ட பிறகு ஒரு நாளில், அவற்றை மறக்க எனக்குள் உறுதியெடுத்துக் கொண்டேனாயிருக்கலாம்.

– 3 –

எனது பிரயத்தனங்களின் விவரணைகளை கவனத்துடன் படித்தவர்கள் அந்த இனத்து மனிதன் ஒருவன் ஒரு நாயைப் போல அந்த சமச்சீரற்ற சுவர்களின் நிழல்வரை என்னைத் தொடர்ந்து வந்ததை நினைவு கூர்வார்கள். கடைசி நிலவறையில் இருந்து நான் வெளிவந்த பொழுது குகையின் வாயிலில் அவனைக் கண்டேன். மணல் மீது கைகால்களை நீட்டியப்படி கிடந்தான். புரிந்துகொள்ளப்படும் விளிம்பிற்கு வந்து கலைந்து போகும் கனவில் தோன்றும் எழுத்துக்களைப் போல சில குறியீடுகளின் தொடர்களை மணல் மீது. . . வரைந்தபடி அழித்துக் கொண்டிருந்தான். அது ஏதோ விதமான புராதன எழுத்து வடிவமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். பிறகு பேசப்பட்ட வார்த்தையை அடையமுடியாத மனிதர்கள் எழுத்து வடிவத்தை அடைவது என்ற கற்பனை அபத்தமானது என்று உணர்ந்தேன். அவன் எழுதியதில் எந்த வடிவமும் ஒன்றுக்கொன்று சமமாக இல்லாதிருந்ததால், அவை குறியீட்டு அளவிலான மொழியாக இருக்கலாம் என்கிற சாத்தியத்தை அழித்தன, அல்லது, குறைத்தன. அந்த மனிதன் அவற்றை எழுதிய பின் கவனித்து பின்னர் அதை திருத்தினான். திடீரென இந்த விளையாட்டினால் எரிச்சலுற்றவனாய் தனது முன் கையினாலும் உள்ளங்கையினாலும் அவற்றை அழித்தான். என்னைப் பார்த்தான். ஆனால் என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. தீவிரத்தில் (அல்லது என்னுடைய தனிமை அத்தனை அகண்டதாக, பயங்கரமானதாக இருந்ததால்) குகையின் தரைப்பகுதியில் இருந்து என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவன் எனக்காகவே காத்துக் கொண்டிருந்ததாகத் தோன்றியது. சமவெளியை சூடாக்கியது சூரியன். முதல் நட்சத்திரங்களின் கீழாக, மணல் பாதங்களை எரித்தது. முதல் வெள்ளி மீன்களின் கீழ் நாங்கள் கிராமத்திற்கு திரும்பத் தொடங்கினோம். ட்ரோக்ளோடைட் என்னை முந்திச்சென்றான். அன்றிரவு அவனுக்கு சில வார்த்தைகளை, அடையாளப்படுத்துவதற்கோ,ஒருவேளை திருப்பிச்சொல்வதற்கோ கற்றுத்தரும் திட்டத்தினை மனதில் உருவாக்கினேன். நாயும், குதிரையும் (நான் யோசித்தேன்) முந்தையதில் திறன் மிக்கவை, பல பறவைகள், சீசரின் நைட்டிங்கேல் பறவைகளைப் போல, பிந்தையதில் திறன் மிக்கவை. ஒரு மனிதனின் மனம் எவ்வளவு காட்டுமிராண்டித்தனமாக இருந்தபோதிலும் அறிவற்ற விலங்குகளினுடையதை விட என்றும் மேன்மையானது.
ட்ரோக்ளோடைட்டின் பணிவான தன்மையும், பரிதாப நிலையும் ஒடிசி காவியத்தில் வரும், இறக்கும் நிலையில் உள்ள, கிழட்டு நாயான ஆர்கோஸின் படிமத்தை என் நினைவுக்கு கொண்டு வந்தது. எனவே அவனுக்கு ஆர்கோஸ் என்ற பெயரிட்டு சொல்லித்தர முயன்றேன். மீண்டும் மீண்டும் தோற்றுப் போனேன். சமரசமும், வன்மையான கண்டிப்பும், பிடிவாதமும் முழுமுற்றாக பயனற்றுப்போயிற்று. சலனமில்லாமல், உயிர் துடிப்பற்ற கண்களுடன் இருந்த அவன், நான் அவன் மீது திணிக்க முயன்ற ஓசைகளை உள் வாங்கிகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. சில அடிகனே தள்ளி இருந்தவன், வெகுதொலைவில் இருப்பதாகக் கண்டான். மணல் மீது, சிதைந்த, ஒரு சிறிய, எரிமலைக் குழம்பிலான எகிப்திய புதிர்ச்சிலை மாதிரிக்கிடந்து, தன் மீது கிரகங்களை விடியலின் மெல்லொளியில் தொடங்கி மாலை வரை, சுழல்வதற்கு அனுமதித்தான். என் நோக்கத்தைப் பற்றிய பிரக்ஞை அவனுக்கு இல்லாது இருக்க முடியாது எனவும் அனுமானித்தேன். வேலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்து தப்புவதற்காக, குரங்குகள் வேண்டுமென்றே பேசாமல் இருக்கின்றன என்பது எத்தியோப்பியர்கள் நன்கு அறிந்தது என்பதையும் நினைவு படுத்திக் கொண்டேன். ஆர்கோஸின் மௌனத்திற்குக் காரணமாக, பயமோ, சந்தேகமோ இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். இந்த கற்பனையில் இருந்து நான் பிற நம்புவதற்கரிய கற்பனைகளுக்குச் சென்றேன். நானும் ஆர்கோஸூம் வேறு வேறு பிரபஞ்சங்களில் இடம் பெற்றுக் கொண்டிருப்பதாக எண்ணினேன். எங்களது காட்சிப்பாடுகள் ஒன்றேயாக இருப்பினும் அவன் அவற்றை வேறு ஒரு விதத்தில் கலந்து, அந்தக் கலவையிலிருந்து அவன் பிற பொருள்களை உருவாக்கிக் கொண்டான் என்றும் எண்ணினேன். ஒரு வேளை அவனுக்கு எந்தவிதமான பொருள்களும் இருக்கவில்லை என்றும் நினைத்தேன். மிகச்சிறிய மனப்பதிவுகளின் தொடர்ச்சியான தலைச்சுற்றச் செய்யும் இயக்கம் மட்டுமே இருந்தது அவனுக்கு. ஞாபகம் என்ற ஒன்று இல்லாத, காலம் என்ற ஒன்றில்லாத உலகினை நினைத்துப் பார்த்தேன். பெயர்ச்சொற்களும், வினைமுதல் சுட்டாத, ஆளைக் குறிக்காத வினைச்சொற்களும், உருவம் திரிபுறாத பண்புசுட்டுச் சொற்களும் இல்லாத ஒரு மொழியின் சாத்தியம் குறித்து எண்ணினேன். இவ்வாறு நாட்களும்,
அவற்றின் கூடவே வருடங்களும் கடந்தோடின. எனினும் மகிழ்ச்சிக்கு இணையானதொரு நிகழ்ச்சி ஒரு நாள் காலையில் நடந்தது. வலுவான முன்தீர்மானத்துடன் பெய்வதாய் மழை பெருவீச்சுடன் அடித்தது.
பாலைவன இரவுகள் மிக குளிர்ந்திருக்கும், ஆனால் அந்த இரவு நெருப்பாய்த் தகித்தது. தெஸ்ஸாலே நகரிலிருந்த ஒரு நதி (நான் ஒரு தங்க மீனை நான் அதில் திரும்ப விட்டிருக்கிறேன்) என்னை விடுவிக்க வருகிறது என்று நான் கனவு கண்டேன். கருப்புப் பாறைகளின் மீதாகவும், சிவப்பு மணலின் மீதாகவும் அது அணுகுவதை நான் கேட்டேன். காற்றில் இருந்த குளிர்ச்சியும் துரிதமான மழையின் முணுமுணுப்பும் என்னை எழுப்பி விட்டன. நான் நிர்வாணமாக அதைச் சந்திக்க ஒடினேன். இரவு வெளுத்துக் கொண்டிருந்தது. மஞ்சள் நிற மேகங்களுக்கு கீழே, என்னை விட எந்த விதத்திலும் சந்தோஷம் குறையாத அந்த இனத்தவர்கள் உயிர்ப்பும் ஒளிர்வுமாகக் கொட்டும் மழைக்கு ஒரு வகையான பேரானந்தத்துடன் தம்மைத் தந்துக் கொண்டிருந்தனர். கோரிபான்டஸுக்கு சாமி வந்து விட்டது போலத் தோன்றியது. ஆர்கோஸ், தனது கண்கள் விண்ணை நோக்கி இருக்க, முனகல் ஒலி எழுப்பினான், நீரினது மட்டுமின்றி கண்ணீர்த் துளிகளினாலும் ஆன கனத்த சாரல்கள் அவன் முகத்திலிருந்து வழிந்தோடின. (பிறகு நான் அறிந்து கொண்டேன்). நான் ஆர்கோஸ் ஆர்கோஸ் என்று அழுதேன்.
பிறகு, ஒரு மென்மையான போற்றுதலுடன், நீண்ட காலத்திற்கு முன்னரே மறக்கப்பட்டு, இழக்கப்பட்டதைக் கண்டுபிடித்துக் கொள்பவனைப் போல, ஆர்கோஸ் கீழ்க்கண்ட வார்த்தைகளை திக்கி திக்கிச் சொன்னான், “ஆர்கோஸ், யூலிசிஸிஸின் நாய்”. தொடர்ந்து என்னைப் பாராமலேயே கூறினான் ” எருக்குப்பையில் கிடக்கும் இந்த நாய். ”
நாம் யதார்த்தத்தை எளிதாக ஏற்றுக் கொண்டு விடுகிறோம், ஒரு வேளை உள்ளுணர்வு மூலமாய் எதுவுமே நிஜமல்ல என்று உணர்வதால் இருக்கலாம். அவனுக்கு ஒடிசி காவியம் பற்றி என்ன தெரியும் என்று கேட்டேன். கிரேக்க மொழிப்பயன்பாடு அவனுக்கு சிரமமாக இருந்தது. நான் என் கேள்வியை திருப்பிச் சொல்ல வேண்டியதாயிற்று. மிகச் சொற்பம்தான்” என்றான் அவன். சாதாரணமானதொரு வீரகாவியம் எழுதுபவனை விடக் குறைவாகவே. அதை நான் ஆயிரத்து நூறு வருடங்களுக்கு முன்னால் கண்டுபிடித்தேன்.”

– 4 –

எல்லாம் அந்த தினம் எனக்குத் துலக்கமாகத் தெளிவாகியது. ட்ரோக்ளோடைட்டுகள்தான் நித்தியமானவர்கள். மணற்பாங்கான நீரின் சிறு ஒடைதான் அந்தக் குதிரைவீரன் தேடியலைந்த நதி. கங்கைநதி வரை அதன் புகழ் பரவியிருந்த அந்த நகரத்தை பொறுத்தவரை நித்தியமானவர்கள் அதை அழித்து ஒன்பது நூற்றாண்டுகள் ஆகிவிட்டிருந்தன. அந்த சிதிலங்களின் எச்சங்களுடன் அதே இடத்தில் நான் கடந்து வந்த பைத்தியக்கார நகரத்தினை உருவாக்கி இருக்கிறார்கள். ஒருவிதமான நையாண்டி, அல்லது தலைகீழ்ப்புரட்டல். மேலும், மனிதர்களை ஒத்திருக்கமாட்டார்கள் என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் அவர்களைப் பற்றித் தெரியாதவர்களும் இவ்வுலகத்தை நடத்திச் செல்பவர்களுமான காரணகாரியங்களற்ற கடவுளரின் கோயில். இந்தக் கட்டிடமே நித்தியமானவர்கள் மனமிறங்கி ஏற்றுக் கொண்ட இறுதிக் குறியீடு. எல்லா முயற்சிகளும் வியர்த்தமானவையே என்று தீர்மானித்து, சிந்தனையில் வாழ்வதென்று முடிவெடுத்த தூய யூகித்தலின் கட்டத்தை அது அடையாளப்படுத்துகிறது. அவர்கள் அந்தக் கட்டிடத்தை எழுப்பினார்கள், மறந்து போனார்கள், குகையில் வாழச்சென்றார்கள். சிந்தனைக்குள் சர்வமும் ஈர்க்கப்பட்டவர்களாய் அவர்கள் ஸ்தூல உலகினை உள்வாங்கிக் கொள்ளவே இல்லை.
ஒரு குழந்தைக்குச் சொல்வது மாதிரி இந்த விஷயங்களை ஹோமர் எனக்குச் சொன்னார். தனது வயோதிகத்தைப்பற்றியும், யூலிசிஸ் மேற்கொண்டது போல, கடல் என்னவென்று தெரியாத, துடுப்பு பற்றித் தெரியாத, உப்பினால் பதப்படுத்தப்பட்ட இறைச்சியை உண்டிராத மனிதர்களைச் சென்றடையும் குறிக்கோளினால் உந்தப்பட்டு அவர் மேற்கொண்ட கடைசிப் பயணத்தைப் பற்றியும் கூறினார். ஒரு நூற்றாண்டு வரை நித்தியமானவர்களின் நகரத்தில் வாழ்ந்திருக்கிறார். அது அழிக்கப்பட்டவுடன் அந்த மற்றொன்று நிறுவப்பட வேண்டுமென்று அறிவுரை வழங்கியிருக்கிறார். இது நமக்கு வியப்பைத் தரக்கூடாது; இலியன் நகரின் போரைப் பற்றிப் பாடிய பிறகு தவளைகள் மற்றும் எலிகளின் சண்டையையும் அவர் பாடியது பிரசித்தமானதே. ஒரு பிரபஞ்சத்தை உருவாக்குவதற்கும் பிறகு ஒரு பெருங்குழப்பத்தை உருவாக்குவதற்கும் அவரால் முடியும்-ஒரு கடவுளைப் போல.
நித்தியமானவராக இருப்பது சர்வசாதாரணம். மனிதனைத் தவிர அனைத்து ஜீவராசிகளுமே நித்தியமானவையே-காரணம் அவற்றின் மரணம் பற்றிய அறியாமை; புனிதமானதும், பயங்கரமானதும், புரிந்துகொள்ள முடியாததும் ஒருவர் தான் நித்தியமானவர் என்று அறிவது. மதங்களையும் மீறி இந்த ஆழ்ந்த நம்பிக்கை மிக அரிதானதென நான் கண்டு கொண்டிருக்கிறேன். இஸ்ரேல் நாட்டவர்களும், முகமதியர்களும், கிறித்தவர்களும் நித்தியத்துவத்தை முன்வைக்கி றார்கள். ஆனால் அவர்கள் இந்த இக உலகிற்குத் தரும் அதிகபட்ச மரியாதை இதைத் தவிர வேறு எதிலும் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்பதை நிரூபிக்கிறது. ஏன் எனில் அவர்கள் எண்ணிலடங்காத மற்றெல்லா உலகங்களையும் இந்த உலகின் பரிசு என்றோ அல்லது தண்டனை என்றோ அறுதிப்படுத்துகின்றனர். ஆனால் சில குறிப்பிட்ட இந்திய மதங்களின் சக்கரம் எனக்கு அதிகம் நியாயமாகப் படுகிறது. ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத இந்தச் சக்கரத்தில் ஒவ்வொரு வாழ்வும் அதற்கு முந்திய வாழ்வின் விளைவாகி அதன் பின் வரும் வாழ்வினை உற்பத்தி செய்கிறது. ஆனால் இதில் எது ஒன்றுமே முழுமையைத் தீர்மானிப்பதில்லை. . . . . பல நூற்றாண்டுகளின் பழக்கத்தால் கருத்துப் போதனைக்கு உள்ளாகி, நித்தியமானவர்களின் குடியரசினைச் சேர்ந்தவர்கள் சகிப்புத்தன்மையிலும் ஏறத்தாழ அசட்டைத் தன்மையிலும் அதேயளவு பூரணத்துவத்தை எட்டியிருந்தார்கள். முடிவற்ற காலத்தினுள், சகல விஷயங்களும் சகல மனிதர்களுக்கும் நடக்கின்றன என்பதை அறிந்தனர். இந்த கடந்தகாலத்திய அல்லது எதிர்காலத்திய நற்குணங்களினால், ஒவ்வொரு மனிதனும் சகலவிதமான நற்காரியங்களுக்கும், அதே சமயம் சகலவிதமான வக்கிரங்களுக்கும் தகுதியானவனாகிறான், அவனது கடந்த கால, எதிர்கால பெரும்பழி காரணமாக. யதேச்சைத்தன்மைகள் கொண்ட விளையாட்டுக்களில் உள்ளது போல…… எண்கள் நடுநிலை அமைதியை நோக்கிச் செல்வதைப் போல, மந்தத்தன்மையும் அறிவும் ஒன்றை ஒன்று தவிர்த்தும், ஒன்றை ஒன்று சரிசெய்து கொண்டும் இருக்கும். ஹீராக்ளிட்டஸின் ஒரு முகப்பு மேற்கோள் கோருகிற, அல்லது ஊஸ்ரீர்ப்ர்ஞ்ன்ங்ள் இன் ஒரு அடைமொழிச் சொல் கோருகிற எதிர்சமனாக, நாட்டுப்புறத்தன்மையான டர்ங்ம் ர்ச் ற்ட்ங் ஈண்க் இருக்கிறது. மிக வேகத்தில் உண்டாகி அழியும் சிந்தனை கூட கண்ணுக்குப் புலப்படாத வடிவ நேர்த்தியைப் பணிந்து ஒரு ரகசிய வடிவத்திற்குக் கீரிடமிடுவதாகவோ அல்லது அந்த மறை வடிவத்தைத் துவக்கி வைக்கவோ முடியும். வரும் நூற்றாண்டுகளில் நல்லது நடக்க வேண்டுமென்பதற்காக, அல்லது நடந்த முடிந்த நூற்றாண்டுகளில் விளைந்த நன்மைகளின் பொருட்டுத் தீவினையைச் செய்தவர்களை நான் அறிவேன். இந்த வகையில் பார்த்தால் நம்முடைய எல்லாச் செயல்களும் நியாயமானவையே. அவை அசட்டைத்தனம் வாய்ந்தவையும் கூட. தார்மீக அல்லது அறிவார்த்த குணாம்சங்கள் என்று எதுவும் கிடையாது. ஹோமர் ஒடிசி காவியத்தை எழுதினார்; நாம் முடிவற்ற காலப்பகுதியினை, அதன் முடிவற்ற சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் மற்றும் மாறுதல்களுடன் முன்வைப்போமானால், ஒரு தடவையாவது ஒடிசியை எழுதாதிருக்கும் சந்தர்ப்பம் இருக்க முடியாது. யாருமே எவரும் கிடையாது. ஒரு நித்தியமான மனிதனே சகல மனிதனும் ஆவான். கார்னீலியஸ் அக்ரிப்பாவைப் போல நானே கடவுள், நானே நாயகன், நானே தத்துவவாதி, நானே அசுரன், நானே உலகம். என் இருப்பின் இன்மையை சலிப்பு மிகுந்த வழியில் சொல்வதே இது.
இந்த உலகினை ஒரு கச்சிதமான இழப்பீடுகளின் அமைப்பாகக் கொண்ட கருதுகோள் நித்தியமானவர்களை அதிகமாகப் பாதித்தது. முதலாவதாக, பரிதாபத்தினால் பாதிக்கப் படாதவர்களாக அவர்களை ஆக்கியது. அந்தப் பக்கத்துக் கரையின் வயல்களைக் குறுக்கிட்ட புராதன கல்குழிகளைப் பற்றி நான் குறிப்பிட்டேன். அதில் மிக ஆழமானதில் ஒரு மனிதன் விழுந்துவிட்டான். அவன் தன்னைக் காயப்படுத்திக் கொள்ளவோ சாகடித்துக் கொள்ளவோ முடியவில்லை. என்றாலும் தாகம் அவனை எரித்தது. அவனுக்கு மற்றவர்கள் ஒரு கயிறை வீசுவதற்கு முன் எழுபது வருடங்கள் கழிந்தன. தங்களது விதி பற்றியும் அவர்கள் ஈடுபாடு காட்டவில்லை. அவர்களைப் பொறுத்த வரை உடலானது கீழ்ப்படிதலுள்ள ஒரு வீட்டு மிருகம். மாதத்திற்கு ஒரு தடவை சில மணி நேரங்களின் சொற்ப தூக்கம், ஒரு மிடறு தண்ணீர், இறைச்சியின் துணுக்கு ஆகியவை போதுமானது. எவரும் நம்மை கடுந்துறவி அளவுக்குக் கீழிறக்கி விட வேண்டாம். சிந்தனையை விட நெருக்கமான முற்றுப் பெற்ற மகிழ்ச்சி எதுவும் கிடையாது. அதற்கு எம்மை சரண் தந்துவிட்டோம். சில சமயம் ஒரு அசாதாரண தூண்டுதல் எம்மை ஸ்தூல உலகிற்கு மீட்டுத் தரும். உதாரணமாக, அன்று காலையில் பெய்த அந்த புராதன, மூலாதாரமான சந்தோஷத்தைக் கொடுத்த மழை. இம்மாதிரிப் பிழைகள் எப்போதாவது தான் நடக்கும். எல்லா நித்தியமானவரும் முழுமுற்றான நிச்சலன அமைதி கைவரப் பெற்றவர்கள். என்றுமே எழுந்து நிற்காதிருந்த ஒருவனை எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது. ஒரு பறவை அவனது நெஞ்சின் மீது கூடு கட்டிவிட்டது. வேறு ஏதொன்றிலோ இழப்பீடு இல்லாதிருக்கிற எதுவுமேயில்லை என்ற சிந்தாத்தத்தின் துணை முடிபுகளில் ஒன்றின் கருத்து முக்கியத்துவம் மிகச்சொற்பமே. ஆன போதிலும் அதுவே பத்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அல்லது இறுதியில், எங்களை இந்த உலகின் முகத்திலிருந்தே அப்புறப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று தூண்டியது. அதைக் கீழ்க்கண்ட வார்த்தைகளில் சொல்லலாம்: நித்தியத்துவத்தை அளிக்கக் கூடிய நீரையுடைய நதி இருந்தாக வேண்டும். வேறு ஒரு பிரதேசத்தில் அந்த நித்தியத்துவத்தை அகற்றிவிடக் கூடிய நீரையுடைய மற்றொரு நதி இருக்கிறது. நதிகளின் எண்ணிக்கை முடிவற்றதன்று. நித்தியத்துவத்தினை அடைந்த பயணி ஒருவன் இந்த உலகின் குறுக்கும் நெடுக்குமாய்ப் பயணம் செய்யும்போது, என்றாவது ஒரு நாள் எல்லா நதிகளில் இருந்தும் நீரினைக் குடித்திருப்பான். அந்த நதியைக் கண்டுபிடிப்பதென்ற தீர்மானத்திற்கு வந்தோம்.
மரணமும்(அல்லது மறைகுறிப்பும்)மனிதரை அரிதானவர்களாக்கி, பரிதாபமானவர்களாக்கி விடுகிறது. அவர்களின் ஆவித்தோற்ற நிலை காரணமாக அவர்கள் இயங்கிக் கொண்டிருக் கிறார்கள்; அவர்கள் செயல்படுத்தும் ஒவ்வொரு செயலும் அவர்களின் கடைசியாக இருக்கக் கூடும். ஒரு கனவிலான முகம் போல் கலைந்து விடும் விளிம்பில் இல்லாத எந்த முகமும் இல்லை. அநித்தியமானவர்களுக்கிடையேயான அனைத்துமே மீட்க முடியாதது, பேராபத்து வாய்ந்தது ஆகியவற்றின் மதிப்பார்த்தமாக இருக்கிறது. இதற்கு மாறாக அநித்தியமானவர்களின் மத்தியில் ஒவ்வொரு செயலும் (மற்றும் ஒவ்வொரு சிந்தனையும்) கடந்த காலத்தில் அவற்றிற்கு முந்தி இருந்த செயல்களின் எதிரொலியாக, வெளிப்படையான தொடக்கம் எதுவும் இல்லாமல், அல்லது எதிர்காலத்தில் அது தலை சுற்றச் செய்யும் அளவுக்கு இரட்டிப்பாக நடக்கும் என்ற நம்பிக்கைபூர்வமான முன்கூறல் எதுவும் இன்றி இருக்கின்றன. இடையறாத கண்ணாடிகளின் புதிர்ச்சிக்கலில் தொலைந்து போவதாய் இழக்கப்படாதிருப்பது என்று எதுவுமே கிடையாது. ஒரே ஒரு முறை நடக்கக் கூடியது என்று எதுவுமே இல்லை, எதுவுமே விலைமதிக்க முடியாத அளவுக்கு நிலையற்றதில்லை. இரங்கற்பாடல்தன்மை மிக்கதும், பொருட்படுத்த வேண்டியதும், சடங்கு நிறைந்ததும் நித்தியமானவர்களுக்கு ஒத்துப் போவதில்லை. ஹோமரும் நானும் டேன்ஜியர் என்ற இடத்தின் நுழைவாயிலில் பிரிந்தோம். நாங்கள் பரஸ்பரம் போய் வருகிறேன் என்று கூட சொல்லிக் கொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

– 5 –

புதிய சிறிய நாடுகள், பெரிய நாடுகள் வழியாகப் பயணம் செய்தேன். 1066 ஆம் ஆண்டின் குளிர்பருவத்தில் ஸ்டேம்ஃபோர்டு பாலத்தில் நான் போரிட்டேன். சீக்கிரமே வாழ்விறுதிக்கு வந்து விட்ட ஹெரால்டின் ராணுவத்தினருடன் சேர்ந்தா என்பது நினைவில் இல்லை. அதிர்ஷ்டமில்லாத ஆங்கில மண்ணின் ஆறடி அல்லது அதற்கு சற்று மேலானதைக் கைப்பற்றிய மகிழ்ச்சியற்ற ஹெரால்ஹார்ட்ரோடாவின் படையினருடன் சேர்ந்தா? ஹெஜிரா வருட அமைப்பில், ஏழாவது நூற்றாண்டில், புலாக் என்ற பிரதேசத்தின் புறநகர்ப்பகுதியில், நான் அறியாத அட்ஷர எழுத்துக்களைக் கொண்டு, மறந்து போய்விட்ட மொழியில், ஒரு நிதானமான அழகிய கையெழுத்தில் சிந்துபாதின் ஏழு துணிகரப் பயணங்களையும், வெண்கல நகரின் வரலாற்றினையும் நான் படி எடுத்து எழுதினேன். சாமர்க்கண்ட் நகரத்தின் சிறை முற்றத்தில் நிறையவே சதுரங்கம் விளையாடினேன். பிக்கானீரிலும் பொஹிமியாவிலும் நான் ஜோதிட விஞ்ஞானத்தை எடுத்துரைத்தேன். 1638ஆம் ஆண்டு கோலோஷ்வாரிலும் பிறகு லீப்ஸிக்கிலும் இருந்தேன். 1714ஆம் ஆண்டு ஸ்காட்லாந்தின் அபெர்டீன் நகரில் போப் என்பவர் எழுதிய ஆறு தொகுதி இலியட் நூலுக்கு சந்தா கட்டினேன். அதனுடைய பக்கங்களை திரும்பத் திரும்ப படித்து சந்தோஷப்பட்டேன். 1729ஆம் ஆண்டு வாக்கில் அந்தக் கவிதையின் தோற்றுவாய் பற்றி சொல்கலைப் பேராசிரியர் ஒருவரிடம்-அவர் பெயர் கியம்பட்டிஸ்ட்டா என்று நினைக்கிறேன்-விவாதித்தேன். அவருடைய வாதங்கள் மறுத்துப் பேச முடியாதவையாக எனக்குத் தோன்றின. 1921ஆம் ஆண்டு, அக்டோபர் மாதம் நான்காம் தேதி, பாட்னா என்ற பெயருடைய கப்பலில் பம்பாய்க்கு பயணம் செய்தேன். எரித்ரேயக் கடல் எல்லையில் இருந்த துறைமுகத்தில் அது நங்கூரமிட வேண்டி வந்தது.* நான் நிலப்பகுதிக்குச் சென்றேன். செங்கடலின் எதிர்த்த பகுதியில், மாயாஜாலமும் காய்ச்சலும் போர்வீரர்களை வீணடித்த, முகாமின், ரோமானிய மாவட்ட முதல்வராக இருந்த போது பார்த்த, மிகப்புராதனமான பிற வேறு காலை நேரங்களை நினைவு கூர்ந்தேன். நகரத்தின் வெளிப்புறங்களில் ஒரு தெளிந்த நீரோடையைக் கண்டேன். பழக்கத்தினால் தூண்டப்பட்டு அதன் நீரைப் பருகினேன். கரை ஏறி வரும்போது முட்புதர் ஒன்று என் கையின் பின்புறத்தைக் காயப்படுத்தியது. என்றுமில்லாத அந்த வலியை நான் தீவிரமாக உணர்ந்தேன். நம்பவே முடியாமலும், பேச்சிழந்தும், ஆனந்தமாகவும் நிதானமாய் உருவான ஒரு சொட்டு ரத்தத்தின் தோன்றுதலை ஆழ்ந்து பார்த்தேன். மீண்டும் ஒரு முறை நான் அநித்தியமானவன் ஆனேன் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டேன், மீண்டும் ஒரு முறை நான் எல்லா மனிதரையும் போல ஆகிவிட்டேன் என்று திரும்பவும் சொல்லிக் கொண்டேன். அந்த இரவு விடியும் வரை தூங்கினேன் …
ஒரு வருடம் கழித்து நான் இந்தப் பக்கங்களைப் பரிசீலித்தேன். அவை உண்மையைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்பது உறுதி. ஆனால் முதல் அத்தியாயத்திலும், பிற அத்தியாயங்களின் குறிப்பிட்ட பத்திகளிலும் தவறான விஷயங்கள் இருப்பதைக் கண்டு பிடித்தேன்.
*இந்த இடத்தில் கையெழுத்துப் பிரதியில் அழித்தல் இருக்கிறது. ஒரு வேளை துறைமுகத்தின் பெயர் அகற்றப்பட்டிருக்கலாம்.
துணை விவரணைகளை தேவைக்கு அதிகமாய்ப் பயன்படுத்துவதால் இது நேர்ந்திருக்கக் கூடும்,சகலத்தையும் பொய்ம்மையினால் அசுத்தப்படுத்தும் இந்த செயல்முறையை நான் அந்தக் கவிஞனிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டேன், ஏன் எனில் அந்தக் குறிப்பிட்ட தகவல்கள் யதார்த்தங்களினால் பல்கிப் பெருகலாமே அன்றி அவற்றின் நினைவு கூறலினால் அல்ல … எவ்வாறாயினும் இதை விட மிக அத்யந்தமான ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடித்தேன்.
நான் அதை எழுதுவேன், என்னை ஒரு பைத்தியக்காரன் என்று யார் தீர்மானித்தாலும் பரவாயில்லை.
நான் கூறிய கதை நிஜமல்லாதது போலத் தோன்றக் காரணம் இரு வேறுபட்ட மனிதர்களின் நிகழ்ச்சிகள் அதில் கலந்திருக்கின்றன. முதல் அத்தியாயத்தில், குதிரைவீரன் தீபஸ் நகரின் அரண்களைச் சுற்றி ஓடும் நதியின் பெயர் என்னவென்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறான். ஃபிளேமினியஸ் ரூஃபஸ், அந்த நகருக்கு ஹெக்டெம்ஃபைலோஸ் என்ற அடைமொழியை வழங்கியவன், நதியின் பெயர் எகிப்து என்று கூறுகிறான்; இந்த உரையாடல் மொழி எதுவுமே அவனுக்கு உரியது அல்ல, ஹோமருக்கு உரியது. ஹோமர் இலியட் காவியத்தில் தீபஸ் ஹெக்டம்பைலோஸ் பற்றி வெளிப்படையாகக் கூறிவிட்டு, ஒடிசி காவியத்தில் வரும் புரோட்டியஸ் மற்றும் யூலிசிஸ் ஆகிய பாத்திரங்கள் வழியாக நைல் நதி என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக எகிப்து என்று கூறுகிறார். இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் அந்த ரோமானியன் நித்திய நதியின் நீரைக்குடித்து விட்டு சில கிரேக்க வார்த்தைகளைக் கூறுகிறான். இந்த வார்த்தைகள் யாவும் ஹோமர் தன்மையானவை, கப்பல்களின் பிரசித்தமான பட்டியல்களின் இறுதியில் அவற்றைத் தேடிப் பிடிக்கலாம். பின்னர் அந்த தலை
சுற்றச் செய்யும் மாளிகையில் அறிவார்த்தமான பயங்கரத்தில், “ஏறத்தாழ பின் வருத்தத்தை ஒத்ததொரு கண்டனம்” என்று சொல்கிறான்”.
இந்தச் சொற்களும் ஹோமருக்குச் சொந்தமானவையே. அவர்தான் அந்தப் பயங்கரத்தை முன் நிறுத்தியவர். இப்படிப்பட்ட முரண்பாடுகள் என் அமைதியைக் குலைத்தன. மற்றவை, ஒரு வித
அழகியல் முறையில் அமைந்தவை, உண்மையைக் கண்டு பிடிக்க என்னை அனுமதித்தன. அவை கடைசி அத்தியாயத்தில் இடம் பெற்றிருந்தன. அதில் நான் ஸ்டாம்ஃபோர்டு பாலத்தில் போரிட்டதாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது, புலாக்கில் கடலோடி சிந்துபாதின் பயணங்களை பிரதி எடுத்து எழுதியதாகவும், அபெர்டீனில் போப்பின் ஆங்கில மொழி இலியடுக்கு சந்தா செலுத்தியதாகவும். மற்றவைகளுக்கிடையில், ஒரு வரி இப்படிப் படிக்கக் கிடைக்கிறது: “பிக்கானீரில், பொஹிமியாவில் ஜோதிட விஞ்ஞானத்தை எடுத்துரைத்தேன்.” இந்தச் சான்றுகள் எதுவுமே பொய்யானதல்ல, முக்கியமானது என்னவென்றால், அவை வலியுறுத்திக் கூறப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் முதலாவது ஒரு போர் வீரனுக்கு பொருந்திப் போகும். ஆனால், பிறகு விவரணையாளன் போர்த்தன்மையான செயல்பாடுகளைத் தொடர்ந்து பேசாமல் மனிதர்களின் ஊழ்வினைகளில் நின்று நிலைக்கிறான் என்பதை நம்மால் கண்டறிய முடிகிறது. இவற்றைத் தொடர்ந்து வருபவை இன்னும் கூட விநோதமாக இருக்கின்றன. ஒரு இருண்மை யான மூலாதாரமான காரணார்த்தம் அவற்றைப் பதிவு செய்ய என்னைக் கட்டாயப்படுத்தியது. நான் அப்படிச் செய்ததற்குக் காரணம் அவை பரிதாபகரமாய் இருந்ததுதான். ரோமானியன் ஃபிளேமினியஸ் ரூஃபஸால் பேசப்பட்ட அளவில் அவை அத்தன்மையதல்ல. ஆனால் ஹோமரால் பேசப்பட்ட அளவில் அவை அப்படித்தான். இரண்டாமவர் பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சிந்துபாதின் பராக்கிரமங்களைப் பிரதியெடுப்பதும், பின் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு வடதிசை ராஜ்ஜியத்தில் காட்டுமிராண்டி மொழியில், தனது இலியடைப் படிப்பவர்களைக் கண்டுபிடிப்பதும் விசித்திரமாக இருக்கிறது. பிக்கானீர் என்ற பெயர் இடம் பெற்றிருக்கும் அந்த வாக்கியத்தைப் பொறுத்த மட்டில், அற்புத வார்த்தைகளை வெளிக்காட்டும் ஆர்வமிக்க (அந்தக் கப்பல்களின் பெயர்ப்பட்டியலின் ஆசிரியரைப் போல) சொற்கலையில் சிறந்த மனிதனால்தான் அது புனையப்பட்டது என்பதை அனைவராலும் அறிய முடியும்.
முடிவு அண்மையேகி வருகையில், நினைவு கூறப்பட்ட படிமங்கள் என்று எதுவுமே நிலைப்பதில்லை. ஒரு காலத்தேஎன்னைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய வார்த்தைகளை எல்லாம் பல நூற்றாண்டுகள் என்னோடு வந்தவனின் விதிசார் குறியீடுகளோடு காலம் குழப்பிக் கொள்ள வேண்டி வந்ததில் எந்த விசித்திரத்தன்மையும் இல்லை. நான் ஹோமராக இருந்தேன். விரைவிலேயே யூலிசிஸ் போல ஒரு அநாமதேயமாகி விடலாம். விரைவிலேயே எல்லா மனிதர்களுமாகி, நான் இறந்தும் போய்விடுவேன்.

பின்குறிப்பு (1950)
முந்தைய வெளியீடு தோற்றுவித்த விளக்க உரைகளிலேயே மிகவும் விநோதமாய், அல்லது மிகவும் நடைநயம் மிக்கதாய், வேதாகமத் தலைப்பிடப்பட்டது மிகவும் பிடிவாத எழுத்துக்காரரான டாக்டர் நாஹம் கார்டோவெராவின் A Coat of Many Colours (Manchester, 1948) என்று தலைப்பிடப்பட்ட புத்தகம். இது ஒரு நூறு பக்கங்களைக் கொண்டது. ஆசிரியர் கிரேக்க செய்யுள் தொடர்களையும், தமது சமகாலத்தவர்களை செனகாவின் சொற்களைக் கொண்டு வர்ணித்த பென் ஜான்சன் பற்றியும், அலெக்சாண்டர் ராஸின் Virgilus Evangelizans ஐப் பற்றியும், ஜார்ஜ் மூர் மற்றும் எலியட் ஆகியோரின் நுண்மையான கலையாக்கங்கள் பற்றியும் கடைசியாக தொல்பொருள் விற்பனையாளன் கார்ட்டோஃபீலியஸூக்கு சொந்தமானது என்று கூறப்படும் விவரணை பற்றியும் பேசுகிறார். முதல் அத்தியாயத்தில் பிளீனியின் நூலான ஹிஸ்டோரிய நேச்சுரலிஸ் (வி.8) என்ற நூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டு, இடைச்செருகப்பட்டவற்றைக் கண்டனம் செய்கிறார். இரண்டாவதில் தாமஸ் டிக்வென்சியினுடையதை. (Writings, III,439) மூன்றாவதில் Virgilius Evangelizans இன் தூதுவராக இருந்த தெக்கார்த்தேவின் கடிதங்களை, நான்காவதில் பெர்னாட் ஷாவிடமிருந்து (Back to Methuselah,V,) எடுக்கப்பட்டதை. இந்த இடையீடுகள் அல்லது திருட்டுக்களில் இருந்து அந்த முழுப்புத்தகமுமே போலியானது என்று யூகிக்கிறார். என் கருத்தில், அப்படிப்பட்டதொரு முடிவு செய்வது ஒப்புக் கொள்ள முடியாததாய் இருக்கிறது. “இறுதி அருகில் நெருங்கி வரும்போது” கார்ட்டோஃபீலியஸ் எழுதுகிறான். “எந்த ஒரு நினைவுகூறப்பட்ட படிமும் நிலைத்திருப்பதில்லை. சொற்கள் மாத்திரமே நிலைக்கின்றன”. சொற்கள், முடமாக்கப்பட்ட, இடம் பெயர்க்கப்பட்ட சொற்கள், பிறருடைய சொற்கள் மட்டுமே நாழிகைளாலும், நூற்றாண்டு களாலும் அவனுக்கு விட்டுச் செல்லப்பட்ட பிச்சை.’

Translated by James E.Irby

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே/ பேரவை/Translation Brammarajan

confgrees_borges

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே/ பேரவை

ils s’acheminerent ves un chateau immense, au frontispice duquel on lisait: ‘Je n’appartiens a personne et j’appatiens a tout le monde. Vous y etiez avant que d’y serez encore quand vous en sortirez’

-Diderot, Jacques le Fataliste et son Maitre

போனஸ் அயர்ஸ், 1955.

அலெயாண்ரோ ஃபெர்ரி என் பெயர். யுத்தத்தின் எதிரொலிகளை அதில் கேட்க முடியும். ஆனால், பழைய தெற்குப் பகுதியாக இப்போது இல்லாத அந்த நகரின் தெற்குப் பகுதியிலுள்ள சாண்டியாகோ தெல் எஸ்ட்டரோ தெருவில் உள்ள உணவு விடுதியொன்றின் மேல்  தளத்திலிருந்து இந்த வரிகளை கோர்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஏறத்தாழ அநாமதேயமான மனிதனோடு வெற்றிவாகையின் உலோகப் பதக்கங்களும் சரி, அல்லது மேசிடோனியனின் பிரம்மாண்ட நிழலும் சரி–இந்த வார்த்தைககள் தனது நட்பினால் என்னைக் கௌரவப்படுத்திய, பளிங்குத் தூண்களை எழுதிய கவிஞனுக்கு சொந்தமானது–எந்த விதத் தொடர்பும் கிடையாது.

இப்பொழுது எந்த நாளிலும் எனக்கு வயது எழுபத்து ஒன்றோ அல்லது எழுபத்து இரண்டோ ஆகிவிடும். சொற்ப எண்ணிக்கையிலான மாணவர்களுக்கு நான் இன்னும் ஆங்கிலம் போதித்து வருகிறேன். தீர்மானமின்மை காரணமாகவோ அல்லது கவனக்குறைவினாலோ அல்லது வேறு எந்தக் காரணத்தினாலோ, நான் திருமணம் செய்து கொள்ளவேயில்லை. இப்போது நான் தனியே வசிக்கிறேன். தனிமை என்னை வருத்துவதில்லை. நம்மை நாமே சகித்துக்கொண்டு, நமது தனிப்பட்ட பழக்கவழக்கங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டும் வாழ்க்கை கடினமாக தான் இருக்கிறது. எனக்கு வயதாகிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதும் எனக்குத் தெரிகிறது. இதற்கான சந்தேகத்திற்கிடமில்லாத நிரூபணம் அல்லது அறிகுறி இதுதான். எந்தப் புதுமைகளும், ஒரு வேளை அவை அடிப்படையில் புதுத்தன்மையாக எதையும் கொண்டிருப்பதில்லை என்றும், அவை வலுவற்ற மாறுதல்களன்றி வேறொன்றும் இல்லை என்றும் நான் கருதுகிற காரணத்தினாலோ என்னவோ, என் ஆர்வத்தைக் கிளறுவதும் இல்லை. என் கவனத்தைக் குலைப்பதும் இல்லை. நான் இளைஞனாக இருந்த போது, சூர்யாஸ்தமனங்களும், நகரின் விரிந்து பரவியிருக்கும் சேரிகளும், சோகமும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தன. இப்பொழுதெல்லாம், விடியற்காலைகளையும், அமைதியையும், நாகரீக நகர்ப்புறத்தினையும்  தான் நான் விரும்புகிறேன். நான் இப்பொழுதெல்லாம் ஹேம்லெட்டாக வேடம் தாங்குவதில்லை. கன்சர் வேட்டிவ் கட்சியின், மற்றும், ஒரு சதுரங்க சங்கத்தின் அங்கத்தினராகி விட்டேன்.  பின்னதில் பார்வையாளனாக, சமயத்தில் மறதி நிறைந்த பார்வையாளனாகப் பங்குகொள்வது என் வழக்கமாகி இருக்கிறது.  ஆர்வக் குறுகுறுப்புள்ள எவர் வேண்டுமானாலும் மெக்சிகோ தெருவி லிருக்கும் தேசிய நூலகத்தின் ஏதோ ஒரு சம்பந்தமற்ற முடுக்கிலிருந்து என்னுடைய Short Study of Johh Wilkins’ Analytical Language புத்தகத்தின் பிரதியினைத் தேடி எடுக்கலாம். முக்கியமாக அதனுடைய ஏராளமான பிழைகளைத் திருத்துவதற்கும் அல்லது குறைப்பதற்கும் ஒரு புதிய பதிப்பை எதிர்நோக்கி பரிதபாகரமாக நின்று கொண்டிருக்கும் என்னுடைய படைப்பான அந்த நூலைப் பார்க்கலாம்.  ஒரு புதிய பதிப்பு தேவைப்படும் நூல் அது. நூலகத்தின் புதிய இயக்குனர், நான் அறிந்தபடி, பழமையான மொழிகளைக் கற்றுக் கொள்வதற்கும் (அது ஏதோ, நவீன மொழிகளில் தேவையான அரிச்சுவடித்தன்மைகள் இல்லாதது போல), கற்பனையான போனஸ்அயர்சின் கத்திச்சண்டை வீரர்களின் கணக்கெடுப்பு மேம்பாட்டிற்கும் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட இலக்கியவாதி என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். நான் அவரைச் சந்திக்க வேண்டுமென்று அக்கறை காட்டியதில்லை. 1899 ஆம் ஆண்டு நான் இந்த நகருக்கு வந்தேன். கத்திச் சண்டை வீரன் ஒருவனை, அல்லது, அந்த மாதிரி பெயர் பெற்ற ஒருவனை ஒரே ஒரு முறை தான் நேருக்குநேர் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.  பின்னால், அதற்கேற்ப ஒரு சந்தர்ப்பம் வாய்த்தால் அந்த நிகழ்ச்சி பற்றி மேலும் கூறுகிறேன்.

நான் தனியாக வாழ்கிறேன் என்பதை ஏற்கனவே சொல்லி விட்டேன். கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னால், நான் ஃபெர்மின் எகுரன் என்பவரைப் பற்றி பேசுவதைக் கேட்ட ஒரு சக அறைவாசி, எகுரன், “பன்ட்டா தல் எஸ்டே”வில் இறந்து போய்  விட்டதாக என்னிடம் கூறினான்.

கண்டிப்பாக என்றுமே எனக்கு நண்பனாக இருந்திராத அந்த மனிதனின் மரணம், காரணமற்ற வகையில் வருத்தமடைய வைத்தது. நான் தனியாக இருக்கிறேன் என்பதை அறிவேன். சகல உலகத்திலும் நான் ஒருவன் மட்டுமே-பேரவை-அதன் ஞாபகங்களை என்னால் இனிமேல் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது-அந்த ரகசிய நிகழ்வை பொத்தி வைத்துக் கொண்டிருப்பவன். அந்தப் பேரவையின் கடைசி அங்கத்தினாக நான் இப்பொழுது இருக்கிறேன். எல்லா மனிதர்களுமே பேரவையின் அங்கத்தினர்கள் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை– இந்தப் பூமியின் மீதிருக்கும் எந்த ஒரு ஜீவனுமே அதில் அங்கமாக இல்லாதிருக்க முடியாது. ஆனால், நான் வேறு ஒரு வகையில் அதன் அங்கத்தினன் என்று எனக்கு தெரியும். 1904 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் ஏழாம் தேதி, மிகப் புனிதமானவற்றின் மீது (இந்த பூமியின் மீது எதுவும் புனிதமானதாக இருக்கிறதா..?.அல்லது புனிதமாக எதுவும் இல்லாதிருக்கிறதா..?) பேரவையின் வரலாற்றினை என்றுமே வெளிபடுத்தக் கூடாதென்று சத்தியம் செய்தோம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

ஆனால்  நான் அந்த சத்தியத்தை மீறப் போகிறேன் என்பதும் பேரவையின் ஒரு பகுதியே என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இந்தக் கடைசி வாக்கியம் ஒளி குறைத்துத் தரப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அது இனிமேல் நான் எழுதப் போவதைப் படிக்க இருக்கும் வாசகர்களின் ஆர்வக் குறுகுறுப்பைக் கூர்மைப் படுத்தக் கூடும்.

எப்படியாயினும் நான் எனக்கென எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் காரியம் எளிதானதல்ல. இதற்கு முன்னால் விவரிப்புக் கலையை நான் என்றுமே முயன்று பார்த்ததில்லை, கடிதம் எழுதும் வடிவத்தில் கூட  அதை எழுதப் பார்க்க முயன்றதில்லை, அதை விட, சந்தேகத்திற்கிடமின்றி, அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்னவென்றால் கதையே நம்ப முடியாதது. இந்தக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு, The Marble Pillars நூலை எழுதிய, அநியாயமாக உலகம் மறந்து போய் விட்ட படைப்பாளி ஜோஸ் பெர்னான்டஸ் இராலாவின் பேனாவுக்குத்தான் விதிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அதற்கு இப்போது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது. நான் வேண்டு மென்றே நிஜமான தகவல்களைத் திரித்துக் கூறமாட்டேன் என்றாலும் கூட எனது சோம்பேறித்தனமும், ஆற்றலின்மையும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட தடவைகள் தவறுக்கு இட்டுச் செல்லக் கூடும் என்பதை என்னால் முன்யூகம் செய்ய முடிகிறது.

மிகச் சரியான தேதிகள் பயனற்றவை. என் பிறந்த பிரதேசமான ‘சான்டா ஃபெ’விலிருந்து நான் 1899 ஆம் ஆண்டு வந்தேன் என்பது நினைவு கூறப்பட வேண்டும். நான் திரும்பிச் செல்லவே இல்லை. எனக்கு அப்படி ஒன்றும் விருப்பமானதென்று கூற முடியாத போனஸ் அயர்ஸ் நகருக்கு நான் பழகிப் போய்விட்டேன்-தன் உடல் அங்கங்களுக்கு அல்லது நாள்பட்ட உடல் உபாதைக்குப் பழகி விடுவதைப் போல. அது பற்றி அதிக அக்கறை ஒன்றுமில்லை என்றாலும், நான் விரைவில் சாகப் போகிறேன் என்பதையும் நான் அறிவேன். இதன் காரனமாக நான் எனது சுற்றிவளைத்துச் சொல்லும் தன்மைகளை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கதைக்குச் செல்ல வேண்டும்.

வருடங்கள் நமது அடிப்படையான சுயங்களை – ஒருவருக்கு அடிப்படை சுயம் என்ற ஒன்று இருந்தால்-மாற்றுவதில்லை. எந்த உத்வேகம் என்னை முதலில் Ultima Horaபத்திரிகையின் ஊழியர்களுக்கிடையில் கொண்டு வந்து சேர்த்ததோ அதுவே என்னை ஓர் இரவு உலகப் பேரவைக்கு வழிநடத்திச் சென்றது. கிராமப்புறங்களில் இருந்து வந்த ஒரு ஏழைப் பையனுக்கு  பத்திரிக்கைக்காரனாக ஆவது என்பது ரொமாண்டிக்கான விதியாகும். எவ்வாறு ஏழை நகர்ப்புறப் பையனுக்கு பண்ணையில் வேலை பார்ப்பது, அல்லது, மாடு ஓட்டுவது முதலியன கவர்ச்சிகரமான வாழ்க்கைமுறை ஆகிறதோ அப்படி.ஒரு காலத்தில் பத்திரிக்கைக்காரனாக ஆக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டது-அந்தத் தொழில் இன்று எனக்கு அற்பமாக தோன்றுகிறது-பற்றி எனக்கு எந்தவித அவமான உணர்வும் இல்லை. என்னுடன் வேலைப் பார்த்த சகா பெர்னான்டஸ் இராலா பத்திரிகைக்காரர்கள் மறதிக்கு எழுதுகிறார்கள் என்று சொல்லிக் கேட்டது நினைவிருக்கிறது. ஆனால் அவருடைய  வாழ்வு நோக்கமாக இருப்பது காலத்திற்கும் நினைவுக்கும் எழுதவேண்டும் என்பதே. (இந்த வினைச் சொல் அப்பொழுது பொதுப்புழக்கத்தில் இருந்தது).  பின்னாளில் மறுபடியும் ஒரு சில சிறிய திருத்தங்களோடு The Marble Pillars  இல் வெளியாகிய திருத்தமான பதினான்கடிச் செய்யுள்களில் சிலவற்றை அவர் அப்போது ஏற்கனவே செதுக்கியிருந்தார்.

முதல் முறையாக பேரவை பற்றிப் பேசப்பட்டதைக் கேட்டது எப்போது என்று நினைவு கூறமுடியவில்லை. காசாளர் எனக்கு என் முதல்மாத சம்பளத்தைத் தந்த அதே மாலையாக இருக்கக் கூடும். போனஸ் அயர்ஸ் என்னை ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டது என்பதற்கான இந்த நிரூபணத்தைக் கொண்டாட நானும் இராலாவும் சேர்ந்து இரவு உணவு சாப்பிட வேண்டும் என்று தெரிவித்தேன். அவனால் பேரவைக்கு செல்லாமல் இருக்க முடியாது என்பதால் மன்னிக்க வேண்டும் என்றான். ஒரு நிழல்சாலையின் இறுதியில் வளைந்த முகப்புடைய, ஸ்பானிஷ்காரர்கள் நிறைந்த பகட்டான கட்டிடத்தை அவன் குறிப்பிடவில்லை என்பதும் அதை விட மிக ரகசியமானதும் மிக அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுமான ஒன்றைத்தான் அவன் குறிப்பிடுகிறான் என்பதும் எனக்கு உடனடியாகப் புரிந்துவிட்டது. பேரவை பற்றி சிலர் வெளிப்படையான வெறுப்போடும், சிலர் குரல் தாழ்த்தியும். இன்னும் சிலர் பீதியுடனும். தேவையற்ற ஆர்வத்துடனும் அதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாமல் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். சில சனிக்கிழமைகள் கழித்து  இராலா பேரவைக்குத் தன்னுடன் வரும்படி என்னை அழைத்தான்.

ட்ராம் வண்டியில் நாங்கள் பயணம் செய்த பொழுது இரவு ஒன்பது அல்லது பத்து மணி இருக்க வேண்டும். இந்த தொடக்கக் கூட்டங்கள் ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் நடக்கின்றன என்பதையும். அலெயாண்ரோ கிளென்கோ என்பவர்தான் பேரவையின் தலைவர் என்பதையும், என் பெயரினால் ஈர்க்கப்பட்டு ஏற்கனவே என் வருகைக்கான ஒப்புதல் கையெழுத்திட்டுவிட்டார் என்பதையும் என்னிடம் சொன்னான் இராலா. கேஸ் லாம்ப் காபி விடுதிக்கு நாங்கள் சென்றோம். ஒரு நீளமான மேஜையைச் சுற்றி பேரவையின் அங்கத்தினர்கள் பதினைந்து அல்லது இருபது பேர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பேசுபவருக்கான மேடை ஒன்று இருந்ததா, அல்லது, என் ஞாபகம் அதைச் சேர்த்துக் கொள்கிறதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் முன் பின் பார்த்திராத அதன் தலைவரை நான் உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். டான் அலெயாண்ரோ ஏற்கனவே வயதாகி விட்டிருந்த கனவானாகத் தெரிந்தார். குறைந்து வரும் தலைமுடியும், உயர்ந்த நெற்றியும், சாம்பல் நிறக்கண்களும், நரைத்துக் கொண்டிருந்த சிவப்பு தாடியும் அவருக்கு இருந்தன. அவர் உயரமாகவும் கம்பீரமாகவும் இருந்தார். அடர்ந்த நிறத்தில் இருந்த நீண்ட மேலங்கி போன்ற உடுப்பில்தான் நான் அவரை எப்போதும் பார்த்திருக்கிறேன். அவரது கைகள் இரண்டும் எப்போதும் அவருடைய கைத்தடியின் தலைப்பாகத்தினை கோர்த்தபடி இருக்கும். அவருக்கு இடது பக்கத்தில் சிவப்பு முடியுடைய மிக இளைய வயதினன் ஒருவன் அமர்ந்திருந்தான். அதன் களேபர நிறம் நெருப்பை நினைவூட்டியது. மாறாக, கிளென்கோவின் தாடியின் நிறம் இலையுதிர்கால இலைகளைப் போலிருந்தது.  வலது பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த இளைஞனுக்கு நீளமாக முகமும் அபூர்வமான சிறிய நெற்றியும் இருந்தது. ஆடையை வெளிக்காட்டும் நோக்கத்திற்காகவே உடை அணிபவனைப் போல உடுத்தியிருந்தான். நிறைய பேர் காபிக்கும். சிலர் அபிசிந்திற்கும், மதுபானத்திற்கும் சொல்லியிருந்தார்கள். பல ஆண்களுக்கு மத்தியில் இருந்த ஒரே ஒரு பெண்ணின் இருப்பு என் கவனத்தை முதலில் ஈர்த்தது. மேஜையின் மற்றோர் கோடியில் பத்து வயது மதிக்கத் தகுந்த, மாலுமிகளைப் போல உடையணிந்திருந்த,  விரைவிலேயே தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்ட சிறுவன் உட்கார்ந்திருந்தான். ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் மினிஸ்டரும். சந்தேகத்திற்கிடமில்லாத இரண்டு யூதர்களும். ஒரு அடியாள் போல உடம்பைப் பிடிக்கும் உடையணிந்திருந்தான் இன்னொருவன். கழுத்தைச் சுற்றி வெண்ணிறப் பட்டுக் கைக்குட்டையைக் கட்டியிருந்தான் ஒரு நீக்ரோ. நீக்ரோவுக்கு முன்னாலும், சிறுவனுக்கு முன்னாலும் சாக்லேட் கோப்பைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. திரு.மார்செல் டல் மேஜோவைத் தவிர வேறு எந்த  ஆளையும் எனக்கு நினைவில்லை. மிகுந்த தன்னடக்கம் நிறைந்த, சிறந்த உரையாடல் காரராக இருந்த அவரை நான் மறுபடி  பார்க்கவே இல்லை. (இந்தக் கூட்டத்தின் சரியாக எடுக்கப்படாத, வெளுத்துப் போன புகைப்படம் ஒன்று இன்னும் உள்ளது. ஆனால் நான் அதை வெளியிடமாட்டேன். ஏன் எனில் அந்த உடைகளும், நீண்ட முடியும், அந்தக் காலத்தினுடைய மீசைகளும், சகலத்தையும் தமாஷாகவும் கேவலமாகவும் தோன்றச் செய்யும்).

எல்லாக் குழுக்களும் தமக்கே உரித்தான பிரத்யேக மொழிவழக்குகளையும், சடங்குகளையும் உருவாக்கும். எப்போதும் ஏதோ ஒரு வித கனவுத்தன்மையினால் சூழப்பட்டிருந்த பேரவை- தனது அங்கத்தினர்கள், சாவதானமாக, தாங்களாகவே, அதனுடைய நிஜ நோக்கங்களையும், அங்கத்தினர்களின் பெயர்கள் மற்றும் துணைப்பெயர்கள் ஆகியவற்றையும் கூடக் கண்டு பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புவதாகத் தோன்றியது. கேள்விகள் கேட்காமலிருப்பதும் என் கடமை என்பதை விரைவிலேயே தெரிந்து கொண்டேன். பெர்னான்டஸ் இராலாவிடமும் கேட்பதைத் தவிர்த்தேன் நான். அவனும் எந்த விஷயத்தையும் எப்போதும் என்னிடம் சொன்னதில்லை. இரண்டாவது சந்திப்பிலிருந்து எனக்கு அடுத்து இருந்தவர் தென்னக ரயில்வேயில் என்ஜினீயராக இருந்த, பின்னாளில் அவர் எனக்கு ஆங்கிலப் பாடங்கள் சொல்லித்தந்த டோனால்ட் ரே என்பவர்.

டான் அலெயாண்ரோ பேசியது மிகக் குறைவு. மற்றவர்கள் அவரை நேரடியாகப் பார்த்துப் பேசவில்லையாயினும், அவர்களுடைய எல்லாப் பேச்சுமே அவருக்கென்று பேசப்பட்டதென்றும், ஒவ்வொருவரும் அவரது ஏற்பையே எதிர்பார்த்திருந்தார்கள் என்றும் நான் உணர்ந்தேன். அவர் கையின் ஒரு நிதானமான அசைவு மற்றவர்களுடைய உரையாடலின் கருப்பொருளை மாற்றப் போதுமானதாக இருந்தது. சிறிது சிறிதாக, அவருக்கு இடது பக்கத்தில் இருந்த மனிதனின் விநோதப் பெயர் ட்வெர்ல் என்பதைக் கண்டுபிடித்தேன். அவனது மெலிவான தோற்றம். சில உயரமான மனிதர்களுக்கே உரித்தாக இருப்பதான, ஏதோ அவர்களுடைய உயரமான ஆகிருதி அவர்களுக்குத் தலை சுற்ற வைத்து, முன் நோக்கி வளைந்து கொள்ளும் வலுக்கட்டாயத்தை உண்டாக்கியதாய், எளிதில் முறியும்படியான ஒருவித நலிந்த தோற்றத்தை அவன் கொண்டிருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அவனுடைய கரம் ஒரு செப்பு திசைகாட்டிப் பெட்டியுடன் அடிக்கடி விளையாடிக் கொண்டிருந்ததையும், அவ்வப்பொழுது அவன் அதை மேஜை மேல் பொருத்திய தையும் நான் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கிறேன். 1914ஆம் ஆண்டு இறுதியில் ஐரிஷ் ராணுவத்தின் தரைப்படை வீரர்களில் ஒருவனாக இருந்த அவன் கொல்லப்பட்டான். வலது புறத்திலேயே எப்போதும் அமர்ந்த அந்த நபர், சிறிய நெற்றியை உடைய இளைஞன், அவைத்தலைவரின் அக்காள் மகனான ஃபெர்மின் எகுரென்.

யதார்த்தத்தின் வழிவகைகளில் எந்த நம்பிக்கையும் வைக்காமல் (அப்படி ஒன்று என்றேனும் இருந்திருக்கும் பட்சத்தில் அது உச்சபட்ச செயற்கைத்தனமான இயக்கம்) சிறிது சிறிதாகக் கற்றுக் கொண்ட அனைத்தையும் ஒரே வீச்சில் அறிவித்து விடுகிறேன். அதற்கு முன்,  அந்த சமயத்திலான என்னுடைய சூழ்நிலையை வாசகனுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். நான் கேசில்டா விலிருந்து வந்திருந்த ஏழைப் பையன். ஒரு குடியானவனின் மகன். தலைநகருக்கு வருகை தந்து திடுமென போனஸ்அயர்சின் அத்யந்த மனதிற்குள், மற்றும், ஒரு வேளை முழு உலகத்தின் அத்யந்த மனதிற்குள்ளாகவும் கூட ஒரு வேளை அப்படியும் இருக்கலாம் யார் கண்டது தன்னைக் கண்டு கொண்டவன்–அப்படித்தான் நான் உணர்ந்தேன். அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு, இப்பொழுதும் அந்த பளப்பளத்து ஒளிரும் முதல் தருணங்களை, நிச்சயமாகக் கடைசியாகி விடாத அந்த அற்புத கணங்களை என்னால் உணர முடிகிறது.

உண்மைத் தகவல்கள் இதோ கீழ்க்கண்டவாறு: அவற்றை என்னால் முடிந்த அளவு சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். பேரவைத் தலைவரான டான் அலெயாண்ரோ கிளென்கோ, உருகுவே நாட்டைச் சேர்ந்த கால்நடைப் பண்ணை மற்றும் பிரேசில் நாட்டு எல்லையைத் தொட்டபடி விரிந்து கிடக்கும் அகன்ற நிலப்பரப்பு ஆகியவற்றின் உரிமையாளர். அவருடைய தந்தை அபெர்டீன் நகரில் பிறந்தவர். இந்தக் கண்டத்திற்கு வந்து சென்ற நூற்றாண்டின் மத்தியப் பகுதியில் தன்னை ஸ்தாபித்துக் கொண்டவர். அவர் தன்னுடன் நூறு புத்தகங்களைக் கொண்டு வந்தார். டான் அலெயாண்ரோ அவரது வாழ்நாளிலே படித்தது அந்தப் புத்தகங்கள் மாத்திரமே என்று என்று நான் துணிந்து சொல்வேன். முதிய கிளென்கோ இறக்கும் போது அவருக்கு மகனும் மகளும் இருந்தனர். அந்த மகன்தான் பின்னாளில் எங்களுக்குத் தலைவரானார். மகள் ஒரு எகுரெனை மணந்து ஃபெர்மினுக்குத் தாயானாள். ஒரு சமயம்  டான் அலெயாண்ரோ உருகுவே தேசியப் பேரவைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பி இருக்கிறார். ஆனால் அரசியல் பெருந்தலைகள் அவர் வழியை அடைத்து விட்டனர். ஏமாற்றத்துடனும் வேதனையுடனும் அதை விட பெரிய அளவிலான பேரவை ஒன்றைத் துவக்குவது என்று தீர்மானித்தார். கார்லைல் எழுதிய எரிமலைத் தன்மையான பக்கங்களில், அறிவின் பெண் தெய்வத்தை வணங்கி, முப்பத்தாறு வெளிநாட்டவர் களின் தலைமையில் பாரிஸ் நகரக் கூட்டத்தில் மனிதகுலத்தின் குரல் கொடுப்போனாகப் பேசிய அனெக்கார்சிஸ் குலூட்சின் வாழ்க்கைப் போக்கைப் பற்றிப் படித்ததை நினைவு கொண்டார். இந்த எடுத்துக் காட்டினால் உத்வேகமளிக்கப்பட்டு, எல்லா நாட்டின் எல்லா மனிதர்களையும் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும், சகல உலகத்திற்குமான பேரவையைக் கூட்டுவது என்ற கருத்தை உருவாக்கினார். கேஸ் லாம்ப் காபி விடுதிதான் தொடக்க கட்டக் கூட்டங்களுக்கான மையம். இன்னும் நான்கு வருடங்களுக்குள் நடைபெற இருந்த அதன் சம்பிரதாயத் தொடக்க விழா டான் அலெயாண்ரோவின் கால்நடைப் பண்ணையில் நடப்பதாக இருந்தது. எந்த விதத்திலும் உருகுவேயின் தேசீய நாயகனான ஆர்த்திகாஸை விரும்பாத டான் அலெயாண்ரோவும் பல உருகுவே நாட்டவர்களைப் போலவே போனஸ் அயர்ஸ் மீது பிரேமை வைத்திருந்தார். என்றாலும் கூட, பேரவை முடிவாக அவரது நாட்டில்தான் கூடவேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். வியத்தகு வகையில் அந்த நான்கு வருட திட்டக்காலம் ஏறத்தாழ மந்திரத்தன்மை வாய்ந்ததான ஒரு கச்சிதத்தில் செயல்படுத்தப்பட்டது.

ஆரம்பத்தில் எங்களுக்கு ஒரு கணிசமான தொகை நாள் ஒன்றுக்குத் தரப்பட்டது. எங்களை மூழ்கடித்த பேரார்வம் என் அளவுக்கு ஏழ்மையில் இருந்த பெர்னான்டஸ் இராலாவைத் தனது தொகையைத் தியாகம் செய்ய வைத்தது. மற்றவர்களும் இராலாவைப் பின்பற்றினோம். ஏனெனில் அது தான்யத்திலிருந்த உமியைப் பிரித்தெடுக்க உதவியது. அங்கத்தினர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து போய், விசுவாசமானவர்கள் மட்டுமே நிலைத்தனர். சம்பளத்திற்கான ஒரே பதவி காரியதரிசி நோரா எர்ஃஜோர்டினுடையது. வேறு எந்த வகையான சம்பாத்திய உதவி இல்லாமல் இருந்ததோடு, மிக அதிகமான வேலைகளையும் அவள் செய்து கொண்டிருந்தாள். ஒரு உலகளாவிய அமைப்பினை நிறுவுவது என்பது அற்பமான காரியம் கிடையாது. கடிதங்கள் வந்தன, போயின. அவ்வாறே தந்திகளும் கேபிள்களும். முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பங்கேற்பாளர்கள் பெருவிலிருந்தும், டென்மார்க்கிலிருந்தும், இந்தியாவிலிருந்தும் கடிதம் எழுதினார்கள். பொலீவிய நாட்டுக்காரர் ஒருவர் கடல்மார்க்கத்திலான அணுகும் வழி இல்லாத தங்கள் நாட்டின் குறைபாடு எங்களது தொடக்கக் கூட்டங்களின் பிரதான அக்கறைக்குரிய விஷயமாக இருக்க வேண்டும் என்று எழுதினார். தொலை நோக்கு மனம் கொண்ட ட்வெர்ல் தத்துவ அடிப்படையிலான பிரச்சனை ஒன்று பேரவைக்கு இருக்கிறதென்று குறிப்பிட்டான். அனைத்து மனிதர்களையும் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் ஒரு பேரவையைத் திட்டமிடுவது என்பது, பல நூற்றாண்டுகளாகச் சிந்தனையாளர்களின் மூளையையும், கற்பனைத் திறன்களையும் கசக்கிப் பிழிந்திருந்த, மனித வகைகளின் மிகச் சரியான எண்ணிக்கையை நிர்ணயிப்பது போல், புரியாப்ó புதிராக இருந்தது. களத்திலிருந்து ஒரேயடியாக விலகிவிடாமல் கூற வேண்டுமென்றால், டான் அலெயாண்ரோ மாட்டுக்காரர்களை மட்டுமின்றி, உருகுவே நாட்டு மக்களையும், மேலும் மனிதகுலத்தின் பெரும் முன்னோடிகளையும், மேலும் சிவப்பு தாடி கொண்ட கொண்ட ஆண்களையும், மேலும் நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருக்கும் மனிதர்களையும் கூட பிரதிநிதித்துவப்படுத்தலாம் என்று யோசனை கூறினான். நோரா எர்ஃஜோட் நார்வே நாட்டைச் சேர்ந்தவள். காரியதரிசிகளை அவள் பிரதிநிதித்துவம் செய்வாளா? நார்வே நாட்டின் பெண்மையையா? அல்லது, எல்லா அழகான பெண்களையுமா? ஒரே ஒரு என்ஜினீயர், எல்லா என்ஜினீயர்களையும். நியூஸிலாந்தில் உள்ளவர்களையும் சேர்த்து பிரதிநிதித்துவப் படுத்தப் போதுமானவரா?

அப்பொழுதுதான், என்று நினைக்கிறேன், ஃபெர்மின் குறுக்கிட்டான். “”ஃபெர்ரி அயல்நாட்டவர் எல்லோருக்கும் பிரதிநிதி” என்று சிரிப்பலைகளுக்கு நடுவே சொன்னான்.

டான் அலெயாண்ரோ அவனைக் கடுமையாகப் பார்த்து விட்டு, ஏற்ற இறக்கமற்ற சீரான குரலில் கூறினார். “இந்த நாட்டினைக் கட்டுமானம் செய்வதற்கு தமது உழைப்பினைப் பங்களிக்கும் குடியேற்றக்காரர்களின் பிரதிநிதியாக ஃபெர்ரி இருக்கிறார்.”

ஃபெர்மின் எகுரெனுக்கு எப்பொழுதுமே என்னைக் கண்டாலே பிடிக்காது. கலப்படமான பல விஷயங்களில் அவனுக்குத் தற்பெருமை இருந்தது. ஒரு உருகுவேக்காரனாக இருப்பது பற்றி, உயர்ந்த குடும்பத்திலிருந்து பிறந்தது பற்றி, பெண்களைக் கவருபவனாக இருப்பது பற்றி, அதிகப் பணம் வசூலிக்கும் தையற்காரனைத் தேர்ந்தெடுத்தது பற்றி, கடவுளுக்குத்தான் காரணம் தெரியும், பாஸ்க் இனத்தில் தோன்றியது பற்றி. அந்த மக்கள் காலம் காலமாக மாடுகளைப் பால் கறந்தது தவிர வேறு எதையும் வரலாற்றுப் போக்கு முழுக்க செய்தறியாதவர்களாய் இருந்தனர்.

மிக அற்பமான வகை நிகழ்ச்சி எங்களுடைய பகைமையை உறுதிப்படுத்தியது. பேரவையின் சில சந்திப்புகளுக்குப் பிறகு யூனின் தெருவிலிருந்த விபச்சார விடுதிகளில் ஒன்றுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற கருத்தை முன் வைத்தான் எகுரென். திட்டம் எனக்குக் கவர்ச்சியாக இருக்கவில்லை. ஆயினும் அவனுடைய பரிகாச கிண்டல்களுக்கு ஆளாக விரும்பாமல் ஒப்புக்கொண்டேன். நாங்கள் ஃபெர்னான்டஸ் இராலாவுடன் சென்றோம். விடுதியிலிருந்து வெளியே செல்லும் போது அசுரத்தனமான ஒரு மனிதனைச் சந்தித்தோம். சற்றே குடிபோதையில் இருந்த எகுரென் அந்த மனிதனை ஒரு தள்ளு தள்ளினான். உடனடியாக எங்கள் வழியை மறித்த அந்த மனிதன் அழுத்தமான குரலில் கூறினான். “இங்கிருந்து போக விரும்புகிற எவரும் இந்தக் கத்தியைத் தாண்டிவிட்டுப் போகலாம்.”

நீண்ட நுழைவழிப் பாதையின் இருட்டில் கண்ட கத்தி முனையின் பளபளப்பு எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. வெளிப்படையாகத் தெரிந்த பயத்துடன் பின்வாங்கினான் எகுரென். என்னைப் பற்றி அவ்வளவு உறுதியாக இருக்க முடியாவிட்டாலும் எனது வெறுப்பு பயத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டது. அக்குளுக்குள் கையை வைத்து ஒரு ஆயுதத்தை எடுப்பவன் போல உறுதியான குரலில் சொன்னேன். “நாம் இதை தெருவில் சென்று தீர்த்துக் கொள்வோம்.”

இப்போது அந்த அந்நியன் வேறு ஒரு குரலில் பதில் சொன்னான், “அந்த மாதிரி ஆளைத்தான் எனக்குப் பிடிக்கும். நான் உங்களைச் சோதிக்க விரும்பினேன் நண்பா.” பிறகு சுமுகமான வகையில் சிரிக்கத் தொடங்கினான்.

“நண்பன்” என்ற வார்த்தைக்கு, அப்படி நீதான் நினைத்துக் கொள்கிறாய் என்று நீதான் நினைக்கிறாய்.” அவனைக் கடந்து நாங்கள் மூவரும் சென்றோம்.

கத்தி வைத்துக் கொண்டிருந்த அந்த ஆள் விபச்சார விடுதிக்குள் சென்றான். பிறகு அவன் டாப்பியாவா அல்லது பாரதெஸ் அல்லது அப்படிப்பட்ட வேறு ஏதோ ஒன்று என்பதையும், அவன் குடித்து விட்டுக் கலகம் செய்வதற்கு பெயர்பெற்ற  ஒருவன் என்றும் தெரிந்து கொண்டேன். நடைபாதையில் செல்லும்போது பதட்டப்படாதிருந்த இராலா என் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்து அழுத்தமாகச் சொன்னான்.”நம் மூன்று பேரிலேயே ஒரு போர்வீரனைப் பெற்றிருந்தோம். வாழ்க ஆர்த்தக்னான்.”

ஃபெர்மின் எகுரென் பின்வாங்கலுக்குச் சாட்சியமாக நான் ஆகியதற்காக என்னை அவன் என்றும் மன்னிக்கவே இல்லை.

இப்பொழுது, இப்பொழுதுதான் என் கதை தொடங்குவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. முந்தைய பக்கங்கள் நம்ப முடியாத அந்த சம்பவத்தை–ஒருக்கால் என்னுடைய முழு மொத்த வாழ்க்கையின் ஒற்றைச் சம்பவமாக இருக்கக் கூடிய அந்த அசாத்திய நிகழ்ச்சியை நடத்தி முடிப்பதற்கு சந்தர்ப்பம் அல்லது விதிக்குத் தேவைப்பட்ட நிபந்தனைகளை மட்டுமே வகுத்துரைத்தன. டான் அலெயாண்ரோ பேரவையின் மையத்தில் எப்போதும் இருந்தார். என்றாலும் கொஞ்ச காலத்திற்குப் பிறகு, காலப்போக்கில் நிஜமான தலைவர் ட்வெர்ல்தான்  என்று வருத்தத்தோடு நாங்கள் எண்ணத் தொடங்கினோம்.  பிழம்பான மீசையுடனிருந்த இந்த விசேஷப் பேர்வழி கிளென்கோ மற்றும் ஃபெர்மின் எகுரெனுக்கு ஆமாம் போடுபவனாக இருந்தான். ஆனால் அவன் இதைச் செய்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட விதத்தைப் பார்ப்போருக்கு அவ்விருவரையும் அவன் கிண்டல் செய்வதாகத் தோன்றும். இப்படிச் செய்ததால் அவன் தன் நேர்மையை என்றும் விட்டுக் கொடுத்து விடவில்லை. கிளென்கோ அவரது பெரும் சொத்தின் பெருமையால் சிரமப்பட்டார். எந்த ஒரு காரியத்தையும்  நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கு, அது தலைவரின் சக்திக்கு  மீறியது என்று சொன்னால் போதுமானது என்பதை ட்வெர்ல் கண்டுபிடித்துக் கொண்டான். ஆரம்பத்தில் பேரவை என்பது ஒரு ஏனோதானோ பெயர் என்பதற்கு மேலாக இருக்கவில்லை என்பது என் சந்தேகம். ட்வெர்ல் தொடர்ந்த ரீதியில் புதிய செயல் விரிவாக்க எல்லைகளை எடுத்துச் சொல்ல டான் அலெயாண்ரோ அவற்றை எப்போதும் ஏற்றுக்கொண்டார். எல்லாம் ஏதோ விரிந்து கொண்டே போகும் வட்டத்தின் நடுவில் இருப்பது போல், அந்த வட்டமும் எப்பொழுதும் அகண்டு கொண்டே, அப்பாலுக்கப்பால் வளர்ந்து கொண்டே இருப்பதான உணர்வைத் தோற்றுவித்தது. எடுத்துக்காட்டாக ட்வெர்ல் ஒரு தகவல் குறிப்பு நூலகம் இன்றி பேரவை இயங்க முடியா தென்றான். உடனே புத்தகக் கடையொன்றில் பணியாற்றி வந்த நிரென்ஸ்டீன்  ஜஸ்டஸ் பெர்த்தஸ்ஸின் உலகப்பட புத்தகங்களையும், விரிவான பல கலைக்களஞ்சியங்கள் – பிளீனியின்  Natural History மற்றும் Beauvis இன் Speculum முதல், (நான் இந்த வார்த்தைகளை பெர்னான்டஸ் இராலாவின் குரலில் மறு வாசிப்பு செய்கிறேன்) பிரசித்தமான பிரெஞ்சு கலைக்களஞ்சியங்கள், பிரிட்டானிகாவின் கலைக்களஞ்சியங்கள்,   பியர் லாரவுசின் கலைக்களஞ்சியம், ப்ராக்ஹாசின் கலைக்களஞ்சியம், லார்சனின் கலைக்களஞ்சியம் மற்றும் Montaner  y  Simon னுடையது என அனைத்து வகையான இனிய புதிர்ச்சிக்கல்கள் வரை எங்களுக்காக வாங்கிப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தார். குறிப்பிட்ட ஒரு சீனக் கலைக்களஞ்சியத்தின் பட்டுத் தொகுதிகளை  நான் பயபக்தியுடன் வருடிக்கொண்டிருந்ததை நினைவு கூர்கிறேன். அத்தொகுதியில் இருந்த, நுண்மையான தூரிகையால் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்கள் ஒரு சிறுத்தையின் மேனியில் இருந்த புள்ளிகளை விட அதிக மர்மமானவையாய் எனக்குப் பட்டன. அவற்றுக்கு என்ன கதி ஏற்பட இருந்தது என்பது பற்றி இப்பொழுது நான் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டேன். அது பற்றி எனக்கு எந்த வருத்தமும் கிடையாது.

டான் அலெயாண்ரோவை முகஸ்துதி செய்யாதிருந்த ஆட்கள் நாங்கள் மாத்திரமே என்ற காரணத்தாலோ என்னவோ என்னையும், பெர்னான்டஸ் இராலாவையும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்துப்போய் விட்டது. லா கேலிடோனியாவில் அவருக்கு இருந்த கால்நடைப் பண்ணையில் சில நாட்கள் தங்கிச்செல்ல எங்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தார். அங்கே ஏற்கனவே சில  இரவுகளைக் கழிக்க வேண்டி வந்தது. பிறகு லகுவான வண்டியில் நாங்கள் பிரயாணமானோம்.  நாட்டுப்புறம்  நான் பிறந்த போதிருந்த சிறு பண்ணையை விட அதிக அகலமாகவும் தனிமையாகவும் காணப்பட்டது. கால்நடைப் பண்ணையைப் பற்றி இன்னும் இரண்டு விதமான மனச் சித்திரங்களை இன்னமும் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்-ஒன்று, நான் என்னுடன் கொண்டு வந்தது.  மற்றது, கடைசியாக என் கண்களால் பார்த்தது. ஒரு கனவில் வருவது போல,– சான்டா ஃபெயின் தட்டைச் சமவெளிகள் மற்றும் போனஸ்அயர்சின் ஒரு கொச்சைப் பளபளப்போடு தோற்றமளிக்கும் விக்டோரிய பாணி நீர்நிலைகள் ஆகியவற்றின் அசாத்தியமானதொரு கலவைக் காட்சியை நான் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேன்.  லா கேலிடோனியா, வேயப்பட்ட முக்கோண வடிவ கூரையும் கல் பாவப்பட்ட வெளித்தளமும் கொண்ட ஒரு நீண்ட, களிமண்ணும் புல்லாலும் ஆன செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட கட்டிடம். சிரமங்களுக்கும், சகிப்பாற்றலுக்குமாகக் கட்டப் பட்டதாகத்  தோன்றியது அது. பூசப்படாத அதன் கடினச் சுவர்கள் ஏறத்தாழ ஒரு கஜம் பருமனாகவும், அதன் கதவுகள் குறுகலாகவும் இருந்தன. ஒரு மரத்தை அங்கே நடவேண்டும் என்று எவருக்குமே ஒரு போதும் தோன்றவில்லை. சூரியனின் முதல் மற்றும் கடைசிக் கதிர்கள் கட்டிடத்தைத் தாக்கின. பாதுகாப்பு வேலிகள் கல்லால் ஆனவை. நீண்ட கொம்புகளுடைய மெலிந்த கால்நடைகள் நிறைய இருந்தன. குதிரைகளின் வீசும் வால்கள் தரையைத் தொட்டன. என் வாழ்நாளிலே முதல் முறையாக புத்தம் பதியதாக வெட்டப்பட்ட இறைச்சியின் சுவையை ரசித்தேன். சில சாக்குகள் நிறைய ‘கடல் பிஸ்கட்டு’கள் கொண்டு வரப்பட்டன. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, தன் வாழ்நாளிலே இது வரை ரொட்டி சாப்பிட்டதில்லை என்று கூறினான் தலைமைப் பண்ணையாள். இராலா கழிவறை எங்கே என்று கேட்க, கையை வீசி, டான் அலெயாண்ரோ, ஒட்டுமொத்தமான கண்டத்தையே சுட்டிக்காட்டினார். அது ஒரு நிலாக்காலம். நான் வெளியில் காலார நடந்துவிட்டு வரச் சென்றபோது,  ஒரு நெருப்புக்கோழியின் கவனத்திற்கு ஆளாகியிருந்த இராலாவை நான் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தினேன்.

இரவு நேரமும் துரத்தி விட்டிருக்காத புழுக்கம் தாங்க முடியாததாக இருந்தது.  ஒவ்வொருவரும்  குளிர்ச்சியை புகழ்ந்து பேசினோம். அறைகள் தாழ்கூரைகளோடு ஏராளமாக இருந்தன. அவற்றில் ஏதும் சாமான்கள் இல்லாதது போலவே எனக்குப் பட்டது. எங்களுக்குத் தெற்குப் பார்த்த அறை ஒன்று தரப்பட்டது. அதில் இரண்டு கட்டில்களும், ஒரு ஒப்பனை மேஜையும், வெள்ளி வாஷ்பேசினும் தண்ணீர்த் தொட்டியும் இருந்தன. தரை மண்புழுதியாக இருந்தது.

இரண்டாவது நாள் நூலகத்திற்கும், அதில் கார்லைலின் தொகுதிகளுக்கும் வந்து சேர்ந்தேன். அதன் பக்கங்கள் மனிதகுலத்தின் பிரதிநிதியான, என்னை அந்தக் காலை நேரத்திற்கும், தனிமைக்கும் இட்டுச் சென்ற, அனெக்கார்சிஸ் குலூட்ஸூக்கு அர்ப்பணம் செய்யப் பட்டிருந்ததைக் கண்டேன். காலை உணவு சாப்பிட்ட பிறகு (இரவு உணவுக்கும் அதற்கும் வேறுபாடு இல்லாமல் இருந்தது) கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் கட்டிடத்தை எங்களுக்குக் காட்டினார் டான் அலெயாண்ரோ. விரிந்த திறந்த வெளியில் மூன்று அல்லது நான்கு மைல் தூரம் குதிரையில் சென்றோம். இராலாவுக்கு குதிரையேற்றப் பயிற்சி சரி இல்லாததால் அவனுக்கு விபத்து ஏற்பட்டது. சிரிக்காமல் தலைமைத் தொழிலாளி குறிப்பிட்டார்: “அர்ஜன்டீனாக் காரர்களுக்கு எப்படி இறங்குவது என்பது நன்றாகவே தெரியும்.”

நீண்ட தூரத்திற்கு அப்பால் இருந்தே கட்டிட தளத்தை எங்களால் பார்க்க முடிந்தது. இருபதிற்கும் அதிகமான தொழிலாளிகள் ஒரு விதமான வலுவற்ற அரைவட்ட அரங்கினைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். பல மேடைகளின் தொடர்ச்சிகளையும், ஏணிகளையும், கல் அடுக்குகளையும் அவற்றினூடாய் இடையிடையே  தெரிந்த வானத்துடன் பார்த்தோம் என்பதை என்னால் நினைவு கூற முடிகிறது.

ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தடவை அந்த மாட்டுக்காரர்களுடன் பேச முயற்சி செய்து தோற்றுப் போனேன். ஏதோ ஒரு வகையில், அவர்கள் வேறுபட்டவர்கள் என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவர்களுக்குள்ளாக, குறைந்தபட்சமான ப்ரேஸீல் மயமாக்கப்பட்ட ஸ்பானிய மொழியைப் பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் உடம்பில் நீக்ரோ மற்றும் சிவப்பிந்திய ரத்தம் கலந்திருக்க வேண்டும் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.அவர்கள் குள்ளமானவர்களாகவும் வலிமையானவர்களாகவும் இருந்தார்கள். லா கேலிடோனியாவில் நான் உயரமான மனிதனாகி விட்டேன்–அது வரையில் எனக்கு என்றுமே ஏற்பட்டிராத ஒன்று அது.

அநேமாக எல்லோரும் “ச்சிரிப்பா”வில் கால்களை மூடியபடி உடையணிந்திருந்தார்கள். இன்னும் சிலர் அகலமான தொளதொளத்த “பாம்போச்சா”வை அணிந்திருந்தார்கள். ஹெர்னான்டஸ் அல்லது ரஃபேல் ஒப்லிகாடோ ஆகிய எழுத்தாளர்களின் நூல்களில் இருந்த நாயகர்களுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையில் ஒற்றுமை மிகச் சொற்ப அளவே இருந்தது, அல்லது, அறவே இல்லாதிருந்தது. சனிக்கிழமை இரவு குடித்த சாராயத்தின் தூண்டுதலால் அவர்கள் வன்முறைக்கு மிகச் சுலபமாகத் தயாரானார்கள். அந்தச் சுற்றுப்புறத்தில் ஒரு பெண்ணைக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை,  ஒரு தரம் கூட கிட்டார் இசை கேட்கக் கிடைக்கவில்லை.

இந்த எல்லையோர நாட்டு மனிதர்களிடம் ஈடுபாடு கொண்டதை விட டான் அலெயாண்ரோவுக்கு நிகழ்ந்திருந்த மாறுதலில் நான் அதிகம் ஈடுபாடு காட்டினேன். போனஸ் அயர்சில் அவர் ஒரு இனிமையான, அதிகம் பேசாத கனவான். லா கேலிடோனியாவில், அவரது முன்னோர்களைப் போலவே அவர் ஒரு மனிதக் குழுவின் கண்டிப்பான தலைவராக இருந்தார். ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை நேரங்களில் அந்த வேலையாட்களுக்கு வேதாகமத்தைப் படித்துக்காட்டினார். அவர்களுக்கு அதில் ஒரு வார்த்தை கூடப் புரியவில்லை. ஒரு நாள் இரவு தலைமைத் பண்ணையாள்-தன் வேலையை அவனது அப்பாவிடம் இருந்து ஸ்வீகரித்துக் கொண்டவன்-பகல் நேர வேலையாட்களில் ஒருவனும் அங்கே நிரந்தரமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஒருவனும் கத்திச் சண்டையில் ஈடுபட்டிருப்பதாகத் தெரிவித்தான். கொஞ்சம் கூடப் பதட்டப்படாமல் டான் அலெயாண்ரோ கிளம்பினார். வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களின் வட்டத்திற்கு வந்தபோது அவர் எப்போதும் தன்னுடன் வைத்திருந்த ஆயுதத்தை வெளியே எடுத்து தலைமைப் பண்ணையாளிடம் கொடுத்து விட்டு (அவன் கெஞ்சுபவன் போல இருந்தான்) இரண்டு கத்திகளுக்கிடையே நுழைந்தார். உடனே அவரிடமிருந்த கிளம்பிய கட்டளையை என்னால் கேட்க முடிந்தது. “கத்திகளைக் கீழே போடுங்கள் பையன்களா. இப்போது ஒருவருக்கு ஒருவர் கை குலுக்கி விட்டு மரியாதையாக நடந்து கொள்ளுங்கள். இங்கே எந்தக் குடிகார சண்டையும் நடப்பதை நான் விரும்பவில்லை.”

அந்த இருவரும் கீழ்ப்படிந்தனர். டான் அலெயாண்ரோ அடுத்த நாள் தலைமைப் பண்ணையாளை நீக்கிவிட்டதாக நான் தெரிந்து கொண்டேன்.

எனக்குள் ஒரு தனிமை ரீங்கரித்துக் கொண்டிருந்தது. நான் திரும்பவும் போனஸ் அயர்சுக்கு போகவே முடியாதோ என்று பயப்படத் தொடங்கினேன். இந்த பயம் ஃபெர்னான்டஸ் இராலாவுக்கு இருந்ததா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அர்ஜன்டீனாவைப் பற்றியும் அங்கே திரும்பிய உடன் என்ன செய்வோம் என்பது பற்றியும் நாங்கள் நிறைய பேசினோம். ஜூஜூரி தெருவில் ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டு வாசலில் ‘பிளாசா தல் ஒன்சு’க்கு அருகில் இருந்த கல் சிங்கங்களையும், நகரின் வெளிச்சம் குறைவான பகுதியில் இருந்த தெரு ஒன்றில் இருந்த பழைய மதுவருந்தும் கூடத்து ஒளியையும் இழந்ததாக உணர்ந்தேன். ஆனால் என்னுடைய பரிச்சயமான இடங்களை அல்ல. நான் எப்போதும் நல்ல குதிரை சவாரிக்காரன். குதிரை மீதேறி நீண்ட தூரங்களுக்குச் செல்லும் பழக்கத்திற்கு ஆளானேன். நானே கால் வைத்து ஏறிக்கொண்ட ஒரு பழுப்பு நிறக் குதிரையை எனக்கு இன்னும் ஞாபகமிருக்கிறது. ஏதோ ஒரு மதியம், அல்லது ஒரு இரவு, அல்லது, வேறொன்றில் நான் உத்தேசமாக ப்ளரேஸீலில் இருந்திருக்கலாம்; காரணம் எல்லைப் பகுதியானது அகலமாக வைக்கப்பட்ட குறிப்பான்களால் ஆன ஒரு கோடாக இருந்ததுதான். ஒரு நாள் மாலை, மற்றெல்லாவற்றையும் போலவே டான் அலெயாண்ரோ சொன்னார். “நாம் சீக்கிரமாகத் திரும்புவோம். சீதோஷ்ணம் குளுமையாக இருக்கும் போதே நாளைக்குள் கிளம்பி விடலாம்.”

கீழ்நோக்கிய நதியில் பயணம் செய்த போது நான் மிக மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தேன், லா கேலிடோனியாவை ஒரு வித அன்புடன் நினைத்துப் பார்க்க முடிந்தது.

மீண்டும் எங்களது சனிக்கிழமை சந்திப்புகளைத் தொடர்ந்தோம். முதலாவதில் பேசுவதற்கு ட்வெர்ல் வாய்ப்பு கேட்டான். அவனுடைய எப்போதும் போலான ஜோடனையான பேச்சில் உலகப் பேரவையின் நூலகம் குறிப்பு நூல்களுக்குள் குறுக்கப்பட்டு விடக் கூடாது என்றும், எல்லா நாடுகளின், எல்லா மொழிகளிலும் உள்ள செவ்வியல் நூல்களும் எளிதில் புறக்கணித்து விட முடியாக “பொக்கிஷ அறையாக இருக்கிறது எனவும் கூறினான். இந்தக் கருத்து உடனடியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு விட்டது. ஃபெர்னான்டஸ் இராலாவும், லத்தீன் மொழி ஆசிரியராக இருந்த டாக்டர் இக்னேசியோ க்ரூஸூம் தகுதியான நூல்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வேலையை ஒப்புக் கொண்டார்கள். ட்வெர்ல் இது பற்றி ஏற்கனவே நிரன்ஸ்டீனுடன்  பேசியிருந்தான்.

பாரீஸைத் தனது கனவுலகமாகக் கொள்ளாத எந்த ஒரு தனி அர்ஜன்டீனியனும் அந்தக் காலத்தில் இருந்ததில்லை. இதில் எங்களிடையே மிகவும் உத்வேகமாக இருந்தவன் ஃபெர்மின் எகுரென்; இதற்கடுத்து, பல வேறுபட்ட காரணங்களுக்காக அடுத்த உற்சாகக்காரனாக இருந்தவன் ஃபெர்னான்டஸ் இராலா. ஙஹழ்க்ஷப்ங் டண்ப்ப்ஹழ்ள் எழுதிய கவிஞனுக்கு பாரிஸ் என்றாலே கவிஞன் வெர்லெய்னும் லக்கோ த லியோவும் என்று இருந்தது. எகுரனுக்கோ பாரிஸ் என்பது விபச்சாரவிடுதிக்குப் பெயர் போன ஜூனின் தெருவின் முன்னேறிய மறுவடிவமாக இருந்தது. அவன் ட்வெர்லுடன் ஒரு புரிந்துகொள்ளலுக்கு வந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் சந்தேகித்தேன். இதைத் தொடர்ந்த அடுத்த சந்திப்பில் பேரவையின் அங்கத்தினர்கள் என்ன மொழியைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற கேள்வியை முன் நிறுத்தினான் ட்வெர்ல். அதற்கான செய்தி சேகரிக்க வேண்டி இரண்டு பங்கேற்பாளர்களை லண்டனுக்கும் பாரிசுக்கும் அனுப்பும் சாத்தியத்தை விவாதித்தான்.

பாரபட்சமில்லாமல் இருப்பதாகப் பாசாங்கு செய்து என்னுடைய பெயரை முதலில் முன்மொழிந்து, ஒரு வெளிப்படையான மறுசிந்தனை போல தன் நண்பன் எகுரனின் பெயரை முன்மொழிந்தான். எப்பொழுதும் போலவே இதை டான் அலெயாண்ரோ ஏற்றுக் கொண்டார்.

சில இத்தாலிய மொழிப் பாடங்களுக்கு பரிமாற்றமாக ரென், கரைகாணவியலாத ஆங்கில மொழிப் படிப்புக்கு என்னை ஆயத்தப்படுத்தினார் என்று ஏற்கனவே நான் எழுதியிருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். முடிந்த வரையில் நாங்கள் இலக்கணத்தையும், ஆரம்ப கட்ட மாணவருக்காகத் தயாரிக்கப்படும் அப்பியாசப் பயிற்சிகளையும் விலக்கிவிட்டு நேரடியாக, சுருக்கத்தினைக் கோரும் வடிவமான கவிதைக்குள் நுழைந்தோம். என் வாழ்வை நிரப்பிய அந்த மொழியுடனான எனது முதல் தொடர்பு ஸ்டீவென்சனின் துணிச்சலான ரிக்வெயம் தான். கௌரவமிக்க பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுக்கு பெர்சி என்பவர் வெளிப்படுத்திய ஆங்கிலக் கதைப்பாடல்கள்; லண்டனுக்குக் கிளம்புவதற்குக் கொஞ்ச காலத்திற்கு முன் ஸ்வின்பர்னின் கவிதைகளால் திகைத்துப் போனேன்.-இந்த அனுபவம் இராலா எழுதிய அலெக்ஸாண்ரிய ஆறடிக் கவிதைப்பாக்களின் உயர்வினைச் சந்தேகிக்க (அதற்காகக் குற்ற உணர்வும் அடைய வைத்தது) வைத்தது.

1902ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத் தொடக்கத்தில் நான் லண்டனை அடைந்தேன்; நான் இதுவரை என்றுமே பார்த்திராத மென்மையான வீழ்பனியின் தொடுதல் உணர்வை நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்; அதற்கான ஒரு கடப்பாட்டு உணர்வும் என்னுள் நிரம்பியது. அதிர்ஷ்டவசமாக நானும் எகுரெனும் தனித்தனியாகப் பயணம் செய்திருந்தோம். பிரிட்டீஷ் மியூசியத்தின் பின்பக்கத்தில் ஒரு சுமாரான தங்கும் விடுதியில் அறை எடுத்திருந்தேன்.  மியூசியத்தின் நூலகத்தில் உலகப் பேரவைக்குத் தகுதியான மொழியைத் தேடியபடி காலை மதிய வேளைகளில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் சர்வதேச மொழிகளை உதாசீனப்படுத்தவில்லை. பாரபட்சமற்ற, எளிய, சிக்கனமான, மொழி என்று லுகோனஸ் தகுதிப்படுத்தி இருந்த எஸ்பிராண்ட்டோ மொழியையும், அதன் வினைச் சொற்களின் வேற்றுமை உருபுத்திரிபுகள், மாறுதல்கள் ஏற்கும் பெயர்ச் சொற்கள் ஆகியவற்றால் சகலவிதமான மொழியியல் சாத்தியத்தையும் உண்டுபண்ணும் முயலும் வோலபுக் மொழியையும் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். லத்தீன் மொழியை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பது தொடர்பான சாதக பாதக விவாதங்களைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்தேன். லத்தீன் மொழிக்கான இந்த ஏக்கம் பல நூற்றாண்டுகளாகியும் தாக்குப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஜான் வில்க்கின்ஸ் எழுதிய பகுப்பாய்வு மொழியின் ஆராய்ச்சியிலும் நிலைப்பட்டிருந்தேன். அதில் ஒவ்வொரு சொல்லின் விவரணையையும் அந்தச் சொல்லை உச்சரிக்கும் எழுத்துக்களில் கண்டறியப் படலாகும்; முடியும். படிப்பறையின் உயர்ந்த குவிமாடத்திற்குக் கீழேதான் நான் முதன் முதலில் பியட்ரிஸை சந்தித்தேன்.

இது, உலகப் பேரவையின் பொது சரித்திரமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர அலெயாண்ரோ ஃபெர்ரியினுடையதாக இருக்கக் கூடாது. ஆனால் முன் சொன்னது பின்னால் கூறப்பட்டதை எடுத்துக் கொண்டு விடுகிறது–எல்லா வரலாறுகளிலும் நடப்பதைப் போலவே. பியட்ரிஸ் உயரமாய், பக்குவமான அமைப்புடன், கூர்மையான அங்கங்களுடன் சிவப்பான தலைமுடியுடன் இருந்தாள். அவளுடைய தலை முடி மூடுமந்திரமான ட்வெர்லினுடையதை எனக்கு ஞாகப்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.-ஆனால் என்றுமே அப்படிச் செய்யவில்லை. அப்பொழுது அவளுக்கு இருபது வயது பூர்த்தியாகி இருக்கவில்லை. வடக்கு நாடுகள் ஒன்றிலிருந்து இங்கிலாந்தில் இருந்த பல்கலைக்கழகம் ஒன்றில் இலக்கியம் படிப்பதற்கு வந்திருந்தாள். அவளது குடும்பப் பின்னணியும் என்னுடைதைப் போலவே, சாதாரணமானது. அந்தக் காலகட்டத்தில் போனஸ் அயர்சில் இதாலியக் குடும்பங்களில் இருந்து வந்தவர்களை இன்னும் கூட தரம் தாழ்த்தியே பார்த்தார்கள். ஆனால் லண்டனில் இதாலிய நாட்டவராய் இருப்பது பலருக்கு ஒரு ரொமாண்டிக் அம்சத்தைத் தெரிவிப்பதாக இருந்தது. ஒரு சில மாலை நேரங்கள் முடிவதற்குள் நாங்கள் காதலர்களாகினோம். என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி அவளிடம் வேண்டினேன். ஆனால், நோரா எர்ஃப்ஜோர்டைப் போல பியட்ரிஸ் ஃபிராஸ்ட்டும் இப்ஸன் போதித்த கொள்கையில் நம்பிக்கை கொண்டவளாக இருந்தாள். அவள் எந்த ஒரு நபருடனும் தன்னைப் பிணைத்துப் போட்டுக் கொள்ள விரும்பவில்லை. நான் பேசத்துணியாத வார்த்தைகள் அவள் உதட்டிலிருந்து வந்தன.

ஓ இரவுகளே, ஓ பகிரப்பட்ட கதகதப்பான இருளே,  ஏதோ ரகசிய நதியாய், நிழல்களாய்ப் பெருகி ஓடும் நேசமே, ஒருவரே இருவருமாகும் பேரின்பத்தின் பொற்கணமே, ஓ அந்தப் பேரின்பத்தின் பரிசுத்தமே, நிர்மலமே, ஓ பின்னால் உறக்கத்தில் நம்மைத் தொலைவித்துக் கொள்ள வாகாய் நாம் தொலைந்து போன அந்த அற்புத இணைவே, நான் அவளைப் பார்த்தபடி இருக்க வரும் விடியலின் முதல் ஒளியே.’

கரடுமுரடான ப்ரேஸீல் எல்லையில் வீட்டுக்கான ஏக்கத்தினால் நான் பெரிதும் துன்பப்பட்டேன். லண்டனின் சிவப்பு சுழல்வழிகளில்-அது பல விஷயங்களை எனக்களித்தது-அப்படி இருக்கவில்லை. திரும்ப என் நாடு செல்வதற்கான திட்டத்தினைத் தாமதப்படுத்த நான் தருவித்துக் கொண்ட சாக்குப் போக்குகளையும் மீறி அந்த வருட இறுதியில் நான் திரும்ப வேண்டியதாயிற்று. நானும் பியட்ரஸூம் சேர்ந்து கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாடினோம். டான் அலெயாண்ரோ அவளை பேரவையின் உறுப்பினராகச் சேர்வதற்கு அழைப்பார் என்று நான் உறுதியளித்தேன்.  அசிரத்தையான முறையில், பூமியின் தெற்குக் கோளத்திற்கு வருகை தர வேண்டும் என்று தான் எப்போதுமே விரும்பியதாகவும் கூறினாள். அவளுடைய அத்தை மகன், ஒரு பல் டாக்டர், டாஸ்மானியாவில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட்டான் என்றும் தெரிவித்தாள்.

படகு வரை வருவதற்கு பியட்ரிஸ் விரும்பவில்லை. அவளுடைய சிந்தனைப் போக்கின்படி விடைபெறுதல்கள் என்பவை மிக நாடகீயமானவை; துக்கத்தின் அர்த்தமற்ற விருந்தளிப்பு.  அவள் உணர்ச்சிமயமானவற்றை வெறுத்து ஒதுக்கினாள். அதற்கு முந்தைய குளிர்காலத்தில் நாங்கள் சந்தித்துக் கொண்ட அதே நூலகத்திலேயே பிரிந்தோம். ஒரு ஆண் என்கிற வகையில் நான் ஒரு கோழை. கடிதங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் மனவலியைத் தவிர்க்க வேண்டி அவளிடம் என் முகவரியைக் கொடுக்கவில்லை.

தாயகம் திரும்பும் பயணங்கள் குறுகலானவை என்பதை நான் எப்போதும் கவனித்திருக்கிறேன். ஆனாலும் அட்லாண்டிக் சமுத்திரத்தை பதற்றங்கள் மற்றும் நினைவுகளின் பாரத்துடன் கடந்த அந்தப் பயணம் எப்போதுமில்லாமல் நீளமாகத் தோன்றியது. என் வாழ்வுக்கு இணையான தொன்றில் பியட்ரிஸ் அவளுக்கான வாழ்க்கையை, நிமிஷம் அடுத்து நிமிஷமாக, இரவு அடுத்து இரவாகத் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பாள் என்ற எண்ணம் வேறு எதையும் விட அதிகமாகத் என்னைத் துன்புறுத்தியது. நான் ஒரு நீண்ட கடிதத்ததை எழுதி, மான்ட்டி வீடியோவிலிருந்து கிளம்புவதற்கு முன் கிழித்து விட்டேன். அர்ஜன்டீனாவை அடைந்ததும்–அது ஒரு வியாழக்கிழமை–எனக்காக இராலா, கப்பல் நிற்கும் தளத்தில் காத்துக் கொண்டிருந்தான். சிலி தெருவிலிருந்த என் பழைய வீட்டுக்குச் சென்றேன். அந்த நாளும் அதற்கு அடுத்து நாளும் நானும் அவனும் நீண்ட தூரம் நடந்துகொண்டும் பேசிக்கொண்டும் இருந்தோம். நான் மீண்டும் போனஸ் அயர்சை மீட்டுக் கொள்ள விரும்பினேன்.

ஃபெர்மின் எகுரென் தொடர்ந்து பாரிஸில் தங்கியிருக்கிறான் என்று அறிந்தது எனக்கு விடுதலை உணர்வைத் தந்தது. அவனுக்கு முன்னால் நான் திரும்பி விட்ட உண்மை என் நீண்ட காலத்து இல்லாமையை ஒரு விதத்தில் சரிசெய்து விடும் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.

இராலா முகம் வாடிப்போயிருந்தான். பெரும் தொகைகளை ஃபெர்மின் ஐரோப்பாவில் வீணடித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தடவைகள் நாடு திரும்ப வேண்டும் என்ற கட்டளைக்கு கீழ்ப்பணிய மறுத்தான். இது முன்பே எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டிய ஒன்றுதான். வேறு செய்திகள் என்னை அதிகம் அலைக்கழித்தன. ட்வெர்ல், இராலா மற்றும் க்ரூஸ் ஆகியோரின் எதிர்ப்பை மீறி ஏதோ ஒரு நல்ல விஷயம் இல்லாமல் எந்தப் புத்தகமும் மோசமாகிவிடாது என்ற கருத்தினை பிளீனி இளைவரிடமிருந்து காரணம் காட்டி, தினசரி பத்திரிக்கைகளின் வெளியீடுகளில் “பைண்டு” செய்யப்பட்டவைகளை தராதரம் பிரிக்காமல் வாங்குவது என்ற தீர்மானத்தை முன் வைத்திருந்தான். இதில் வேறுபட்ட பதிப்புகளில் இருந்த டான் க்விக்ஸாட்டின் மூவாயிரத்து நானூறு பிரதிகளும், ஜெனரல் மிட்ரேவின் எழுதிய எல்லாப் புத்தகங்களும், டாக்டர் பட்டத்திற்காக எழுதப்பட்ட ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளும், நாடக அரங்குகளின் நிகழ்ச்சி நிரல்களும் அடங்கும். சகலமும் சாட்சியம் தருகிறது என்று அவன் சொல்லியிருக்கிறான். நிரன்ஸ்டீன் அவன் கருத்துக்கு ஆதரவு அளித்திருக்கிறான். டான் அலெயாண்ரோ, மூன்று களேபரமான சனிக்கிழமைகளுக்குப் பிறகு (இராலாவின் வார்த்தைகளில்) மசோதாவை ஏற்றுக்கொண்டார். நோரா எர்ஃஜோட் தனது காரியதரிசி பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டாள். அந்தப் பதவிக்கு வந்திருக்கிற புதிய அங்கத்தினரான கார்லின்ஸ்கி, ட்வெர்லின் கையாள். கோப்புகளோ, அட்டவணைகளோ இல்லாமல் பின் அறைகளிலும், டான் அலெயாண்ரோவின் பிரம்மாண்டமான, பழைய நகர வீட்டின் நிலத்தடி மதுசேமிப்பறைகளிலும் தடிமனான புத்தகப் பொட்டலங்கள் குவிய ஆரம்பித்தன. ஜூலை மாதத் தொடக்கத்தில், இராலா, லா கேலிடோனியாவில் ஒரு வாரம் தங்கியிருந்திருக்கிறான். அங்கே கட்டிடத் தொழிலாளிகள் வேலையை நிறுத்திவிட்டிருந்தார்கள். விளக்கம் கேட்கப்பட்டதில் தலைமை வேலையாள் தங்கள் எஜமானர் சொன்னதைத்தான் செய்திருப்பதாகவும், எப்போதுமே மறுநாள் வேண்டிய நேரமிருக்கும் என்றும் விளக்கியிருக்கிறான்.

லண்டனில் இருக்கும் போது நான் ஒரு அறிக்கையைத் தயார் செய்திருந்தேன். அதைப் பற்றிப் பேசுவது இப்போது பயனற்றது. அந்த வெள்ளிக்கிழமை, டான் அலெயாண்ரோவைப் பார்ப்பதற்கும் என் அறிக்கையின் பிரதி ஒன்றைக் கொடுப்பதற்காகவும் போயிருந்தேன். ஃபெர்னான்டஸ் இராலா என்னுடன் வந்திருந்தான். மாலைத் தொடக்கமாக இருந்த அந்த நேரத்தில் குளிர்ச்சியான தெற்குக் காற்று வீட்டிற்குள் வீசியடித்தது. அல்சினா தெருவில், முன்பக்க நுழைவாயிலில் மூன்று குதிரைகள் பூட்டிய சரக்கு கொண்டு வரும் வண்டி காத்துக் கொண்டிருந்தது. சரக்கு இறக்குபவர்கள் கடைசி முற்றத்தில் தங்கள் கைச்சுமைகளை தொடர்ந்து குவித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவர்களுடைய சுமை அவர்களைக் கீழ்நோக்கி அழுத்திக் கொண்டிருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ராஜரீகமான தோரணையில் ட்வெர்ல் அவர்களுக்குக் கட்டளை இட்டுக் கொண்டிருந்தான். வீட்டுக்கு உள்ளே ஏதோ நடக்கப்போகிறது என்பதை உணர்ந்தவர்கள் போல நோரா எர்ஃஜோர்ட், நிரன்ஸ்டீன், க்ரூஸ், டோனால்ட் ரென் மற்றும் சில பேரவை அங்கத்தினர்கள் உள்ளே குழுமி இருந்தனர். நோரா அவளது கைகளை என் மீது வீசிப்போட்டு என்னை முத்தமிட்டாள். அந்த அணைப்பும் முத்தமும் பிறவற்றை ஞபாகம் கொள்ள வைத்தன. நல்தன்மையும் சந்தோஷமும் பொங்கி வழிந்துகொண்டிருந்த நீக்ரோ என் கையை முத்தமிட்டான்.

அங்கிருந்த அறைகளில் ஒன்றில், நிலவறைக்கான சதுரமான இறங்கு கதவு விரியத் திறந்திருந்தது. சில கட்டிடப் படிகள் அதன் இருட்டுக்குள் ஆழ்ந்திருந்தன. திடீரென்று காலடிச் சப்தம் கேட்டது. பார்ப்பதற்கு முன்னமே அது டான் அலெயாண்ரோதான் என்று தெரிந்து கொண்டேன். ஏறத்தாழ ஒரு ஓட்டமான நடையில் அவர் வந்தார்.

அவருடைய குரல் வித்தியாசமாக இருந்தது. எங்களது சனிக்கிழமைகளுக்குத் தலைமை தாங்கிய கனவானுடைய திட்டமிட்ட குரலாக அது இருக்கவில்லை. அல்லது, ஒரு கத்திச்சண்டைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து தனது மாட்டுக்காரர்களுக்கு வேதாகமம் போதித்த நில உடமையாள ருடையதாகவும் அது இருக்கவில்லை. ஆனால் இப்போதைய குரல் அந்த இரண்டாவதை அதிகம் ஒத்திருப்பதாகத் தோன்றியது.

எவர் ஒருவரையும் பார்க்காமல் அவர் கட்டளையிட்டார். “கீழே கட்டி வைத்திருக்கும் சகலத்தையும் வெளியே எடுங்கள். ஒரு புத்தகம் கூட நிலவறைக்குள் மிச்சம் விடக்கூடாது என்று நான் விரும்புகிறேன்.”

இந்த வேலை ஒரு மணி நேரம் அளவுக்கு நடந்தது. வெளியே கடைசித் முற்றத்து மண்தரையில், மிக உயரமான தலையை விட மிக உயரமான குவியலைச் சேர்த்தோம். எல்லோரும் முன்னும் பின்னுமாக நடந்து கொண்டிருந்தோம். நகராமலே இருந்த ஒரே ஒரு நபர் டான் அலெயாண்ரோ மட்டும்தான்.

பிறகு வந்தது கட்டளை, “அந்தக் குவியலுக்குத் தீ வையுங்கள்.” ட்வெர்லுக்கு முகம் வெளிறிப்போயிற்று. நிரன்ஸ்டீன் நாக்குழறக் கேட்டான்: “நான் இவ்வளவு அன்புடன் சேகரித்த விலைமதிப்பற்ற விஷயங்கள் இல்லாமல் எப்படி உலகப் பேரவை இருக்க முடியும்?”உலகத்தின் பேரவையா?” என்றார் டான் அலெயாண்ரோ.  வெறுப்புடன் சிரித்தார் அவர். இதற்கு முன் ஒருபோதும் அவர் சிரித்ததை நான் கேட்டதில்லை.

அழிப்பதில் ஒருவித மர்மமான சந்தோஷம் இருக்கிறது. தீப்பிழம்புகள் வெளிச்சமாக வெடித்தன, நாங்கள் எல்லோரும் சுவர்களை நோக்கியோ, வீட்டுக்கு உள்ளேயோ ஓடவேண்டி இருந்தது. அந்தகாரம், சாம்பல்கள், எரிவின் மணம் முதலியவை முற்றத்தில் எஞ்சின. பாதிப்புக்கு உள்ளாகாத பக்கங்களில் சில தரையை வேறுபடுத்தி வெண்மையாக நின்றது நினைவுக்கு வருகிறது. முதிய ஆண்களிடம் இளைய பெண்களுக்கு ஏற்படும் அந்த அன்பை டான் அலெயாண்ரோவிடம் காட்டிய நோரா எர்ஃப்ஜோர்ட், நிஜமாகப் புரிந்து கொள்ளாமலே கூறினாள்: “டான் அலெயாண்ரோவுக்குத் தெரியும் அவர் என்ன செய்கிறார் என்று.”

இராலா என்றும் இலக்கியத்திற்கு விசுவாசமானவன். ஒரு  பொருள் செறிந்த வாக்கியத்தைச்  சொல்ல முயன்று அவன் சொன்னான்: “அலெக்ஸாண்ரியாவின் நூலகம் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை எரித்துத் தள்ளப்பட வேண்டும்.”

“பிறகு எங்களுக்கு விளக்கத் தெளிவு தரப்பட்டது. “நான் சொல்லப் போவதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு எனக்கு நான்கு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன”, என்று தொடங்கினார் டான் அலெயாண்ரோ: “என் நண்பர்களே, நாம் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் பொறுப்பு மிகப் பரந்து பட்டது-இப்போது எனக்குத் தெரிகிறது–அது உலகளாவியது. ஒரு ஒதுக்குப்புறமான இடத்தில் அமைந்த கால்நடைப் பண்ணையின் கொட்டில்களில் பரஸ்பரம் காது செவிடாகப் பேசும் முட்டாள்களின் கும்பலாக நமது பேரவை இருக்கலாகாது. உலகத்தின் பேரவை அகிலத்தின் முதல் கணத்தில் தொடங்கி நாம் செத்து தூசியான பிறகும் தொடர்ந்து நீடிக்கும். இந்தப் பூமியின் மீது அது இல்லாத ஒரு இடமும் இருக்க முடியாது. நாம் எரித்த புத்தகங்களும் பேரவை. சாம்பல் குவியலின் மீதிருக்கும் ஜோபும்  சிலுவை மீது அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவும் பேரவைதான். எனது கைப்பொருளை விபச்சாரிகளுக்கு வீணடித்துக் கொண்டிருக்கும் பிரயோஜனமில்லாத இளைஞனும் பேரவைதான்.”

என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. “டான் அலெயாண்ரோ” நான் குறுக்கிட்டேன் “நானும் குற்றச்சாட்டிற்கு உரியவன்தான். என்னுடைய அறிக்கையை நான் முடித்து விட்டேன், அதை நான் இப்போது தருகிறேன், ஆனால் நான் உங்கள் பணத்தை ஒரு பெண்ணுக்குச் செலவழித்துக் கொண்டு தொடர்ச்சியாக அதிக காலம் இங்கிலாந்தில் தங்கினேன்.”

டான் அலெயாண்ரோ தொடர்ந்தார், “நான் ஏறத்தாழ அந்த விஷயத்தை யூகித்து விட்டேன் ஃபெர்ரி. பேரவை எனது கால்நடை. நான் விற்றேன், அந்தக் கால்நடைகளும், இனி மேலும் ஒரு போதும் எனதாக இராத, பல மைல் நிலங்களை நான் விற்றேனே, நான் விற்ற அந்த நிலங்களும் பேரவைதான்.”

பீதியுற்ற ஒரு குரல் எழுந்தது.-ட்வெர்லினுடையது: “நீங்கள் லா கேலிடோனியாவை விற்றுவிட்டதாகச் சொல்கிறீர்களா?”

“ஆம்” என்று அமைதியாகச் சொன்னார் டான் அலெயாண்ரோ. “நான் விற்றுவிட்டேன். என் பெயரில் ஒரு சதுர அடி நிலம் கூட மிச்சமில்லை. அதற்காக நான் வருந்தவும் இல்லை, காரணம் இப்போது நான் விஷயங்களை உள்ளது உள்ளபடியே பார்க்கிறேன். ஒரு வேளை நாம் மீண்டும் சந்தித்துக் கொள்ளாமலே போய்விடக்கூடும். ஏன் எனில், பேரவைக்கு நாம் இனி தேவைப்படோம். ஆனால் இந்தக் கடைசி ராத்திரி நாம் அனைவரும் சேர்ந்து நிஜமான பேரவை எப்படி இருக்கும் என்பதைக் காணப் போகிறோம்.”

வெற்றிக் களிப்பின் போதையில், அவரது தீர்மானத்தாலும் நம்பிக்கையாலும் எங்களைத் திணறச் செய்தார். எவர் ஒருவரும் ஒரு வினாடி கூட அவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்று நினைக்கவில்லை.

சதுக்கத்தில் ஒரு திறந்த ‘சாரட்’ வண்டியில் ஏறிக்கொண்டோம்.  வண்டி ஓட்டியின் பக்கத்தில், வண்டி ஓட்டியின் இருக்கையில் என்னை நெருக்கி அமர்ந்து கொண்டேன். டான் அலெயாண்ரோ கட்டளையிட்டார்.: “மேஸ்ட்ரோ, நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்க்கலாம். உங்களுக்குப் பிடித்த எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம்.”

கால் வைக்கும் பலகையில் ஏறிக்கொண்ட வண்டி ஓட்டும் நீக்ரோ புன்முறுவல் செய்வதை நிறுத்தவே இல்லை. என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பற்றி அவனுக்குத் தெரிந்திருந்ததா, இல்லையா என்று எனக்கு என்றைக்குமே தெரியப் போவதில்லை.

பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட ஞாபகம் கற்பித்துக் கொள்ளும் குறீயீடுகளே வார்த்தைகள். நான் இப்போது பதிவு செய்ய விரும்பும் நினைவு என்னுடையது மாத்திரமே. இதைப் பகிர்ந்து கொண்ட எல்லோருமே இறந்து விட்டார்கள். ஒரு ரோஜாவை, முத்தத்தை, எல்லாப் பறவைகளாகவும் இருக்கும் ஒரு பறவையை, எல்லா சூரியன்களாகவும் இருக்கும் ஒரு சூரியனை, ஒரு கோப்பை மதுவை, ஒரு தோட்டத்தையோ, புணர்ச்சியின் செயல்பாட்டினையோ மறைஞானிகள் வழிபடுகிறார்கள். விடியலின் எல்லையில் நிறைவுற்ற எங்களை, சந்தோஷமும் களைப்பும் ததும்பியவர்களாய் எங்களை விட்டுச் சென்ற ஆனந்தமயமான அந்த நீண்ட ராத்திரியைச் சொல்வதற்கு மேற்குறிப்பிட்ட எந்த உருவகமும் எனக்குப் பயன்படாது. தெருவில் பாவப்பட்ட உருளைக் கற்களின் மீது குதிரைகளின் குளம்பொலியும் சக்கரங்களின் சத்தமும் கேட்ட போது நாங்கள் எதுவுமே பேசவில்லை. விடியல் வருமுன், மால்டோனாடோவாக அல்லது வேறு ரியாகியோலாவாகவோ இருந்திருக்கலாம் என்கிற இருண்ட நீரோட்டத்தின் அருகில் நோரா எர்ஃப்ஜோர்டானின் உச்சஸ்தாயிக் குரல் ஸர் பேட்ரிக் ஸ்பென்ஸ் எழுதிய கதைப் பாடலைப் பாடியது. ஒரு தாழ்வான குரலில் சுருதி சேராமல் அலெயாண்ரோ சில கவிதை வரிகளை ஒத்திசைத்தார். அந்த ஆங்கில வார்த்தைகள் எனக்குப் பியட்ரிஸின் படிமத்தை நினைவுக்குக் கொண்டு வரவில்லை. எனக்குப் பின் பக்கத்திலிருந்து ட்வெர்ல் முணுமுணுத்தான்: “நான் தீவினை செய்ய விரும்பினேன். நல்லது செய்து விட்டேன்.”

நாங்கள் காட்சி கொண்டதில் சிறிதளவு இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது- ரெக்கோலெட்டா கல்லறையின் சிவப்பு நிறச் சுவர்,ஒரு சிறைச்சாலையின் மஞ்சள் நிறச்சுவர், செங்குத்துக் கோணத்தில் இருந்த தெரு முனையில் நடனமாடிக் கொண்டிருந்த ஒரு ஜோடி ஆண்கள், குறுக்குக் கம்பிகளால் ஆன வேலி போடப்பட்ட தேவாலயத்தின் கருப்பு மற்றும் வெண்ணிற ஓடுகள், ரயில் பாதையுடன் குறுக்கிடும் சாலை, எனது வீடு, சந்தையிடம், ஈரப்பதமிக்க, ஆழம்காண முடியாத  இரவு-ஆனால் விரைந்து மறையக் கூடிய, வேறு எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருந்திருக்கக் கூடிய அவை எதுவுமே இப்போது பொருட்டல்ல. இப்போது முக்கியமாகப்  படுவதெல்லாம், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட தடவைகள் நாங்கள் கேலி செய்திருந்த எங்கள் திட்டம் மெய்யாகவும் ரகசியமாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறது. இந்த அகிலமாகவும் நாங்களாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறது. அதற்குப் பிறகான வருடங்களினூடாய், பெரிய அளவில் நம்பிக்கையின்றி, நான் அந்த இரவின் சுவையைத் தேடியிருக்கிறேன். சில தடவைகள் இசையில், காதலில், நம்பிக்கை வைக்க முடியாத நினைவுகளில் மீட்டுவிட்டதாக நினைத்தேன். ஆனால் அது ஒரே ஒரு தடவை கனவில் மாத்திரமே வந்ததே தவிர வேறெப்போதும் அது திரும்ப வரவேயில்லை. எவரிடமும் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லக் கூடாதென்று நாங்கள் உறுதி எடுத்துக் கொண்டபோது ஏற்கனவே சனிக்கிழமை காலை ஆகிவிட்டிருந்தது.

இராலாவைத் தவிர, அவர்கள் எவரையும் நான் மீண்டும் சந்திக்கவில்லை. நானும் அவனும் என்றுமே பேரவை பற்றிப் பேசவில்லை. அப்படி ஏதாவது நாங்கள் பேசியிருந்தால் அது அவமரியாதை செய்வதாக ஆகியிருக்கும். 1914ஆம் ஆண்டு டான் அலெயாண்ரோ காலமானார். அவர் மான்ட்டிவீடியோவில் புதைக்கப்பட்டார். போன வருடத்திற்கு முந்தைய வருடமே இராலா இறந்தாகி விட்டிருந்தது.

ஒரே ஒரு முறை லிமா தெருவில் நிரன்ஸ்டீனும் நானும் எதிரும் புதிருமான நெருக்கத்தில் வர நேர்ந்தது. நாங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காத மாதிரி பாவனை செய்து கொண்டோம்.

Translated  by Norman Thomas di Giovanni

redbook-1a