காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்- ஆறு மணிக்கு வந்த அந்தப் பெண்/The Woman Who Came at Six O’clock, Gabriel Garcia Marquez

epc-71

காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்-

ஆறு மணிக்கு வந்த அந்தப் பெண்*

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில்: ரங்கநாயகி

அந்த தள்ளு கதவு திறந்து கொண்டது. அந்த நேரத்தில் ஜோஸின் உணவகத்தில் யாரும் இல்லை. அப்போதுதான் ஆறுமணி ஆகியிருந்தது. அவனுக்குத் தெரியும் தினமும் வரும் வாடிக்கையாளர்கள் 6.30 மணிக்கு முன்னர் வரத் தொடங்கமாட்டார்கள் என்று. அவனது எல்லா வாடிக்கையாளர்களும் மாற்றம் விரும்பாதவர்கள், முறை தவறாதவர்கள் என்பது கடிகாரம் சரியாக ஆறுமுறை அடித்து முடிந்திராத பொழுதில், அந்த குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தினந்தோறும் வரும் அந்தப்பெண் உள்ளே நுழைந்ததில் தெரிந்தது. எதுவும் பேசாது ஸ்டூலில் அமர்ந்து கொண்டாள். பற்ற வைக்கப்படாத சிகரெட் அவள் உதடுகளுக்கிடையே அழுத்தமாய் இருந்தது.

‘‘ஹலோ, ராணி”, என்று அவள் அமர்வதை பார்த்து ஜோஸ் விளித்தான். பிறகு கவுண்ட்டரின் அடுத்த பகுதிக்குச் சென்று கீறல் விழுந்திருந்த பரப்பை ஒரு கந்தல்துணி கொண்டு துடைத்தான். உணவகத்திற்கு யார், எப்பொழுது வந்தாலும் இதையேதான் செய்கிறான் ஜோஸ். சிவந்த பருமனான முதலாளி ஜோஸ் இப்படி கடும் உழைப்பாளி போன்ற தினசரி நடிப்பை தினமும் ஏற்படுத்திக் கொள்வான், இப்போது இந்தப் பெண் வந்த போதும்கூட. இவளிடம் ஜோஸ் ஒரு விதமான நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். கவுண்ட்டரின் மறு மூலையிலிருந்து பேசினான்.

‘‘இன்று உனக்கு என்ன வேண்டும்?”

‘‘முதலில் ஒரு கனவானாக நடந்து கொள்வது எப்படி என்று உனக்கு கற்றுத்தர விரும்புகிறேன்” என்று அந்தப் பெண் கூறினாள். ஸ்டூல்களின் ஓரமாக அமர்ந்து கொண்டிருந்தவள் உதடுகளுக்கிடையில் தீர்ந்துபோன சிகரெட். பற்ற வைக்கப்பட வேண்டிய சிகரெட்டின் மேல் ஜோஸின் பார்வை விழுமாறு கவுண்ட்டரின் மேல் முழங்கைகளை ஊன்றிக்கொண்டு இறுக்கமாய், அழுத்தமாய் பேசினாள்.

‘‘நான் கவனிக்கவில்லை” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘இன்னும் நீ எதையும் கவனிக்க கற்றுக் கொள்ளவில்லை” என்றாள் அந்தப் பேன்.

துடைத்துக்கொண்டிருந்த துணியை கவுண்ட்டரின் மேல் விட்டுவிட்டு, மரத்தூசி, தார் வாசனையுடனான இருண்ட அலமாரிகள் இருக்குமிடத்திற்குச் சென்று, உடனே திரும்பி வந்தான் தீப்பெட்டியுடன். கிராமப்புறத்திய, ரோமங்களடர்ந்த முரட்டுக் கைகள் பற்றித் தந்த நெருப்பை பெற்றுக் கொள்ள சாய்ந்தாள். மட்டமான வேஸ்லின் தைலம் தடவிய, வழவழவென்றிருந்த அடர்த்தியான, செழுமையான அவளின் கூந்தலைப் பார்த்தான் ஜோஸ். பூவேலை செய்யப்பட்ட பிரேஸியரின் மேலாக, மறைக்கப்பட்டிராத அவளது தோளைப் பார்த்தான். மங்கலாய்த் தெரிய ஆரம்பித்த அவளது மார்பை அவன் பார்த்தபோது, அந்தப் பெண், உதடுகளுக்கிடையில் இருந்த பற்ற வைத்த சிகரெட்டின் கடைசித் துண்டோடு, தலையை உயர்த்திக் கொண்டாள்.

‘‘நீ இன்றிரவு அழகாய் இருக்கிறாய், ராணி” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘உன் முட்டாள்த்தனமான பேச்சை நிறுத்து” என்றாள் அந்தப் பெண். ‘‘இது போன்ற உன் பேச்சு என்னிடமிருந்து உனக்கு எதையும் பெற்றுத் தந்திடாது”

‘‘நான் அப்படி ஏதும் உணர்த்தவில்லை, ராணி” என்றான். ‘‘பந்தயம் கட்டுகிறேன், உன் மதிய உணவு உனக்கு ஏற்றதாயிருக்கவில்லை”.

அடர்த்தியான முதல் புகையை உறிஞ்சி இழுத்துவிட்டு கவுண்ட்டரின் மேல் முழங்கைகளை வைத்துக் குறுக்காக கைகளை கட்டிக்கொண்டு உணவகத்தின் பரந்த ஜன்னல் வழியே தெருவை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்த பெண். சோகமான முக வெளிப்பாடு கொண்டிருந்தாள். சலிப்பான, இழிவானதொரு சோகம்.

‘‘உனக்காக ஒரு நல்ல ஸ்டீக் சமைக்கிறேன்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘இன்னும் பணம் ஏதும் கிடைத்தபாடில்லை எனக்கு” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘மூன்று மாதகாலமாய் உனக்கு பணம் கிடைத்தபாடில்லைதான். இருப்பினும், நல்லதாக நான் ஏதாவதொன்று உனக்கு  சாப்பிடுவதற்குத் தந்து கொண்டுதானிருக்கிறேன்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘இன்று வேறு மாதிரி” என்று சொன்னாள் அந்தப் பெண் துயரத்துடன், இன்னும் தெருவை நோக்கியபடி.

‘‘எல்லா நாட்களும் ஒரே மாதிரிதான்”, என்றான் ஜோஸ். ‘‘தினந்தோறும் கடிகாரம் ஆறுமணி காட்டும் போது நீ வருகிறாய். நாய்ப்பசியுடன் இருப்பதாகச் சொல்கிறாய். நானும் உனக்கு நல்லதாக ஏதாவது உண்பதற்குத் தருகிறேன். நாய்போல பசிக்கின்றது என்று நீ சொல்லாதது ஒன்றுதான் இன்றைய வேறுபாடு. இருந்தாலும் இந்த நாள் மாற்றத்துடன்தான் இருக்கிறது”.

‘‘உண்மைதான்” என்றாள் அந்தப் பெண். கவுண்ட்டரின் மற்றொரு முனையில் குளிர்சாதனப் பெட்டியை சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த மனிதனைப் பார்க்கத் திரும்பினாள். இரண்டு, மூன்று வினாடிகள் அவனை ஆராய்ந்து நோக்கினாள். பிறகு அலமாரிக்கு மேல் இருக்கும் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். ஆறுமணியாகி மூன்று நிமிடங்கள் கழிந்திருந்தன. ‘‘அது உண்மைதான், ஜோஸ்”. அவள் சொன்னாள். ‘‘இன்று வேறு மாதிரித்தான் இருக்கிறது” என்றாள் அவள். புகையை வெளியேற்றிக் கொண்டு, உணர்ச்சியூட்டும் துருதுருப்பான வார்த்தைகளில் பேசிக் கொண்டே போனாள், ‘‘இன்று நான் ஆறுமணிக்கு வரவில்லை. அதனால்தான் இன்று என்பது வித்தியாசமான நாள், ஜோஸ்”.

அந்த மனிதன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். ‘‘இந்த கடிகாரம் ஒரு நிமிடம் தாமதம் என்றாலும் நான் என் கையை வெட்டிக்கொள்வேன்” என்றான் அவன்.

‘‘அதில்லை, ஜோஸ். நான் ஆறுமணிக்கு இன்று வரவில்லை” என்றாள்

‘‘சரியாக ஆறு அடித்தது, ராணி” ஜோஸ் சொன்னான்.

‘‘நீ வந்தபோது ஆறுமணி அடித்துமுடிந்து கொண்டிருந்தது” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘என்னிடமிருக்கும் கால்மணிநேரம் நான் இங்கே இருந்திருக்கிறேன் என்று சொல்கிறதே” என்றாள் அந்தப்பெண். அவள் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான் ஜோஸ். புடைத்திருந்த அவனது பெரிய முகத்தை அந்தப் பெண்ணை நோக்கி உயர்த்தி, தன் சுட்டு விரலால் ஒரு கண் இமையை இழுத்து விட்டு, ‘‘இங்கே, என்மேல் ஊது” என்றான்.

அந்தப் பெண் தலையைப் பின்னே சாய்த்துக் கொண்டாள். அவள் தீவிரமாகவும், எரிச்சலுற்றும், மென்மையாகவும் இருந்தாள், துயரமும் சோர்வும் மிக்க மேகத்தினால் அழகாக்கப்பட்டு.

‘‘உன் முட்டாள்த்தனத்தை நிறுத்து, ஜோஸ். உனக்குத் தெரியும் நான் ஆறுமாதங்களாக குடிப்பதில்லை என்று”

‘‘வேறு எவனிடமாவது இதைச் சொல்” என்றான் அவன்.  ‘‘என்னிடம் வேண்டாம். பந்தயம் கட்டுகிறேன் குறைந்தபட்சம் ஒன்றோ, இரண்டோ ரவுண்டுகள்”.

‘‘ஒரு நண்பனுடன் கொஞ்சம் குடித்தேன்” என்றாள்

‘‘ஓ! இப்போது எனக்குப் புரிகிறது” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘புரிந்துகொள்ள ஒன்றும் இல்லை இதில்” எனக் கூறிவிட்டு, ‘‘இங்கே கால்மணி நேரமாக இருந்து கொண்டிருக்கிறேன்” என்று முடித்தாள் அந்தப் பெண். அம்மனிதன் தன்தோள்களை அலட்சியமாய் குலுக்கிக் கொண்டான்.

‘‘இப்படித்தான் நீ விரும்புகிறாய் என்றால், நல்லது. உனக்கான கால்மணிநேரம் நீ இங்கே இருந்து கொண்டிருப்பதை கூறுவதாகக் கொள்ளலாம்” என்றான் அவன். ‘‘பத்து நிமிடங்கள் இப்படி அப்படி என்றால் என்ன பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுவிடப் போகிறது?”

‘‘அது மாற்றம் உண்டாக்கும், ஜோஸ்” என்றாள் அந்தப் பெண், ஏதோ கைவிடப்பட்ட உணர்ச்சி வேகத்தோடு தன் கைகளை அந்தக் கண்ணாடி கவுண்ட்டரின் மேல் நீட்டிக் கொண்டு அவள் கூறினாள். ஓ’‘மேலும், இதனை இப்படியாக நான் விரும்பியிருக்கவில்லை. நான் இங்கு கால்மணி நேரமாக இருந்து கொண்டிருப்பதைத்தான். . .” என்றவள் கடிகாரத்தை மறுபடியும் பார்த்துவிட்டு திருத்திக் கொண்டு கூறினாள், ‘‘நான் என்ன சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றால்–இருபது நிமிடங்களாகி விட்டிருக்கிறது இப்போது”.

‘‘சரி, ராணி.” அந்த மனிதன் சொன்னான். ‘‘நீ  மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைக் காண ஒரு முழுப்பகலையும் அதோடு சேர்ந்துவரும் இரவையும் தருவேன் நான்” என்றான்.

இத்துணை நாழியும் ஜோஸ் கவுண்ட்டரின் பின்புறம் நகர்ந்து கொண்டு, பொருட்களை ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோரிடத்திற்கு மாற்றி வைத்துக் கொண்டுமிருந்தான். அவன் தன் பங்கினை செயலாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

‘‘நீ மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதை காணவே நான் விரும்புகிறேன்” என்று மறுபடியும் கூறினான். திடீரென நிறுத்திவிட்டு, அந்தப் பெண்  இருக்கும் இடம் நோக்கித் திரும்பி, ‘‘உனக்குத் தெரியுமா நான் உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறேனென்று?” என்றான்.

உணர்ச்சியற்று அவனை நோக்கினாள் அந்தப் பெண். ‘‘ஆ. . . மா. . . ம்?. என்ன ஒரு கண்டுபிடிப்பு, ஜோஸ்”.அவள் சொன்னாள்.  ‘‘மில்லியன் பெஸோ தந்தாலும் உன்னுடன் வருவேன் என்று நினைக்கிறாயா?”

‘‘நான் அதைச் சொல்லவில்லை, ராணி” என்றான் ஜோஸ். ‘‘மறுபடியும் பந்தயம், உன் மதிய உணவு உனக்கு ஏற்றதாக இல்லை”.

ஜோஸ் வெட்கினான். அவளை நோக்கி முதுகைத் திருப்பிக் கொண்டு ஷெல்புகளில் இருந்த குடுவைகளை தூசி தட்டத் தொடங்கினான். தலையை திருப்பாமல் பேசினான்,

‘‘அதனால்தான் என்று இப்படிச் சொல்லவில்லை”, என்றான் ஜோஸ். என்றாள் அந்தப் பெண். சோபல்தனம் சற்று குறைந்திருந்ததாக ஒலித்தது அவள் குரல். ‘‘உன் போன்ற பருமன் என்றால் எந்தப் பெண்ணும் தாங்க மாட்டாள் ஒரு மில்லியன் பெஸோ கெடுத்தாலும் கூட”.

‘‘ராணி, இன்று பொறுத்துக் கொள்ள முடியாதவளாக இருக்கிறாய் நீ”. ‘‘உனக்கான உணவை சாப்பிட்டுவிட்டு, வீட்டிற்குச் சென்று உறங்கி விடுவதே உனக்குச் சாலச்சிறந்தது இப்போது என்று நினைக்கிறேன்”.

‘‘எனக்குப் பசியில்லை” என்றாள் அந்தப் பெண். தெருவை பார்த்தவாறும், இருள் சூழ்ந்திருக்கும் நகரத்தின் அந்தத் தெருவை கடந்து செல்பவர்களை கவனித்துக் கொண்டுமிருந்தாள். சிறிது நேரம் அந்த உணவகத்தில் ஒரு உவப்பற்ற அமைதி நிலவியது. அலமாரி அருகில் ஜோஸ் ஏற்படுத்திய சின்னச்சின்ன நகர்த்துதல்கள் அந்த அமைதியை உடைத்தன. திடீரென்று தெரு நோக்கிய பார்வையுடன், மென்மையான ஆதுரமான, மாற்றமடைந்த குரலில் பேசினாள், ‘‘நீ என்னை மெய்யாகவே நேசிக்கிறாயா, பெப்பில்லோ?”

அவள் மீதான பார்வையை தவிர்த்து, வறட்சியுடன் கூறினான் ஜோஸ், ‘‘ஆமாம்”.

சற்று நேரம் அமைதி நிலவியது. இன்னும் அந்தப் பெண்மேல் பார்வை செலுத்தாமல், இழுப்பறை பெட்டிகளை நோக்கித் திரும்பிய ஜோஸ் இங்கும் அங்குமாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

கவுண்ட்டரின் மேல் மார்பின் மேற்பகுதி முழுவதையும் சாய்த்துக் கொண்டு, வாய் நிறைய இன்னும் புகையை ஊதித் தள்ளினாள். பிறது, போக்கிரித்தனத்துடன் நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டு, கவனமாய், பதுங்கிப்பதுங்கி, ரகசியம் பேசுவது போல கேட்டாள், ‘‘என்னுடன் படுக்க நீ வரமுடியாது என்றாலுமா?”

அப்போதுதான் ஜோஸ் அவளை நோக்கித் திரும்பினான்.

‘‘நான் உன்னிடம் கூறியிருப்பதை தெரிந்து கொண்ட பிறகுமா?” என்று அந்தப் பெண் கேட்டாள்.

‘‘நீ என்னிடம் என்ன கூறினாய்?” என்று கேட்ட ஜோஸின் குரல் வேதனையற்று ஒலிக்க, அவள் மீதான பார்வையை மேலும் அவன் தவிர்த்தான்.

‘‘அதுதான். அந்த ஒரு மில்லியன் பெஸோ விவகாரம் பற்றி” என்றாள்.

‘‘நான் ஏற்கனவே மறந்துவிட்டேன்” என்றான் ஜோஸ்

‘‘ஆக, நீ என்னை நேசிக்கிறாய், அப்படித்தானே?” அந்தப் பெண் கேட்டாள்

‘‘ஆமாம்”, என்றான் ஜோஸ்.

‘‘உன்னை நான் மிக அதிகமாய் நேசிப்பதாலேயே உன் படுக்கையை பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன்” என்றான் அவன். பிறகு அவளிருந்த இடம் நோக்கி நடந்தான். அவள் முகத்தை உற்று நோக்கியவாறு நின்றான். திடகாத்திரமான அவன் கைகள் கவுண்ட்டரின் மேல் அவளுக்கு முன்புறாய் சாய்ந்திருக்க, அவள் கண்களுக்குள் உற்று நோக்கினான். ‘‘ஒவ்வொரு இரவும் உன்னுடன் செல்லும் ஒவ்வொரு ஆண் கனையும் கொன்றுவிடுமளவிற்கு உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறேன் நான்”, என்று கூறினான் அவன். முதலில் சற்று குழப்பமடைந்தது போல அந்தப் பெண் தோன்றினாள். பிறகு, ஏளனமா, இரக்கமா என்ற நிச்சயமற்ற ஒரு முகபாவத்துடன் கவனமாக அவனைப் பார்த்தாள். ஒரு கணப்பொழுது குழப்பமான மௌனம் சாதித்தாள். அதன் பின்னர் மிகவும் சத்தமாய் சிரித்தாள்.

‘‘உனக்குப் பொறாமை, ஜோஸ். அது முரட்டுத்தனமானது. உனக்குப் பொறாமை!”

ஜோஸ் மீண்டும் முகம் சிவந்து போனான். கபடமற்ற ஏறத்தாழ வெட்கம் கலந்த பயத்துடன் தனது ரகசியங்களை எல்லாம் திடீரென வெளிக்காட்டிவிட்ட ஒரு குழந்தைக்கு நடந்து விட்டதைப் போல.

‘‘இந்த மதிய நேரம் உன்னால் எதையுமே புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை போல் தோன்றுகிறது, ராணி” கந்தல் துணி கொண்டு சுத்தம் செய்து கொண்டே கூறினான்.

‘‘இந்த மோசமான வாழ்க்கை உன்னை கொடுமைப்படுத்துகிறது” என்றான்.

ஆனால், இப்போது அந்தப்பெண் தன் முகத் தோற்றத்தை மாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘‘ஆக, அப்புறம்” என்றவள் அவன் விழிகளுக்குள் விநோத ஒளி கொண்ட அதே சமயம் குழப்பமும், சவாலும் நிறைந்த தன் விழிகள் கொண்டு உற்று நோக்கினாள்.

‘‘ஆக, உனக்குப் பொறாமையில்லை”.

‘‘ஒரு வகையில் எனக்குப் பொறாமைதான்”. ஜோஸ் சொன்னான். ‘‘ஆனால் நீ நினைக்கும் வகையில் அல்ல” என்றான் ஜோஸ். காலரை தளர்த்திக் கொண்டு, துணியால் தன் உடம்பையும், தொண்டையையும் துடைத்துக் கொண்டான்.

‘‘அதனால்?” என்று என்று கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

‘‘உண்மை என்னவெனில், உன்னை நான் அவ்வளவு நேசிப்பதால் உனது இந்த செயல்கள் எனக்கு பிடிக்கவில்லை” என்று கூறினான் ஜோஸ்.

‘‘என்ன?” என்று வினவினாள்.

‘‘ஒவ்வொரு நாளும் வேறு வேறு ஆணுடன் நீ செல்லும் இந்த செயல்தான்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘என்னுடன் வர இருப்பவனை தடுக்க வேண்டி நீ அவனை நிஜமாய் கொன்றுவிடுவாயா?” என்று கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

‘‘உன்னுடன் செல்பவனைத் தடுத்து நிறத்த அல்ல.” ஜோஸ் கூறினான். ‘‘உன்னுடன் சென்றிருந்தவன் என்பதால் அவனைக் கொல்வேன்”

‘‘இரண்டும் ஒன்றுதான்”, அந்தப் பெண் சொன்னாள்.

அந்த உரையாடல் உணர்ச்சிபூர்வமான செறிவை சென்றடைந்திருந்தது. தாழ்ந்த, மெல்லிய, வலுவற்ற உணர்ச்சிமிக்க குரலில் அந்தப் பெண் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் சொற்களின் மந்திரத்தில் கட்டுப்பட்டாற்போல அசைவற்று நின்றிருந்த அவனது அமைதியான முகத்துடன் ஏறக்குறைய பதிந்து விட்டிருந்தது அவளது முகம்.

‘‘அது நிஜம்” என்றான் ஜோஸ்

‘‘அப்படியானால்” என்றவள், தன் கரம் நீட்டி அம்மனிதனின் முரட்டுக்கரத்தை வருடியபடி, மற்றொரு கரத்தால் சிகரெட்டின் கடைசித்துண்டை சுண்டி எறிந்தாள். ‘‘ஆக, உன்னால் ஒரு மனிதனைக் கொல்ல இயலும், இல்லையா?” என்றாள்.

‘‘நான் கூறிய காரணத்திற்காக, இயலும்” என்றான் ஜோஸ். அவன் குரல் வேகமான அழுத்தத்துடன் ஒலித்தது. வெளிப்படையான, நையாண்டி செய்யும் நோக்கத்துடனான கலக்கும் சிரிப்பில் வெடித்தாள் அந்தப் பெண்.

‘‘என்ன விந்தை, ஜோஸ். என்ன விந்தை” என்றவள் தொடர்ந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ‘‘ஜோஸ் ஒரு மனிதனைக் கொல்வதா? எனக்காக தினந்தோறும் ஸ்டீக் சமைத்து அதற்காக என்னிடம் பணம் வாங்கிக் கொள்ளாமல், நான் ஒரு ஆளைப் பிடிக்கும் வரை என்னுடன் தமாஷாக பேசிக்கொண்டிருக்கும், பருமனான, புனிதம் வாய்த்தவன் போலிருக்கும் இந்த மனிதனுக்குள் ஒரு கொலையாளி ஒளிந்திருப்பது யாருக்குத் தெரிந்திருக்கும்! என்ன விந்தை, ஜோஸ். நீ எனக்கு அச்சமூட்டுகிறாய்!”

ஜோஸ் குழப்பமடைந்தாள். ஒருவேளை அவன் சிறிது கோபமடைந்திருக்கக் கூடும். அல்லது அந்தப் பெண்ணின் சிரிப்பில் வஞ்சிக்கப்பட்டது போல உணர்ந்திருக்கலாம்.

‘‘நீ குடித்திருக்கிறாய், முட்டாளே” என்றவன் ‘‘போ. சற்று உறங்கு. உனக்கு ஏதும் உண்பதற்குக்கூட  தோன்றவில்லை இன்று”.

ஆனால், அந்தப் பெண் சிரிப்பதை நிறுத்திவிட்டிருந்தாள் இப்போது. மேலும், தீவிரமாள், சிந்தனைவயப்பட்டவளாய், கவுண்ட்டரின் மேல் சாய்ந்துகொண்டாள். அந்த மனிதன் செல்வதை கவனித்தாள். குளிர்சாதனப் பெட்டியை திறந்து அவன் எதையும் வெளியே எடுக்காது மீண்டும் மூடுவதை பார்த்தாள். பளபளக்கும் கண்ணாடியை முன்பு போல அவன் துடைத்து சுத்தம் செய்வதை கவனித்தாள். பிறகு, மிக அன்பான மிருதுவான தொனியில் ‘‘நீ மெய்யாகவே என்னை நேசிக்கிறாயா, பெப்பில்லோ?” என்று கேட்டாள்.

‘‘ஜோஸ்” என்றாள் அவள்.

அந்த மனிதன் அவளை பார்க்கவில்லை.

‘‘ஜோஸ்!”

‘‘வீட்டுக்குப் போ. உறங்கு”, என்றான் ஜோஸ் ‘‘மேலும் படுப்பதற்கு முன் குளித்துவிடு, உறக்கத்தில் மீண்டுவிடு இதிலிருந்து”

‘‘நிச்சயமாய், ஜோஸ், நான் குடிபோதையில் இல்லை” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘அப்படியானால் முட்டாளாக மாறிவிட்டிருக்கிறாய்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘இங்கே வா, உன்னிடம் நான் பேசவேண்டியிருக்கிறது” என்றாள் அந்தப் பெண்.

அந்த மனிதன், உவகைக்கும் அவநம்பிக்கைக்கும் இடையே தடுமாறியபடி வந்தான்.

‘‘அருகில் வா”.

அந்தப் பெண்ணின் முன்னால் வந்து நின்றான். முன்புறமாக சாய்ந்தவள் அவன் தலைமுடியை வெளிப்படையான ஆதுரத்துடன் பிடித்திழுத்தாள்.

‘‘தொடக்கத்தில் என்ன கூறினாய் என்று மீண்டும் சொல்”

‘‘நீ என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கேட்டான் ஜோஸ். தலைமுடி இழுக்கப்பட்ட நிலையில் திரும்பியிருந்த தலை உயர்த்தி அவளைக்காண முற்பட்டான்.

‘‘அதாவது, என்னுடன் படுக்கச் சென்ற ஒருவனை நீ கொன்று விடுவாய் என்று கூறியதை” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘உன்னுடன் படுக்கைக்குச் சென்ற ஒருவனை கொன்று விடுவேன், ராணி. அது உண்மை” என்றான்.

அந்தப் பெண் அவனைப் போக விட்டாள்.

‘‘அப்படியாயின் நான் அவனைக் கொன்றால் நீ எனக்கு வக்காலத்து, சரிதானே?” என்று ஜோஸின் பன்றித்தலையை ஒருவித காட்டுமிராண்டித்தனத்துடன், தளுக்காகத் தள்ளிவிட்டு, திட்டவட்டமாக கேட்டாள். அந்த மனிதன் பதிலேதும் அளிக்கவில்லை. அவன் புன்னகைத்தான்.

‘‘பதில் கூறு, ஜோஸ்”. அந்தப் பெண் கேட்டாள். ‘‘நான் அவனைக் கொன்றிருந்தால் எனக்காகப் பரிந்து பேசுவாயா?”

‘‘நீ சொல்வதைப் போல அது ஒன்றும் அத்தனை எளிதானதில்லை. அது சிலவற்றைப் பொறுத்துதான்” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘உன்னை விட வேறு எவரையும் போலீஸ்காரர்கள் நம்ப மாட்டார்கள்” என்றாள் அப்பெண். மதிப்பாகவும், திருப்தியாகவும் உணர்ந்தவன், புன்னகை செய்தான். கவுண்ட்டரின் மேல் அவனை நோக்கி கவிழ்ந்து கொண்டு கூறினாள்.

‘‘இது நிஜம் ஜோஸ். உன் வாழ்க்கையில் நீ இதுவரை ஒரு பொய் கூட சொல்லவில்லை என்று நான் பந்தயம் கட்டத் தயாராக இருக்கிறேன்”. அவள் சொன்னாள்.

‘‘இதனால் உனக்கு எந்தப் பயனுமில்லை” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘ஒன்றும் வித்தியாசமில்லை. போலீஸ்காரர்களுக்கு உன்னைத் தெரியும். மேலும் நீ கூறினால் மறுவிசாரணையின்றி அவர்கள் எதையும் நம்பி விடுவார்கள் “.

என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் அவளுக்கு நேரெதிராக கவுண்ட்டரின் மேல் ஓங்கி குத்தத் தொடங்கினான். அந்தப் பெண் மீண்டும் சாலையை நோக்கினாள். பிறகு கடிகாரத்தை நோக்கியவள், தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டு, பிற வாடிக்கையாளர்கள் வருவதற்கு முன்பு இந்த உரையாடலை முடித்துக்கொள்ள விருப்பமுற்றவள் போல கேட்டாள். ‘‘ஜோஸ், எனக்காக மனமாற ஒரு பொய்  சொல்வாயா?” அவள் கேட்டாள். ‘‘நிஜமாகவே”.

தலைதெறிக்கும்படியான, வலிமையானதொரு சிந்தனைவயப்பட்டவன் போல, கூர்மையான, ஆழமான பார்வையுடன் ஜோஸ் அவளை நோக்கினான். ஒரு செவி வழி நுழைந்த ஒரு சிந்தனை, ஒரு சில கணங்கள் சுழன்றுவிட்டு, தெளிவற்ற, குழப்பமுற்ற நிலையில் இறுக்கமான, சான்றடையாளமற்ற ஒரு அச்சத்தை மட்டும் விட்டுவிட்டு, மற்றொரு செவிவழியே சென்றுவிட்டது.

‘‘ராணி, எதிலாவது சிக்கிக் கொண்டுவிட்டாயா நீ?” என்று கேட்டான் ஜோஸ். கைகளை கட்டிக் கொண்டு கவுண்ட்டரின் முன்புறம் சாய்ந்து கொண்டான் மறுபடியும். கவுண்ட்டரின் மேல் வயிற்றை அழுத்திக் கொண்டிருந்த நிலையில், அவனது அமோனியா நெடியுடனான, திடமான மூச்சிக்காற்றை புலன் பற்றிக் கொண்டாள் அவள். கவுண்ட்டர் அவன் வயிற்றின் மேல் ஏற்படுத்திய அழுத்தம் அவனது சுவாசத்தை சிரமப்படுத்தியது.

‘‘இது மெய்யாகவே விபரீதமானது, ராணி. எதில் சிக்கிக் கொண்டுள்ளாய் நீ?” என்று கேட்டான்.

எதிர்த்திசை நோக்கி தலையை சுழலவிட்டாள் அந்தப் பெண்.

‘‘ஒன்றுமில்லை”.என்றாள் அவள். ‘‘என்னை உற்சாகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டி எதேச்சையாக பேசிக் கொண்டிருந்தேன்” என்று கூறினாள்.

மறுபடியும் அவனை நோக்கினாள்.

‘‘உனக்குத் தெரியுமா நீ எனக்காக எவரையும் கொல்ல வேண்டியிராது என்று?”

‘‘எவரையும் கொல்ல வேண்டுமென்று நான் எப்பொழுதுமே எண்ணியதில்லை” என்று கவலையுடன் கூறினாள் ஜோஸ்.

‘‘இல்லை, ஐயா”.அந்தப் பெண் சொன்னாள். ‘‘என்னுடன் படுக்கைக்கு எவரும் வருவதில்லை என்பது பற்றி நான் சொல்கிறேன்”

‘‘ஓஹோ”, ஜோஸ் சொன்னான். ‘‘இப்பொழுதுதான் நேரடியாகப் பேசுகிறாய். நான் எப்பொழுதுமே எண்ணுவதுண்டு உனக்கு இதுபோன்ற ராத்திரி அலைச்சல்கள் தேவையில்லை என்று. இதையெல்லாம் நீ விட்டுவிட்டாயானால், சத்தியமாய், மிகப் பெரிய ஸ்டீக் சமைத்து தினந்தோறும் உனக்கு இலவசமாகத் தருவேன்”

‘‘நன்றி, ஜோஸ்”, என்றாள் அந்தப் பெண். ‘‘ஆனால், அது எதனாலென்றால் என்னால் இனிமேல் எவன் ஒருவனுடனும் என்னால் படுக்கைக்குச் செல்ல இயலாது”.

‘‘நீ மீண்டும் எல்லாவற்றையும் குழப்புகிறாய்,” பொறுமையிழந்து போனான் ஜோஸ்.

‘‘நான் எதையும் குழப்பவில்லை” என்றாள். அவள் தன் இருக்கையில் நீட்டி முறித்துக்கொண்டாள். பிரேஸியருக்கடியில் அவளது தட்டையான, கவர்ச்சியற்ற துயரார்ந்த மார்பகங்களை கண்டான் ஜோஸ்.

‘‘நாளை நான் போகிறன். சத்தியமாய் நான் இனி உன்னை தொந்தரவு செய்ய  வரமாட்டேன். இனி நான் எவருடனும் படுக்கைக்குச் செல்ல மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்கிறேன்.”

‘‘எங்கிருந்து இந்த அவசரக் கிளர்ச்சி உனக்கு வந்தது?” ஜோஸ் கேட்டான்.

‘‘ஒரு நிமிடத்திற்கு முன்பாகத்தான் முடிவு செய்தேன்”. அந்தப் பெண் சொன்னாள். ‘‘சற்று முன், ஒரு நிமிடத்திற்கு முன், இது ஒரு கறைபடிந்த தொழில் என்று உணர்ந்தேன்” அந்தப் பெண் கூறினாள்.

ஜோஸ் அந்தப் துணியை எடுத்து மறுபடியும் அவன் முன் இருந்த கண்ணாடியை துடைக்க ஆரம்பித்தான். அவளைப் பார்க்காமல் கூறினான்: ‘‘நிச்சயமாய், நீ செய்துவரும் விதம் காரணமாக கறைபடிந்த தொழில்தான். இதை எப்போதோ நீ உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.”

‘‘வெகு நாட்களுக்கு முன்பாகவே நான் புரிந்து கொண்டு தானிருந்தேன்”. அந்தப் பெண் சொன்னாள். ‘‘ஆனால் சற்று முன்னர்தான் நம்பிக்கையூட்டப்பட்டேன். ஆண்கள் எனக்கு அருவருப்பூட்டுகிறார்கள். வெறுப்பு ஏற்படுத்துகிறார்கள்”. ஜோஸ் புன்னகைத்தான். தலையை உயர்த்தி, புன்னகைத்தபடியே அவளைப் பார்க்க முற்பட்டான். ஆனால், அவன் பார்த்தது ஒருமுனைப்படுத்தப்பட்ட, குழப்பமடைந்த முகத்தை, தோள்களை உயர்த்திப் பேசிக் கொண்டிருந்த, மௌன முகபாவத்துடன், பருவமுறாத இலையுதிர்கால தானிய மெருகு ஏற்றப்பட்ட முகத்தை. ஸ்டூல் மேல் உட்கார்ந்தபடி சுழன்று கொண்டிருந்த அவள் முகத்தை.

‘‘ஒருவனுடன் கூடித் தனித்திருந்த பின்னர் அவனிடம் ஏற்படும் அருவருப்பு காரணமாக அல்லது அவளுடனிருந்த எல்லோர் மீதும் ஏற்பட்ட வெறுப்பு காரணமாக, ஒருவனை கொன்று விட்டாள் என்றால் அவளை அனைவரும் நீக்கி வைத்து விடுவார்கள் என்று நீ நினைக்கவில்லையா?”

‘‘அந்தளவிற்குப் போக அவசியமில்லை” நூலிழையாய் இரக்கம் தொனிக்க கலங்கிப்போய் கூறினான் ஜோஸ்.

‘‘பகல் முழுவதும் ஒருவனோடு உருண்டு புரண்ட ஞாபகம் எந்த சவுக்காரமும் அந்த ஆண் வாசனையை அவளிடமிருந்து துப்புரவு செய்து நீக்கிவிடாது என்று உணர்த்துவதை, தன்னை அருவருக்கவைத்த ஆணிடம் அவன் மீண்டும் உடையணியும் சமயம் கூறிவிடுவதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?”

கவுண்ட்டரை சுத்தம் செய்தவண்ணம் சிரத்தையற்றுக் கூறினான் ஜோஸ், ‘‘அவை அப்படியே போகட்டும் ராணி. அவனைக் கொல்வதற்கு காரணம் எதுவும் இல்லை. விட்டுவிடு அவனை”. ஆனால், அவள் பேசிக் கொண்டே போனாள். அவள் குரல் சீராக, தங்கு தடையின்றி, கட்டுக்கடங்காத உணர்ச்சி ஓட்டமாக ஒலித்தது.

‘‘ஆனால், அருவருக்கச்செய்கிறான் என்பதை அந்தப் பெண் அவனிடம் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, உடையணிவதை நிறுத்திவிட்டு, மீண்டும் அவள் மேல் விழுந்து, முத்தமிட்டு இயங்கினான் என்றால். . . ?”

‘‘நாகரீகமான எந்த மனிதனும் அதுபோன்று எப்போதும் செய்ய மாட்டான்,” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘அப்படி அவன் செய்திருந்தால்?” என்று கேட்டாள் அவள் எரிச்சலூட்டும் தவிப்புடன். ‘‘நாகரீகமற்றவனாக ஒரு ஆண் அதுபோன்று நடந்து கொண்டால் தான் என்ன? இன்னும் அதிகபட்ச அருவருப்பு கொள்ளும் அந்தப் பெண் செத்துப் போய்விடலாம் என்றுதான் நினைப்பாள், மேலும், அதற்கெல்லாம் முடிவு கட்டுவதற்கான ஒரே வழி ஒரு கத்தியை அவனுள் சொருகி விடுதல்தான்”.

‘‘அது கொடூரம்”, என்றான் ஜோஸ். ‘‘அதிர்ஷ்டவசமாக, நீ சொன்னது போல செய்யக் கூடியவன் எவனுமில்லை”.

‘‘நல்லது”, மிகுந்த எரிச்சலுடன், பொறுமையிழந்து போய் சொன்னாள். ‘‘அதுபோல ஒருவன் செய்திருந்தான் என்றால்?”

‘‘ஒருவேளை அப்படி ஒருவன் நடந்து கொண்டான் என்றால்?”

‘‘எப்படியாயினும் அது அத்துணை மோசமானதில்லையே’‘ என்றான் ஜோஸ், அவன் இருக்கும் நிலையை மாற்றிக் கொள்ளாமல், கவுண்ட்டரை சுத்தம் செய்து கொண்டே, உரையாடலில் சற்று சுவாரசியமில்லாதிருந்தான்.

முஷ்டியால் கவுண்ட்டரில் ஓங்கி அடித்தாள். அழுத்தம் கூடியவளாய், வலியுறுத்தும் பாவனையில் மாறியிருந்தாள் அவள்.

‘‘நீ ஓரு காட்டுமிராண்டி, ஜோஸ்”.அவள் சொன்னாள். ‘‘உனக்கு ஏதும் புரியாது”. அவன் சட்டையை பிடித்து இழுத்தாள். ‘‘வா, இங்கே,சொல். அந்தப் பெண் அவனைக் கொன்று போடவேண்டும் என்று சொல் என்னிடம்”, என்றாள். இணங்கிவிட்டது போன்ற பாவனையில், ஒருதலைபட்சமாய் ‘‘சரி” என்றான். ‘‘எல்லாம் நீ சொல்வதுபடியே அந்த விதத்திலேயே இருக்கக் கூடும்தான்.”

‘‘அது தற்காப்பு இல்லையா?” அவன் சட்டைக்கையைப் பற்றி இழுத்துக் கொண்டே கேட்டாள் அந்தப் பெண். ஜோஸ், அதிக அக்கறையில்லாத ஆனால் உவகையான பார்வை ஒன்றை அவள் மேல் வீசியபடி, கூறினான்.

‘‘கிட்டத்தட்ட அப்படித்தான்”. உள்ளன்புடன் புரிந்து கொண்டதாகவும், குற்றம்புரிய உடந்தையாயிருக்கும் அதே சமயம் அச்சமூட்டும் இணக்கம் போன்ற ஒரு முகபாவத்துடன் அவளைப் பார்த்து கண்சிமிட்டினான்.

‘‘அது போன்ற செயல்புரிந்த ஒரு பெண்ணை நீ ஒரு பொய் சொல்லி காப்பாற்றுவாயா?” அவள் கேட்டாள்.

‘‘அது ஒன்றைப் பொறுத்து”, ஜோஸ் கூறினான்.

‘‘எந்த ஒன்றைப் பொறுத்து?”,அந்தப் பெண் கேட்டாள்.

‘‘அந்தப் பெண்ணைப் பொறுத்து”

‘‘ஒருவேளை அது நீ மிகவும் நேசிக்கும் பெண்ணாக இருந்தால்?” என்றாள் அவள். ‘‘அவளுடன் நீ இணைவதற்காகவல்ல. ஆனால் நீ  சொல்வது போல, நீ மிகவும் நேசிக்கும் பெண்”

‘‘நீ எது சொன்னாலும் சரிதான், ராணி”, தளர்ந்து, சலித்துப் போய் கூறினான் ஜோஸ்.

அவன் மீண்டும் சென்றுவிட்டான். கடிகாரத்தை நோக்கினான். 6.30 மணி ஆகிவிட்டிருந்ததை பார்த்தான் ஜன்னல் வாயிலாக சாலையை நோக்கியபடி. இன்னும் ஒரு சில நிமிடங்களில் அந்த உணவகம் மனிதர்களால் நிறையத்துவங்கும் என்று நினைத்தான். அதனால்தானோ என்னவோ, தன்னிச்சையாய் அந்தக் கண்ணாடியை சற்று கூடுதல் கவனத்துடன், பளபளக்க, தேய்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஸ்டூலில் அமர்ந்து கொண்டு அமைதியாய், கவனமாய் அம்மனிதனின் அசைவுகளை, நடமாட்டத்தை ஒரு குறைவடையும் துயரத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்தப் பெண். அணையும் தறுவாயில் உள்ள விளக்கு ஒரு மனிதனை பார்க்கக் கூடும் சாத்தியத்தில் அவனை கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென, எண்ணெய் வழவழப்பு குரலில், எதிர்ச் செயல் அற்று, அடிமைத்தனத்துடன் பேசினாள்.

‘‘ஜோஸ்”

அழுத்தமான, சோகம் மென்மை சேர்ந்து கொள்ள ஒரு எருதின் தாய்மை உணர்வோடு அவளைப் பார்த்தான். அவள் பேசுவதை கேட்பதற்காக அவன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், அவள் அங்குதானிருக்கிறாள் என்று உணர்ந்து கொள்வதற்கும், ஏற்புடைய ஒரு பாதுகாப்பு பார்வைக்காக காத்திருக்கிறாள் என்பதற்காகவும் மட்டும். வெறும் விளையாட்டுப் பொருளின் பார்வையுடன்.

‘‘நாளை நான் கிளம்புகிறேன் என்று கூறினேன். நீ எதுவும் சொல்லவில்லையே” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘சரி. எந்த இடத்திற்கு என்று நீ கூறவில்லையே” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘அங்கேதான் எங்கோ. எங்கே ஆண்களுக்கு படுக்கையில் ஏதாவதொரு துணை தேவையிராதோ அந்த இடத்திற்கு” என்றாள். ஜோஸ் புன்னகைத்தான்.

‘‘மெய்யாகவே நீ போகிறாயா?”, விரைவாக ஏதோ திடீரென்று வாழ்வு பற்றிய ஞானோதயம் ஏற்பட்ட உணர்வுடன் தன் முகபாவத்தை மாற்றிக்கொண்டு கேட்டான்.

‘‘அது உன்னைப் பொறுத்து” என்றாள். ‘‘சரியாக இங்கே நான் எப்போது வந்தேன் என்று கூற உனக்குத் தோதாகுமேயானால், நான் நாளை போய் விடுவேன். மறுபடியும் இந்த மாதிரி எதிலும் சிக்கிக் கொள்ள மாட்டேன். என்ன சொல்கிறாய் நீ?”

ஆமாம் என்பதான தலையசைப்போடு, எளிமையாய் ஸ்தூலமாய் புன்னகைத்தான்.

அவனிருந்த இடம் நோக்கி அவள் சாய்ந்தாள்.

‘‘என்றாவது ஒருநாள் நான் மறுபடியும் இங்கு வருவேன் என்றால், இதே ஸ்டூலில், இதே நேரத்தில் உன்னுடன் யாரேனும் ஒரு பெண் பேசிக்கொண்டிருப்பாள் எனின் அவள் மீது நான் பொறாமை கொள்வேன்”

‘‘நீ மறுபடியும் இங்கு வருவதாயிருந்தால் எனக்காக ஒன்று கொண்டு வரவேண்டியிருக்கும்’ என்றான் ஜோஸ்.

‘‘எங்கேயிருந்தாயினும் அந்த சாதுவான கரடி ஒன்றை தேடி, அதை உன்னிடம் சத்தியமாய் கொண்டுவருவேன்” என்றாள் அந்தப் பெண். ஏதோ கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு கண்ணாடி பலகணியை சுத்தம் செய்வது போல, அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து இவனை விலக்கியிருந்த காற்றினூடாக கைத்துணியை அசைத்து, ஆட்டி புன்னகைத்தான்.

பொழுது போக்கிற்காக காதல் புரியும் முகத்தோற்றத்துடன், இதமாய் அந்தப் பெண் புன்னகைத்தாள். பிறகு அந்த மனிதன் கவுண்ட்டரின் வேறு பகுதிக்குச் சென்றான். கண்ணாடியை துடைத்து மெருகேற்றிக்கொண்டே.

‘‘பிறகு, என்ன?” என்றான் ஜோஸ் அவளைப் பார்க்காமல்.

‘‘நான் இங்கு ஆறுமணி ஆவதற்கு கால்மணிநேரம் முன்னதாகவே வந்தேன் என்று உன்னிடம் கேட்போரிடம் நிஜமாய்க் கூறுவாயா?” என்று கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

அவளை நோக்கி இன்னும் பார்வை திருப்பாமல், அவள் பேசியதை மாத்திரம் கேட்டவன் போல,    ‘‘எதற்காக?” என்றான் ஜோஸ்.

‘‘அது ஒன்றுமில்லை”. அந்தப் பெண் சொன்னாள். ‘‘விஷயம் என்னவெனில் நான் கூறியது  நீ போலவே செயல்பட வேண்டும்” என்றாள் அந்தப் பெண்.

தள்ளு கதவினூடே வந்த முதல் வாடிக்கையாளர் மூலையில் இருந்த மேஜையை நோக்கிச் சென்றதை ஜோஸ் கண்டான். கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். துல்லியமாய் 6.30 மணி ஆகியிருந்தது. கவனம் சிதைந்து போய், ‘‘சரி, ராணி”. ‘‘நீ கூறுவது எதுவாயினும், நீ விரும்பிய வண்ணமே நான் எப்போதும் செயல்படுவேன்”

‘‘நல்லது. அப்படியானால் எனக்கான ஸ்டீக் சமைக்க ஆரம்பி” என்றாள் அந்தப் பெண்.

குளிர் சாதனப் பெட்டியிலிருந்து மாமிசத்துண்டு இருந்த ஒரு தட்டை எடுத்து மேஜைமேல் வைத்தான். பிறகு அடுப்பைப் பற்ற வைத்தான்.

‘‘சிறந்த பிரிவுபசார ஸ்டீக் உனக்காக சமைக்கப் போகிறேன்” என்றான் அவன்.

‘‘நன்றி, பெப்பில்லோ”, என்றாள் அவள். ஈரமண்குழைவில், முன்பின் அறிந்திராத வடிவங்களாய் மனிதர்கள் நிறைந்த புதுமையான பாதாள உலகத்தினுள் அமிழ்ந்து போய் விட்டதுபோல் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள் அவள்.

இறைச்சித்துண்டு எரிந்து, உருகிய கொழுப்பின் மேல் விழும்போது எழுந்த ஒலியை கவுண்ட்டரின் மறுபக்கத்தில் கேட்க இயலவில்லை அவளால். மேலும், வறுக்கும் சட்டியில் புரட்டிப்போட்ட விலாப்பக்கத் துண்டு எழுப்பிய சடசடவென்ற ஓசையையும் அவள் கேட்க வில்லை. கணங்களை கணக்கிட்டபடி அந்த உணவகத்தின் காற்று மண்டலம்  உவகை தரும் வாசனையால் முழுவதுமாய் நிறைத்தது. கணநேர இறப்பிலிருந்து மீண்டு வருபவளைப் போல, திருதிருவென விழித்துபடி, தன் தலையை உயர்த்திக் கொள்ளும் வரை. இப்படியே ஆழ்ந்த, மிக ஆழ்ந்த நிலையில் இருந்தாள். பிறகு, கொழுந்துவிட்டெறியும் நெருப்புடனான அடுப்பின் அருகில் அவனைக் கண்டாள்.

‘‘பெப்பில்லோ”

‘‘என்ன?”

‘‘நீ எதைப்பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?” அந்தப் பெண் கேட்டாள்.

‘‘நீ சொன்ன அந்த யந்திர கரடி பொம்மையை எங்கேனும் உன்னால் கண்டு பிடிக்க முடியுமா என்று வியந்து கொண்டிருந்தேன்”, என்றான் ஜோஸ்.

‘‘வாஸ்தவமாக என்னால் முடியும்” என்றாள்.

‘‘உன்னிடமிருந்து எனக்கானது என்று நான் வேண்டுவதெல்லாம் ஒரு விடைபெறும் நேரத்துப் பரிசுதான்”.

அடுப்பிலிருந்து பார்வையை அவள் மீது மாற்றினான். ‘‘எத்துணை முறை நான் உனக்குக் சொல்வது?”. அவன் சொன்னான். ‘‘என்னிடமிருக்கும் மிகச் சிறந்த ஸ்டீக்கை விட வேறு ஏதேனும் உனக்கு வேண்டுமா?” என்றான் அவன்.

‘‘ஆமாம்” என்றாள் அந்தப் பெண்.

‘‘என்ன அது?” ஜோஸ் கேட்டான்.

‘‘கூடுதலாய் ஒரு கால்மணி நேரம் எனக்கு வேண்டும்”.

ஜோஸ் பின்னோக்கி நகர்ந்து கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். பின்பு அந்த மூலையில் அமைதியாக காத்துக் கொண்டிருந்த வாடிக்கையாளரைப் பார்த்தான் இறுதியாக வறுபட்டுக் கொண்டிருந்த இறைச்சித் துண்டத்தை.

பிறகுதான் பேசினான் அவன்.

‘‘எனக்குப் புரியவில்லை, ராணி, மெய்யாகவே”.

‘‘முட்டாளாயிராதே, ஜோஸ்” என்றாள் அந்தப் பெண். ‘‘அப்படியே ஞாபகம் வைத்துக் கொள். நான் 5.30 மணியிலிருந்து இங்கே இருந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை”.

010

*செயற்கை ரோஜாக்கள் மற்றும் ஆறுமணிக்கு வந்த அந்தப் பெண் ஆகிய கதைகள் மொழிபெயர்ப்பாளரின் அனுமதி பெற்ற பின்னரே வலைப்பூவில் இடுகை செய்யப்பட்டுள்ளன.

The Woman Who Came at Six O’clock, Gabriel Garcia Marquez: Collected Stories, tr.Gregory Rabassa & J.S.Bernstein, Jonathan Cape, London, 1991.

செயற்கை ரோஜாக்கள்-கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்/Artificial Roses-Gabriel Garcia Marquez


View blog authority

கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்

செயற்கை ரோஜாக்கள்

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில்- ரெங்கநாயகி


இருள் பிரியாத விடியற்காலைப் பொழுதில் தன் வழியை உணர்ந்தவாறு, முந்தைய இரவு படுக்கையருகே தொங்கவிட்டிருந்த கைப்பகுதியற்ற உடையை அணிந்து கொண்டு டிரங்குப் பெட்டியில் பிரித்து அணியக்கூடிய சட்டைக் கைகளைத் துருவித் தேடினாள். பிறகு அதே அறையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அவளது கண் தெரியாத பாட்டியை எழுப்பி விடாதிருக்கும் பொருட்டு சப்தம் செய்யாமலிருக்க முயன்றபடி கதவுகளுக்குப் பின்னாலும் சுவர் ஆணிகளிலும் தேடினாள். ஆனால் இருட்டுக்கு அவள் கண்கள் பழகிவிட்ட பின் அவள் பாட்டி ஏற்கனவே எழுந்து விட்டிருந்ததைக் கவனித்தாள். பிறகு அந்த சட்டைக் கைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்று அவளிடம் கேட்பதற்காகச் சமயலறைக்குச் சென்றாள்.

‘‘அவை குளியலறையில் இருக்கின்றன”, அந்த பார்வையற்றவள் கூறினாள். ‘‘நான் நேற்று மதியம் அவற்றைத் துவைத்தேன்”. அவை அங்கேதானிருந்தன, ஒரு கொடிக்கம்பியில் இரண்டு மரக்கிளிப்புகளில் பொருத்தப்பட்டு, இன்னும் ஈரமாக இருந்தன. மினா சமயலறைக்குச் சென்று அந்த சட்டைக் கைகளை அங்கிருந்த கணப்புக்கல் மீது பரத்தினாள். அவளுக்கு நேரெதிராக, எந்த இடத்தில் மருந்து மூலிகைச் செடிகள் கொண்ட பூந்தொட்டிகளின் வரிசை இருந்ததோ அந்த வராந்தாவின் கல் விளிம்பின் மேல் நிலை குத்திப் போன கண் பாவைகளுடன் பார்வையற்ற முதியவள் காபி கலக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘‘மறுபடி ஒரு தடவை என் பொருட்களை எடுக்காதே”, என்றாள் மினா. ‘‘வெய்யிலை நம்ப முடியாத நாட்கள் இவை.”
பார்வையற்றவள் அந்தக் குரலை நோக்கித் தன் முகத்தைத் திருப்பினாள்.

‘‘இது முதல் வெள்ளிக் கிழமை என்பதை நான் மறந்து விட்டேன்” என்றாள் அவள்.
காபி தயாராகி விட்டதா என்பதை ஒரு ஆழமான மூச்சிழுப்பில் சோதித்த பின் அந்தப் பாத்திரத்தை அடுப்பிலிருந்து இறக்கினாள்.

‘‘ஒரு காகிதத்தை அடியில் போட்டுக் கொள், ஏனெனில் இந்தக் கற்கள் அழுக்காக இருக்கின்றன.”

சுட்டு விரலால் அந்தக் கணப்புக் கற்களைத் தேய்த்துப் பார்த்தாள் மினா. அவை அசுத்தமாக இருந்தன. ஆனால் படிவமாய் கரிப்புகை படிந்த மேல்பாகத்தில் அழுந்த உரசாமல் போனால் அந்தச் சட்டைக் கைகள் அழுக்காகாது.

‘‘அவை அழுக்கானால் நீதான் பொறுப்பு”, என்றாள் மினா.

பார்வையற்ற முதியவள் தனக்கு ஒரு கோப்பை காபியை ஊற்றிக் கொண்டாள். ‘‘நீ கோபமாக இருக்கிறாய்” வராந்தாவை நோக்கி நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டவாறு கூறினாள் அவள். ‘‘கோபமாக இருக்கும் போது ஒருவர் புதிய நன்மை பெறுவது தெய்வ நிந்தனை.”

உள் முற்றத்திலிருந்த ரோஜாச் செடிகளுக்கு எதிராக காபி அருந்துவதற்கு அமர்ந்து கொண்டாள். கூட்டுப் பிரார்த்தனை அறிவிப்புக்கான மூன்றாவது மணி அடித்த போது கணப்புக் கல்லிலிருந்து இன்னும் ஈரமாக இருந்த அந்த சட்டைக் கைகளை எடுத்தாள் மினா. ஆனாலும் அவற்றை அணிந்து கொண்டாள். மறைக்கப்படாத வெற்றுத் தோள்கள் தெரியும் உடையில் இருந்தால் பாதிரியார் ஏஞ்சல் அவளுக்குப் புதிய நன்மை தர மாட்டார். அவள் முகம் கழுவிக் கொள்ளவில்லை. முகத்தின் ரூஜ் தீற்றல்களை துண்டால் துடைத்துக் கொண்டு, அவள் அறையிலிருந்த சால்வை மற்றும் பைபிளை எடுத்துக் கொண்டு தெருவில் இறங்கினாள். கால் மணி நேரத்தில் திரும்பி வந்து விட்டாள்.

செடிகளுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த அந்த பார்வையற்ற முதியவள் கூறினாள்.

மினா நேராகக் கழிவறைக்குச் சென்றாள். ‘‘நான் கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்குச் செல்ல முடியாது,’‘ என்றாள். ‘‘என் சட்டைக் கைகள் ஈரமாகவும், உடை எல்லாம் சுருக்கமாகவும் இருக்கிறது. ஒரு அர்த்தமுள்ள பார்வை தன்னைத் தொடர்வதை அவள் உணர்ந்தாள்.

‘‘முதல் வெள்ளி நீ கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்குப் போக மாட்டாயா?” ஆச்சரியப்பட்டாள் பார்வையற்றவள்.
கழிவறையிலிருந்து திரும்பிய மினா அவளுக்காக ஒரு கோப்பை காபி ஊற்றிக் கொண்டு பார்வையற்றவளின் அருகில் வெள்ளையடிக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் கதவு வழியில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள். ஆனால் அவளால் காபியை குடிக்க முடியவில்லை.

‘‘நீ தான் காரணம்”, மந்தமான ஒரு வன்மத்துடன் தான் கண்ணீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வுடன் முணுமுணுத்தாள் அவள்.

‘‘அழுதுகொண்டிருக்கிறாய் நீ!” பார்வையற்றவள் வியந்தாள். ஒரிகேனோ (சமையலுக்கு பயன்படுத்தப்படும் மூலிகைக் கீரை) இருந்த பூந்தொட்டிக்கு அருகில் பூவாளியை வைத்து விட்டு உள் முற்றத்திற்குச் சென்றவள், மறுபடியும் கூறினாள், ‘‘நீ அழுது கொண்டிருக்கிறாய்!” நிமிர்ந்து உட்காரும் முன்னர் கோப்பையை தரையில் வைத்தாள் மினா.

‘‘நான் கோபத்தால் அழுது கொண்டிருக்கிறேன்” அவள் கூறினாள், பாட்டியின் அருகில் நகர்ந்தவாறே, மேலும் கூறினாள், ‘‘நீ பாவமன்னிப்பு கேட்கச் செல்ல வேண்டும், ஏனெனில் நீதான் நான் முதல் வெள்ளியின் புதிய நன்மை இழந்து விடக் காரணம்.”

மினா அந்த படுக்கையறைக் கதவை மூடுவதற்காக அசைவின்றிக் காத்திருந்த பின், பார்வையற்ற முதியவள், தொடப்பட்டிராத அந்தக் கோப்பையின் துண்டுப்பகுதி தரையில் தட்டுப்படும் வரை வராந்தாவின் ஒரு கோடிக்கு நடந்தவள் சற்று நிறுத்தி குனிந்தாள். மண் தொட்டியில் காபியை கொட்டிவிட்டு தொடர்ந்தாள்-
‘‘ஆண்டவருக்குத் தெரியும் நான் தெளிந்த மனசாட்சி உடையவள் என”

படுக்கையறையிலிருந்து மினாவின் தாயார் வெளியே வந்தாள்.

‘‘யாரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய் நீ?” என்று கேட்டாள்.

‘‘யாரிடமும் இல்லை”, பார்வையற்றவள் சொன்னாள். ‘‘நான் ஏற்கனவே உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறேனே என் புத்தி தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்று”

தன் அறையின் பாதுகாப்பில் இருந்தவாறு, மினா உள்பாடி பட்டன்களை கழற்றி சேஃப்டி பின்னில் கோர்த்திருந்த மூன்று சிறிய சாவிகளை எடுத்தாள். அவற்றில் ஒன்றைக் கொண்டு துணி அலமாரியின் கீழ் இழுப்பறையைத் திறந்து ஒரு சிறிய மரப்பெட்டியை எடுத்தாள். அதை வேறு ஒரு சாவியால் திறந்தாள். உள்ளே ஒரு ரப்பர் பேண்டினால் சுற்றப்பட்ட, வண்ணத்தாள்களில் எழுதப்பட்ட ஒரு கற்றை கடிதங்கள் இருந்தன. அவற்றைத் தனது உள்பாடிக்குள் மறைத்து கொண்டு, அந்தச் சின்னப் பெட்டியை அதற்குரிய இடத்தில் வைத்துவிட்டு, இழுப்பறையைப் பூட்டினாள். பிறகு கழிவறைக்குச் சென்று அந்தக் கடிதங்களை வீசியடித்தாள்.

மினா சமையலறைக்குள் வந்தபோது, ‘‘நீ தேவாலயத்தில் இருப்பாய் என்றல்லவா நான் நினைத்தேன்,” அவள் தாயார் கூறினாள்

‘‘அவளால் போக முடியவில்லை”, பார்வையற்றவள் இடைமறித்துக் கூறினாள். ‘‘நான் முதல் வெள்ளி என்பதை மறந்து போய் நேற்று மதியம் அந்தச் சட்டைக் கைகளைத் துவைத்து விட்டேன்”

‘‘அவை இன்னும் ஈரமாக இருக்கின்றன”, மினா முணுமுணுத்தாள்.

‘‘நான் இப்போதெல்லாம் கடுமையாக வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது” என்றாள் பார்வையற்ற முதியவள்.

‘‘ஈஸ்டருக்கு ஒரு நூற்று ஐம்பது டஜன் ரோஜாக்களை நான் முடித்துக் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது”, மினா கூறினாள்.
சீக்கிரமாகவே சூரியன் வெதுவெதுக்கத் தொடங்கியது. ஏழு மணிக்கு முன்னரே மினா காகித ரோஜாக்கடையை வரவேற்பறையில் அமைத்தாள்ஙி ஒரு கூடை நிறைய கிரேப் பேப்பர், இரண்டு கத்திரிக் கோல்கள், ஒரு நூல் கண்டு, ஒரு மண் சட்டியில் பசை. ஒரு நொடி கழித்து தன் கையில் ஒரு அட்டைப் பெட்டியுடன் வந்து சேர்ந்த ட்ரினிடாட் ஏன் அவள் (மினா) கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்குச் செல்லவில்லை என்று கேட்டாள்.

‘‘என்னிடம் சட்டைக்கைகள் இல்லை” என்றாள் மினா.

‘‘எவர் வேண்டுமானாலும் உனக்குக் கடனாகக் கொடுத்திருக்க முடியும்” ட்ரினிடாட் கூறினாள். பூ இதழ்கள் வைத்திருந்த கூடைக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தாள் அவள்.

‘‘நான் மிகவும் தாமதமாகியிருந்தேன்” மினா கூறினாள். ஒரு ரோஜா செய்து முடித்தாள். பிறகு கத்திரிக் கோலின் உதவியுடன் பூ இதழ்களில் சுருக்கம் வைக்க அந்தக் கூடையை தன்னருகே இழுத்துக் கொண்டாள். ட்ரினிடாட் அந்த அட்டைப் பெட்டியை தரையில் வைத்து விட்டுத் தானும் அந்த வேலையில் இணைந்து கொண்டாள்.
மினா அந்தப் பெட்டியைப் பார்த்தாள்.

‘‘ஷுக்கள் வாங்கினாயா நீ?” என்று கேட்டாள்.

‘‘செத்த எலிகள் அவை”, ட்ரினிடாட் கூறினாள்.

சுருக்கம் வைத்து காகிதப்பூ இதழ்கள் செய்வதில் ட்ரினிடாட் தேர்ந்தவள் என்பதால் மினா, பச்சை நிறத்தாள்கள் சுற்றிய கம்பிக் காம்புகள் செய்வதில் நேரம் செலவழித்தாள். எளிய கிராமாந்திர வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கும் படங்களாலும், குடும்பப் புகைப்படங்களாலும் அழகு படுத்தப்பட்டிருந்த அந்த வரவேற்பறையில் சூரியன் முன்னேறிக் கொண்டிருந்ததை கவனியாது, அமைதியாக அவர்கள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர். காம்புகள் செய்து முடித்தவுடன் மினா ட்ரினிடாடை நோக்கித் திரும்பினாள்þவெறுமையில் முடிவது போன்ற ஒரு முகத்துடன். மெச்சத் தகுந்த வகையில் சுத்தமாக, அவளது விரலிடுக்கில் இருந்த காகித இதழ் நுனியை நகர்த்தி விடாமல் சுருக்கம் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் ட்ரினிடாட், கால்களை நெருக்கிக் கொண்டு. ஆண்களுக்கானது போன்ற அவளுடைய ஷுக்களை மினா நோட்டம் விட்டாள். தன் தலையை உயர்த்தாது ட்ரினிடாட் அந்தப் பார்வையைத் தவிர்த்தாள். கால்களைப் பின்னுக்கு இழுக்காமல் வேலை செய்வதை நிறுத்தினாள்.

‘‘என்ன விஷயம்?” அவள் கேட்டாள்

மினா அவளை நோக்கி சாய்ந்தாள்.

‘அவன் போய் விட்டான்,” அவள் சொன்னாள். ட்ரினிடாட் கத்திரிக்கோல்களை மடியில் நழுவவிட்டாள்.

‘‘இருக்காது”

‘‘அவன் போய் விட்டான்,” திரும்பச் சொன்னாள் மினா. இமைக்காது அவளைப் பார்த்தாள் ட்ரினிடாட். செங்குத்தாய் ஒரு நெற்றிச்சுருக்கம் அவள் புருவ முடிச்சைப் பிரித்தது.

‘சரி, இப்போது?,” அவள் கேட்டாள்.

மினா நிதானமான குரலில் பதில் சொன்னாள் ‘‘இப்போது ஏதுமில்லை”. ட்ரினிடாட் பத்து மணிக்கு முன்னதாகவே விடை பெற்றுக் கொண்டாள். அவள் அருகாமை தந்த பாரத்தினின்று விடுபட்டவளாய் ஒரு நிமிடம் அவளை நிறுத்தினாள் அந்த செத்த எலிகளை கழிவறைக்குள் எறிந்துவிட. அந்தப் பார்வையற்ற பெண்மணி ரோஜாப் புதரை நறுக்கி விட்டுக் கொண்டிருந்தாள் .

அவளைக் கடந்து செல்கையில், ‘‘பந்தயம், இந்தப் பெட்டியில் நான் வைத்திருப்பது என்னவென்று உனக்குத் தெரியாது”, என்றாள் மினா.
அந்த எலிகளை குலுக்கினாள் அவள்.

பார்வையற்ற முதியவள் கவனம் செலுத்தி, ‘‘மறுபடியும் அதைக் குலுக்கு” என்றாள். மீண்டும் அசைத்தாள் மினா. ஆனால், தன் காது மடல் மீது சுட்டுவிரலை அழுத்திக் கொண்டு மூன்றாம் முறையாகக் கேட்ட பிறகும் கூட அவை என்ன என்பதை பார்வையற்றவளால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை.
‘‘தேவாலயத்தின் எலிப்பொறிகளில் நேற்றிரவு பிடிக்கப்பட்ட எலிகள்தான் அவை” மினா சொன்னாள்.

அவள் திரும்ப வந்ததும் ஏதும் பேசாது அந்தப் பார்வையற்ற முதியவளைக் கடந்து சென்றாள். ஆனால் பார்வையற்றவள் அவளைப் பின் தொடர்ந்தாள். வரவேற்பறையை அடைந்ததும், மூடியிருந்த ஜன்னலுக்கு அடுத்து, அந்த காகித ரோஜாக்களை செய்து முடித்தபடி இருந்தாள், தனிமையில்.

‘‘மினா” என்றாள் பார்வையற்றவள். ‘‘நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்பினால் முன்பின் தெரியாதவர்களிடம் மனந்திறந்து எதையும் சொல்லாதே.”

எதுவும் பேசாமல் அவளைப் பார்த்தாள் மினா. அவளுக்கு நேரெதிராக நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டாள், வேலையில் அவளுக்கு உதவ முற்பட்டபோது மினா அவளைத் தடுத்தாள்.

‘‘நீ பதற்றத்திலிருக்கிறாய்,” பார்வையற்றவள் கூறினாள்.

‘‘நீ ஏன் கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்குச் செல்லவில்லை?” அவள் கேட்டாள்.

‘‘உனக்கு நன்றாகத் தெரியும் வேறு எவரையும் விட”.

‘‘அந்த சட்டைக் கைகள் காரணமாக இருந்தால் வீட்டை விட்டு கிளம்ப யத்தனித்திருக்க மாட்டாய்” என்றாள் பார்வையற்றவள்.

‘‘உனக்கு ஏதோ ஏமாற்றத்தைத் தந்த யாரோ ஒருவர் வழியில் உனக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்.”

கண்ணுக்குப் புலப்படாத கண்ணாடிப் பலகையைத் துடைத்து விடும் பாவனையில் அவள் பாட்டியின் கண்கள் முன்னால் கைகளைக் கொண்டு சென்றாள் மினா.
‘‘நீ ஒரு சூனியக்காரி,” அவள் கூறினாள். பார்வையற்றவள் கூறினாள்.

‘‘இன்று காலை நீ இரண்டு தடவை கழிவறைக்குச் சென்றாய். ஒரு தடவைக்கு மேல் எப்போதும் நீ சென்றதில்லை.”

மினா தொடர்ந்து ரோஜாக்கள் செய்தபடி இருந்தாள்.

‘‘அந்தத் துணி அலமாரியின் இழுப்பறையில் நீ எதை ஒளித்து வைத்திருக்கிறாயோ அதை என்னிடம் காட்டத் துணிவிருக்கிறதா உனக்கு?” என்று கேட்டாள் பார்வையற்றவள்.

அவசரப்படாமல் அந்த ரோஜாவை ஜன்னல் சட்டத்தில் செருகி விட்டு, மூன்று சிறிய சாவிகளை அவளது உள்பாடிக்குள்ளிருந்து வெளியே எடுத்தாள் மினா. பிறகு அவற்றை பார்வையற்ற முதியவள் கைகளில் வைத்தாள். அந்தக் கைகளை அவளே மூடினாள்.

‘‘போ, உன் கண்களால் நீயே பார்த்துக் கொள்”, அவள் கூறினாள்.
அந்தச் சிறிய சாவிகளை விரல் நுனி கொண்டு சோதித்துப் பார்த்தாள் பார்வையற்றவள்.

‘‘என் கண்களால் கழிவறையின் கீழே பார்க்க முடியாது”.
வித்தியாசமான ஒரு உணர்வினை அடைந்த மினா தன் தலையை உயர்த்தினாள். அவளைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் அவள் என்பது கூட தெரிந்திருக்கிறது அந்தப் பார்வையற்றவளுக்கு என்பதை உணர்ந்தாள் மினா.

‘‘நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதில் நீ மிகவும் விருப்பம் காட்டினால் உன்னை அந்தக் கழிவறையின் கீழே தள்ளி விட்டுக் கொள்.” அவள் சொன்னாள்.

இந்த இடைமறித்தலை பார்வையற்றவள் லட்சியம் செய்யவில்லை.

‘‘எப்போதும் விடியற்காலை வரை நீ படுக்கையில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாய்”, அவள் சொன்னாள்.

‘‘நீதான் விளக்கை அணைப்பாய்”, மினா சொன்னாள்.

‘‘உடனே அந்த டார்ச் விளக்கை நீ ஏற்றுவாய்.”

‘‘நீ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாய் என்பதை உன் சுவாசத்தை வைத்தே என்னால் கூற முடியும்”, என்றாள் பார்வையற்றவள்.
அமைதியாக இருக்க முயற்சி செய்தாள் மினா.

‘‘நல்லது” தலையை உயர்த்தாமல் சொன்னாள் அவள்.

‘‘அது அப்படித்தான் என்று வைத்துக் கொண்டாலும் அதில் என்ன விசேஷம் இருக்கிறது?”

‘‘ஒன்றுமில்லை”, பார்வைற்றவள் பதில் சொன்னாள். ‘‘அது உன்னை ஒரு முதல் வெள்ளி புதிய நன்மை இழந்து விட செய்திருக்கிறது என்பது மட்டுமே.”

இரண்டு கைகளிலும் அந்த நூல் கண்டு, கத்திரிக்கோல்கள், முடிக்கப்பட்டிராத காம்புகள் மற்றும் ரோஜாக்களை எடுத்துக் கொண்டாள். அந்தக் கூடையில் எல்லாவற்றையும் வைத்து விட்டு பார்வையற்றவளை நோக்கித் முகம் திருப்பினாள். ‘‘எதற்காக நான் கழிவறைக்குச் சென்றேன் என்பதை உன்னிடம் கூற வேண்டும் என்று நீ விரும்புகிறாயா?” என்றாள் மினா. ஒரு சஸ்பென்சில் இருவரும் இருந்தனர், தனது கேள்விக்கு மினாவே பதிலளிக்கும் வரையில்.

‘‘நான் மலங்கழிக்கச் சென்றேன்”
பார்வையற்ற முதியவள் மூன்று சிறிய சாவிகளையும் கூடைக்குள் எறிந்தாள். ‘‘இது ஒரு நல்ல சாக்காக அமையலாம்”, அவள் சயமலறைக்குச் சென்றவாறே முணுமுணுத்தாள். ‘‘நீ என்னை நம்ப வைத்திருக்க முடியும் ஒரு வேளை இதுதான் உன் வாழ்நாளில் முதல் முறையாக நான் கேட்க நீ செய்யும் சத்தியம் என்ற பட்சத்தில்.”

மினாவின் தாயார் எதிர்ப்புறமிருந்த நடைபாதையிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தாள், கை நிறைய முட்கள் நிறைந்த மலர்க் கொத்துக்களுடன்
‘‘என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது?” அவள் கேட்டாள்.
‘‘புத்தி பேதலித்திருக்கிறது எனக்கு”, பார்வையற்ற முதியவள் கூறினாள். ‘‘ஆனால் கற்களை எடுத்து நான் வீசாதிருக்கும் வரை என்னைப் பைத்தியக்கார விடுதிக்கு அனுப்புவதைப் பற்றி மேலோட்டமாக யோசித்துப் பார்த்ததில்லை நீ.”

005

Artificial Roses, from Gabriel Garcia Marquez’s Collected Stories, Translated from the Spanish by Gregory Rabassa and J.S.Bernstein.