Trial of a Young Poet-ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கி மீதான விசாரணை

joseph-brodskyஜோசப் ப்ராட்ஸ்கி (1940-1996)

“மௌனத்தின் முகத்தில் வீசப்பட்ட ஒரு பேச்சே வாழ்க்கை”  என்று எழுதிய ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கிக்கு ஸ்வீடிஷ் அகெடெமி நோபல் இலக்கிய விருதை 1987ஆம் ஆண்டு வழங்கி கௌரவப்படுத்தியது. பிரெஞ்சு நாவலாசிரியரான ஆல்பர் காம்யூவுக்கு அடுத்து மிக இளைய வயதில் இப்பரிசினைப் பெற்றவர் ப்ராட்ஸ்கிதான். பதினைந்தாம் வயதில் பள்ளிப் படிப்பை விட்டு நின்று விட்ட ப்ராட்ஸ்கி தனக்குத் தானே மொழிஙூஇலக்கியக் கல்வியை போதித்துக் கொண்டார். எல்லா அம்சங்களிலும் அவர் தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொண்ட மனிதர் ஆவார். தந்தையின் பெயர் அலெக்ஸாண்டர் ப்ராட்ஸ்கி. தாயாரின் பெயர் மரியா வோல்பொர்ட். அலெக்ஸாண்டர் ப்ராட்ஸ்கி பத்திரிக்கை புகைப்படக் கலைஞராகப் பணியாற்றினார். 1940ஆம் ஆண்டு ரஷ்யாவில் உள்ள லெனின்கிராடில் அவரது பெற்றோருக்கு ஒரே மகனாகப் பிறந்த ப்ராட்ஸ்கி,  பாரம்பரிய யூதக் குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்.

ஒரு இளம் கவிஞன் மீதான விசாரணை

லெனின்கிராட் பெருநகரின் தெர்ஷின்ஸ்கி மாவட்ட நீதி மன்றத்தின் அமர்வு. ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கி மீதான முதல் விசாரணை. பிப்ரவரி 18, 1964.

தலைமை நீதிபதி திருமதி சாவ்லா

நீதிபதி :           உங்களுடைய தொழில் எது?

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் கவிதைகள் எழுதுகிறேன். நான்  மொழிபெயர்க்கிறேன். நான் கருதுவது-

நீதிபதி :           நீங்கள் ”கருதுவதை”ப் பற்றிக் கவலைப்பட   வேண்டாம். நீதிமன்றத்தைப் பாருங்கள். நீதிமன்றத்திற்குத் தெளிவான பதில்  சொல்லுங்கள். உங்களுக்கு ஒரு முறையான வேலை இருக்கிறதா?.

ப்ராட்ஸ்கி       :அதை ஒரு முறையான வேலை என்று நான் கருதுகிறேன்.

நீதிபதி             : பதிலைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் கவிதைகள் எழுதினேன். அவை அச்சிடப்படும் என்று நினைத்தேன்.    நான் என்ன கருதுகிறேன் என்றால்…..

நீதிபதி             :நீங்கள் என்ன ”கருதுகிறீர்கள்” என்பது பற்றி எங்களுக்கு அக்கறை இல்லை.   நீங்கள் ஏன் வேலை செய்யவில்லை   என்பதற்குப் பதில் சொல்லுங்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் வேலை செய்யத்தான் செய்தேன். நான் கவிதைகள் எழுதினேன்.

நீதிபதி :           அது எங்கள் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை. நீங்கள் எந்த நிறுவனத்துடன் தொடர்பு    கொண்டிருந்தீர்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம்.

ப்ராட்ஸ்கி       :ஒரு வெளியீட்டு நிறுவனத்துடன்  எனக்கு    ஒப்பந்தங்கள் இருந்தன.

நீதிபதி             :அப்படியானால் பதில் சொல்லுங்கள்.   உங்கள் தினசரி வாழ்க்கைக்குத்  தேவையான ஒப்பந்தங்கள் இருந்தனவா? அவற்றுக்கான தொகைகளுடன்,   தேதிகளுடன் எங்களுக்கு ஒரு பட்டியல் கொடுங்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       : எனக்கு சரியாக நினைவில்லை. எல்லா  ஒப்பந்தங்களும் என் வழக்கறிஞரிடம்   உள்ளன.

நீதிபதி             : நான் கேட்பது உங்களை.

ப்ராட்ஸ்கி       : மாஸ்கோவில், என் மொழி பெயர்ப்புக்களைக் கொண்ட இரண்டு புத்தகங்கள் வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றன (பெயர்களை கூறுகிறார்.)

நீதிபதி              : எவ்வளவு காலமாக நீங்கள் வேலை பார்க்கிறீர்கள்?

ப்ராட்ஸ்கி       : ஏறத்தாழ. . .

நீதிபதி             :உங்களின் ”ஏறத்தாழ” பற்றி எங்களுக்கு  கவலையில்லை.

ப்ராட்ஸ்கி       :ஐந்து வருடங்கள்.

நீதிபதி             :எங்கே நீங்கள் வேலை செய்தீர்கள்?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஒரு தொழிற்சாலையில், புவியியல் ஆய்வுப்   பயணங்களில். . .

நீதிபதி :           தொழிற்சாலையில் எவ்வளவு காலமாக வேலை செய்தீர்கள்?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஒரு வருடம்.

நீதிபதி             :என்னவாக?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஒரு மில்லிங்-மிஷினிஸ்ட்டாக.

நீதிபதி             :உங்கள் உண்மையான தொழில் எது?

ப்ராட்ஸ்கி       :நான்ஒரு கவிஞன். மேலும் கவிதைகளின் மொழிபெயர்ப்பாளர்.

நீதிபதி             :யார் உங்களை ஒரு கவிஞராக அங்கீகாரம் செய்தது? கவிஞர்களுக்கு மத்தியில்  உங்களுக்கு ஒரு இடம் அளித்தது யார்?.

ப்ராட்ஸ்கி       :யாருமில்லை. மேலும் இந்த மனித இனத்தில் எனக்கொரு இடமளித்தது யார்?

நீதிபதி             :அதை நீங்கள் படித்தீர்களா?

ப்ராட்ஸ்கி       :எதை?

நீதிபதி             :ஒரு கவிஞனாக இருப்பதை. மனிதர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்படும் ஒரு பல்கலைக் கழகத்திற்கு நீங்கள் செல்ல முயற்சிக்கவில்லை.    எங்கே             அவர்களுக்கு சொல்லித் தரப்படுகிறதோ  அங்கே. . . ?

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் நினைக்கவில்லை. . . அதைப்    பயிற்சியினால் செய்ய முடியும் என்று நான்   நினைக்கவில்லை.

நீதிபதி             :பின்னர் வேறு எதனால்?

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் நினைத்தேன். . . கடவுளால். . .

நீதிபதி             :நீதிமன்றத்திடம் உங்களுக்கு ஏதும் விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டி உள்ளதா?

ப்ராட்ஸ்கி       : நான் ஏன் கைது செய்யப்பட்டேன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

நீதிபதி             :அது ஒரு கேள்வி, விண்ணப்பம் அல்ல.

ப்ராட்ஸ்கி       :அப்படியானால் நான் செய்து கொள்ள   ஒருவிண்ணப்பமும் இல்லை.

நீதிபதி             :எதிர்த்தரப்பிலிருந்து ஏதும் கேள்விகள்  இருக்கிறதா?.

எதிர்த்தரப்பு

வழக்கறிஞர்    : ஆம், குடிமகன் ப்ராட்ஸ்கி, நீங்கள் சம்பாதிப்பதை உங்கள் குடும்பத்திற்கு கொடுக்கிறீர்களா?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஆம்.

எ.த.வ              : சிகிச்சைக்காக எந்த நிறுவனத்திலாவது  நீங்கள் இருந்ததுண்டா?

ப்ராட்ஸ்கி       : ஆம். 1963ம் ஆண்டு டிசம்பர் இறுதியிலிருந்து ஜனவரி 5ம் தேதி, இந்த வருடம்    வரை மாஸ்கோவின் காஷ்செங்கோ மருத்துவ விடுதியில்  இருந்திருக்கிறேன்.

எ.த. வழக்கறிஞர்: ஒரே இடத்தில் நீண்ட காலம் வேலை பார்க்க முடியாமல் உங்கள் நோய்   உங்களைத் தடுத்தது என்று நீங்கள்   நினைக்கவில்லையா?

ப்ராட்ஸ்கி       :இருக்கலாம். சாத்தியம். எனக்கு நிஜத்தில் தெரியவில்லை.

எ.த.வ              :நீங்கள் க்யூபா நாட்டுக் கவிஞர்களின் தொகுதி ஒன்றிற்காக கவிதைகளை மொழி     பெயர்த்ததுண்டா?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஆம்.

எ.த.வ              : வழக்கின் ஆவணங்களுடன் மொழிபெயர்ப் புத்துறை அலுவலகப் பிரிவின்   தேர்ந்த கருத்துக்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன். மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கவிதைகளின் பட்டியலை, ஒப்பந்தங்களின் பிரதிகளை, குடிமகன் ப்ராட்ஸ்கியின் ஆரோக்கியம் ஒரு நிலையான வேலையில் இருக்க விடாமல் தடுத்ததா என்பதை உறுதி செய்து கொள்ள, அவரை மருத்துவப் பரிசோதனை செய்யுமாறு அவர் சார்பில் கேட்டுக் கொள்கிறேன். அவர் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை. மேலும், அவரைக் கைது செய்தது சட்டத்துக்குப் புறம்பானது என்று நான் கருதுகிறேன். அவருக்கு ஒரு நிலையான இருப்பிடம் உள்ளது. அவர் எந்த        நேரத்திலும் நீதிமன்றத்தின் முன் தன்னை ஆஜர்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.

ஆலோசனைக்காக நீதிமன்றம் கலைந்து பின்னர் பின்வரும் முடிவு வாசிக்கப்படுகிறது.

பின்னரும் சந்தேகத்தை நிவர்த்தி செய்ய நீதி மன்ற மனவியல் மருத்துவரின் அறிக்கைக்காக அனுப்பப்பட வேண்டும். ப்ராட்ஸ்கி ஏதாவது மனநோயினால் துன்புறுகிறாரா? இந்நோய் ஒரு தூரப்பிரதேசத்தில் கட்டாய வேலைக்காக ப்ராட்ஸ்கி அனுப்பப்படுவதைத் தடுக்கிறதா? ப்ராட்ஸ்கியின் வேலை ஒப்பந்தங்களை சரி பார்க்க விசாரணை தொடர்பான ஆவணங்களை ராணுவத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும்.

நீதிபதி             :நீங்கள் ஏதும் கேள்விகள் கேட்க வேண்டுமா?

ப்ராட்ஸ்கி       :என்னுடைய ஒரு வேண்டுகோள். என் சிறை அறையில் பேனாவும்    பேப்பர்களும் தரப்பட வேண்டும்.

நீதிபதி             :ராணுவத்தின் முதன்மை அதிகாரிக்கு இந்த வேண்டுதல் விண்ணப்பிக்கப்பட    வேண்டும்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் கேட்டேன். ஆனால் அவர் மறுத்து விட்டார். நான் கேட்பது பேனாவும்   பேப்பர்களும்.

நீதிபதி             :உங்கள் வேண்டுகோளை அவர்களுக்கு அனுப்புகிறேன்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நன்றி.

(ஒரு பெரும் கூட்டம் நீதிமன்றத்தைச் சுற்றிக் கூடி இருக்கிறது. அநேகம் பேர் இளைஞர்கள்)

நீதிபதி             :எவ்வளவு ஜனங்கள்! நான்  நினைக்கவில்லை இவ்வளவு பேர் வருவார்கள் என்று.

குரல்                :ஒவ்வொரு நாளும் நீதிமன்றத்தின் முன் ஒரு  கவிஞன் வருவதில்லையே.

ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கிக்கு எதிரான வழக்கின் மீது இரண்டாவது விசாரணை (ஃபோன்டென்கா 22, உழைப்பாளர்கள் கழகக் கட்டிடத்தின் கூடம், மார்ச் 31ம் தேதி 1964)

அறிவிப்பு     :

உழைப்புச் சோம்பேறி பிராட்ஸ்க்கிற்கு எதிரான சட்ட நடவடிக்கைகள். மனவியல் மருத்துவ அறிக்கையில் காணப்படுவது : ”மன நோயின் குணாம்சங்கள் கவனிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனாலும் வேலை செய்யும் திறமை இருக்கிறது. எனவே, நிர்வாக பூர்வமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படலாம்”.

நீதிமன்றத்திடம் என்ன வேண்டுகோள்கள் ப்ராட்ஸ்கி செய்ய வேண்டி இருக்கிறது என்று நீதிபதி கேட்கிறார். குற்றப்பத்திரங்களின் பிரதியை இன்னும் ப்ராட்ஸ்கி பார்க்கவில்லை என்பது தெரிகிறது. விசாரணை ஒத்திப் போடப்பட்டு, குற்றப்பத்திரிக்கையை அவர் படிக்கக்கேட்பதற்காக வெளியில் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார். மீண்டும் உள்ளே அழைத்து வரப்பட்ட பின், பல கவிதைகள் தன்னுடையதல்ல என்று அறிவிக்கிறார். மேலும், 1956ல் அவரின் 16வது வயதில் எழுதப்பட்ட குறிப்பேட்டினை விசாரணை ஆவணங்களுடன் சேர்க்க வேண்டாமென்று வேண்டுகிறார். குறிப்பேடு அகற்றப்படவில்லை. நீதிபதி, ப்ராட்ஸ்கி ஏன் 1956ம் ஆண்டிலிருந்து பணிபுரியும் இடங்களை 13முறை மாற்றினார் என்றும், இந்த இடைக் காலங்களில் ஏன் வேலை செய்யவில்லை என்றும் கேட்கிறார்.

சொரோகின்    :(அரசு வழக்கறிஞர்) நீங்கள் சம்பாதிக்கும்  பணத்தில் வாழ முடியுமா?

ப்ராட்ஸ்கி       :முடியும். ஏன் என்றால், நான் சிறையில் இருந்தபோது ஒவ்வொரு நாளும்  எனக்கு      40 கோப்பெக்குகள் செலவழிக்கப் பட்டதாகக்கூறும் அறிவிப்பில் கையெழுத் திட்டிருக்கிறேன். மேலும் நான் ஒரு         நாளைக்கு 40 கோப்பெக்குகளுக்கு     அதிகமாக சம்பாதித்திருக்கிறேன்.

சொரோகின்    :உங்களுக்குக் காலணிகளும், உடைகளும் தேவைப்படாதா?

ப்ராட்ஸ்கி       :என்னிடம் ஒரு பழைய சூட் இருக்கிறது. ஒரு வகையான சூட். எனக்கு இரண்டாவது   தேவையில்லை.

எ.த.வ.             :துறையின் வல்லுநர்கள் உங்கள்  கவிதைகளின் ஏற்பினைத் தெரிவித்தார்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       :ஆம். For the First Time in the Russian Language என்ற இதழில் அச்சாகி உள்ளது. போலிஷ்  மொழியிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கவிதைகளை நான் வாசித்திருக்கிறேன்.

நீதிபதி             : (எ.த.வ.ரிடம்) அவர் என்ன உருப்படியான   வேலை செய்திருக்கிறார் என்பதை கேட்க   வேண்டிய நீங்கள் அவரின் கவிதை வாசிப்புகளைப் பற்றிக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

எ.த.வ.             :அவருடைய மொழிபெயர்ப்புகள் பயனுள்ள வேலைதான்.

நீதிபதி             :ப்ராட்ஸ்கி, வேலை மாற்றங்களின் இடைவெளிக் காலங்களில் நீங்கள் ஏன்  உழைக்கவில்லை என்பதை நீதிமன்றத்துக்கு விளக்கினால் நல்லது.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் கவிதைகள் எழுதினேன். நான்  உழைக்கத்தான் செய்தேன்.

நீதிபதி             :ஆனால் அதே நேரத்தில் நீங்கள்  உழைக்கவும் செய்திருக்கலாம்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் வேலை செய்தேன். நான் கவிதைகள்   எழுதினேன்.

நீதிபதி             :ஆனால் சிலர் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்துகொண்டே கவிதைகள்    எழுதியிருக்கிறார்கள்.அதைச்     செய்வதிலிருந்து உங்களை எது தடுத்தது.

ப்ராட்ஸ்கி       :ஆனால் மனிதர்கள் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் அல்லர். அவர்களின்   ரோமங்களின் நிறம், முகங்களின்  வெளிப்பாடுகள் கூட. . .

நீதிபதி             :அது உங்கள் கண்டுபிடிப்பல்ல. எல்லோருக்கும் அது தெரியும்.  கம்யூனிசத் திற்கான முன்னோக்கிய பயணத்தில் உங்கள் பங்கினை எவ்வாறு மதிப்பீடு செய்வீர்கள் என்பதை நீங்கள் விளக்கினால் நல்லது.

ப்ராட்ஸ்கி       :கம்யூனிசத்தின் கட்டுமானம்- அது வேலை   மேஜைக்கு எதிரில் நிற்பது மட்டுமோ அல்லது மண்ணை உழவு செய்வது மட்டுமோ அல்ல. அது அறிவு ரீதியான    வேலைகயையும் அர்த்தப்படுத்துகிறது-

நீதிபதி             :வார்த்தைகளின் உரத்த தன்மைகளைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம். எதிர் காலத்தில் நீங்கள் வேலை செய்யும் முறையை எவ்வாறு ஒழுங்கு       படுத்திக்கொள்ள எண்ணியிருக்கிறீர்கள் என்பதை எங்களிடம் சொல்லுங்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       :எழுதவும், கவிதைகளை மொழி பெயர்க்கவும் நான் விரும்பினேன். ஆனால் அது ஒரு பொது நியதியை முரண்படுத்துமானால் நான் ஒரு நிலையான வேலையை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கு அப்பாற்பட்டும் கவிதைகள் எழுதுவதாக இருக்கிறேன்.

நீதிபதி             :நம் நாட்டில் எல்லோரும் உழைக்கிறார்கள்.

டியாக்லி          :இவ்வளவு காலமாக   எப்படிஉங்களால் சோம்பித் திரிய முடிந்தது?.

ப்ராட்ஸ்கி       :நீங்கள் என் உழைப்பை, உழைப்பாக பார்க்கவில்லை-

நீதிபதி VECHERNINY LENINGRAD என்ற இதழில் வெளியாகியுள்ள A Literary Parasite  என்ற கட்டுரையை  ப்ராட்ஸ்கியிடம் நீட்டுகிறார் அது ப்ராட்ஸ்கியைப் பற்றியது. கட்டுரை ஆசிரியரான Lerner பொய்   சொல்வதாக அறிவிக்கிறார் ப்ராட்ஸ்கி.ப்ராட்ஸ்கியின் வயது தவறாகக் கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. கவிதைகள் அவருடையவை அல்ல. அவரின் நண்பர்கள் எனக் கருதப்படுபவர்கள் அவருக்கு அநேகமாக அறிமுகமற்றவர்கள், அல்லது பார்த்தே இருக்காதவர்கள்.பல சாட்சிகள் அழைக்கப் படுகிறார்கள். இலக்கிய சிருஷ்டியின் வேறுபட்ட அம்சங்களில், குறிப்பாக கவிதைத் துறையிலும்,மொழிபெயர்ப்பிலும் அவர்கள் வல்லுநர்கள். எல்லோரும் ப்ராட்ஸ்கியின் திறன் பற்றியும் உயர்வாகப் பேசுகிறார்கள்.

சொரோகின்    :  (அரசாங்க வழக்கறிஞர்) நமது மாபெரும்  தேசம் கம்யூனிசத்தைக் கட்டும் பணியில் இருக்கிறது. சோவியத் மனிதனுக்குள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான ஒரு குணாம்சம் வளர்ந்து வருகிறது. சமுதாய ரீதியான பயன்பாடுள்ள வேலையில் மகிழ்ச்சி அடைதல்.எந்த சோம்பலும் வளராத சமுதாயம். ப்ராட்ஸ்கிக்கும் நாட்டுப் பற்றுக்கும் சம்மந்தமில்லை. அவர் ஒரு மிக முக்கியமான கொள்கையை மறந்து விட்டிருக்கிறார். ஒருவர் உழைக்க வில்லை என்றால் அவருக்கு உண்ணும் தகுதி இல்லை. ஆனால் பல ஆண்டுகளாக ஒரு உழைப்புச் சோம்பேறியின் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார். 1956இல் அவர் பள்ளியை விட்டு ஒரு தொழிற்சாலையில் சேர்ந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது பதினைந்து. அதே வருடத்தில் அவர் வேலை நீக்கம் செய்யப்பட்டார்  (ப்ராட்ஸ்கி வேலை செய்த இடங்களின் பட்டியலை மீண்டும் வாசிக்கிறார். தொடர்ச்சியான வேலைகளுக்கு இடையிலான காலத்தை சும்மா இருந்த காலமாக அறிவிக்கிறார்) ஒரு வேலைக்கு ப்ராட்ஸ்கி 37 ரூபிள்கள் மட்டுமே பெற்றதை நாங்கள் சோதித்து கண்டுபிடித்தோம். மாறாக அவர் 150 ரூபிள்கள் வாங்கியதாகச் சொன்னார்.

ப்ராட்ஸ்கி       :அது ஒரு முன்பணம். அது முன்பணம் மட்டுமே! நான் பின்னால் வாங்கிக்கொள்ள  வேண்டியதில் ஒரு பகுதி.

நீதிபதி             :சப்தம் போடாதீர்கள் ப்ராட்ஸ்கி.

சொரோகின்    : ப்ராட்ஸ்கி வேலை செய்த இடங்களில் தன் ஒழுங்கின்மையாலும் வேலை மீதான வெறுப்பினாலும் பலரை அதிர்ச்சி அடையச்     செய்தார் Vecherniny Leningradஇதழில் வெளிவந்த கட்டுரை நல்ல வரவேற்பினைப் பெற்றது. குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியாக நிறைய கடிதங்கள் இளைஞர்களிடமிருந்து வந்திருந்தன. (கடிதங்களைப் படிக்கிறார்) ப்ராட்ஸ்கியின் நடத்தையை வன்மையாய்   அவர்கள் கண்டித்தனர். லெனின் கிராடில் அவருக்கு எந்த இடமும் இல்லை யென்றும் அவர் கண்டிப்பாகத் தண்டிக்கப் பட வேண்டும் என்றும் இளம் சமுதாயம் கருதுகிறது, மனசாட்சி பற்றியும், உழைப்பு பற்றியும் எந்தப் புரிந்துகொள்ளலும் இல்லாதவராக இருக்கிறார். எல்லோருமே ராணுவத்தில் பணிபுரிவதை ஒரு சந்தோஷமாகக் கருதுகிறார்கள். ஆனால் ப்ராட்ஸ்கி இதைத் தவிர்த்திருக்கிறார். ப்ராட்ஸ்கியின் தந்தை அவரை, வெளி நோயாளிகளின் மருத்துவப் பிரிவுக்கு சோதனைக்கு அனுப்பினார். ப்ராட்ஸ்கி அங்கிருந்து பெற்ற சான்றிதழை ஒரு எளிதில் நம்பிவிடும் ராணுவக் கமிஷன் ஏற்றுக் கொண்டது. ராணுவக் கமிசராட்டின் முன் ஆஜர்ப்படுத்திக்கொள்வதற்கு முன்பு தன் நண்பரான ஷக்மதோவுக்கு அவர் எழுதினார் ‘I am about to keep a date with the Defence Committee, your table will be a reliable refuge for my iambics’. ஒரு சைத்தானின் சிரிப்புடன் ”உழைப்பு” என்ற வார்த்தையை வரவேற்ற நண்பர்களுடன் கூட்டமாக இருந்தார். மற்றும் அவர்களின் ”தலைவரான” யுமான்ஸ்கியின் பேச்சை பயபக்தியுடன் கேட்டார். உழைப்பின் மீது வெறுப்பாலும் ப்ராட்ஸ்கி அவரின் கூட்டாளி ப்ராட்ஸ்கி ஒரு கவிஞனல்ல, ஆனால் சிறுபிள்ளைத்தனமான செய்யுள்கள் எழுதும் ஒரு மனிதன். நமது நாட்டில் மனிதன் உழைக்க வேண்டும் என்பதையும் மதிப்பீடுகள் உருவாக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் மறந்துவிட்டார். நம் வீரமிக்க நகரத்திலிருந்து அவரை வெளியேற்றம் செய்யவேண்டும். அவர் ஒரு உழைப்புச் சோம்பேறி. மரியாதை தெரியாதவர்,   ஒரு திறமையான ஏமாற்றுக்காரர். ஆன்மீகமாகவும் கறைபடிந்த ஒரு மனிதர்.  அவர் தன் கவிதைகளில் எழுதியிருக்கிறார். ”நான் ஒரு அந்நியத் தாய்நாட்டினை விரும்புகிறேன்”. பல காலங்களாக நான் இந்த சிவப்பு எல்லையைத் தாண்டிவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சிவப்பு முடியுடைய என் தலையில் சிந்தனைகள் முதிர்கின்றன…” மேலும் அவர் எழுதினார் ‘An Old Greedy guts framed by a wreath of fir-cones’.’ அவர் மார்க்சைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டது’  ‘The Town Hall in Stockholm inspires more respect in me than the Kremlin in Prague…’ ஒரு கடிதத்தில் அவர் எழுதினார். ”நான் மாஸ்கோ மீது காறித்துப்ப விரும்புகிறேன்”. ப்ராட்ஸ்கிக்கும் அவருக்கு ஆதரவளிப்பவர்களுக்கும் முன் சொன்னதே தகுதியாகும். எதிர்த்தரப்பு வழக்கறிஞரின் இறுதியான வாத சாராம்சங்களின் ஆவணங்கள் தொலைந்திருக்கின்றன. அதன் முடிவுகளாவன: ப்ராட்ஸ்கியின் குற்றம் நிரூபணம் செய்யப்படவில்லை. ப்ராட்ஸ்கி ஒரு உழைப்புச் சோம்பேறி அல்ல. எனவே, ”நிர்வாக முறைகளின் தூண்டுதல்” அவருக்குப் பொருந்தாது. மே மாதம் 4ம் தேதிய ஆணையின் முக்கியத்துவம் அதிகம். நிஜமான ஒட்டுண்ணிகளையும் உழைப்புச் சோம்பேறிகளையும் நகரத் திலிருந்து வெளியேற்ற இது ஒரு ஆயுதமாகும். இதன் ஆதாரபூர்வமற்ற பயன்பாடு ஆணையின் நோக்கத்திற்குக் கேடு விளைவிக்கும். 1963ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 10ம் தேதிய சோவியத் யூனியனின் தலைமை நீதிமன்றத்தின் முடிவு, சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆதாரங்களின் மீது விமர்சனப் பார்வை கொள்வதைக் கடமையாக்குகிறது. உழைப்பவர்களுக்கு எதிரான விசாரணை முடிவுகளை அனுமதிக்கக் கூடாதென்றும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தன் வழக்கின் ஆவணங்களைத் தெரிந்து கொள்வ தற்கான உரிமையை மதிக்க வேண்டுமென்றும், மேலும் அவர்களின் குற்றமின்மையின் ஆதாரத்தைச் சமர்ப்பிக்கவேண்டும் என்றும் கூறுகிறது. ப்ராட்ஸ்கி சட்டத்திற்குப் புறம்பாக பெப்ருவரி 1964ம் ஆண்டு 13ம் தேதியிலிருந்து காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தார். இதனால் அவர் பல ஆதாரங்களை சமர்ப்பிக்கும் சாத்தியத்தை இழந்தார். இருப்பினும் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆதாரங்கள் மட்டுமே ப்ராட்ஸ்கி ஒரு உழைப்புச் சோம்பேறி அல்ல என முடிவுக்கு வரப் போதுமானவை.

(நீதி மன்றம் ஆலோசனைக்காகக் கலைந்தது)

(ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கிக்கு 5வருட கட்டாய உழைப்பு தண்டனையாக வழங்கப்பட்டது)

(Rebels என்ற தலைப்பில் 1969ஆம் ஆண்டு  Routledge & Kegan Paul நிறுவனம் வெளியிட்ட புத்தகத்தில் இவ்விசாரணை இடம் பெறுகிறது)

Trial of a Young Poet-ஜோஸப் பிராட்ஸ்கி மீதான விசாரணை

joseph-brodskyஜோசப் ப்ராட்ஸ்கி (1940-1996)

“மௌனத்தின் முகத்தில் வீசப்பட்ட ஒரு பேச்சே வாழ்க்கை”  என்று எழுதிய ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கிக்கு ஸ்வீடிஷ் அகெடெமி நோபல் இலக்கிய விருதை 1987ஆம் ஆண்டு வழங்கி கௌரவப்படுத்தியது. பிரெஞ்சு நாவலாசிரியரான ஆல்பர் காம்யூவுக்கு அடுத்து மிக இளைய வயதில் இப்பரிசினைப் பெற்றவர் ப்ராட்ஸ்கிதான். பதினைந்தாம் வயதில் பள்ளிப் படிப்பை விட்டு நின்று விட்ட ப்ராட்ஸ்கி தனக்குத் தானே மொழிஙூஇலக்கியக் கல்வியை போதித்துக் கொண்டார். எல்லா அம்சங்களிலும் அவர் தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொண்ட மனிதர் ஆவார். தந்தையின் பெயர் அலெக்ஸாண்டர் ப்ராட்ஸ்கி. தாயாரின் பெயர் மரியா வோல்பொர்ட். அலெக்ஸாண்டர் ப்ராட்ஸ்கி பத்திரிக்கை புகைப்படக் கலைஞராகப் பணியாற்றினார். 1940ஆம் ஆண்டு ரஷ்யாவில் உள்ள லெனின்கிராடில் அவரது பெற்றோருக்கு ஒரே மகனாகப் பிறந்த ப்ராட்ஸ்கி,  பாரம்பரிய யூதக் குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்.

ஒரு இளம் கவிஞன் மீதான விசாரணை

லெனின்கிராட் பெருநகரின் தெர்ஷின்ஸ்கி மாவட்ட நீதி மன்றத்தின் அமர்வு. ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கி மீதான முதல் விசாரணை. பிப்ரவரி 18, 1964.

தலைமை நீதிபதி திருமதி சாவ்லா

நீதிபதி :           உங்களுடைய தொழில் எது?

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் கவிதைகள் எழுதுகிறேன். நான்  மொழிபெயர்க்கிறேன். நான் கருதுவது-

நீதிபதி :           நீங்கள் ”கருதுவதை”ப் பற்றிக் கவலைப்பட   வேண்டாம். நீதிமன்றத்தைப் பாருங்கள். நீதிமன்றத்திற்குத் தெளிவான பதில்  சொல்லுங்கள். உங்களுக்கு ஒரு முறையான வேலை இருக்கிறதா?.

ப்ராட்ஸ்கி       :அதை ஒரு முறையான வேலை என்று நான் கருதுகிறேன்.

நீதிபதி             : பதிலைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் கவிதைகள் எழுதினேன். அவை அச்சிடப்படும் என்று நினைத்தேன்.    நான் என்ன கருதுகிறேன் என்றால்…..

நீதிபதி             :நீங்கள் என்ன ”கருதுகிறீர்கள்” என்பது பற்றி எங்களுக்கு அக்கறை இல்லை.   நீங்கள் ஏன் வேலை செய்யவில்லை   என்பதற்குப் பதில் சொல்லுங்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் வேலை செய்யத்தான் செய்தேன். நான் கவிதைகள் எழுதினேன்.

நீதிபதி :           அது எங்கள் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை. நீங்கள் எந்த நிறுவனத்துடன் தொடர்பு    கொண்டிருந்தீர்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம்.

ப்ராட்ஸ்கி       :ஒரு வெளியீட்டு நிறுவனத்துடன்  எனக்கு    ஒப்பந்தங்கள் இருந்தன.

நீதிபதி             :அப்படியானால் பதில் சொல்லுங்கள்.   உங்கள் தினசரி வாழ்க்கைக்குத்  தேவையான ஒப்பந்தங்கள் இருந்தனவா? அவற்றுக்கான தொகைகளுடன்,   தேதிகளுடன் எங்களுக்கு ஒரு பட்டியல் கொடுங்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       : எனக்கு சரியாக நினைவில்லை. எல்லா  ஒப்பந்தங்களும் என் வழக்கறிஞரிடம்   உள்ளன.

நீதிபதி             : நான் கேட்பது உங்களை.

ப்ராட்ஸ்கி       : மாஸ்கோவில், என் மொழி பெயர்ப்புக்களைக் கொண்ட இரண்டு புத்தகங்கள் வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றன (பெயர்களை கூறுகிறார்.)

நீதிபதி              : எவ்வளவு காலமாக நீங்கள் வேலை பார்க்கிறீர்கள்?

ப்ராட்ஸ்கி       : ஏறத்தாழ. . .

நீதிபதி             :உங்களின் ”ஏறத்தாழ” பற்றி எங்களுக்கு  கவலையில்லை.

ப்ராட்ஸ்கி       :ஐந்து வருடங்கள்.

நீதிபதி             :எங்கே நீங்கள் வேலை செய்தீர்கள்?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஒரு தொழிற்சாலையில், புவியியல் ஆய்வுப்   பயணங்களில். . .

நீதிபதி :           தொழிற்சாலையில் எவ்வளவு காலமாக வேலை செய்தீர்கள்?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஒரு வருடம்.

நீதிபதி             :என்னவாக?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஒரு மில்லிங்-மிஷினிஸ்ட்டாக.

நீதிபதி             :உங்கள் உண்மையான தொழில் எது?

ப்ராட்ஸ்கி       :நான்ஒரு கவிஞன். மேலும் கவிதைகளின் மொழிபெயர்ப்பாளர்.

நீதிபதி             :யார் உங்களை ஒரு கவிஞராக அங்கீகாரம் செய்தது? கவிஞர்களுக்கு மத்தியில்  உங்களுக்கு ஒரு இடம் அளித்தது யார்?.

ப்ராட்ஸ்கி       :யாருமில்லை. மேலும் இந்த மனித இனத்தில் எனக்கொரு இடமளித்தது யார்?

நீதிபதி             :அதை நீங்கள் படித்தீர்களா?

ப்ராட்ஸ்கி       :எதை?

நீதிபதி             :ஒரு கவிஞனாக இருப்பதை. மனிதர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்படும் ஒரு பல்கலைக் கழகத்திற்கு நீங்கள் செல்ல முயற்சிக்கவில்லை.    எங்கே             அவர்களுக்கு சொல்லித் தரப்படுகிறதோ  அங்கே. . . ?

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் நினைக்கவில்லை. . . அதைப்    பயிற்சியினால் செய்ய முடியும் என்று நான்   நினைக்கவில்லை.

நீதிபதி             :பின்னர் வேறு எதனால்?

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் நினைத்தேன். . . கடவுளால். . .

நீதிபதி             :நீதிமன்றத்திடம் உங்களுக்கு ஏதும் விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டி உள்ளதா?

ப்ராட்ஸ்கி       : நான் ஏன் கைது செய்யப்பட்டேன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

நீதிபதி             :அது ஒரு கேள்வி, விண்ணப்பம் அல்ல.

ப்ராட்ஸ்கி       :அப்படியானால் நான் செய்து கொள்ள   ஒருவிண்ணப்பமும் இல்லை.

நீதிபதி             :எதிர்த்தரப்பிலிருந்து ஏதும் கேள்விகள்  இருக்கிறதா?.

எதிர்த்தரப்பு

வழக்கறிஞர்    : ஆம், குடிமகன் ப்ராட்ஸ்கி, நீங்கள் சம்பாதிப்பதை உங்கள் குடும்பத்திற்கு கொடுக்கிறீர்களா?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஆம்.

எ.த.வ              : சிகிச்சைக்காக எந்த நிறுவனத்திலாவது  நீங்கள் இருந்ததுண்டா?

ப்ராட்ஸ்கி       : ஆம். 1963ம் ஆண்டு டிசம்பர் இறுதியிலிருந்து ஜனவரி 5ம் தேதி, இந்த வருடம்    வரை மாஸ்கோவின் காஷ்செங்கோ மருத்துவ விடுதியில்  இருந்திருக்கிறேன்.

எ.த. வழக்கறிஞர்: ஒரே இடத்தில் நீண்ட காலம் வேலை பார்க்க முடியாமல் உங்கள் நோய்   உங்களைத் தடுத்தது என்று நீங்கள்   நினைக்கவில்லையா?

ப்ராட்ஸ்கி       :இருக்கலாம். சாத்தியம். எனக்கு நிஜத்தில் தெரியவில்லை.

எ.த.வ              :நீங்கள் க்யூபா நாட்டுக் கவிஞர்களின் தொகுதி ஒன்றிற்காக கவிதைகளை மொழி     பெயர்த்ததுண்டா?

ப்ராட்ஸ்கி       :ஆம்.

எ.த.வ              : வழக்கின் ஆவணங்களுடன் மொழிபெயர்ப் புத்துறை அலுவலகப் பிரிவின்   தேர்ந்த கருத்துக்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன். மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கவிதைகளின் பட்டியலை, ஒப்பந்தங்களின் பிரதிகளை, குடிமகன் ப்ராட்ஸ்கியின் ஆரோக்கியம் ஒரு நிலையான வேலையில் இருக்க விடாமல் தடுத்ததா என்பதை உறுதி செய்து கொள்ள, அவரை மருத்துவப் பரிசோதனை செய்யுமாறு அவர் சார்பில் கேட்டுக் கொள்கிறேன். அவர் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை. மேலும், அவரைக் கைது செய்தது சட்டத்துக்குப் புறம்பானது என்று நான் கருதுகிறேன். அவருக்கு ஒரு நிலையான இருப்பிடம் உள்ளது. அவர் எந்த        நேரத்திலும் நீதிமன்றத்தின் முன் தன்னை ஆஜர்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.

ஆலோசனைக்காக நீதிமன்றம் கலைந்து பின்னர் பின்வரும் முடிவு வாசிக்கப்படுகிறது.

பின்னரும் சந்தேகத்தை நிவர்த்தி செய்ய நீதி மன்ற மனவியல் மருத்துவரின் அறிக்கைக்காக அனுப்பப்பட வேண்டும். ப்ராட்ஸ்கி ஏதாவது மனநோயினால் துன்புறுகிறாரா? இந்நோய் ஒரு தூரப்பிரதேசத்தில் கட்டாய வேலைக்காக ப்ராட்ஸ்கி அனுப்பப்படுவதைத் தடுக்கிறதா? ப்ராட்ஸ்கியின் வேலை ஒப்பந்தங்களை சரி பார்க்க விசாரணை தொடர்பான ஆவணங்களை ராணுவத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும்.

நீதிபதி             :நீங்கள் ஏதும் கேள்விகள் கேட்க வேண்டுமா?

ப்ராட்ஸ்கி       :என்னுடைய ஒரு வேண்டுகோள். என் சிறை அறையில் பேனாவும்    பேப்பர்களும் தரப்பட வேண்டும்.

நீதிபதி             :ராணுவத்தின் முதன்மை அதிகாரிக்கு இந்த வேண்டுதல் விண்ணப்பிக்கப்பட    வேண்டும்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் கேட்டேன். ஆனால் அவர் மறுத்து விட்டார். நான் கேட்பது பேனாவும்   பேப்பர்களும்.

நீதிபதி             :உங்கள் வேண்டுகோளை அவர்களுக்கு அனுப்புகிறேன்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நன்றி.

(ஒரு பெரும் கூட்டம் நீதிமன்றத்தைச் சுற்றிக் கூடி இருக்கிறது. அநேகம் பேர் இளைஞர்கள்)

நீதிபதி             :எவ்வளவு ஜனங்கள்! நான்  நினைக்கவில்லை இவ்வளவு பேர் வருவார்கள் என்று.

குரல்                :ஒவ்வொரு நாளும் நீதிமன்றத்தின் முன் ஒரு  கவிஞன் வருவதில்லையே.

ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கிக்கு எதிரான வழக்கின் மீது இரண்டாவது விசாரணை (ஃபோன்டென்கா 22, உழைப்பாளர்கள் கழகக் கட்டிடத்தின் கூடம், மார்ச் 31ம் தேதி 1964)

அறிவிப்பு     :

உழைப்புச் சோம்பேறி பிராட்ஸ்க்கிற்கு எதிரான சட்ட நடவடிக்கைகள். மனவியல் மருத்துவ அறிக்கையில் காணப்படுவது : ”மன நோயின் குணாம்சங்கள் கவனிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனாலும் வேலை செய்யும் திறமை இருக்கிறது. எனவே, நிர்வாக பூர்வமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படலாம்”.

நீதிமன்றத்திடம் என்ன வேண்டுகோள்கள் ப்ராட்ஸ்கி செய்ய வேண்டி இருக்கிறது என்று நீதிபதி கேட்கிறார். குற்றப்பத்திரங்களின் பிரதியை இன்னும் ப்ராட்ஸ்கி பார்க்கவில்லை என்பது தெரிகிறது. விசாரணை ஒத்திப் போடப்பட்டு, குற்றப்பத்திரிக்கையை அவர் படிக்கக்கேட்பதற்காக வெளியில் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார். மீண்டும் உள்ளே அழைத்து வரப்பட்ட பின், பல கவிதைகள் தன்னுடையதல்ல என்று அறிவிக்கிறார். மேலும், 1956ல் அவரின் 16வது வயதில் எழுதப்பட்ட குறிப்பேட்டினை விசாரணை ஆவணங்களுடன் சேர்க்க வேண்டாமென்று வேண்டுகிறார். குறிப்பேடு அகற்றப்படவில்லை. நீதிபதி, ப்ராட்ஸ்கி ஏன் 1956ம் ஆண்டிலிருந்து பணிபுரியும் இடங்களை 13முறை மாற்றினார் என்றும், இந்த இடைக் காலங்களில் ஏன் வேலை செய்யவில்லை என்றும் கேட்கிறார்.

சொரோகின்    :(அரசு வழக்கறிஞர்) நீங்கள் சம்பாதிக்கும்  பணத்தில் வாழ முடியுமா?

ப்ராட்ஸ்கி       :முடியும். ஏன் என்றால், நான் சிறையில் இருந்தபோது ஒவ்வொரு நாளும்  எனக்கு      40 கோப்பெக்குகள் செலவழிக்கப் பட்டதாகக்கூறும் அறிவிப்பில் கையெழுத் திட்டிருக்கிறேன். மேலும் நான் ஒரு         நாளைக்கு 40 கோப்பெக்குகளுக்கு     அதிகமாக சம்பாதித்திருக்கிறேன்.

சொரோகின்    :உங்களுக்குக் காலணிகளும், உடைகளும் தேவைப்படாதா?

ப்ராட்ஸ்கி       :என்னிடம் ஒரு பழைய சூட் இருக்கிறது. ஒரு வகையான சூட். எனக்கு இரண்டாவது   தேவையில்லை.

எ.த.வ.             :துறையின் வல்லுநர்கள் உங்கள்  கவிதைகளின் ஏற்பினைத் தெரிவித்தார்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       :ஆம். For the First Time in the Russian Language என்ற இதழில் அச்சாகி உள்ளது. போலிஷ்  மொழியிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கவிதைகளை நான் வாசித்திருக்கிறேன்.

நீதிபதி             : (எ.த.வ.ரிடம்) அவர் என்ன உருப்படியான   வேலை செய்திருக்கிறார் என்பதை கேட்க   வேண்டிய நீங்கள் அவரின் கவிதை வாசிப்புகளைப் பற்றிக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

எ.த.வ.             :அவருடைய மொழிபெயர்ப்புகள் பயனுள்ள வேலைதான்.

நீதிபதி             :ப்ராட்ஸ்கி, வேலை மாற்றங்களின் இடைவெளிக் காலங்களில் நீங்கள் ஏன்  உழைக்கவில்லை என்பதை நீதிமன்றத்துக்கு விளக்கினால் நல்லது.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் கவிதைகள் எழுதினேன். நான்  உழைக்கத்தான் செய்தேன்.

நீதிபதி             :ஆனால் அதே நேரத்தில் நீங்கள்  உழைக்கவும் செய்திருக்கலாம்.

ப்ராட்ஸ்கி       :நான் வேலை செய்தேன். நான் கவிதைகள்   எழுதினேன்.

நீதிபதி             :ஆனால் சிலர் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்துகொண்டே கவிதைகள்    எழுதியிருக்கிறார்கள்.அதைச்     செய்வதிலிருந்து உங்களை எது தடுத்தது.

ப்ராட்ஸ்கி       :ஆனால் மனிதர்கள் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் அல்லர். அவர்களின்   ரோமங்களின் நிறம், முகங்களின்  வெளிப்பாடுகள் கூட. . .

நீதிபதி             :அது உங்கள் கண்டுபிடிப்பல்ல. எல்லோருக்கும் அது தெரியும்.  கம்யூனிசத் திற்கான முன்னோக்கிய பயணத்தில் உங்கள் பங்கினை எவ்வாறு மதிப்பீடு செய்வீர்கள் என்பதை நீங்கள் விளக்கினால் நல்லது.

ப்ராட்ஸ்கி       :கம்யூனிசத்தின் கட்டுமானம்- அது வேலை   மேஜைக்கு எதிரில் நிற்பது மட்டுமோ அல்லது மண்ணை உழவு செய்வது மட்டுமோ அல்ல. அது அறிவு ரீதியான    வேலைகயையும் அர்த்தப்படுத்துகிறது-

நீதிபதி             :வார்த்தைகளின் உரத்த தன்மைகளைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம். எதிர் காலத்தில் நீங்கள் வேலை செய்யும் முறையை எவ்வாறு ஒழுங்கு       படுத்திக்கொள்ள எண்ணியிருக்கிறீர்கள் என்பதை எங்களிடம் சொல்லுங்கள்.

ப்ராட்ஸ்கி       :எழுதவும், கவிதைகளை மொழி பெயர்க்கவும் நான் விரும்பினேன். ஆனால் அது ஒரு பொது நியதியை முரண்படுத்துமானால் நான் ஒரு நிலையான வேலையை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கு அப்பாற்பட்டும் கவிதைகள் எழுதுவதாக இருக்கிறேன்.

நீதிபதி             :நம் நாட்டில் எல்லோரும் உழைக்கிறார்கள்.

டியாக்லி          :இவ்வளவு காலமாக   எப்படிஉங்களால் சோம்பித் திரிய முடிந்தது?.

ப்ராட்ஸ்கி       :நீங்கள் என் உழைப்பை, உழைப்பாக பார்க்கவில்லை-

நீதிபதி VECHERNINY LENINGRAD என்ற இதழில் வெளியாகியுள்ள A Literary Parasite  என்ற கட்டுரையை  ப்ராட்ஸ்கியிடம் நீட்டுகிறார் அது ப்ராட்ஸ்கியைப் பற்றியது. கட்டுரை ஆசிரியரான Lerner பொய்   சொல்வதாக அறிவிக்கிறார் ப்ராட்ஸ்கி.ப்ராட்ஸ்கியின் வயது தவறாகக் கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. கவிதைகள் அவருடையவை அல்ல. அவரின் நண்பர்கள் எனக் கருதப்படுபவர்கள் அவருக்கு அநேகமாக அறிமுகமற்றவர்கள், அல்லது பார்த்தே இருக்காதவர்கள்.பல சாட்சிகள் அழைக்கப் படுகிறார்கள். இலக்கிய சிருஷ்டியின் வேறுபட்ட அம்சங்களில், குறிப்பாக கவிதைத் துறையிலும்,மொழிபெயர்ப்பிலும் அவர்கள் வல்லுநர்கள். எல்லோரும் ப்ராட்ஸ்கியின் திறன் பற்றியும் உயர்வாகப் பேசுகிறார்கள்.

சொரோகின்    :  (அரசாங்க வழக்கறிஞர்) நமது மாபெரும்  தேசம் கம்யூனிசத்தைக் கட்டும் பணியில் இருக்கிறது. சோவியத் மனிதனுக்குள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான ஒரு குணாம்சம் வளர்ந்து வருகிறது. சமுதாய ரீதியான பயன்பாடுள்ள வேலையில் மகிழ்ச்சி அடைதல்.எந்த சோம்பலும் வளராத சமுதாயம். ப்ராட்ஸ்கிக்கும் நாட்டுப் பற்றுக்கும் சம்மந்தமில்லை. அவர் ஒரு மிக முக்கியமான கொள்கையை மறந்து விட்டிருக்கிறார். ஒருவர் உழைக்க வில்லை என்றால் அவருக்கு உண்ணும் தகுதி இல்லை. ஆனால் பல ஆண்டுகளாக ஒரு உழைப்புச் சோம்பேறியின் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார். 1956இல் அவர் பள்ளியை விட்டு ஒரு தொழிற்சாலையில் சேர்ந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது பதினைந்து. அதே வருடத்தில் அவர் வேலை நீக்கம் செய்யப்பட்டார்  (ப்ராட்ஸ்கி வேலை செய்த இடங்களின் பட்டியலை மீண்டும் வாசிக்கிறார். தொடர்ச்சியான வேலைகளுக்கு இடையிலான காலத்தை சும்மா இருந்த காலமாக அறிவிக்கிறார்) ஒரு வேலைக்கு ப்ராட்ஸ்கி 37 ரூபிள்கள் மட்டுமே பெற்றதை நாங்கள் சோதித்து கண்டுபிடித்தோம். மாறாக அவர் 150 ரூபிள்கள் வாங்கியதாகச் சொன்னார்.

ப்ராட்ஸ்கி       :அது ஒரு முன்பணம். அது முன்பணம் மட்டுமே! நான் பின்னால் வாங்கிக்கொள்ள  வேண்டியதில் ஒரு பகுதி.

நீதிபதி             :சப்தம் போடாதீர்கள் ப்ராட்ஸ்கி.

சொரோகின்    : ப்ராட்ஸ்கி வேலை செய்த இடங்களில் தன் ஒழுங்கின்மையாலும் வேலை மீதான வெறுப்பினாலும் பலரை அதிர்ச்சி அடையச்     செய்தார் Vecherniny Leningradஇதழில் வெளிவந்த கட்டுரை நல்ல வரவேற்பினைப் பெற்றது. குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியாக நிறைய கடிதங்கள் இளைஞர்களிடமிருந்து வந்திருந்தன. (கடிதங்களைப் படிக்கிறார்) ப்ராட்ஸ்கியின் நடத்தையை வன்மையாய்   அவர்கள் கண்டித்தனர். லெனின் கிராடில் அவருக்கு எந்த இடமும் இல்லை யென்றும் அவர் கண்டிப்பாகத் தண்டிக்கப் பட வேண்டும் என்றும் இளம் சமுதாயம் கருதுகிறது, மனசாட்சி பற்றியும், உழைப்பு பற்றியும் எந்தப் புரிந்துகொள்ளலும் இல்லாதவராக இருக்கிறார். எல்லோருமே ராணுவத்தில் பணிபுரிவதை ஒரு சந்தோஷமாகக் கருதுகிறார்கள். ஆனால் ப்ராட்ஸ்கி இதைத் தவிர்த்திருக்கிறார். ப்ராட்ஸ்கியின் தந்தை அவரை, வெளி நோயாளிகளின் மருத்துவப் பிரிவுக்கு சோதனைக்கு அனுப்பினார். ப்ராட்ஸ்கி அங்கிருந்து பெற்ற சான்றிதழை ஒரு எளிதில் நம்பிவிடும் ராணுவக் கமிஷன் ஏற்றுக் கொண்டது. ராணுவக் கமிசராட்டின் முன் ஆஜர்ப்படுத்திக்கொள்வதற்கு முன்பு தன் நண்பரான ஷக்மதோவுக்கு அவர் எழுதினார் ‘I am about to keep a date with the Defence Committee, your table will be a reliable refuge for my iambics’. ஒரு சைத்தானின் சிரிப்புடன் ”உழைப்பு” என்ற வார்த்தையை வரவேற்ற நண்பர்களுடன் கூட்டமாக இருந்தார். மற்றும் அவர்களின் ”தலைவரான” யுமான்ஸ்கியின் பேச்சை பயபக்தியுடன் கேட்டார். உழைப்பின் மீது வெறுப்பாலும் ப்ராட்ஸ்கி அவரின் கூட்டாளி ப்ராட்ஸ்கி ஒரு கவிஞனல்ல, ஆனால் சிறுபிள்ளைத்தனமான செய்யுள்கள் எழுதும் ஒரு மனிதன். நமது நாட்டில் மனிதன் உழைக்க வேண்டும் என்பதையும் மதிப்பீடுகள் உருவாக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் மறந்துவிட்டார். நம் வீரமிக்க நகரத்திலிருந்து அவரை வெளியேற்றம் செய்யவேண்டும். அவர் ஒரு உழைப்புச் சோம்பேறி. மரியாதை தெரியாதவர்,   ஒரு திறமையான ஏமாற்றுக்காரர். ஆன்மீகமாகவும் கறைபடிந்த ஒரு மனிதர்.  அவர் தன் கவிதைகளில் எழுதியிருக்கிறார். ”நான் ஒரு அந்நியத் தாய்நாட்டினை விரும்புகிறேன்”. பல காலங்களாக நான் இந்த சிவப்பு எல்லையைத் தாண்டிவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சிவப்பு முடியுடைய என் தலையில் சிந்தனைகள் முதிர்கின்றன…” மேலும் அவர் எழுதினார் ‘An Old Greedy guts framed by a wreath of fir-cones’.’ அவர் மார்க்சைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டது’  ‘The Town Hall in Stockholm inspires more respect in me than the Kremlin in Prague…’ ஒரு கடிதத்தில் அவர் எழுதினார். ”நான் மாஸ்கோ மீது காறித்துப்ப விரும்புகிறேன்”. ப்ராட்ஸ்கிக்கும் அவருக்கு ஆதரவளிப்பவர்களுக்கும் முன் சொன்னதே தகுதியாகும். எதிர்த்தரப்பு வழக்கறிஞரின் இறுதியான வாத சாராம்சங்களின் ஆவணங்கள் தொலைந்திருக்கின்றன. அதன் முடிவுகளாவன: ப்ராட்ஸ்கியின் குற்றம் நிரூபணம் செய்யப்படவில்லை. ப்ராட்ஸ்கி ஒரு உழைப்புச் சோம்பேறி அல்ல. எனவே, ”நிர்வாக முறைகளின் தூண்டுதல்” அவருக்குப் பொருந்தாது. மே மாதம் 4ம் தேதிய ஆணையின் முக்கியத்துவம் அதிகம். நிஜமான ஒட்டுண்ணிகளையும் உழைப்புச் சோம்பேறிகளையும் நகரத் திலிருந்து வெளியேற்ற இது ஒரு ஆயுதமாகும். இதன் ஆதாரபூர்வமற்ற பயன்பாடு ஆணையின் நோக்கத்திற்குக் கேடு விளைவிக்கும். 1963ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 10ம் தேதிய சோவியத் யூனியனின் தலைமை நீதிமன்றத்தின் முடிவு, சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆதாரங்களின் மீது விமர்சனப் பார்வை கொள்வதைக் கடமையாக்குகிறது. உழைப்பவர்களுக்கு எதிரான விசாரணை முடிவுகளை அனுமதிக்கக் கூடாதென்றும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தன் வழக்கின் ஆவணங்களைத் தெரிந்து கொள்வ தற்கான உரிமையை மதிக்க வேண்டுமென்றும், மேலும் அவர்களின் குற்றமின்மையின் ஆதாரத்தைச் சமர்ப்பிக்கவேண்டும் என்ற
ம் கூறுகிறது. ப்ராட்ஸ்கி சட்டத்திற்குப் புறம்பாக பெப்ருவரி 1964ம் ஆண்டு 13ம் தேதியிலிருந்து காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தார். இதனால் அவர் பல ஆதாரங்களை சமர்ப்பிக்கும் சாத்தியத்தை இழந்தார். இருப்பினும் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆதாரங்கள் மட்டுமே ப்ராட்ஸ்கி ஒரு உழைப்புச் சோம்பேறி அல்ல என முடிவுக்கு வரப் போதுமானவை.

(நீதி மன்றம் ஆலோசனைக்காகக் கலைந்தது)

(ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கிக்கு 5வருட கட்டாய உழைப்பு தண்டனையாக வழங்கப்பட்டது)

(Rebels என்ற தலைப்பில் 1969ஆம் ஆண்டு  Routledge & Kegan Paul நிறுவனம் வெளியிட்ட புத்தகத்தில் இவ்விசாரணை இடம் பெறுகிறது)