Posted in Uncategorized

மொழிபெயர்ப்பாளர்களும் சமூக மறதியும் :Translators and Social Amnesia-Remebering M.S.Ramaswamy

m.s.ramaswamy_hermin_abramovitchமொழிபெயர்ப்பாளர்களும் சமூக மறதியும் :Translators and Social Amnesia-Remebering M.S.Ramaswamy

எம்.எஸ்.ராமசாமியை முன் வைத்து சில சிந்தனைகள்.

பிரம்மராஜன்

எம்.எஸ்.ராமசாமி தமிழ் இலக்கியத்திற்குத் செய்திருக்கிற சேவையை யாரும் எடுத்துச் சொன்னால் ஒழிய பொது வாசகர்கள் அறிவது சாத்தியமில்லாதிருக்கிறது. தமிழ்க்கலாச்சாரத்தின் மீது கிஞ்சித்தும் அக்கறையற்ற அரசு நிறுவனங்கள் மற்றும் மொழிபெயர்ப்புத்துறைகளால் சாதிக்க முடியாத காரியங்களை தனி ஆளாக இருந்து சாதித்தவர் எம்.எஸ்.ஆர். எவ்வளவுதான் சிறப்பான எழுத்தாக இருந்தபோதிலும் இந்தியாவின் பிறமொழியில் எழுதுபவர்களுக்கும், பிறமொழி விமர்சக-வாசகர்களுக்கும் தெரிய வேண்டுமானல் தமிழில் எழுதுபவர்களின் எழுத்துக்கள் ஆங்கிலத்திலோ அல்லது ஹிந்தி மொழியிலோ மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். சிருஷ்டிபரமான கலைஞர்களுக்குத் தர வேண்டிய மரியாதையை எல்லாம் தமிழ்ச்சூழலில் சினிமாக்காரர்களும் அரசியல்காரர்களுமே பெற்றுக்கொண்டிருப்பதை அறியாமலே தமிழ்ச் சமூகம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. பணம், அந்தஸ்து போன்றவற்றில் இல்லாவிட்டாலும் கூட,  தீவிரமான தமிழ் எழுத்தாளன் அவன் எழுத்துக் காலத்திற்குள்ளாகவாவது அங்கீகாரம் கூடப் பெறுவதில்லை. தீவிர கலைஞர்களை (நான் உண்மையிலும் உண்மையாக சிருஷ்டிக் கலைஞர்களை மாத்திரமே குறிப்பிடுகின்றேன்.) புறக்கணிக்கும் சமூகம் வரலாற்றுச் சீரழிவை நோக்கித்தான் செல்லும். தமிழ்ச்சூழலில், நிலைமை எழுத்தாளனுக்கே இவ்வாறிருக்க, மொழிபெயர்ப்பாளனுக்கு என்ன மதிப்பிருக்கிறது என்று வாசகன் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். பொதுவாக, மொழிபெயர்ப்பாளனின் வேலையை, நன்றி கிட்டாத வேலை (Thankless Job)என்றே கூறுவார்கள். தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியை மொழிபெயர்த்த பெண் மொழிபெயர்ப்பாளரைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது சிலர் “She translates with a tired hand” என்று குறிப்பிட்டதுண்டு. ஆனால் தாஸ்தாயெவ்ஸ்கி யினுடையதைப் போல பெரிய தொகுதிகளை மொழிபெயர்த்தவர் களுக்குத்தான் அதன் சிரமங்கள் தெரியும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

எம்.எஸ்.ராமசாமி ( என்.எஸ்.ராமசாமி என்ற பெயரில் இந்தியன் எக்ஸ்பிரசில் எழுதியவரோடு இவரைக் குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது) தமிழில் இருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பு செய்திருக்கிற நூல்களின் பட்டியல்:

(1) Modern Tamil Poetry (1988),Writers’ Workshop, Calcutta

(2) Tamil Poetry Now (1995),Writers’ Workshop, Calcutta

(3) Modern Tamil Short Stories(1991) [Vol.1] Writers Workshop, Calcutta

(4) Modern Tamil Short Stories (1991) [Vol.2]  Writers Workshop, Calcutta.

இது தவிரவும், நீலபத்மநாபனின் சிறுகதைகளையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். தலைப்பு நினைவில் இல்லை.

கல்கியில் தொடங்கி, பாவண்ணன் வரை சிறுகதைகளையும் சி.சுப்ரமண்யபாரதியில் தொடங்கி கோலாகல ஸ்ரீனிவாஸ் (கவிதைகள் தொகுக்கப்பட்ட சமயம் கோலாகல ஸ்ரீனிவாஸ்தான் மிக இளையவர்)வரை கவிதைகளையும் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். சிறுகதைகளை தொகுத்து வெளியிட அவர் அணுகிய வெளியீட்டாளர்கள் நிறைய பேர். சில பதிப்பாளர்கள் கையெழுத்துப் பிரதியை வாங்கி வைத்துக்கொண்டு 2 வருங்டங்கள் கழித்து முடியாது என்று தெரிவித் திருக்கிறார்கள். இறுதியில் கல்கத்தாவைச் சேர்ந்த திரு.பி.லால் என்ற பதிப்பாளர் இவற்றைப் புத்தகமாக ஆக்க முன் வந்தார்.

எம். எஸ். ராமசாமி மூலப்பிரதிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தருபவர். இதனால் சில சமயங்களில் கவிதையில் சில நெகிழ்வுகள் குறைவுபடுகின்றன என்று அவரிடம் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். நல்ல திருத்தங்கள் எவரிடமிருந்து வந்தாலும் மனந்திறந்து ஏற்றுக் கொள்வார். முடிந்தவரை எழுதிய கவிஞரிடம் அவருடைய ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பை அனுப்பி அபிப்ராயம் கேட்பார்.  மூலக்கவிஞர் கூறும் திருத்தங்களை ஏற்று இறுதிப்பிரதியை வடிவமைப்பார். எம்.எஸ்.ராமசாமியால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு தொகுக்கப்படாது போன கவிஞர்களில் முக்கியமானவர் பிரமிள். விடுபட்ட முக்கிய சிறுகதை எழுத்தாளர்களில் சாரு நிவேதிதா குறிப்பிடத்தக்கவர். அடுத்து கோணங்கி. நேரில் கேட்ட பொழுது “தயவு செய்து ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்புக்கு ஏற்ற ஒரு கதையை நீங்களே(கோணங்கியின் கதைகளிலிருந்து) தேர்ந்தெடுத்துத் தாருங்கள்” என்றார். அதற்குப் பிறகு நான் படித்துப்பார்த்த போதுதான் அவருடைய சிரமம் புரிந்தது. அம்பையையும் அவர் மொழிபெயர்க்கவில்லை. பிரபலமான எழுத்தாளர்களை தீவிரமான எழுத்தாளர்களுடன் சேர்க்கக் கூடாது என்ற என் ஆட்சேபணையை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ராஜாஜியின் சிறுகதை ஒன்றையும் அவர் மொழிபெயர்த்துள்ளார். அவரைப் பொறுத்தவரை எந்த ஒரு கதை அல்லது கவிதை அவரது மென் உணர்வுகளைப் பாதிக்கிறதோ அதை அவர் தேர்ந்தெடுத்து விடுவார். மேலும் ஒரு படைப்பைத் தமிழில் படிக்கும்போதே அதற்கிணையான ஆங்கில வாக்கியமும் அவரது மனதில் உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் என்று தெரிவித்திருக்கிறார்.

ஏ.கே.ராமனுஜன் போன்ற மொழிபெயர்ப்பாளர்களே கூட அமெரிக்கா போன்ற இடத்திலிருந்து கொண்டு மொழிபெயர்க்கும் போது ஏற்படும் தவறான புரிந்து கொள்ளல்களைச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார். பாரதியின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புத் தொகுதியிலேயே தேரக் கூடியவை பத்துப் பக்கங்களுக்கு மேல் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றார். வெறும் மொழியாக்கம் என்பதை விட, ஆங்கிலத்தில் படிக்கும்போது அது Idiomatic Expression  ஆக இருக்க வேண்டும் என்று பிரியப்படுவார். அதற்காக ஆங்கிலத்தில் நிறைய புத்தகங்களைப் படிப்பதோடு மட்டுமில்லாது குறிப்பிட்ட வெளிப்பாடுகளைக் குறித்து வைத்துக் கொள்வார்.

தான் செய்த ஆங்கில மொழியாக்கங்களை இன்னொருவர் கருத்து தெரிவிக்க ஏதுவாக்கினார். நிறைய மொழிபெயர்ப்புக்களை மறுவாசிப்பு செய்து தர நகுலனிடம் அனுப்புவார். நகுலனும் அவரும் நல்ல நண்பர்களாக இருந்தனர். ஆனால் நகுலனும் அவரும் மொழிபெயர்க்கும் அடிப்படையே வேறு வேறானது. நவீன ஆஙகிலப் பெண் கவிஞரான ஆன் ஸ்டீவன்சனும் எம்.எஸ்ஸாரின் மொழிபெயர்ப்பின் மீது தனது சிறந்த கருத்துக்களைக் கூறி உற்சாகப்படுத்தியிருக்கிறார். என் முதல் கவிதைகளை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து (1980இல்) இந்தியன் லிட்டரேச்சரில் வெளியிட்டது நகுலன்தான் என்பினும் கூட என்னுடைய 100க்கும் மேற்பட்ட கவிதைகளை ஆங்கிலத்திற்கு மொழிமாற்றம் செய்தது எம்.எஸ்.ராமசாமிதான்.

அவருடைய ஈடுபாடுகள் வெறும் இலக்கியத்தோடு நின்று போனவை அல்ல. பல பரிமாணங்கள் கொண்ட மனிதர் அவர். எனக்குத் தெரிந்தவரை அவர் மிகச் சிறந்த இசை மற்றும் நாட்டிய ரசிகர். நாட்டியத்திற்கான பதவர்ணங்கள் கொண்ட மிகப்பழைய புத்தகங்களையும், ராமலிங்க வள்ளலலாரின் தொகுக்கப்பட்ட கவிதைகளும் அவரிடமிடருந்து எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. பதிவு செய்யப்பட்ட இசைத்தட்டுக்கள் மற்றும் கேசட் டேப்புகளிலிருந்து இசை கேட்பதை விட நிஜமான கச்சேரிகளுக்குச் சென்று இசை கேட்பதையே அவர் விரும்பினார். வள்ளலாரின் குறிப்பிட்ட கவிதைகளை மொழிபெயர்க்க வேண்டுமென்று அவர் குறித்து வைத்திருந்தார். ஆனால் அதை அவர் முடிக்கவில்லை. இவரைத் தவிர வள்ளலார் நல்ல கவிஞர் என்பதை ஏற்றுக் கொண்ட இன்னொருவர், மறைந்த க.நா.சு. இவர்கள் இருவரும் கூறியதை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் (வள்ளலார் பொறுத்தவரை) எனக்கு சமீப வருடங்களில்தான் வந்திருக்கிறது. குறிப்பாக சித்தர் பாடல்களை ஆஙகிலத்தில் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கிய பொழுதுதான் வள்ளலார் கவிதைகளின் கவித்துவம் பிடிபட்டது எனக்கு.

இந்திய ஓவியம் என்ற நூலை சாகித்ய அகாதெமிக்காக எழுதினார். இறுதிவரை திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. இளைஞர்களை ஊக்குவிப்பதில் அவர் மிக முக்கியமானவராக இருந்தார். ஆத்மாநாமின் நிறைய கவிதைகளை அவர் இறக்கும் முன்னரும், பிறகும் மொழிபெயர்த் திருக்கிறார். அங்கீகாரம் கிடைக்கும் என்றோ, சன்மானத்தை நோக்கியோ அவரது இயக்கம் இருக்கவில்லை. ஒவ்வொரு வெளிநாட்டு இதழுக்கும் கவிதைகளை அனுப்பும் போது அவருக்குத் தான் நிறைய செலவாகும். ஒரு போர்ட்டபிள் டைப்ரட்டைரை வைத்திருந்தார். அவர் பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பிய பிரதிகளை அவரே டைப் செய்து விடுவார். வயோதிகம் வந்த காலத்திலும் இதைத் தொடர்ந்தார்.

தமிழில் இருந்து ஆங்கிலத்திற்கு மொழிபெயர்த்த அளவுக்கே நிறைய கவிதைகளை (பாப்லோ நெருடா, எஸ்ரா பவுண்ட், டென்மார்க்கின் நவீன கவிஞரான ஹென்றிக் நார்பிராண்ட், இதாலிய நாவாலாசிரியர்-கவிஞரான பிரைமோ லெவி, டி.எஸ்.எலியட், ஆன் ஸ்டீவன்சன், நவீன ஐரோப்பிய கவிஞரான ப்ளெய்ஸ் சென்றார்ஸ், நவீன ஜெர்மன் கவியான ரில்கே) ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழுக்கும் மொழிபெயர்த்திருப்பதை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். தமிழிலிலும் அவருக்கு நல்ல புலமை இருந்தது. சிறுகதைகளுக்கும் கவிதைகளுக்கும் சரிசம அந்தஸ்தைக் கொடுத்தார். அநேகமாக கட்டுரைகளை மொழிபெயர்க்க அவர் விரும்பியதில்லை. கதைகளை அழகாகச் சொல்லுவார். மொழிப்பிரயோகங்களை அவர் படித்த விதத்தில் ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் எவ்வளவு தனித்தன்மையுடன் பயன்படுத்துகின்றனர் என்பதை நம்முடன் பகிர்ந்து கொள்வார்.  தொகுதியாகச் சேர்க்கப்படாமல் ஆங்காங்கே தனித்தனிக் கவிதைகளாக பல ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளான Indian Literature, Debonair, Kavya Bharati, Illustrated Weekly, Fantasy, STAND, Modern Poetry in Translation, P.E.N.India, அவருடைய மொழிபெயர்ப்பபைத் தாங்கி வந்திருக்கின்றன.

எம்.எஸ்..ராமசாமி, 07.07.1916 அன்று, மேலூரில் (செங்கோட்டை) பிறந்தார். தந்தை சுப்பையா தேவர். தாயார் பூத்தாய்.  திருவனந்தபுரம் கலைக்கல்லூரியில் படித்து பி.ஏ.ஆனர்ஸ் பட்டம் பெற்றார். ஆனர்ஸில் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் தங்கப்பதக்கம் பெற்றார். நீதித்துறையில் பணி ஏற்றவர் 1971 ஆம் ஆண்டு சென்னையில் இரண்டாவது பிரசிடென்சி மாஜிஸ்ரேட்டாக இருந்து ஓய்வு பெற்றார்.

அவருடைய காசநோயின் காரணமாக மிகுந்த சிரமங்களுக்கு உள்ளானார். பிறகு அல்சரும் சர்க்கரை நோயும் சேர்ந்துகொண்டன. நிறைய வருடங்கள் அவர் திருவனந்தபுரத்திலேயே கழித்தார். 1980களில் இருந்து 1990 வரை மதுரையில் வசித்தார். 1991லிருந்து 1998 வரை கோவையில் வசித்தார். அவருடைய அக்காள் பெண்ணின் குடும்பத்தார் அவரை இறுதிவரை நன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். எம்.எஸ்.ராமசாமி மறைந்த தேதி 02.06.1998.

msramasamy2

Advertisements
Posted in Uncategorized

Remebering poet Malathy(sathara)

,,,

Rememebering poet Malathi(sathara)
Some writers hone their skills in the little magazines and then sell them in the mass media market. Again the criteria is fame and money. But in the present situation excepting a few old writers no one seems to amaze money through writing. Perhaps this is very special to the Tamil language magazines and publications.There are a few exceptions like Malathi(sathara) who had strayed into the mass media magazines and after getting fed up with the insipidity and mediocrity of the mass magazines they find out the route to serious literature. So Malathi came to serious literature after writing potboilers in popular weeklys and monthlys. But she had no regrets about her literary past.I knew here from 1997 when we first arranged the Women Writers’s Meet in Dharmapuri during that winter. She couldn’t attend that meet for personal reasons and apologized for more than half an hour.
I had not met her. But we continued our conversations over phone. Discussions rambled from recipes to mythology and feminism. She was a postgraduate in Chemistry from Presidency college Madras. Though she was proficient in English often she would say that she preferred reading a translated book in Tamil than reading the original. She said she was saving time on dictionary consultations. She had expressed her strong opinions on womanist poets, feminist poets and women poets. She was perfectly aware of the nuances of these categories and would defend a male point of view if it is sensible. She was a feminist without the anti-male stance.Ofcourse she had so many grudges against men-especially middle class men-but expressed them without the least hostility.
When I anthologized Atamanam’s Complete works for a publisher, I decided to meet Atmanam’s family in person and get the agreement form signed for the publisher. Only this time I sought Malathi’s help to locate Atamanam’s brother Mr.Ragunandhan’s residence. We spent the evening with Atmanam’s brother and his daughters and his ageing mother.
In the mean while Malathy had put together her second book of poems(Thanal Kodi Pookkal) and wanted my introduction. Though I had accepted the assignment I was a bit hesitant because of the mixed quality of her diction and and uneven quality of her poems. But I did like atleast a bunch of them from that collection. But I had inordinately delayed writing the introduction becaue of my mood swings. I felt sorry that I had not done full justice to her work. But she said she was happy.
Before she left for Sathara(Maharashtra) on transfer she had given me a wonderful oppurtunity of listening to Andal’s Thiruppavai everyday over phone during Margazhi. I think we never missed a day or a pasuram. Her enunciation part of Andal will be more lively and enthralling. I heard that the recorded version of her rendering is available in cassette form. But I failed to get one from her. Now someone should enquire either her husband Mr.Valeeswaran or her daughter Ms.Chandni.
When she returned to Bangalore telephones circle after 3 years her health had deteriorated. She had nephrological complications and there were so many proscriptions in her diet. I felt sorry for her for she was a gourmet.
Her mother is a writer and an excellent cook. Her mother’s short stories can be read even now without the feeling of staleness.She is also a great host.
Before her last days she bought a flat in Bangalore and our families frequently met in her house. On one those evening meetings in her house she made me sit after coffee and read that small review she wrote for my book Nadodi Manam.
But I still feel sorry for missing her funeral.
*I should personally thank Mr.Taj for making me write this blog since I read Malathy’s review of my book which Mr.Taj re-blogged from Thinnai.

Posted in Uncategorized

Contemporary World Poetry vs World Poetry (Samakala Ulagakavithai versus Ulagakavithai)

Contemporary World Poetry is an anthology of world poetry representing 48 poets from all the continents. There are of course some omissions. No English poet from England finds a place here and no representation for Australia and North America have been made. The common(shrewd) reader will easily manage poems of these countries because of the availability of texts. Zeroing on Central and Western Europe for poems by contemporary/modern seems to be a formidable task. Garnering information about their life or texts of their English translation is also a challenge with regard to poets of central Europe. Contemporary World Poetry is not an impetuous project. Its origins lie in the original anthology in Tamil published way back in 1989 when World Poetry Festival was conducted in Bharat Bhavan (Bhopal,MP) for the first time. World Poetry Project’ s seeds were strewn well in advance to the event. The then Cultural Secretary Shri. Ashok Vajpeyi had requested all those willing publishers of little magazines from Indian languages to prepare a sampler for the historic event. We all agreed to lend a hand. Shri Ashok Vajpeyi was gracious enough to send Xeroxed materials of full collections of poems of the participating poets. That is how we got the full text of Ernesto Cardinal and Miroslav Holub’s poems. While in some Indian languages the end product was just a skimpy pamphlet/booklet, it ended up as massive volume in Tamil. The Defacto Edition of Contemporary World Poetry is World Poetry (Ulagakkavithai) anthology published by Meetchi Books in 1989. When we attended the festival we were disappointed because of the absence of Tanikawa Shuntaro of Japan and Tadeuz Rosewicz of Poland.

On the third day of the function copies of World Poetry from regional languages were presented to the participating poets. This is the real story behind the current Contemporary World Poetry. For the original edition there were more than a dozen translators who worked for more than 6 months on the selections of single poet. All the scripts were collected and rechecked for errors by the Meetchi editorial members. For some reason even in the original anthology we had left out poets from Australia and England. The original World Poetry would not have been possible but for the magnanimous help from the Madhyapradesh government. We were supplied with good quality paper and partial printing assistance. I still feel thankful to those who worked for the World Poetry anthology.


Posted in Uncategorized

The Disappearing body and Empty Mirrors

The Disappearing body and Empty Mirrors

Rajaram Brammarajan

Roland Barthes observed in his essay on ‘Striptease’ that the dance which followed the striptease was in no way erotic. Modern painters like M.F.Hussain paint their human figures as garments and not as “body”. Of course you will be reminded of Picasso’s Maids of Avignon. Or come closer to a postmodern painter like Francis Bacon and have a look at his “Studies from the Human Body(1975)”. More horrifying is Bacon’s “Three studies of the Human Head(1953)”. If the body is losing its appeal, it marks the beginning of the decline of erotics. In the modern times the body has almost lost its ‘chaste’ condition and it is no longer the site of romance and fantasy. We are undergoing a period of our life experiencing the shame of the body though the origins are not the Christian fall of man and woman from the garden of innocence. Moreover the male fastidious about the external defects of the human body (mostly the obsession is for the male about the female physique) seems to have erased the decreasing chance of erotics. The body’s ruined surfaces never escapes our conscious mind even in love’s most passionate moments. So poets have to choose between a romantic, escapist discourse of the body and the body aesthetics of the 21st century.

In one of his short stories, Milan Kundera’s woman character says that she was not ashamed of her grey hair on her head but she has to wear her long scar on her stomach like a “secret badge of dishonour”. Postmodern culture is driving us towards panic mythologies about diseases, addictions, accidents and amputations. Knowledge of the body disorients the desires of the body. Nevertheless, knowledge of the body has become a precondition for the operation of power in the postmodern condition. Conseqently the body has become a new surveillance zone leading to the play of the ‘panoptic’ power apparatus. When the body is subjected to a perpetual to a “perpetual gaze” the charm naturally disappears. As Michael Foucault has announced, organic sex has disappeared and its place has been taken up by “what is said about sex”. When we are afflicted by a panic fear of viral contamination the body becomes a “text for immunological discourse”. In such conditions man’s obsession would be to rejuvenate and protect his T-cells rather than multiply his desires. With the alienation of the womb in the age of test-tube babies (invitro fertilizations?) biological motherhood seems to be on the vane.

When the body seems to promise its own negation and the media batters and blurs the distinction between the body and its adornment. In the place of the body as the ‘object’ there is only an ‘absent presence’ or a grey shadow. If we naively attempt to transcend the body and its ugly reality we face a sexuality devoid of desire or a desire that lacks passion. Udhayan Vajpaeyi’s narrator(male) in “A Few Sentences of Love” seems to more obsessed with removing the grammatical errors from the conversation of his woman(lover?) than describing her appearance. Tadeuz Rosewicz does not talk about erotics from direct personal experience but uses older texts like Shakepeare’s Hamlet in his poem “Precis”. In another poem(Home exercises on the theme of Fallen Angels) Rosewicz tries to escape the impurity of the body through geometry:

Angels in paradise

Are like the inner side

Of an adolescent girl’s thigh

They are like stars

They shine in private parts

Are clean like triangles and circles

With silence In the centre. . .

If the body continues to disappear in the expanding technoscape, what kind of erotics will remain? In the absence of erotics and the continuing disappearance of the body poetry will tend to become highly intellectualized. We might possibly look for cerebral aesthetics of the body. Before concluding a quotation from George Bataille’s bleak vision would be apt:

In bed next to the woman he loves, he forgets that he does not know why he is himself instead of the body he touches. Without knowing it, he suffers from an obscurity of intelligence that keeps him from screaming that he himself is the woman who forgets his presence while shuddering in his arms. They can well try to find each other; they will never find anything but parodic images, and they will fall asleep as empty as mirrors(George Bataille-Solar Anus).