பரிசுகளின் இரவு/அவெலினோ அரிடோண்டோ/நுழைவாயிலில் ஒரு மனிதன்/Borges

3storiesfinal-post12

பரிசுகளின் இரவு/அவெலினோ அரிடோண்டோ/நுழைவாயிலில் ஒரு மனிதன்/Borges

பரிசுகளின் இரவு

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஃபுளோரிடா தெருவில், பய்டாட் பகுதியின் சுற்றுப்புறங்களில், பழைய கான்ஃபிட்டரியா தெல் ஆகுய்லாவில் நாங்கள் இந்தக் கதையைக் கேட்டோம். அறிவு-ஞானம் பற்றிய பிரச்சனைகள் விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. நாம் அனைவரும் எல்லா விஷயங்களையும் இதற்கு முந்தைய உலகத்திலேயே பார்த்து விட்டோம் என்றும், அதனை அறிவது என்பது மீண்டும் அறிவதற்கு சமானமாகும் என்கிற பிளாட்டோதன்மையான கருத்தாக்கத்தினை யாரோ ஒருவர் முன் வைத்தார். பேகன் என்ற ஆங்கில சிந்தனையாளர் அறிதல் என்பது ஞாபகம் கொள்வதற்குச் சமமானால், அறியாதிருப்பது அதை மறந்து போய் விட்டிருப்பதற்குச் சமம் என்று எழுதியிருப்பதாக என் அப்பா கூறினார் என்று நினைக்கிறேன். வேறு ஒரு நபர், வயோதிகர், மெய்ம்மை கடந்த விஷயங்களில் தன்னை இழந்துவிட்டிருந்தவர், இந்த விவாதத்திற்குள் நுழையத் தீர்மானித்தார். நிதானமாகவும் அமைதியான தன்மையுனும் பேசிய அவர் எங்களுக்குச் சொன்னதுதான் பின் வரும் கதை.
மனதாரச் சொல்ல வேண்டுமானால், இந்த பிளாட்டோ தன்மையான தொன்ம வடிவங்களைப் பற்றிய பேச்சினை என்னால் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. எவருமே முதன் முதலாகத் தான் பார்த்த கறுப்பு அல்லது மஞ்சள் நிறத்தையோ, தான் முதல் முறையாக ருசித்து சாப்பிட்ட பழத்தைப் பற்றியோ நினைவு கொள்வதில்லை-காரணம் அச்சமயத்தில் அவர் மிகச் சிறிய பிராயத்தினராக இருந்திருப்பார்-ஒரு மிக நெடிய தொடர்ச்சிகளை அவர் தொடக்குகிறார் என்ற அறியும் வழி இல்லாதிருக்கிறார். உள்ளபடியே எவர் ஒருவரும் பல முதலாம் தடவைகளும் இருக்கின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட இரவில் வாழ்வு எனக்களித்ததை உங்களுக்குச் சொல்ல முடியும். நான் அதிகமாகவும், அடிக்கடியும் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளும் 1974ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் முப்பதாம் தேதியின் இரவினை.
அப்பொழுதெல்லாம் கோடை விடுமுறை நாட்கள் நீண்டதாக இருக்கும். ஆனால் போனஸ் அயர்சிற்கு வெளியே நாங்கள் ஏன் தங்கினோம் என்பது எனக்கு அன்றைய தேதிவரை தெரியாது. லோபாஸூக்கு அதிக தொலைவில் இல்லாத டோர்னாசில் எங்களுடைய உடன்பிறவா சகோதரர்களின் பண்ணையில் இருந்தோம். மாட்டுக்காரர்களில் ஒருவனான ரூஃபினோ அப்பொழுது நாட்டுப்புற விஷயங்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தத் தொடங்கினான். நான் பதின்மூன்று வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அவன் என்னை விட வயதில் பெரியவனாக இருந்தான். எதற்கும் பயப்படாத முரடன் என்றும் பெயர் எடுத்திருந்தான். அவன் மிக வேகமான வனாகவும், நெளிவுசுளிவுகளில் விரைவானவனாகவும் இருந்தான். பண்ணையாட்களில் இளையவர்கள், எரிந்த குச்சிகளைக் கொண்டு கத்திச் சண்டை போடும் போது, எப்போதுமே எதிராளியின் முகத்தின் மீது கோடு போட்டான் ரூஃபினோ. ஒரு வெள்ளிக்கிழமை சொன்னான் அடுத்த நாள் இரவு ஜாலியாக சுற்றுவதற்கு நகரத்திற்குள் செல்லலாம் என்று. உள்ளபடியே நான் இந்த சந்தர்ப்பத்தினை சடக்கென்று பற்றிக் கொண்டேன் அதுவெல்லாம் என்னவென்று தெரியாமலேயே. எனக்கு நடனமாடத் தெரியாது என்பதை அவனுக்கு முன் எச்சிரித்தேன். நடனம் மிகச் சுலபமாகக் கற்றுக் கொள்ள முடியக் கூடியது என்றான் அவன்.
சனிக்கிழமை இரவு உணவுக்குப் பிறகு, ஏழரை மணி அளவில் நாங்கள் கிளம்பினோம். ஒரு விருந்துக்குச் செல்பவனைப் போல ஒப்பனை செய்து கொண்டு, இடுப்பு பெல்ட்டில் ஒரு வெள்ளிக் கத்தியைச் செறுகிக்கொண்டிருந்தான். அது போன்றே ஒரு சிறிய கத்தி என்னிடம் இருந்த போதிலும் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள் என்ற பயத்தினால் நான் எடுத்துச் செல்லவில்லை. முதல் வீடுகள் எங்கள் கண்ணில் படும்போது அதிக நேரமாகி இருக்கவில்லை. லோபோஸூக்கு நீங்கள் யாரும் போயிருக்க மாட்டீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். பொருட்படுத்த வேண்டியதல்ல அது. மிகச்சரியாக எல்லாவற்றையும் ஒத்தில்லாத ஒரு சிறு நகரமும் அர்ஜன்டீனாவிற்குள் கிடையாது -தன்னையே வேறுபட்டதென்று நினைக்கிற அளவுக்கு. கல்பாவப்படாத சந்துத் தெருக்கள், ஒரே மாதிரியான திறந்த வெளிகள், ஒரே மாதிரியான ஒற்றை அடுக்கு மாடி வீடுகள்-இவை எல்லாம் குதிரை மீதமர்ந்த ஒரு மனிதனை மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவனாக ஆக்குகிறது.
வானத்து நீலநிறத்திலோ இளஞ்சிவப்பிலோ வர்ணம் அடித்திருந்த தெருமுனை வீட்டின் முன்னால் -வீட்டுப் பெயர் ‘லா எஸ்ட்ரெலா’ என்று எழுதியிருந்தது-இறங்கினோம். கட்டும் கழியில் கட்டப்பட்டிருந்த குதிரைகளுக்கு சிறந்த சேனங்கள் பொருத்தப்பட்டிருந்தன. நுழைவழிப் பாதையின் இரண்டு பக்கங்களிலும் மரபெஞ்சுகள் போடப்பட்ட ஒரு பெரிய அறை இருந்தது. பெஞ்சுகளுக்கு இடையில் நிறைய கறுப்பு நிறக் கதவுகள் இருந்தன.
அவை எதற்கான வழிகள் என்று யாருக்குத் தெரியும்? மஞ்சள் நிற முடி அடர்ந்த நாட்டுநாய் குரைத்தபடி என்னை வரவேற்க வந்தது. நிறைய ஆட்கள் அங்கும் இங்கும் தென்பட்டனர். பூப்போட்ட டிரசிங் கவுன் அணிந்த ஐந்தாறு பெண்கள் வந்து போனார்கள். கௌரவமாகத் தோற்றமளித்த, தலையிலிருந்து கால்வரை கறுப்பு உடையணிந்திருந்த பெண் அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் போலத் தோற்றமளித்தாள். ரூஃபினோ அவளுக்கு வந்தனம் தெரிவித்துவிட்டு சொன்னான். “அதிகமாக குதிரை சவாரி செய்திராத ஒரு புதிய நண்பரைக் கூட்டி வந்திருக்கிறேன் நான்”.
“கவலைப் படவேண்டாம் அவர் மிக விரைவிலேயே கற்றுக் கொள்வார்” என்று அந்தப் பெண் கூறினாள் :
எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அவர்களின் கவனத்தை வேறு பக்கம் திருப்ப அல்லது நான் ஒரு சிறுவன் என்பதை அவர்கள் உணர வைக்க, ஒரு பெஞ்சின் கடைசியில் அந்த நாயுடன் விளையாடத் தொடங்கினேன். பாட்டிலில் வைக்கப்பட்ட மலிவான மெழுகுவர்த்திகள் சமையல் அறையில் எரிந்து கொண்டிருந்தன. பின் பக்க மூலையில் தீக்கங்குகள் வைக்கும் கொள்கலன் ஒன்று இருந்தததையும் நான் நினைவு கூர்கிறேன். எதிர்த்தாற் போலிருந்த வெள்ளையடிக்கப்பட்ட சுவற்றில் நம் கருணை மாதாவின் உருவப்படம் தொங்கியது.
ஒரு நகைச் சுவைத் துணுக்குக்கும் மற்றதற்கும் இடைவெளியில் யாரோ ஒருவர் ஒரு கிட்டார் வாத்தியத்தை சுருதி சேர்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அது ஏகப்பட்ட சிரமத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. சுத்தமான மருட்சி காரணமாக எனக்கு அவர்கள் தந்த ஜின்னை நான் மறுக்கவில்லை. சிவந்த நெருப்புக் கட்டிகள் போல அது என் வாயை எரித்தது. பெண்களுக்கிடையில் வித்தியாசமாகத் தெரிந்த ஒருத்தியைக் கவனித்தேன். அவர்கள் அவளை லா காட்டிவா என்று அழைத்தார்கள். சிறை பிடிக்கப்பட்டவள் என்று அதற்குப் பொருள். அவளிடம் ஏதோ விதமான சிவப்பிந்தியத்தன்மை இருந்தது. ஆனால் அவளது அங்கச் சாயல்கள் ஒரு ஓவியத்தில் உள்ளது போலிருந்தன. அவளது கண்கள் மிகவும் சோகமாக இருந்தன. அவளது பின்னல் போடப்பட்ட முடி இடுப்பு வரை வந்தது. நான் அவளைக் கவனிப்பதை ரூஃபினோ பார்த்து விட்டான்.
“எங்கள் ஞாபகத்தைப் புதுப்பிக்க வேண்டி மீண்டும் ஒரு முறை அந்த முற்றுகையைப் பற்றிக் கூறுங்களேன்” என்று அவளிடம் கேட்டான்.
வேறு எதைப் பற்றியும் சிந்திக்க முடியாதவள் போல அவள் எனக்குத் தோன்றினாள். அவள் தான் மாத்திரம் இருப்பது போன்றதான தோரணையில் பேசினாள். அவள் எங்களுக்குச் சொன்ன கதையைத் தவிர வேறு ஒன்றுமே அவள் வாழ்க்கையில் நடந்திராதது போலவும் பேசினாள்.
காட்டமார்க்காவுக்கு அவர்கள் என்னை அழைத்து வந்தபோது நான் மிகச் சிறு வயதினளாக இருந்தேன். அவள் சொன்னாள் இந்தியர்களின் முற்றுகை பற்றி எனக்கு என்ன தெரியும்? நாங்கள் அவ்வளவு பயந்து போயிருந்தததால் சான்ட் இரேநா பகுதியில் அப்படிப்பட்ட விஷயங்கள் பற்றிப் பேசவே இல்லை. ஒரு ரகசியத்தைக் கொஞ்சம் கொஞசமாகத் திறப்பது போல, நான் சிறிது சிறிதாகக் கற்றுக் கொண்டேன்-செவ்விந்தியர்கள் ஒரு மேகத்தைப் போல் வந்திறங்கி, மனிதர்களைக் கொன்று, அவர்களின் கால்நடைகளைக் களவாடிப் போவார்கள் என்பதை. பெண்களை பாம்ப்பாவுக்குத் தூக்கிச் சென்று அவர்களை எது வேண்டுமானாலும் செய்தார்கள் என்பதை. இது எதையும் நம்பக்கூடாது என்று சிரமப்பட்டு முயற்சி செய்தேன். என் சகோதரன் லூகாஸ்-பின்னர் அவனை செவ்விந்தியர்கள் வேலால் குத்திக் கொன்றார்கள்-அது எல்லாமே பொய் என்று அடித்துச் சொன்னான். ஆனால் ஒரு விஷயம் நிஜமாக இருக்கிற போது, அது அப்படித்தான் என்று தெரிவதற்கு ஒரு முறை சொல்லப்பட்டால் போதுமானது. செவ்விந்தியர்களை சந்தோஷமாக வைத்துக் கொள்வதற்கு அரசாங்கம் மிக சக்திவாய்ந்த சாராயத்தையும், யெர்பாவையும் தருகிறது – ஆனால் அவர்கள் என்னதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதைச் சொல்லும் தந்திரமான மந்திரவாதிகள் அவர்கள் மத்தியில் உண்டு. அவர்கள் தலைவர்கள் ஒரு வார்த்தை சொன்ன உடனே எங்கோ வெளியில் இருக்கிற பண்ணை மதில்களைத் தாக்குவது அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை. அதைப் பற்றி அவ்வளவு யோசித்ததாலேயே அவர்கள் வருவார்கள் என நான் விழைந்தேன், அவர்களை சூரியன் மறையும் மேற்கு வானில் எப்படிக் கண்டு கொள்வது என்பதும் எனக்குத் தெரியும். எவ்வளவு காலம் கடந்ததுóஎன்பதை நான் அறியேன். ஆனால் கட்டிப் பனி வீழ்வுகளும், கோடை காலங்களும், சுற்றிவளைத்தல்களும், முற்றுகைக்கு முன்னால் தலைமைக் கண்காணிப்பாளரின் மகனின் மரணமும் நிகழ்ந்தன.
சிந்தனையில் ஆழ்ந்து போய் ஓரிரு கணங்கள் இடைவெளி விட்டு பிறகு தொடர்ந்தாள். “அவர்களை ஏதோ தெற்கத்திய காற்று கொண்டு வந்ததைப் போலிருந்தது. ஒரு திசில் செடியை சாக்கடையில் பார்த்த அன்றிரவு செவ்விந்தியர்களைக் கனவு கண்டேன். எங்களுக்குத் தெரியும் முன்பாக ஆடுமாடுகளுக்குத் தெரிந்து விட்டது. ஒரு பூகம்பம் நடக்கும் போது எப்படியோ அப்படி. கால்நடைகள் நிலை கொள்ளாமல் தவித்தன. வானத்தில் பறவைகள் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பறந்த வண்ணமிருந்தன. நான் எப்போதும் பார்த்து வந்த திசையில் அனைவரும் ஓடிச்சென்று பார்த்தோம்.
“யார் உங்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்தார்கள்?” எவரோ ஒருவர் கேட்டார்.
எப்போதுமே தூரத்தில் இருப்பவள் போலிருந்த அந்தப் பெண் தனது கடைசி வாக்கியத்தை மீண்டும் உச்சரித்தாள். “நான் எப்போதும் பார்த்து வந்த திசையில் அனைவரும் ஓடிச்சென்று பார்த்தோம். அவர்கள் எங்கள் கண்ணில் படுமுன்னர், ஜன்னல் கிரில்லின் குறுக்குச் சட்டங்களின் ஊடாக ஒரு புழுதி மேகத்தைப் பார்த்தோம். அது ஒரு முற்றுகை கோஷ்டி. வாய் மேல் கைகளைக் கொண்டு அடித்தபடி போர்க்குரல் கொடுத்தனர். சான்ட்டா இரெநாவில் சில ரைஃபில் துப்பாக்கிகள் இருந்தன, ஆனால் அவை அனைத்துமே சத்தம் மட்டுமே வரவழைத்து இன்னும் கூடுதலாக செவ்விந்தியர்களைக் காட்டுமிராண்டிகளாக்கவே செய்தன.
லா காட்டிவா, மனப்பாடம் செய்து வைத்திருந்த பிரார்த்தனையைச் சொல்பவளைப் போலப் பேசினாள். ஆனால் வெளியே, தெருவில் பாலைவன இந்தியர்கள் வந்திருப்பதையும், அவர்களின் போர்க்குரல்களையும் கவனித்தேன். கனவின் சிதிலங்களின் மீது குதிரைகள் ஏறிச் செல்வது போல ஒரு புடைப்பு எழுந்தது, அறைக்குள் அவர்கள் வந்துவிட்டிருந்தார்கள். வந்தவர்கள் உள்ளுர் அடியாட்கள். சகலரும் குடித்திருந்தனர். இப்பொழுது என் ஞாபகத்தில் அவர்களை மிக உயரமானவர்களாகப் பார்க்கிறேன். அவர்களின் தலைமையில் வந்தவன் கதவருகே நின்றிருந்த ரூஃபினோவைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். ரூஃபினோ முகம் வெளிறி வழியை விட்டு ஒதுங்கினான். அவளது இடத்திலிருந்து அசையாமல் இருந்த கறுப்பு உடைக்காரி எழுந்து நின்றாள்.
“யூவான் மொரேய்ராதான் அது” என்றாள் அவள்.
இவ்வளவு நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த இரவின் மனிதன், நாட்டை விட்டு விரட்டப்பட்ட மொரேய்ராதானா அல்லது மாட்டுச் சந்தைகள் பக்கம் அடிக்கடி தென்படும் வேறு எவரோவா என்று சொல்ல முடியவில்லை. அந்த நீண்ட அடர்த்தியான தலை முடியையும், மொரேய்ராவை வைத்துப் புனையப்பட்ட கறுப்பு தாடியும் கொண்ட மேடைக் கதாபாத்திரமா என. ஆனால் இது தவிர பெரியம்மையால் வடுபட்டுப் போன சிவந்த முகத்தையும் நினைவு கொண்டேன். அந்தக் குட்டி நாய் விரைந்து வந்தது அவனை வரவேற்க. ஒரே ஒரு சவுக்குச் சொடுக்கில் அதைத் தரையில் மல்லாக்காகக் கிடத்தினான். தன் முதுகின் மேல் கிடந்தபடி, காற்றைக் கால்களால் பிறாண்டிபடி அந்த நாய் செத்துப் போயிற்று. இங்குதான் நிஜமாக என் கதை ஆரம்பிக்கிறது.
சிறு ஓசையும் படுத்தாமல் அங்கிருந்த கதவுகளில் ஒன்றை நோக்கி நான் நகர்ந்தேன். அது ஒரு குறுகிய இடைவழியில் திறந்தது. அங்கே படிக்கட்டுகள் இருந்தன. மேல் மாடியில் ஒரு இருட்டான அûயில் நான் மறைந்து கொண்டேன். மிகத் தாழ்வாக இருந்த படுக்கையைத் தவிற வேறு எந்த மரச்சாமான்களும் இருந்தனவா என்பது எனக்குத் தெரியாது. நான் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன். கீழே கத்தல்கள் ஓயவே இல்லை. கண்ணாடிகள் நொறுக்கப்பட்டன. ஒரு பெண்ணின் காலடிச் சத்தம் படிகளில் ஏறிவருவது எனக்குக் கேட்டது. பிறகு ஒரு கீற்று வெளிச்சம் தெரிந்தது. ஒரு கிசுகிசுத்த குரலில் லா காட்டிவா என்னை அழைத்தாள். “”நான்ó இங்கே உதவுவதற்கே வந்திருக்கிறேன்-ஆனால் சமாதானமான மனிதர்களுக்கு மாத்திரம் உதவ” என்று கூறினாள்.
“கிட்ட வா நான் உன்னை ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்.”
அவளுடைய டிரஸ்ஸிங் கவுனை எடுத்து விட்டாள். அவளருகில் படுத்தபடி, அவளுடைய முகத்தை என் கைகளால் நான் உணர்ந்தேன். இப்படி எவ்வளவு நேரம் போயிருக்கும் என்ற யூகிப்பு எனக்கு இருக்கவில்லை. ஒரு வார்த்தையையோ அல்லது முத்தத்தையோ நாங்கள் பரிமாறிக் கொள்ளவில்லை. அவளது ஜடைப் பின்னலை நான் அவிழ்த்து விட்டேன், பிறகு என் கைகள் அவளுடைய கூந்தலுடன் விளையாடின. பிறகு அவளுடன் விளையாடின. அதற்குப் பிறகு நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை, அவளுடைய நிஜப் பெயர் என்ன என்பதையும் நான் தெரிந்து கொள்ளவில்லை.
துப்பாக்கிச் சத்தம் எங்களைத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. லா காட்டிவா சொன்னாள் “” நீ அந்த படிகளின் வழியாகத் தப்பித்துப் போகலாம்.”
நான் சென்ற, புழுதியால் ஆன சந்துத் தெருவில் முடிந்தது. அது ஒரு நிலாக்காலம். ஆன்ரெஸ் சிரினியோ என்ற போலீஸ் சார்ஜண்ட், துப்பாக்கியில் பொருத்தப்பட்ட பாயனெட் கத்தியுடன் சுவர் அருகே காவலிருந்தான். “” நீ சீக்கிரமே எழுந்து விடுபவன் போலத் தெரிகிறது” என்று என்னிடம் சொல்லி விட்டுச் சிரித்தான்.
அதற்கு நான் ஏதோ பதில் கூறியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவன் என் மீது எந்தக் கவனமும் செலுத்தவில்லை. சுவறிலிருந்து ஒரு மனிதன் தொங்கி இறங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஒரே பாய்ச்சலில் சார்ஜண்ட் பாயனெட் கத்தியை அந்த மனிதனின் உடம்பில் புதைத்தான். அந்த மனிதன் தரையில் வீழ்ந்தான். மல்லாக்கக் கிடந்தபடி, முனகிக் கொண்டு ரத்தம் வெளியேறி இறந்து கொண்டிருந்தான். முடிவாக அந்த மனிதனைத் தீர்த்துக் கட்ட, சிரினியோ மீண்டும் ஒரு முறை பாயனெட்டைப் பாய்ச்சினான்.
“இந்த தடவை உன்னால் முடியவில்லை, மெரேய்ரா” என்று ஏறத்தாழ மகிழ்ச்சியாகக் கூறினான்.
எல்லாப் பக்கங்களில் இருந்தும் யூனிபார்ம் அணிந்த மனிதர்கள்-வீட்டைச் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தவர்கள்-வந்தார்கள். பிறகு அண்டை வீட்டார் வந்தனர். பாயனெட்டைப் பிடுங்கி எடுக்க சார்ஜண்ட் மிகவும் சிரமப்பட்டான். எல்லோரும் அவனுடன் கைகுலுக்க விரும்பினார்கள்.
“அங்கும் இங்குமாக இடம் மாற்றித் திரிவது முடிந்து விட்டது இந்த அடியாளுக்கு” என்று ஒரு சிரிப்புடன் சொன்னான் ரூஃபினோ.
ஒவ்வொரு குழுவினரிடமும் சென்று நான் பார்த்ததைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். பிறகு திடீரென்று சலிப்பாக உணர்ந்தேன். அது ஒருவித காய்ச்சலாகக் கூட இருக்கலாம். நழுவிச் சென்று, ரூஃபினோவைக் கண்டு பிடித்தேன். இருவரும் வீட்டுக்குப் புறப்பட்டோம். எங்கள் குதிரைகளின் மீதிருந்த வெளுத்த விடியல் வெளிச்சத்தைப் பார்த்தோம். களைத்துப் போயிருந்தேன் என்பதை விட அருவியாகக் கொட்டும் நிகழ்ச்சிகளினால் மலைத்துப் போயிருந்தேன் என்பதுதான் சரி.
“அந்த இரவின் பெருநதியில் இருந்து”, என என் அப்பா சொன்னார், அந்த மனிதன் பேசி முடித்தவுடன்.
அது சரிதான் அவன் ஏற்றுக் கொண்டான். சில மணிநேரங்களின் சொற்ப இடைவேளையில் நான் காதலைப் பார்த்து விட்டேன், மரணத்தைக் கண்டு விட்டேன். எல்லா விஷயங்களுமே எல்லா மனிதர்களுக்காகவும் தரிசனமாக்கப் படுகின்றன-அல்லது அது எப்படியாயினும் சகல விஷயங்களும் ஒரு மனிதன் அறியும்படி அளிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் எனக்கு இரண்டு அடிப்படை விஷயங்கள் ஒரே ஒரு இரவில் தரிசனமாக்கப் பட்டன. வருடங்கள் மறைகின்றன, இந்தக் கதையை நான் பல தடவை சொல்லி இருக்கிறேன்-அதை அப்படியே இருந்தபடியா, ஞாகப்படுத்தியா, அல்லது எனது வார்த்தைகளை மாத்திரம் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டா என்பது தெரியவில்லை. இதே விஷயம் லா காட்டிவாவுக்கு ஒரு சிவப்பிந்திய முற்றுகையின் போது நடந்திருக்கக் கூடும். மெரேய்ரா கொல்லப்படுவதைப் பார்த்தது நானா அல்லது வேறு எவரோ ஒருவரா என்பது இப்போது முக்கியமில்லை.

Translated by Norman Thomas di Giovanni

அவெலினோ அரிடோண்டோ

இந்த நிகழ்ச்சி மாண்ட்டிவீடியோவில் 1897ஆம் ஆண்டு நடந்தது. வீட்டிலிருந்து தப்பிக்க முயற்சி செய்கிற, அல்லது, வீட்டுக்கு எவரையும் வரவழைத்து உபசரிக்க முடியாது என்பதைத் தெரிந்து கொண்ட ஏழை ஜனங்களின் வழியில், ‘கஃபே தல் குளோபா’ விடுதியில், மேஜையின் ஒரே பக்கத்தில் ஒரு இளைஞர் குழு அமர்ந்திருந்தது. அவர்கள் அனைவரும் மாண்ட்டிவீடியோ விலிருந்து வந்தவர்கள். அவர்கள் அவெலினோ அரிடோண்டோவிடம் நட்பு செய்து கொள்ள சிரமப்பட்டார்கள். மாண்ட்டிவீடியோவின் உட்பகுதியிலிருந்து வந்த அல்வெலினோ மற்றவர்கள் மீது நம்பிக்கை வைக்கவுமில்லை: அல்லது, மற்றவர்கள் அவன் மீது நம்பிக்கை வைக்கவும் உதவி செய்யவில்லை. அவனுக்கு இருபது வயதிற்கும் கூடுதலாக இருக்கும். மெலிந்த தேகத்துடன், கறுத்த நிறத்துடன், குள்ளமாக, ஒரு வேளை அசிங்கமாகவும், இருந்தான். ஒரே சமயத்தில் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருப்பது போலவும், துருதுருப்புடன் இருப்பது போலவுமிருந்த அவனுடைய கண்கள்தான் அவனுக்கு ஒரு அநாமதேயமான முகம் என்பதிலிருந்து அவனைத் தப்புவித்தன: விடுவித்தன. போனஸ் அயர்சில் இருந்த உலர்பொருள் விற்பனைக் கடையில் எழுத்தராக வேலை பார்த்தான். ஓய்வு நேரத்தில் சட்டம் பயின்றான். அப்போது நாட்டினைச் சூறையாடி அழிவேற்படுத்திக் கொண்டிருந்த போரினைக் அவர்கள் கண்டனம் செய்தபோதிலும், தகுதியற்ற காரணங்களுக்காக ஜனாதிபதி தன் பதவிக் காலத்தினை நீட்டிக் கொண்டு போகிறார் என்ற பொதுக்கருத்து நிலவியபோதும் அரிடோண்டோ மௌனமாக இருந்தான். அவனுடைய கஞ்சத்தனம் பற்றி அவர்கள் கிண்டல் செய்தபோதும் அவன் மௌனமாகவே இருந்தான்.
செர்ரோஸ் பிளேன்கோஸ் போர் நடந்த சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு தனது தோழர்களிடம் அவன் மெர்சிடஸ் நகரத்திற்குப் பயணம் போவதால் அவனைச் சிறிது காலம் பார்க்க முடியாது என்று கூறினான். இந்தச் செய்தியானது எவரையும் கிளர்ச்சி அடையச் செய்யவில்லை. அப்பொழுதும் அவனிடம் யாரோ சொன்னார்கள் வெள்ளையர்களின் புரட்சித் தலைவனான அபெரிசியோ சாராவின் மாட்டுக்காரர்களின் கும்பல் பற்றி ஜாக்கிரதையாக இருக்கும்படி- ஒரு புன்சிரிப்புடன். வெள்ளையர்களைப் பற்றி அவன் பயப்படவில்லை என்று பதில் சொன்னான். தானுமே ஒரு வெள்ளையனாக இருந்த அவர்களில் ஒருவன் இதற்கு ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
அவன் திருமணம் செய்து கொள்ள நிச்சயம் பண்ணியிருந்த பெண்ணான கிளேராவிடம் விடை பெறுவது அரிடோண்டோவுக்குச் சிரமமாக இருந்தது. அவனுடைய நண்பர்களுக்குச் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கொண்டே ஏறத்தாழ அவளிடம் சொல்லி விட்டு, கடிதங்களை எதிர்பார்க்க வேண்டாம் என்று எச்சரித்தான். ஏன் என்றால் அவனுக்கு ஓயாத வேலையிருக்கும். கடிதம் எழுதும் பழக்கம் இல்லாத கிளேரா இந்த விளக்கத்தினை எந்த வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் ஏற்றுக் கொண்டாள். அவர்கள் இருவரும் ஆழ்ந்து காதலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
புறநகர்ப்பகுதியில் அரிடோண்டோ வசித்தான். அவனைக் கவனித்துக் கொண்ட நீக்ரோ-வெள்ளை இனக் கலப்புப் பெண்ணுக்கும் அவனுடைய குடும்பத்தின் துணைப் பெயரே இருந்தது. காரணம், மகா யுத்த காலத்திலிருந்தே அவளுடைய முன்னோர்கள் அவனுடைய குடும்பத்தின் அடிமைகளாக இருந்ததுதான். கிளிமென்டினா முழுக்கவும் நம்பிக்கைக்கு உகந்தவள். அவனைத் தேடி வந்த எவருக்கும் அவன் நாட்டுப்புறத்திற்குச் போயிருப்பதாகச் சொல்லச் சொல்லி கட்டளை யிட்டான். அவன் ஏற்கனவே அவனது கடைசி சம்பளச் செக்கை உலர்பொருள் விற்பனைக் கடையிலிருந்து பெற்றுக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் வீட்டிலிருந்த, மண்பாவப்பட்ட மூன்றாவது முற்றத்திற்குள் திறந்த பின் பக்கத்து அறைக்கு மாறிக் கொண்டான். அது ஒரு அர்த்தமில்லாத நடவடிக்கை. ஆனாலும் அவன் தனக்குத் தானே போட்டுக் கொண்ட மனிதத்தனிமையை ஆயத்தப்படுத்துவதற்கு உதவியது. மறுபடியும் அவன் தூக்கங் கொள்ள ஆரம்பித்த குறுகலான இரும்புக் கட்டிலில் இருந்து வெறுமையாக இருந்த புத்தக அலமாரியை சோகத் தொனிப்புடன் பார்த்தான். அவனுடைய சகல புத்தகங்களையும், பாடப்புத்தகங்கள் உட்பட, விற்றுவிட்டிருந்தான். அதில் மிச்சமிருந்ததெல்லாம் அவன் என்றுமே படித்து முடிக்காத பைபிள் மாத்திரமே.
அவன் அதை ஒவ்வொரு பக்கமாகப் புரட்டிக் கொண்டு வந்தான்-சில சமயம் ஈடுபாட்டினாலும், சில சமயம் சலிப்பினாலும்-யாத்திரையாகமத்திலிருந்தோ: ‘பிரசங்கி’யிலிருந்தோ சில அத்தியாயங் களை மனப்பாடம் செய்வதென்று தானே முடிவு செய்து கொண்டான். அவன் என்ன படித்தான் என்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு முயற்சி எடுக்கவில்லை. அவன் ஒரு சுதந்திரச் சிந்தனையாள னாக இருந்த போதிலும் தேவனுக்கான ஸ்தோத்திரங்களை ஒரு நாள் இரவு கூட அவன் சொல்லத் தவறவில்லை. மாண்ட்டிவீடியோவிலிருந்து வந்த பிறகு அப்படிச் செய்வதாக அவன் அம்மாவுக்கு வாக்குக் கொடுத்திருந்தான். பெற்றோருக்கான வாக்குத் தவறுதல் அவனுக்குக் கெடுதலைக் கொண்டு வரும் என்று நினைத்தான்.
அவனுடைய இலக்கு ஆகஸ்ட் மாதம் இருபத்தைந்தாம் தேதி காலை என்பதை அறிந்திருந்தான். அவன் கடக்க வேண்டிய மிகச் சரியான நாட்களின் எண்ணிக்கையையும் அவன் அறிந்திருந்தான். அவனுடைய இலக்கு அடையப்பட்ட உடன் காலம் நின்று போய் விடும். அல்லது, அதற்குப் பிறகு நடக்கும் எதற்கும் அர்த்தமிருக்காது. ஒரு விடுதலைக்கோ, அருட்கொடைக்கோ காத்திருப்பவன் போல அவன் அந்தத் தேதிக்காகக் காத்திருந்தான். அதை எப்போதும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டாம் என்பதற்காக அவனுடைய கடிகாரத்தினை சாவி கொடுக்காமல் நின்று போக விட்டான். ஆகிலும், ஒவ்வொரு இரவும் நகரத்தின் கடிகாரம் பன்னிரண்டு இருண்ட ஒலிகளை எழுப்பக் கேட்கும் போது, காலண்டரில் ஒரு காகிதத்தைக் கிழித்தெறிந்து, ஒரு நாள் குறைவு என்று நினைத்தான்.
ஆரம்பத்தில் ஒருவிதமான நடைமுறை ஒழுங்கினைக் கட்டுவதற்கு முயற்சி செய்தான் – மேட்டி பானத்தைக் காய்ச்சுவது, அவனே சுருள் செய்து கொண்ட துருக்கி சிகரெட்டுகளைப் புகைப்பது, ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கை கொண்ட பக்கங்களை வாசிப்பது, மீண்டும் மறுவாசிப்பு செய்வது, அவனுக்கு பரிமாறும் தட்டினில் உணவைக் கொண்டு வரும் க்ளிமென்டினவுடன் உரையாட முயல்வது, மெழுகுவர்த்தியை அணைக்கும் போது தான் பேச வேண்டிய உரையைச் செம்மைப் படுத்துவது என இவ்வாறாக. நிறைய வயதாகிவிட்ட க்ளிமென்டினாவுடன் பேசுவது எளிமை யானதாக இருக்கவில்லை. காரணம், அவளுடைய ஞாபகமானது நாட்டுப்புறத்திலும், அதன் தினசரி வாழ்க்கையிலும் வேர்பிடித்து நின்று போயிருந்ததுதான். ஒரு சதுரங்கப் பலகையையும் அரிடோண்டோ தயார் செய்து வைத்திருந்தான். அதில் திட்டமற்ற, என்றுமே முடிவுக்கு வராத ஆட்டங்களை ஆடினான். அவனுக்கு ஒரு ரூக் கிடைக்காது போகவே அதற்குப் பதிலாக ஒரு துப்பாக்கி குண்டையோ அல்லது ஒரு இரண்டு சென்ட் நாணயத்தையோ வைத்தான்.
நேரத்தைத் தள்ளுவதற்கு, அவனுடைய அறையை ஒவ்வொரு நாளும் காலையில், சிலந்திப் பூச்சிகளைத் துரத்தியபடி ஒரு கந்தல் துணியாலும், பெருக்குமாறினாலும் சுத்தம் செய்தான். இந்த மாதிரியான கீழ்மையான வேலைகளை அவன் செய்தது க்ளிமென்டினாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அது அவளுடைய காரியமாக இருந்தது மட்டுமல்ல – அவன் அதற்கு லாயக்கில்லாதவனாக இருந்தான். சூரியன் உச்சிக்கு வந்த பிறகு விழிப்பதை அவன் விரும்பிய போதும், விடியல் நேரத்தில் எழுந்துவிடும் பழக்கம் அவனுடைய எண்ணத்தை விட வலுவானதாக இருந்தது. அவனுடைய நண்பர்களைப் பார்க்காதிருப்பது நிறைவே பாதித்தது. ஆனால் அது பற்றி வருத்தப்படாமல் தன்னுடைய வெல்ல முடியாத மனோதிடத்தை வைத்துப் பார்க்கும் போது, அவன் இல்லாதது பற்றி அவர்கள் வருத்தப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்று நினைத்தான். ஒரு நாள் மாலை அவனுடைய நண்பர்களில் ஒருவன் அவனைத் தேடி வந்து வாசலிலேயே திருப்பி அனுப்பப்பட்டான். கிளிமென்டினாவுக்கு அவனைத் தேடிவந்தவன் யாரென்று அடையாளம் தெரியவில்லை. அல்வெலினோவும் அவன் யாராக இருக்கும் என்று என்றைக்கும் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. தினசரிப் பேப்பர்களை பெரும் ஆர்வத்துடன் வாசிப்பவன் என்பதால் இப்போது அந்த அழிவுத் துக்கடாக்களின் மியூசியம்களைக் கைவிட்டு விடுவது கடினமாக இருந்தது. ஆழ்ந்த சிந்தனை செய்வதற்கோ, நிதானித்து முடிவெடுப்பதற்கோ அவன் பிரத்யேகமான ஆள் அல்ல.
அவனது இரவுகளும் பகல்களும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. ஆனாலும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகள் அவனை அதிகம் அழுத்தின. ஜூலை மாதத்தின் நடுவில், ஏதோ விதத்தில் நம்மை நகர்த்திச் செல்லும் காலத்தினை மூட்டை கட்டி விடுவது தவறான காரியம் என்று சந்தேகித்தான். இப்போது அவனது கற்பனையை உருகுவே நாட்டின் அகலங்களின் மீதும், நீளங்களின் மீதும் உலவ விட்டான். அப்போது சான்ட்டா இரினேவில் அவன் காகிதப் பட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தான். இப்பொழுது இறந்திருக்கலாம் என்கிற ஒரு இரட்டை நிற ரோமம் கொண்ட பின்ட்டோ குதிரையின் மீது. மாடு ஓட்டிக்கொண்டு செல்பவர்களால் முடுக்கப்படும் கால்நடைகள் கிளப்பிய புழுதியின் மீது. ஃபிரே பென்ட்டோசிலிருந்து ஒவ்வொரு மாதமும் சிறு அணியும் மணிகளின் தொகுதியை ஏற்றிக் கொண்டு வந்த ஓய்ந்து போன கோச் வண்டியின் மீது. நாட்டின் தேசீய நாயகர்கள் முப்பத்து மூன்று பேரும் வந்திறங்கிய லா அக்ரெசியாடா வளைகுடாவின் மீது. ஹெர்விடெரோ மீது. மலைத் தொடர்ச்சிகள், காடுகள், நதிகளின் மீது. செர்ரோ மலை மீதமைந்த கலங்கரை விளக்கத்தின் படிகளில் ஏறினான். லா பிளாட்டாவின் இரண்டு பக்கத்துப் பிரதேசங்களிலும் அது போன்றதொரு மலைச் சிகரம் இல்லை என்று நினைத்தபடி. மாண்ட்டிவீடியோவின் வளைகுடாவினைப் பார்த்து அமைந்திருந்த இந்த மலையின் மீதிருந்து உருகுவே நாட்டின் தேசீய சின்னத்தின் மீது சென்றது. பிறகு அவன் உறங்கிப் போனான்.
ஒவ்வொரு இரவும் கடலுக்கு அப்பாலிருந்து வந்த தென்றல் காற்று அவன் தூக்கத்திற்கு உகந்த ஒரு குளுமையைக் கொண்டு வந்தது. அவன் என்றும் விழிப்பாக இருந்ததில்லை. அவன் கல்யாணம் செய்து கொள்ளப் போகும் பெண்ணை முழுமையாக விரும்பினான். ஆயினும் பெண்களை, குறிப்பாக அவர்கள் இல்லாத போது, நினைக்கக் கூடாது என்று சொல்லப்பட்டிருந்தது. கிராமப்புறத்து வாழ்க்கை அவனைக் கற்புள்ளவனாகப் பழக்கி இருந்தது. அந்த இன்னொரு பொறுப்பான-அவன் வெறுத்த மனிதன் பற்றி எவ்வளவு குறைவாகச் சிந்திக்க முடியுமோ அவ்வளவு குறைவாகச் சிந்தித்தான். தட்டைக் கூரையின் மீது மழை ஏற்படுத்திய சத்தம் அவனுக்குத் துணையாக இருந்தது.
சிறையிலிருக்கும் ஒரு மனிதனுக்கோ, அல்லது, கண்பார்வை இழந்த மனிதனுக்கோ காலம் கீழ் நோக்கி ஒழுகி ஓடுகிறது, வசமான சாய்தளத்தில் ஓடுவது போல. அவனுடைய மனிதத் தனிமையின் பாதிக் காலத்திலேயே, ஒரு தடவைக்கு மேல் அரிடோண்டோ காலமற்ற காலத்தினை ஏறத்தாழ அனுபவம் கண்டான். வீட்டின் மூன்று முற்றங்களில் மூன்றாவதில் இருந்த ஒரு நீர்த்தொட்டியில் ஒரு தவளை இருந்தது. நித்தியத்துவத்தின் எல்லையைத் தொட்டபடி இருந்த தவளையின் காலம் பற்றி நினைக்கவே என்றும் அரிடோண்டோவுக்குத் தோன்றவில்லை. ஆகிலும் அவன் தேடியது அதைத்தான்.
குறிப்பிட்ட தேதிக்கு அதிக காலம் இல்லாத போது, அவனது பொறுமையின்மை மீண்டும் தொடங்கியது. ஒரு நாள் இரவு, அதை இனி மேலும் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத போது, கிளம்பி தெருவுக்குள் நுழைந்தான். எல்லாமே வித்தியாசமாகவும் அளவில் பெரிதாகவும் தெரிந்தது. ஒரு திருப்பத்தில், வெளிச்சத்தைப் பார்த்து அந்த மதுவருந்தும் விடுதிக்குள் நுழைந்தான். அவனுடைய இருப்பினை நியாயப் படுத்த வேண்டி ஒரு கோப்பை கசப்பு ரம் ஆர்டர் செய்தான். சில ராணுவ வீரர்கள், ஒரு தச்சமைப்பில் இருந்த மதுவருந்தும் பாரின் மீது சாய்ந்தபடி நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். “உனக்குத் தெரியும், போர்களைப் பற்றிய செய்திகளை வெளியிடுவது முழுமுற்றாகத் தடை செய்யப் பட்டிருக்கிறது.” அவர்களில் ஒருவன் சொன்னான். “நேற்று மாலை என்ன நடந்தது என்று நான் சொல்வதைக் கேள். அது உனக்குப் பொழுது போக்காக இருக்கும். லா ரேஸோன் பிரதேசத்தைக் கடந்து எங்களில் சில பேர் சென்றபோது, உள்ளேயிருந்து ஒரு குரல் ஆணையை மறுப்பது தெரிந்தது. கொஞ்சமும் தாமதிக்காது நாங்கள் உள்ளே நுழைந்தோம். அலுவலகம் கடும் இருட்டாக இருந்தது. யார் பேசிக் கொண்டிருந்தார்களோ அவர்களைத் தோட்டாக்களால் துளைத்தோம். கால்களைப் பிடித்து வெளியே இழுக்க விரும்பினோம். அமைதி திரும்பிய போது அந்த ஆளைத் தேடினோம். ஆனால், நாங்கள் கண்டதென்னவோ தனக்குத் தானே பேசிக்கொள்ளும், அவர்கள் ஃபோனோகிராஃப் என்று அழைக்கும் மெஷின்களில் ஒன்று”.
எல்லோரும் சிரித்தனர். “அந்த மாதிரி ஒரு ஏமாற்று பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் விவசாயி?” என்று ஒட்டுக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அரிடோண்டோவிடம் அவன் கேட்டான். அரிடோண்டோ மௌனமாக இருந்தான்.
சீருடை அணிந்திருந்தவன் அரிடோண்டோவின் முகத்துக்கு மிக நெருக்கமாகத் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்து இவ்வாறு சொன்னான்:. “சீக்கிரம். நம் ஜனாதிபதி யூவான் இடியார்டே போர்டே நீண்ட நாள் வாழ்க என்று நீ உரக்கக் கத்துவதை நான் கேட்க வேண்டும்.”
அரிடோண்டோ இதற்குப் பணிந்தான். அவனைப் பரிகாசம் செய்யும் கைதட்டல்களுக்கு மத்தியில் கதவை நோக்கி சென்றான். அவன் தெருவில் இருக்கும் போது கடைசியான அவமானச் சொற்கள் அவன் மீது வீசப்பட்டன.
“பயம் ஒன்றும் முட்டாள் அல்ல”, அவனுக்குக் கேட்டது. “அது ஆத்திரத்தைக் கொல்கிறது.” அரிடோண்டோ ஒரு கோழையைப் போல நடந்து கொண்டான். ஆனால் அவனுக்குத் தெரியும் அவன் ஒரு கோழை அல்லவென்று. நிதானமாகத் தன் வீட்டை நோக்கிப் போனான்.
ஆகஸ்ட் மாதம் இருபத்தைந்தாம் தேதி, அரிடோண்டா ஒன்பது மணிக்குப் பிறகு விழித்தெழுந்தான். கிளாராவைப் பற்றி முதலில் நினைத்தான். பிறகு தான் தேதியைப் பற்றி நினைத்தான். காத்திருத்தலுக்கு விடை கொடுத்தாயிற்று விடை கொடுத்தாயிற்று என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான். விடுதலை உணர்வுடன் சொன்னான். “இன்றுதான் அந்த நாள்.”
அவசரப்படாமல் முகச்சவரம் செய்து கொண்டான். கண்ணாடியில் தன் தினசரி முகத்தைக் கண்டான். ஒரு சிவப்பு ‘டை’யைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவனுடைய மிகச் சிறந்த ஆடைகளை அணிந்து கொண்டான். தாமதமான மதிய உணவு சாப்பிட்டான். மேகம் கட்டியிருந்த வானம் எப்போது வேண்டுமானாலும் தூறல் போடும் போலிருந்தது. அவன் எப்போதும் வானம் வெளிச்சமாகவும் நீலநிறமாகவும் இருக்கும் என்று கற்பனை செய்திருந்தான். அவனது ஈர ஓதம் மிகுந்த அறையை விட்டுக் கடைசியாக வெளியே வந்த போது ஒரு விதமான சோகம் அவனைக் கப்பிக் கொண்டது. வளைந்த நுழைவாயிலில் க்ளிமென்டினாவைப் பார்த்த அவன் தன்னிடமிருந்த மிச்ச பெசோக்களை அவளிடம் தந்தான். வர்ணத்தில் தீட்டப்பட்டு, அங்கே பெய்ண்ட் விற்கப்படுகிறது என்று தெரிவித்த இரும்புக் கடையின் சாய்சதுரங்களை இரண்டு மாதங்களுக்கு மேலாக ஒரு சிந்தனையுமில்லாது இருந்து விட்டதாக நினைத்தான். அவன் சாரண்ட்டி தெருவை நோக்கி நடந்தான். அது ஒரு விடுமுறை நாளாக இருந்தபடியால் ஆள் நடமாட்டம் குறைவாக இருந்தது.
கடிகாரம் இன்னும் மூன்று அடித்திருக்கவில்லை. அப்போது அவன் மேட்ரிஸ் பிளாசாவை அடைந்தான். காலைத் துதிப்பாடல் ஏற்கனவே முடிந்திருந்தது. அரசாங்க அதிகாரிகள், ராணுவ அதிகாரிகள், மதபோதக நிர்வாகிகள் ஆகியவர்களால் அமைந்த குழு தேவாலயத்தின் நிதானமான படிகளில் இருந்து இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தது. முதல் பார்வையில், உயரமான தொப்பிகளும்- சில இன்னும் கையிலேயே இருந்தன- சீருடைகள், தங்கப் பின்னல்கள், ஆயுதங்கள் ட்யூனிக்குகள் எல்லாமாய்ச் சேர்ந்து அந்தக் குழு பெரிதோ என்ற பொய்த் தோற்றத்தினைக் கொடுத்தது. நிஜத்தில் முப்பதிற்கும் மேற்பட்டவர்கள்தான் அதில் இருந்தனர். அரிடோண்டோவுக்கு பயம் ஏற்படவில்லை. மாறாக, ஒரு வித மரியாத உணர்வு அவனுக்குள் நிறைந்தது. “அவர்களில் ஜனாதிபதி யார்?” என்று யாரோ ஒருவரைக் கேட்டான்.
“சமயத் தலைவரின் சிலுவைக் கோலும் கிரீடத் தொப்பியும் உள்ள ஆர்ச்பிஷப் தெரிகிறார் அல்லவா? அதற்கு அடுத்தாற் போல் இருப்பவர்.”
அரிடோண்டோ ஒரு ரிவால்வரை எடுத்துச் சுட்டான். இடியர்டே போர்டே ஒன்று அல்லது இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்து, தலைகுப்புற விழுந்ததும் சொன்னார்: “நான் சுடப்பட்டு விட்டேன்.”
அரிடோண்டோ தன்னை அதிகாரிகள் வசம் ஒப்புவித்தான். பின்னர் அவன் இவ்வாறு அறிவிக்க இருந்தான். “நான் கொலோராடோவைச் சேர்ந்த ஒரு சிவப்பன், அதைப் பெருமையுடன் சொல்லிக் கொள்கிறேன். எங்கள் கட்சியைக் கறைப்படுத்திய, காட்டிக் கொடுத்த ஜனாதிபதியை நான் கொலை செய்தேன். அவர்களை இந்தக் காரியத்தில் தொடர்பு படுத்தாதபடிக்கு, எனக்கு நிச்சயம் செய்திருந்த பெண்ணிடமிருந்தும் என் நண்பர்களிடமிருந்தும் உறவை முறித்துக் கொண்டேன். நான் தினசரிப் பேப்பர்களைப் பார்க்காமல் இருந்தேன். எனவே அவை என்னைத் தூண்டி விட்டிருக்கும் என்று எவரும் சொல்ல முடியாது. இந்த நியாயத்தினைச் செயல்படுத்தியதை என்னுடையதாக மட்டுமே கோருகிறேன். இப்போது என் மீது தீர்ப்பளிக்கலாம்.”
இப்படித்தான் ஒரு வேளை அது நடந்திருக்கக் கூடும். இதை விட இன்னும் கூடுதலான சிக்கல் அமைப்பிலும் நடந்திருக்கலாம். இந்த விதத்தில்தான் அது நடந்ததாக நான் கற்பனை செய்கிறேன்.

Translated by Norman Thomas di Giovanni.

நுழைவாயிலில் ஒரு மனிதன்
-1952-
பியோய் காசரெஸ் லண்டனிலிருந்து திரும்பிய பொழுது H வடிவில் கைப்பிடியும் முக்கோண வடிவில் கத்திப் பகுதியும் கொண்ட வினோத வாள் ஒன்றினைக் கொண்டு வந்தார். பிரிட்டிஷ் கவுன்சிலைச் சேர்ந்த எங்கள் பொது நண்பரான கிரிஸ்டோபர் ட்யூயி அம்மாதிரியான ஆயுதங்கள் இந்தியாவில் மிகச் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தப்படுபவை’என்றார். அவர் சொன்னது — இரண்டு போர்களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் அவர் இந்தியாவில் பணிபுரிந்தாரென்பதை குறிப்பாய் உணர்த்தியது. (Ultra Auroram et Gangem) என்று லத்தீன் மொழியில் அவர் மேற்கோள் காட்டியது ஜூவனலின் ஒரு வரியைத் தவறுதலாக குறிபிட்டதாகும். அன்றிரவு எங்களைச் சந்தோஷப்படுத்த அவர் கூறிய கதைகளில் ஒன்றினைச் சொல்ல முனைகிறேன். நான் கதை சொல்வது நியாயமாய் இருக்கும். சூழ்நிலைக்கேற்ற தகவல்களைச் சேர்த்துச் சொல்லும் சபலத்திலிருந்தும் ஆங்கில நாவலாசிரியர் கிப்ளிங்கினுடைய எழுத்துக்களில் உள்ளது போல் இடைச் செருகல் செய்து கதையின் கிழக்கு நாடுகளின் குணாம்சத்தின் மீது சுமத்தாமலிருக்கும்படியும் அல்லா என்னைக் காப்பாற்றட்டும். ஏறத்தாழ ஆயிரத்தோரு அராபிய இரவுகளிலிருந்து நேரிடையாக எடுத்தது போலிருக்கும் இக்கதையின் புராதன எளிமையானது இழக்கப்பட்டால் அது வருத்தம் தரக்கூடும்.
ட்யூயி கூறினார். நான் சொல்லப்போகும் கதையின் பூமியியல் அவ்வளவு முக்கியமானது அல்ல. மேலும் ப்யோனஸ் அயர்ஸ் நகரில் இருப்பவர்களுக்கு அமிர்தசரஸ் அல்லது அவுத் போன்ற பெயர்கள் என்ன விதமான அர்த்தத்தைக் கொடுக்கக் கூடும்? குறிப்பிட்ட அந்த வருஷங்களில் ஒரு முஸ்லிம் நகரத்தில் கலவரங்கள் நடந்தன என்பதையும், அமைதியை நிலைநாட்ட மத்திய அரசு அதன் மிகச் சிறந்த அலுவலர்களில் ஒருவனை அனுப்பி வைத்தது என்று மட்டும் சொல்லிக் கொள்கிறேன். ஸ்காட்லாந்தின் மிகச்சிறந்த போராளிகளின் வம்சத்தில் வந்த அவனின் ரத்தத்திலேயே, வன்முறையின் வம்சாவழி முத்திரை இருந்தது. ஒரே ஒரு முறைதான் நான் அவனை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அவனுடைய கறுப்புத் தலை முடியையும், தூக்கலான கன்ன எலும்புகளையும், ஆர்வமான மூக்கு அல்லது வாயையும், அகன்ற தோள்களையும், வைக்கிங் இனத்தவருக்கே உரிய உடலமைப்பையும் என்னால் மறக்க முடியாது. இன்றிரவு நான் சொல்லப்போகும் கதையில் அவன் பெயர் டேவிட் அலெக்ஸான்டர் க்ளென்கெயின். அவனைப் பார்த்து எல்லோரும் அஞ்சினர். அவன் வருகை பற்றிய செய்தி மட்டுமே நகரினை அமைதிப்படுத்த போதுமானதாய் இருந்தது. இருந்தும் சில கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்க நகரின் அமைதி அவனைத் தடுக்கவில்லை. சில வருடங்கள் கடந்தன. நகரமும் அதைச் சுற்றி இருந்த மாவட்டமும் அமைதியாக இருந்தது. சீக்கியர்களும், முஸ்லிம்களும் தமது பழமையான பகைமைகளை ஒதுக்கிவிட்டு இருந்தபோது திடீரென்று க்ளென் கெயின் காணாமல் போய்விட்டான். அவனைக் கடத்திக் கொண்டு போய் விட்டதாகவும், அல்லது அவன் கொலை செய்யப்பட்டு விட்டதாகவும் பல வதந்திகள் கிளம்பின. இது இயல்பானதுதான்.
என் மேலதிகாரியிடமிருந்து இந்த செய்திகளை நான் தெரிந்து கொண்டேன். ஏனெனில் அப்போது செய்தித்தணிக்கை மிகக் கடுபிடியாக இருந்தது. செய்தித்தாள்கள் க்ளென் கெயின் காணாமல் போனது பற்றி குறிப்பிட்டுச் சொல்லவே இல்லை. இந்தியா உலகத்தை விடப் பெரியது’ என்று ஒரு பழமொழி உண்டு. ஒரு தஸ்தாவேஜின் அடிப்பகுதியில் கிறுக்கப்பட்ட ஒரு கையெழுத்தினால், அந்த நகரத்தில் சகல வல்லமையும் பொருந்தியவனாய் அவன் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் அரசு யந்திரத்தில் அவன் ஒரு பல்சக்கரம் மாத்திரமே. உள்ளூர் போலீசின் விசாரணைகள் எந்த விதத்திலும் பலன் அளிக்கவில்லை. இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் கழித்து (இந்தியாவில் தூரங்கள் மிகவும் தாராளமானவை) என் பணிக்கு நான் அனுப்பப்பட்டேன். ஒரு மனிதனை சடக் என்று இழுத்துக் கொண்டுவிட்ட அந்த மிகச் சாதாரணமான நகரின் வீதிகளில், வெற்றிக்கான எந்தவித நம்பிக்கையுமின்றி நான் என் வேலையைத் தொடங்கினேன்.
க்ளென் கெயின் விதியை ரகசியமாக வைக்கும்படியான ஒரு சதியைப் பற்றி நான் உடனடியாக உணர்ந்தேன். அந்த ரகசியத்தைப் பற்றி தெரியாத, ஆனால் அதை வெளியிடுவதில்லை என்று உறுதியெடுக்காத ஒருவர் கூட இந்த நகரில் இருக்க முடியாது என நான் சந்தேகித்தேன். விசாரிக்கப்பட்ட பொழுது பெரும்பாலானோர் தங்களுக்கு ஒன்றுமே தெரியாதென்று சாதித்தனர். க்ளென் கெயின் யாரென்றே தெரியாதென்றும், அவர்கள் அவனைப் பார்த்ததில்லை என்றும், அவனைப் பற்றி எவரும் பேசியதைக் கூடக் கேட்டதில்லையென்றும் கூறினர். ஒரு சிலரோ யாரோ ஒருவனிடம் க்ளென்கெயின் சற்று நேரம் முன்பு பேசிக் கொண்டிருந்ததைத் தாங்கள் பார்த்ததாகவும் கூறி, அவர்களிருவரும் நுழைந்த வீட்டிற்கும் என்னை அழைத்துச் சென்றனர். வீட்டிலிருந்தோர், அவர்கள் வெளியே போய்விட்டார்களென்றும், அவர்களைப் பற்றி தங்களுக்கு ஒன்றுமே தெரியாதென்றும் கூறி விட்டனர். இது போல் அக்கறையோடு புளுகுபவர்களை அடித்து வீழ்த்தவும் நான் தயாரானேன். என் கோபாவேசத்தை ஒப்புக்கொண்ட சாட்சிகள் வேறு பல புளுகுகளைக் கூற ஆரம்பித்தனர். என்னால் அவர்களை நம்பவும் முடியவில்லை: நம்பாமலிருக்கவும் முடியவில்லை. இந்நிலையில், ஒரு நாள் பகலில் முகவரி எழுதப்பட்ட துண்டுக் காகிதம் அடங்கிய உறை ஒன்றினை என்னிடம் தந்தனர்.
நான் அந்த இடத்தை அடைந்த போது சூரியன் மறைந்து விட்டிருந்தது. அந்தப் பகுதி ஏழ்மையாய் இருந்ததே ஒழிய ரௌடித்தனமாகஇருக்கவில்லை.வீடு தாழ்ந்திருந்தது.தெருவிலிருந்தது பார்க்கும் பாழுது, கற்கள் பாவப்படாத தொடர்ச்சியான, அடுத்தடுத்த உள் முற்றங்களும் எங்கோ அதன் மறுகோடியில் ஒரு வழியும் இருப்பது தெரிந்தது. அங்கே ஒருவிதமான முஸ்லிம் சடங்கு நடந்து கொண்டிருந்தது. சிவப்புநிற மரத்தில் செய்யப்பட்ட சரோட் வாத்தியத்துடன் ஒரு குருடன் நுழைந்தான்.
நுழைவாயிலில், என் கால்களுக்கு அருகில் ஜட வஸ்துவைப்போல சலனமே இல்லாத, வயதான, மனிதன் குந்தியிருந்தான். அவன் எப்படி இருந்தான் என்ற விவரணையைத் தருகிறேன். ஏனெனில் கதையின் மிக அத்தியாவசியப் பகுதி அவன்தான். ஓடும் நீர் தேய்த்து உருட்டிய கூழாங்கல்லைப் போல, பல தலைமுறையைச் சேர்ந்த மனிதர்கள் தொடர்ந்து நேர்த்தி செய்து வந்த ஓரு சொற்றொடரைப் போல வயது அவனை மிருதுவாக ஆக்கிவிட்டிருந்தது. நீளமான கந்தல் ஆடை அவனை மூடியிருந்தது. அல்லது அப்படி தோன்றியது. அவன் தலையைச் சுற்றிக் கட்டியிருந்த தலைப்பாகையையும் இன்னொரு கந்தல் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அந்த நேரத்தில், வெண்தாடி கொண்ட அவன் கருத்த முகத்தை நிமிர்த்தினான்.எவ்வித அறிமுகப்படுத்தலும் இன்றி நான் அந்த வயோதிகனிடம் பேசத் தொடங்கினேன். காரணம், அச்சமயத்தில் க்ளென்கெயினை கண்டுபிடிக்கும் சகல நம்பிக்கைகளையும் நான் இழந்து விட்டிருந்தேன். அந்த வயோதிகனால் நான் பேசுவதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை (ஒரு வேளை நான் பேசியது அவன் காதில் விழுந்திருக்காது). க்ளென்கெயின் ஒரு நீதிபதி என்பதை விளக்கி, அவனைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று அவனிடம் கூறினேன். இந்த வார்த்தைகளைப் பேசும் பொழுதே இந்த நிகழ்காலமானது ஒரு தெளிவற்ற வதந்தி என்பதற்கு மேல் அர்த்தமிருக்காது’அந்த வயோதிகனைக் கேள்வி கேட்பதிலுள்ள பயனின்மையை உணர்ந்தேன். அந்த மனிதனால் சிப்பாய் கலகத்தைப் பற்றியோ அல்லது அக்பர் பற்றியோ தகவல்களைத் தர முடியுமே தவிர க்ளென்கெயினைப் பற்றி அல்ல என நான் எண்ணினேன். அவன் கூறியது எனது சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தியது.
நலிந்த குரலில் அவன் கத்தினான். “ஒரு நீதிபதி” தன்னையே தொலைத்துக் கொண்டு விட்டு தேடப்படுகிற ஒரு நீதிபதி. நான் சிறுவனாக இருந்த போது அது நடந்தது. தேதிகளைப் பற்றிய ஞாபகம் எனக்குக் கிடையாது. நிக்கல்சேன் (Nicholsen) டெல்லியின் வெளிச்சுவர்களுக்கு அருகில் கொல்லப்படுவதற்கு முன்பு, அது நடந்தது. கடந்துவிட்ட அந்தக் காலம் என் ஞாபகத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. அப்பொழுது என்ன நடந்தது என்பதை என்னால் மீண்டும் ஞாபகப்படுத்த முடியும். கடவுள் மிகக் கடுங்கோபமாக இருந்தார். மனிதர்களை அவர்களது சீரழிவில் விழ அனுமதித்து விட்டிருந்தார். மனிதர்களின் வாய் நிந்தனைச் சொற்களால் நிறைந்திருந்தது. அவர்கள் ஏமாற்றியும் மோசடி செய்தும் திரிந்தனர். எனினும் எல்லாமே மோசமாகப் போயிருக்கவில்லை. இந்த தேசத்தில் இங்கிலாந்தின் சட்டங்களை நிறைவேற்றுவதற்கு ஒரு மனிதனை ராணி அனுப்ப இருக்கிறாள் என்ற செய்தியை அறிந்தவுடன் தீவினை அதிகம் செய்யாதவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஏனெனில் அராஜகத்தை விட சட்டம் மேலானது என்று அவர்கள் நம்பினர். அந்த கிறிஸ்தவன் எங்களிடத்தில் வந்தான். அவனும் எங்களை ஏமாற்றி ஒடுக்குவதற்கு அதிக காலம் ஆகிவிடவில்ûலை. அவன் அருவருக்கத்தக்க குற்றங்களை மறைத்திருந்தான். தீர்ப்புகளை விற்கத் தொடங்கினான். ஆரம்பத்தில் நாங்கள் அவனைக் குற்றம் சொல்லவில்லை. அவன் பரிபாலித்த ஆங்கிலச் சட்டம் எவருக்குமே பரிச்சயம் இல்லாதது. புதிய நீதிபதியின் மேலோட்டமான வரம்பு மீறல்கள் அவனுக்கு மட்டுமே புரியக் கூடிய காரண காரியத்தை அனுசரித்திருக்கக் கூடும். எல்லா விஷயங்களும் அவனுடைய சட்டப் புத்தகத்திற்கு ஏற்றபடி நியாயம் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் கற்பித்துப் புரிந்து கொண்டோம். ஆனால் இந்த உலகின் பிற பகுதிகளில் உள்ள தீவினை மிகுந்த நீதிபதிகளுடன் அவனுக்கிருந்த ஒற்றுமை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு வெளிப்படையாக இருந்தது. கடைசியில் அவன் ஒரு சாதாரண, கெட்ட மனிதன்தான் என்பதை ஒப்புக் கொள்ளவேண்டிய கட்டாயம் வந்தது. அவன் ஒரு கொடுங்கோலனாக மாறினான். அதிர்ஷ்டமில்லாத ஜனங்கள் (அவனது நம்பிக்கை துரோகங்களுக்கு வஞ்சம் தீர்க்க) அவனைக் கடத்திச் சென்று அவனுக்குத் தண்டனையளிக்க வேண்டிய கருத்தில் ஊசலாட்டம் கொண்டிருந்தனர். பேசுவது மட்டும் போதுமானதல்ல. திட்டங்களிலிருந்தும் அவர்கள் செயலுக்கு மாறியாக வேண்டும். மடையர்கள் அல்லது மிக இளம்வயதினர் தவிர வேறு எவரும் இந்த கண்மூடித்தனமான திட்டம் செயல்படுத்தப்படக் கூடியது என்று நம்பவில்லை. ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான சீக்கியர்களும், முஸ்லிம்களும் தங்கள் வார்த்தையைக் காப்பாற்றினர். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் சாத்தியமே இல்லை எனத் தோன்றியதை நடக்க முடியாததை நடத்திக் காட்டினர். நீதிபதியைத் தனிமைப்படுத்தி, கடத்திச் சென்று நகரின் வெளிப்பகுதிக்கு அப்பால் ஒரு பண்ணை வீட்டில் கைதியாக வைத்தனர். அவனால் தீங்கிழைக்கப்பட்ட எல்லோரையும் அழைத்தனர். அவர்களில் சிலர் அநாதைகளாகவும், விதவைகளாகவும் இருந்தனர். காரணம் மரணம் வழங்குபவனின் வாள் ஓய்வு கொள்ளவேயில்லை. தேடிக் கண்டுபிடித்து அந்த நீதிபதியை விசாரிப்பதற்கு ஒரு நீதிபதியை முன்மொழிந்தனர். அதுதான் மிகவும் சிக்கலான காரியம்.”
இந்த சமயம் அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்த பல பெண்களால் கிழவனின் பேச்சு தடைப்பட்டது. பிறகு அவன் தொடர்ந்தான், மெதுவாக. எந்த ஒரு தலைமுறையிலும் உலகின் ரகசியத் தூண்களாக இருக்கக் கூடிய நான்கு நியாயாதிபதிகள் இருக்கவே செய்வார்கள் என்பது யாவரும் அறிந்ததுதான். இவர்கள்தான் கடவுளிடம் நியாயப்படுத்துவார்கள். இவர்களில் ஒருவர் மிகப் பொருத்தமான நீதிபதியாக இருந்திருக்கக் கூடும். சந்தித்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் அறியாதபடியும், அவர்களின் மிக உயர்ந்த வாழ்வின் விதியை அறியாமலும், அநாமதேயமாகவும் தொலைந்தும், நாடோடிகளாகத் திரியும் பொழுது அவர்களை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது? விதியானது ஞானவான்களை நமக்குத்தராது தடுக்குமானால் நாம் ஏன் ஞானமில்லாதவர்களைத் தேடி அடையக் கூடாது என யாரோ ஒருவர் வாதிட்டார். இந்தக் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. குர்ஆனைப் படித்தவர்கள், நீதியின் விற்பன்னர்கள், ஒரே ஒரு கடவுளை வழிபடும், சிங்கங்களின் பெயர்களைத் தமது பெயராகக் கொண்ட சீக்கியர்கள், எண்ணிலடங்காத கடவுளர்களை வழிபடும் இந்துக்கள், கால்களை சற்றே அகட்டிய நிலையிலிருக்கும் மனிதனைப் போல் இருப்பதே பேரண்டத்தின் வடிவம் என்பதைக் கற்பிக்கும் மகாவீர பிக்ஷூக்கள், தீயை வழிபடுபவர்கள், கறுப்பு யூதர்கள் ஆகியோர் கோர்ட்டில் அங்கம் வகித்தனர். ஆனால் இறுதித் தீர்ப்பு ஒரு பைத்தியக்காரனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.”
இந்த இடத்தில் சடங்கு முடிந்து வெளியேறும் மனிதர்களால் கிழவனின் பேச்சு தடைப்பட்டது.
“ஒரு பைத்தியக்காரனிடத்தில்”, என அவன் மீண்டும் கூறினான். “அதன் மூலம் கடவுளின் ஞானம் அவன் வாய் வழியாகப் பேசப்பட்டு, மனிதனின் தற்பெருமை அவமானப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்காக. அந்த பைத்தியக்காரனின் பெயர் மறைக்கப்பட்டது. அல்லது என்றுமே அறியப்படவில்லை. அவன் தெருக்களில் நிர்வாணமாகவோ, கந்தல்களை உடுத்திக்கொண்டோ தனது விரல்களைக் கட்டைவிரல் கொண்டு எண்ணியபடியோ மரங்களைப் பரிகாசம் செய்து கொண்டோ இருந்தவன்.”
எனது காரண அறிவு கொதித்தது. இறுதித் தீர்ப்பினை ஒரு பைத்தியக்காரனிடம் ஒப்படைத்து விடுவது என்பது விசாரணையை நிர்மூலம் ஆக்குவற்கு இணையாகும் என்று கூறினேன்.
“பிரதிவாதியாகப்பட்டவன் நீதிபதியை ஏற்றுக்கொண்டான்” என்றான் கிழவன். அவன் பைத்தியக்காரனால் விடுவிக்கப்பட்டால் சதிகாரர்களுக்கு அது ஒரு சிக்கலாகிவிடும். ஒரு பைத்தியக் காரனிடமிருந்து அவன் மரண தண்டனையைத் தீரப்பாக எதிர்பார்க்கவில்லை. அவனிடம் நீதிபதி யாரென்று சொல்லப்பட்ட போது அவன் நகைத்தான் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். விசாரணை பல பகல்கள் மற்றும் இரவுகள் நீடித்தது. அடர்ந்து கிளர்ந்த சாட்சிகளின் எண்ணிக்கையால் விசாரணை நின்று போயிற்று”. கிழவன் பேச்சை நிறுத்தினான். ஏதோ ஒன்று அவனைச் சிரமப்படுத்தியது. இடைவெளியை இணைக்க வேண்டி நான் “எத்தனை நாட்கள்” என்று கேட்டேன்.
“குறைந்தபட்சம் பத்தொன்பது நாட்கள்” என்று பதில் கூறினான். சடங்கு முடிந்து வெளியே கிளம்பிய மனிதர்கள் மீண்டும் அவனைத் தடங்கல் செய்தார்கள். முஸ்லிம்களுக்கு மது தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவர்கள் முகங்களும், குரல்களும் குடிகாரர்களுடையதுபோல் இருந்தது. கிழவனிடம் ஒரு ஆள், போகிற போக்கில் எதையோ கத்திக் கூறினான்.
“பத்தொன்பது நாட்கள் மிகச் சரியாக. விசுவாசம் இல்லாத அந்த நாய், தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டதை கேட்டான். வாள் அவனது தொண்டையை ருசித்தது.”
கிழவன் ஆவேசமாகவும் சந்தோஷமாகவும் பேசினான். மிக வித்தியாசமான குரலில் அப்பொழுது கதையை முடிவுக்கு கொணர்ந்தான். அவன் பயமின்றி செத்தான்: மிக ஈனமான மனிதர் களிடத்திலும் ஏதோ நற்குணமும் இருக்கிறது.”
“இதெல்லாம் எங்கே நடந்தது?” நான் கேட்டேன். “பண்ணை வீட்டிலா?”
முதல் முறையாக என் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். பிறகு நிதானமாக, வார்த்தைகளை அளந்து, விஷயங்களைத் தெளிவாக்கினான். அவன் ஒரு பண்ணை வீட்டில் அடைக்கப்பட்டான் என்று சொன்னேனே தவிர, அங்கே விசாரிக்கப்பட்டான் என்று நான் சொல்லவில்லை. அவன் இந்த நகரத்தில் விசாரிக்கப்பட்டான். வேறு எந்த வீட்டினைப் போலவும் இருக்கக் கூடிய, இது போன்ற ஒரு வீட்டில். ஒரு வீடு பிற வீடுகளிலிருந்து சிறிது வேறுபடுவதில்லை. தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதில் முக்கியமானது என்னவெனில், அந்த வீடு கட்டப்பட்டிருப்பது சொர்க்கத்திலா நரகத்திலா என்பதுதான்.
சதிகாரர்களின் கதி பற்றிக் கேட்டேன். “எனக்குத் தெரியாது”, கிழவன் பொறுமையாகக் கூறினான். “இந்த விஷயங்கள் பல வருடங்களுக்கு முன்னரே நடைபெற்று மறக்கப்பட்டு விட்டன. அவர்கள் செய்தது பலரால் கண்டனம் செய்யப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் தேவனால் அல்ல”.
இதைக் கூறிய பிறகு கிழவன் எழுந்தான். அவனுடைய கடைசி வார்த்தைகள் என்னைப் போய்த்தொலை என்று கூறுவது போல் உணர்ந்தேன். அந்தக் கணத்திலிருந்து அவனைப் பொறுத்தவரை நான் அங்கே இருந்ததாகவே கணக்கில்லை. பஞ்சாபின் எல்லா மூலைகளில் இருந்தும் வந்த ஆண்களும், பெண்களும் எங்களை மொய்த்தனர். பிரார்த்தனை செய்து கொண்டும், உச்சாடனம் செய்துகொண்டும் எங்களை நகர்த்தி எறிந்தனர். ஏறத்தாழ வழிநடை என்பதற்கு மேல் அகலமில்லாத குறுகிய முற்றங்களிலிருந்து எப்படி அவ்வளவு பேர் வெளியே வந்து கொண்டே இருக்க முடியுமென்று நான் வியந்தேன். சிலர் பக்கத்து வீடுகளிலிருந்து வெளியே வந்தனர்: சுவர்களைத் தாண்டி அவர்கள் குதித்து வந்தது போலத் தோன்றியது. இடித்துத் தள்ளிக் கொண்டும், திட்டியபடியும் நான் வழி ஏற்படுத்திக் கொண்டு உள்ளே சென்றேன். எல்லா முற்றங்களுக்கும் மையமான முற்றத்தில் தலையில் மஞ்சள் பூக்களால் செய்த கிரீடம் சூடிய ஒரு நிர்வாண மனிதனைக் கண்டேன். எல்லோரும் அவனை முத்தமிட்டும், தழுவிக்கொண்டும் சென்றனர். அவன் கையில் ஒரு வாள் இருந்தது. வாளில் ரத்தக்கறை படிந்திருந்தது, ஏனெனில் அது க்ளென் கெயினுக்கு மரணத்தை வழங்கியிருந்தது. க்ளென் கெயினின் சிதைக்கப்பட்ட உடலை பின்னால் இருந்த தொழுவத்தில் கண்டேன்.

Translated by Norman Thomas di Giovanni.

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே/ பேரவை/Translation Brammarajan

confgrees_borges

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே/ பேரவை

ils s’acheminerent ves un chateau immense, au frontispice duquel on lisait: ‘Je n’appartiens a personne et j’appatiens a tout le monde. Vous y etiez avant que d’y serez encore quand vous en sortirez’

-Diderot, Jacques le Fataliste et son Maitre

போனஸ் அயர்ஸ், 1955.

அலெயாண்ரோ ஃபெர்ரி என் பெயர். யுத்தத்தின் எதிரொலிகளை அதில் கேட்க முடியும். ஆனால், பழைய தெற்குப் பகுதியாக இப்போது இல்லாத அந்த நகரின் தெற்குப் பகுதியிலுள்ள சாண்டியாகோ தெல் எஸ்ட்டரோ தெருவில் உள்ள உணவு விடுதியொன்றின் மேல்  தளத்திலிருந்து இந்த வரிகளை கோர்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஏறத்தாழ அநாமதேயமான மனிதனோடு வெற்றிவாகையின் உலோகப் பதக்கங்களும் சரி, அல்லது மேசிடோனியனின் பிரம்மாண்ட நிழலும் சரி–இந்த வார்த்தைககள் தனது நட்பினால் என்னைக் கௌரவப்படுத்திய, பளிங்குத் தூண்களை எழுதிய கவிஞனுக்கு சொந்தமானது–எந்த விதத் தொடர்பும் கிடையாது.

இப்பொழுது எந்த நாளிலும் எனக்கு வயது எழுபத்து ஒன்றோ அல்லது எழுபத்து இரண்டோ ஆகிவிடும். சொற்ப எண்ணிக்கையிலான மாணவர்களுக்கு நான் இன்னும் ஆங்கிலம் போதித்து வருகிறேன். தீர்மானமின்மை காரணமாகவோ அல்லது கவனக்குறைவினாலோ அல்லது வேறு எந்தக் காரணத்தினாலோ, நான் திருமணம் செய்து கொள்ளவேயில்லை. இப்போது நான் தனியே வசிக்கிறேன். தனிமை என்னை வருத்துவதில்லை. நம்மை நாமே சகித்துக்கொண்டு, நமது தனிப்பட்ட பழக்கவழக்கங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டும் வாழ்க்கை கடினமாக தான் இருக்கிறது. எனக்கு வயதாகிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதும் எனக்குத் தெரிகிறது. இதற்கான சந்தேகத்திற்கிடமில்லாத நிரூபணம் அல்லது அறிகுறி இதுதான். எந்தப் புதுமைகளும், ஒரு வேளை அவை அடிப்படையில் புதுத்தன்மையாக எதையும் கொண்டிருப்பதில்லை என்றும், அவை வலுவற்ற மாறுதல்களன்றி வேறொன்றும் இல்லை என்றும் நான் கருதுகிற காரணத்தினாலோ என்னவோ, என் ஆர்வத்தைக் கிளறுவதும் இல்லை. என் கவனத்தைக் குலைப்பதும் இல்லை. நான் இளைஞனாக இருந்த போது, சூர்யாஸ்தமனங்களும், நகரின் விரிந்து பரவியிருக்கும் சேரிகளும், சோகமும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தன. இப்பொழுதெல்லாம், விடியற்காலைகளையும், அமைதியையும், நாகரீக நகர்ப்புறத்தினையும்  தான் நான் விரும்புகிறேன். நான் இப்பொழுதெல்லாம் ஹேம்லெட்டாக வேடம் தாங்குவதில்லை. கன்சர் வேட்டிவ் கட்சியின், மற்றும், ஒரு சதுரங்க சங்கத்தின் அங்கத்தினராகி விட்டேன்.  பின்னதில் பார்வையாளனாக, சமயத்தில் மறதி நிறைந்த பார்வையாளனாகப் பங்குகொள்வது என் வழக்கமாகி இருக்கிறது.  ஆர்வக் குறுகுறுப்புள்ள எவர் வேண்டுமானாலும் மெக்சிகோ தெருவி லிருக்கும் தேசிய நூலகத்தின் ஏதோ ஒரு சம்பந்தமற்ற முடுக்கிலிருந்து என்னுடைய Short Study of Johh Wilkins’ Analytical Language புத்தகத்தின் பிரதியினைத் தேடி எடுக்கலாம். முக்கியமாக அதனுடைய ஏராளமான பிழைகளைத் திருத்துவதற்கும் அல்லது குறைப்பதற்கும் ஒரு புதிய பதிப்பை எதிர்நோக்கி பரிதபாகரமாக நின்று கொண்டிருக்கும் என்னுடைய படைப்பான அந்த நூலைப் பார்க்கலாம்.  ஒரு புதிய பதிப்பு தேவைப்படும் நூல் அது. நூலகத்தின் புதிய இயக்குனர், நான் அறிந்தபடி, பழமையான மொழிகளைக் கற்றுக் கொள்வதற்கும் (அது ஏதோ, நவீன மொழிகளில் தேவையான அரிச்சுவடித்தன்மைகள் இல்லாதது போல), கற்பனையான போனஸ்அயர்சின் கத்திச்சண்டை வீரர்களின் கணக்கெடுப்பு மேம்பாட்டிற்கும் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட இலக்கியவாதி என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். நான் அவரைச் சந்திக்க வேண்டுமென்று அக்கறை காட்டியதில்லை. 1899 ஆம் ஆண்டு நான் இந்த நகருக்கு வந்தேன். கத்திச் சண்டை வீரன் ஒருவனை, அல்லது, அந்த மாதிரி பெயர் பெற்ற ஒருவனை ஒரே ஒரு முறை தான் நேருக்குநேர் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.  பின்னால், அதற்கேற்ப ஒரு சந்தர்ப்பம் வாய்த்தால் அந்த நிகழ்ச்சி பற்றி மேலும் கூறுகிறேன்.

நான் தனியாக வாழ்கிறேன் என்பதை ஏற்கனவே சொல்லி விட்டேன். கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னால், நான் ஃபெர்மின் எகுரன் என்பவரைப் பற்றி பேசுவதைக் கேட்ட ஒரு சக அறைவாசி, எகுரன், “பன்ட்டா தல் எஸ்டே”வில் இறந்து போய்  விட்டதாக என்னிடம் கூறினான்.

கண்டிப்பாக என்றுமே எனக்கு நண்பனாக இருந்திராத அந்த மனிதனின் மரணம், காரணமற்ற வகையில் வருத்தமடைய வைத்தது. நான் தனியாக இருக்கிறேன் என்பதை அறிவேன். சகல உலகத்திலும் நான் ஒருவன் மட்டுமே-பேரவை-அதன் ஞாபகங்களை என்னால் இனிமேல் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது-அந்த ரகசிய நிகழ்வை பொத்தி வைத்துக் கொண்டிருப்பவன். அந்தப் பேரவையின் கடைசி அங்கத்தினாக நான் இப்பொழுது இருக்கிறேன். எல்லா மனிதர்களுமே பேரவையின் அங்கத்தினர்கள் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை– இந்தப் பூமியின் மீதிருக்கும் எந்த ஒரு ஜீவனுமே அதில் அங்கமாக இல்லாதிருக்க முடியாது. ஆனால், நான் வேறு ஒரு வகையில் அதன் அங்கத்தினன் என்று எனக்கு தெரியும். 1904 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் ஏழாம் தேதி, மிகப் புனிதமானவற்றின் மீது (இந்த பூமியின் மீது எதுவும் புனிதமானதாக இருக்கிறதா..?.அல்லது புனிதமாக எதுவும் இல்லாதிருக்கிறதா..?) பேரவையின் வரலாற்றினை என்றுமே வெளிபடுத்தக் கூடாதென்று சத்தியம் செய்தோம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

ஆனால்  நான் அந்த சத்தியத்தை மீறப் போகிறேன் என்பதும் பேரவையின் ஒரு பகுதியே என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இந்தக் கடைசி வாக்கியம் ஒளி குறைத்துத் தரப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அது இனிமேல் நான் எழுதப் போவதைப் படிக்க இருக்கும் வாசகர்களின் ஆர்வக் குறுகுறுப்பைக் கூர்மைப் படுத்தக் கூடும்.

எப்படியாயினும் நான் எனக்கென எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் காரியம் எளிதானதல்ல. இதற்கு முன்னால் விவரிப்புக் கலையை நான் என்றுமே முயன்று பார்த்ததில்லை, கடிதம் எழுதும் வடிவத்தில் கூட  அதை எழுதப் பார்க்க முயன்றதில்லை, அதை விட, சந்தேகத்திற்கிடமின்றி, அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்னவென்றால் கதையே நம்ப முடியாதது. இந்தக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு, The Marble Pillars நூலை எழுதிய, அநியாயமாக உலகம் மறந்து போய் விட்ட படைப்பாளி ஜோஸ் பெர்னான்டஸ் இராலாவின் பேனாவுக்குத்தான் விதிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அதற்கு இப்போது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது. நான் வேண்டு மென்றே நிஜமான தகவல்களைத் திரித்துக் கூறமாட்டேன் என்றாலும் கூட எனது சோம்பேறித்தனமும், ஆற்றலின்மையும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட தடவைகள் தவறுக்கு இட்டுச் செல்லக் கூடும் என்பதை என்னால் முன்யூகம் செய்ய முடிகிறது.

மிகச் சரியான தேதிகள் பயனற்றவை. என் பிறந்த பிரதேசமான ‘சான்டா ஃபெ’விலிருந்து நான் 1899 ஆம் ஆண்டு வந்தேன் என்பது நினைவு கூறப்பட வேண்டும். நான் திரும்பிச் செல்லவே இல்லை. எனக்கு அப்படி ஒன்றும் விருப்பமானதென்று கூற முடியாத போனஸ் அயர்ஸ் நகருக்கு நான் பழகிப் போய்விட்டேன்-தன் உடல் அங்கங்களுக்கு அல்லது நாள்பட்ட உடல் உபாதைக்குப் பழகி விடுவதைப் போல. அது பற்றி அதிக அக்கறை ஒன்றுமில்லை என்றாலும், நான் விரைவில் சாகப் போகிறேன் என்பதையும் நான் அறிவேன். இதன் காரனமாக நான் எனது சுற்றிவளைத்துச் சொல்லும் தன்மைகளை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கதைக்குச் செல்ல வேண்டும்.

வருடங்கள் நமது அடிப்படையான சுயங்களை – ஒருவருக்கு அடிப்படை சுயம் என்ற ஒன்று இருந்தால்-மாற்றுவதில்லை. எந்த உத்வேகம் என்னை முதலில் Ultima Horaபத்திரிகையின் ஊழியர்களுக்கிடையில் கொண்டு வந்து சேர்த்ததோ அதுவே என்னை ஓர் இரவு உலகப் பேரவைக்கு வழிநடத்திச் சென்றது. கிராமப்புறங்களில் இருந்து வந்த ஒரு ஏழைப் பையனுக்கு  பத்திரிக்கைக்காரனாக ஆவது என்பது ரொமாண்டிக்கான விதியாகும். எவ்வாறு ஏழை நகர்ப்புறப் பையனுக்கு பண்ணையில் வேலை பார்ப்பது, அல்லது, மாடு ஓட்டுவது முதலியன கவர்ச்சிகரமான வாழ்க்கைமுறை ஆகிறதோ அப்படி.ஒரு காலத்தில் பத்திரிக்கைக்காரனாக ஆக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டது-அந்தத் தொழில் இன்று எனக்கு அற்பமாக தோன்றுகிறது-பற்றி எனக்கு எந்தவித அவமான உணர்வும் இல்லை. என்னுடன் வேலைப் பார்த்த சகா பெர்னான்டஸ் இராலா பத்திரிகைக்காரர்கள் மறதிக்கு எழுதுகிறார்கள் என்று சொல்லிக் கேட்டது நினைவிருக்கிறது. ஆனால் அவருடைய  வாழ்வு நோக்கமாக இருப்பது காலத்திற்கும் நினைவுக்கும் எழுதவேண்டும் என்பதே. (இந்த வினைச் சொல் அப்பொழுது பொதுப்புழக்கத்தில் இருந்தது).  பின்னாளில் மறுபடியும் ஒரு சில சிறிய திருத்தங்களோடு The Marble Pillars  இல் வெளியாகிய திருத்தமான பதினான்கடிச் செய்யுள்களில் சிலவற்றை அவர் அப்போது ஏற்கனவே செதுக்கியிருந்தார்.

முதல் முறையாக பேரவை பற்றிப் பேசப்பட்டதைக் கேட்டது எப்போது என்று நினைவு கூறமுடியவில்லை. காசாளர் எனக்கு என் முதல்மாத சம்பளத்தைத் தந்த அதே மாலையாக இருக்கக் கூடும். போனஸ் அயர்ஸ் என்னை ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டது என்பதற்கான இந்த நிரூபணத்தைக் கொண்டாட நானும் இராலாவும் சேர்ந்து இரவு உணவு சாப்பிட வேண்டும் என்று தெரிவித்தேன். அவனால் பேரவைக்கு செல்லாமல் இருக்க முடியாது என்பதால் மன்னிக்க வேண்டும் என்றான். ஒரு நிழல்சாலையின் இறுதியில் வளைந்த முகப்புடைய, ஸ்பானிஷ்காரர்கள் நிறைந்த பகட்டான கட்டிடத்தை அவன் குறிப்பிடவில்லை என்பதும் அதை விட மிக ரகசியமானதும் மிக அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுமான ஒன்றைத்தான் அவன் குறிப்பிடுகிறான் என்பதும் எனக்கு உடனடியாகப் புரிந்துவிட்டது. பேரவை பற்றி சிலர் வெளிப்படையான வெறுப்போடும், சிலர் குரல் தாழ்த்தியும். இன்னும் சிலர் பீதியுடனும். தேவையற்ற ஆர்வத்துடனும் அதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாமல் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். சில சனிக்கிழமைகள் கழித்து  இராலா பேரவைக்குத் தன்னுடன் வரும்படி என்னை அழைத்தான்.

ட்ராம் வண்டியில் நாங்கள் பயணம் செய்த பொழுது இரவு ஒன்பது அல்லது பத்து மணி இருக்க வேண்டும். இந்த தொடக்கக் கூட்டங்கள் ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் நடக்கின்றன என்பதையும். அலெயாண்ரோ கிளென்கோ என்பவர்தான் பேரவையின் தலைவர் என்பதையும், என் பெயரினால் ஈர்க்கப்பட்டு ஏற்கனவே என் வருகைக்கான ஒப்புதல் கையெழுத்திட்டுவிட்டார் என்பதையும் என்னிடம் சொன்னான் இராலா. கேஸ் லாம்ப் காபி விடுதிக்கு நாங்கள் சென்றோம். ஒரு நீளமான மேஜையைச் சுற்றி பேரவையின் அங்கத்தினர்கள் பதினைந்து அல்லது இருபது பேர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பேசுபவருக்கான மேடை ஒன்று இருந்ததா, அல்லது, என் ஞாபகம் அதைச் சேர்த்துக் கொள்கிறதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் முன் பின் பார்த்திராத அதன் தலைவரை நான் உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். டான் அலெயாண்ரோ ஏற்கனவே வயதாகி விட்டிருந்த கனவானாகத் தெரிந்தார். குறைந்து வரும் தலைமுடியும், உயர்ந்த நெற்றியும், சாம்பல் நிறக்கண்களும், நரைத்துக் கொண்டிருந்த சிவப்பு தாடியும் அவருக்கு இருந்தன. அவர் உயரமாகவும் கம்பீரமாகவும் இருந்தார். அடர்ந்த நிறத்தில் இருந்த நீண்ட மேலங்கி போன்ற உடுப்பில்தான் நான் அவரை எப்போதும் பார்த்திருக்கிறேன். அவரது கைகள் இரண்டும் எப்போதும் அவருடைய கைத்தடியின் தலைப்பாகத்தினை கோர்த்தபடி இருக்கும். அவருக்கு இடது பக்கத்தில் சிவப்பு முடியுடைய மிக இளைய வயதினன் ஒருவன் அமர்ந்திருந்தான். அதன் களேபர நிறம் நெருப்பை நினைவூட்டியது. மாறாக, கிளென்கோவின் தாடியின் நிறம் இலையுதிர்கால இலைகளைப் போலிருந்தது.  வலது பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த இளைஞனுக்கு நீளமாக முகமும் அபூர்வமான சிறிய நெற்றியும் இருந்தது. ஆடையை வெளிக்காட்டும் நோக்கத்திற்காகவே உடை அணிபவனைப் போல உடுத்தியிருந்தான். நிறைய பேர் காபிக்கும். சிலர் அபிசிந்திற்கும், மதுபானத்திற்கும் சொல்லியிருந்தார்கள். பல ஆண்களுக்கு மத்தியில் இருந்த ஒரே ஒரு பெண்ணின் இருப்பு என் கவனத்தை முதலில் ஈர்த்தது. மேஜையின் மற்றோர் கோடியில் பத்து வயது மதிக்கத் தகுந்த, மாலுமிகளைப் போல உடையணிந்திருந்த,  விரைவிலேயே தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்ட சிறுவன் உட்கார்ந்திருந்தான். ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் மினிஸ்டரும். சந்தேகத்திற்கிடமில்லாத இரண்டு யூதர்களும். ஒரு அடியாள் போல உடம்பைப் பிடிக்கும் உடையணிந்திருந்தான் இன்னொருவன். கழுத்தைச் சுற்றி வெண்ணிறப் பட்டுக் கைக்குட்டையைக் கட்டியிருந்தான் ஒரு நீக்ரோ. நீக்ரோவுக்கு முன்னாலும், சிறுவனுக்கு முன்னாலும் சாக்லேட் கோப்பைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. திரு.மார்செல் டல் மேஜோவைத் தவிர வேறு எந்த  ஆளையும் எனக்கு நினைவில்லை. மிகுந்த தன்னடக்கம் நிறைந்த, சிறந்த உரையாடல் காரராக இருந்த அவரை நான் மறுபடி  பார்க்கவே இல்லை. (இந்தக் கூட்டத்தின் சரியாக எடுக்கப்படாத, வெளுத்துப் போன புகைப்படம் ஒன்று இன்னும் உள்ளது. ஆனால் நான் அதை வெளியிடமாட்டேன். ஏன் எனில் அந்த உடைகளும், நீண்ட முடியும், அந்தக் காலத்தினுடைய மீசைகளும், சகலத்தையும் தமாஷாகவும் கேவலமாகவும் தோன்றச் செய்யும்).

எல்லாக் குழுக்களும் தமக்கே உரித்தான பிரத்யேக மொழிவழக்குகளையும், சடங்குகளையும் உருவாக்கும். எப்போதும் ஏதோ ஒரு வித கனவுத்தன்மையினால் சூழப்பட்டிருந்த பேரவை- தனது அங்கத்தினர்கள், சாவதானமாக, தாங்களாகவே, அதனுடைய நிஜ நோக்கங்களையும், அங்கத்தினர்களின் பெயர்கள் மற்றும் துணைப்பெயர்கள் ஆகியவற்றையும் கூடக் கண்டு பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புவதாகத் தோன்றியது. கேள்விகள் கேட்காமலிருப்பதும் என் கடமை என்பதை விரைவிலேயே தெரிந்து கொண்டேன். பெர்னான்டஸ் இராலாவிடமும் கேட்பதைத் தவிர்த்தேன் நான். அவனும் எந்த விஷயத்தையும் எப்போதும் என்னிடம் சொன்னதில்லை. இரண்டாவது சந்திப்பிலிருந்து எனக்கு அடுத்து இருந்தவர் தென்னக ரயில்வேயில் என்ஜினீயராக இருந்த, பின்னாளில் அவர் எனக்கு ஆங்கிலப் பாடங்கள் சொல்லித்தந்த டோனால்ட் ரே என்பவர்.

டான் அலெயாண்ரோ பேசியது மிகக் குறைவு. மற்றவர்கள் அவரை நேரடியாகப் பார்த்துப் பேசவில்லையாயினும், அவர்களுடைய எல்லாப் பேச்சுமே அவருக்கென்று பேசப்பட்டதென்றும், ஒவ்வொருவரும் அவரது ஏற்பையே எதிர்பார்த்திருந்தார்கள் என்றும் நான் உணர்ந்தேன். அவர் கையின் ஒரு நிதானமான அசைவு மற்றவர்களுடைய உரையாடலின் கருப்பொருளை மாற்றப் போதுமானதாக இருந்தது. சிறிது சிறிதாக, அவருக்கு இடது பக்கத்தில் இருந்த மனிதனின் விநோதப் பெயர் ட்வெர்ல் என்பதைக் கண்டுபிடித்தேன். அவனது மெலிவான தோற்றம். சில உயரமான மனிதர்களுக்கே உரித்தாக இருப்பதான, ஏதோ அவர்களுடைய உயரமான ஆகிருதி அவர்களுக்குத் தலை சுற்ற வைத்து, முன் நோக்கி வளைந்து கொள்ளும் வலுக்கட்டாயத்தை உண்டாக்கியதாய், எளிதில் முறியும்படியான ஒருவித நலிந்த தோற்றத்தை அவன் கொண்டிருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அவனுடைய கரம் ஒரு செப்பு திசைகாட்டிப் பெட்டியுடன் அடிக்கடி விளையாடிக் கொண்டிருந்ததையும், அவ்வப்பொழுது அவன் அதை மேஜை மேல் பொருத்திய தையும் நான் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கிறேன். 1914ஆம் ஆண்டு இறுதியில் ஐரிஷ் ராணுவத்தின் தரைப்படை வீரர்களில் ஒருவனாக இருந்த அவன் கொல்லப்பட்டான். வலது புறத்திலேயே எப்போதும் அமர்ந்த அந்த நபர், சிறிய நெற்றியை உடைய இளைஞன், அவைத்தலைவரின் அக்காள் மகனான ஃபெர்மின் எகுரென்.

யதார்த்தத்தின் வழிவகைகளில் எந்த நம்பிக்கையும் வைக்காமல் (அப்படி ஒன்று என்றேனும் இருந்திருக்கும் பட்சத்தில் அது உச்சபட்ச செயற்கைத்தனமான இயக்கம்) சிறிது சிறிதாகக் கற்றுக் கொண்ட அனைத்தையும் ஒரே வீச்சில் அறிவித்து விடுகிறேன். அதற்கு முன்,  அந்த சமயத்திலான என்னுடைய சூழ்நிலையை வாசகனுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். நான் கேசில்டா விலிருந்து வந்திருந்த ஏழைப் பையன். ஒரு குடியானவனின் மகன். தலைநகருக்கு வருகை தந்து திடுமென போனஸ்அயர்சின் அத்யந்த மனதிற்குள், மற்றும், ஒரு வேளை முழு உலகத்தின் அத்யந்த மனதிற்குள்ளாகவும் கூட ஒரு வேளை அப்படியும் இருக்கலாம் யார் கண்டது தன்னைக் கண்டு கொண்டவன்–அப்படித்தான் நான் உணர்ந்தேன். அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு, இப்பொழுதும் அந்த பளப்பளத்து ஒளிரும் முதல் தருணங்களை, நிச்சயமாகக் கடைசியாகி விடாத அந்த அற்புத கணங்களை என்னால் உணர முடிகிறது.

உண்மைத் தகவல்கள் இதோ கீழ்க்கண்டவாறு: அவற்றை என்னால் முடிந்த அளவு சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். பேரவைத் தலைவரான டான் அலெயாண்ரோ கிளென்கோ, உருகுவே நாட்டைச் சேர்ந்த கால்நடைப் பண்ணை மற்றும் பிரேசில் நாட்டு எல்லையைத் தொட்டபடி விரிந்து கிடக்கும் அகன்ற நிலப்பரப்பு ஆகியவற்றின் உரிமையாளர். அவருடைய தந்தை அபெர்டீன் நகரில் பிறந்தவர். இந்தக் கண்டத்திற்கு வந்து சென்ற நூற்றாண்டின் மத்தியப் பகுதியில் தன்னை ஸ்தாபித்துக் கொண்டவர். அவர் தன்னுடன் நூறு புத்தகங்களைக் கொண்டு வந்தார். டான் அலெயாண்ரோ அவரது வாழ்நாளிலே படித்தது அந்தப் புத்தகங்கள் மாத்திரமே என்று என்று நான் துணிந்து சொல்வேன். முதிய கிளென்கோ இறக்கும் போது அவருக்கு மகனும் மகளும் இருந்தனர். அந்த மகன்தான் பின்னாளில் எங்களுக்குத் தலைவரானார். மகள் ஒரு எகுரெனை மணந்து ஃபெர்மினுக்குத் தாயானாள். ஒரு சமயம்  டான் அலெயாண்ரோ உருகுவே தேசியப் பேரவைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பி இருக்கிறார். ஆனால் அரசியல் பெருந்தலைகள் அவர் வழியை அடைத்து விட்டனர். ஏமாற்றத்துடனும் வேதனையுடனும் அதை விட பெரிய அளவிலான பேரவை ஒன்றைத் துவக்குவது என்று தீர்மானித்தார். கார்லைல் எழுதிய எரிமலைத் தன்மையான பக்கங்களில், அறிவின் பெண் தெய்வத்தை வணங்கி, முப்பத்தாறு வெளிநாட்டவர் களின் தலைமையில் பாரிஸ் நகரக் கூட்டத்தில் மனிதகுலத்தின் குரல் கொடுப்போனாகப் பேசிய அனெக்கார்சிஸ் குலூட்சின் வாழ்க்கைப் போக்கைப் பற்றிப் படித்ததை நினைவு கொண்டார். இந்த எடுத்துக் காட்டினால் உத்வேகமளிக்கப்பட்டு, எல்லா நாட்டின் எல்லா மனிதர்களையும் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும், சகல உலகத்திற்குமான பேரவையைக் கூட்டுவது என்ற கருத்தை உருவாக்கினார். கேஸ் லாம்ப் காபி விடுதிதான் தொடக்க கட்டக் கூட்டங்களுக்கான மையம். இன்னும் நான்கு வருடங்களுக்குள் நடைபெற இருந்த அதன் சம்பிரதாயத் தொடக்க விழா டான் அலெயாண்ரோவின் கால்நடைப் பண்ணையில் நடப்பதாக இருந்தது. எந்த விதத்திலும் உருகுவேயின் தேசீய நாயகனான ஆர்த்திகாஸை விரும்பாத டான் அலெயாண்ரோவும் பல உருகுவே நாட்டவர்களைப் போலவே போனஸ் அயர்ஸ் மீது பிரேமை வைத்திருந்தார். என்றாலும் கூட, பேரவை முடிவாக அவரது நாட்டில்தான் கூடவேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். வியத்தகு வகையில் அந்த நான்கு வருட திட்டக்காலம் ஏறத்தாழ மந்திரத்தன்மை வாய்ந்ததான ஒரு கச்சிதத்தில் செயல்படுத்தப்பட்டது.

ஆரம்பத்தில் எங்களுக்கு ஒரு கணிசமான தொகை நாள் ஒன்றுக்குத் தரப்பட்டது. எங்களை மூழ்கடித்த பேரார்வம் என் அளவுக்கு ஏழ்மையில் இருந்த பெர்னான்டஸ் இராலாவைத் தனது தொகையைத் தியாகம் செய்ய வைத்தது. மற்றவர்களும் இராலாவைப் பின்பற்றினோம். ஏனெனில் அது தான்யத்திலிருந்த உமியைப் பிரித்தெடுக்க உதவியது. அங்கத்தினர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து போய், விசுவாசமானவர்கள் மட்டுமே நிலைத்தனர். சம்பளத்திற்கான ஒரே பதவி காரியதரிசி நோரா எர்ஃஜோர்டினுடையது. வேறு எந்த வகையான சம்பாத்திய உதவி இல்லாமல் இருந்ததோடு, மிக அதிகமான வேலைகளையும் அவள் செய்து கொண்டிருந்தாள். ஒரு உலகளாவிய அமைப்பினை நிறுவுவது என்பது அற்பமான காரியம் கிடையாது. கடிதங்கள் வந்தன, போயின. அவ்வாறே தந்திகளும் கேபிள்களும். முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பங்கேற்பாளர்கள் பெருவிலிருந்தும், டென்மார்க்கிலிருந்தும், இந்தியாவிலிருந்தும் கடிதம் எழுதினார்கள். பொலீவிய நாட்டுக்காரர் ஒருவர் கடல்மார்க்கத்திலான அணுகும் வழி இல்லாத தங்கள் நாட்டின் குறைபாடு எங்களது தொடக்கக் கூட்டங்களின் பிரதான அக்கறைக்குரிய விஷயமாக இருக்க வேண்டும் என்று எழுதினார். தொலை நோக்கு மனம் கொண்ட ட்வெர்ல் தத்துவ அடிப்படையிலான பிரச்சனை ஒன்று பேரவைக்கு இருக்கிறதென்று குறிப்பிட்டான். அனைத்து மனிதர்களையும் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் ஒரு பேரவையைத் திட்டமிடுவது என்பது, பல நூற்றாண்டுகளாகச் சிந்தனையாளர்களின் மூளையையும், கற்பனைத் திறன்களையும் கசக்கிப் பிழிந்திருந்த, மனித வகைகளின் மிகச் சரியான எண்ணிக்கையை நிர்ணயிப்பது போல், புரியாப்ó புதிராக இருந்தது. களத்திலிருந்து ஒரேயடியாக விலகிவிடாமல் கூற வேண்டுமென்றால், டான் அலெயாண்ரோ மாட்டுக்காரர்களை மட்டுமின்றி, உருகுவே நாட்டு மக்களையும், மேலும் மனிதகுலத்தின் பெரும் முன்னோடிகளையும், மேலும் சிவப்பு தாடி கொண்ட கொண்ட ஆண்களையும், மேலும் நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருக்கும் மனிதர்களையும் கூட பிரதிநிதித்துவப்படுத்தலாம் என்று யோசனை கூறினான். நோரா எர்ஃஜோட் நார்வே நாட்டைச் சேர்ந்தவள். காரியதரிசிகளை அவள் பிரதிநிதித்துவம் செய்வாளா? நார்வே நாட்டின் பெண்மையையா? அல்லது, எல்லா அழகான பெண்களையுமா? ஒரே ஒரு என்ஜினீயர், எல்லா என்ஜினீயர்களையும். நியூஸிலாந்தில் உள்ளவர்களையும் சேர்த்து பிரதிநிதித்துவப் படுத்தப் போதுமானவரா?

அப்பொழுதுதான், என்று நினைக்கிறேன், ஃபெர்மின் குறுக்கிட்டான். “”ஃபெர்ரி அயல்நாட்டவர் எல்லோருக்கும் பிரதிநிதி” என்று சிரிப்பலைகளுக்கு நடுவே சொன்னான்.

டான் அலெயாண்ரோ அவனைக் கடுமையாகப் பார்த்து விட்டு, ஏற்ற இறக்கமற்ற சீரான குரலில் கூறினார். “இந்த நாட்டினைக் கட்டுமானம் செய்வதற்கு தமது உழைப்பினைப் பங்களிக்கும் குடியேற்றக்காரர்களின் பிரதிநிதியாக ஃபெர்ரி இருக்கிறார்.”

ஃபெர்மின் எகுரெனுக்கு எப்பொழுதுமே என்னைக் கண்டாலே பிடிக்காது. கலப்படமான பல விஷயங்களில் அவனுக்குத் தற்பெருமை இருந்தது. ஒரு உருகுவேக்காரனாக இருப்பது பற்றி, உயர்ந்த குடும்பத்திலிருந்து பிறந்தது பற்றி, பெண்களைக் கவருபவனாக இருப்பது பற்றி, அதிகப் பணம் வசூலிக்கும் தையற்காரனைத் தேர்ந்தெடுத்தது பற்றி, கடவுளுக்குத்தான் காரணம் தெரியும், பாஸ்க் இனத்தில் தோன்றியது பற்றி. அந்த மக்கள் காலம் காலமாக மாடுகளைப் பால் கறந்தது தவிர வேறு எதையும் வரலாற்றுப் போக்கு முழுக்க செய்தறியாதவர்களாய் இருந்தனர்.

மிக அற்பமான வகை நிகழ்ச்சி எங்களுடைய பகைமையை உறுதிப்படுத்தியது. பேரவையின் சில சந்திப்புகளுக்குப் பிறகு யூனின் தெருவிலிருந்த விபச்சார விடுதிகளில் ஒன்றுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற கருத்தை முன் வைத்தான் எகுரென். திட்டம் எனக்குக் கவர்ச்சியாக இருக்கவில்லை. ஆயினும் அவனுடைய பரிகாச கிண்டல்களுக்கு ஆளாக விரும்பாமல் ஒப்புக்கொண்டேன். நாங்கள் ஃபெர்னான்டஸ் இராலாவுடன் சென்றோம். விடுதியிலிருந்து வெளியே செல்லும் போது அசுரத்தனமான ஒரு மனிதனைச் சந்தித்தோம். சற்றே குடிபோதையில் இருந்த எகுரென் அந்த மனிதனை ஒரு தள்ளு தள்ளினான். உடனடியாக எங்கள் வழியை மறித்த அந்த மனிதன் அழுத்தமான குரலில் கூறினான். “இங்கிருந்து போக விரும்புகிற எவரும் இந்தக் கத்தியைத் தாண்டிவிட்டுப் போகலாம்.”

நீண்ட நுழைவழிப் பாதையின் இருட்டில் கண்ட கத்தி முனையின் பளபளப்பு எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. வெளிப்படையாகத் தெரிந்த பயத்துடன் பின்வாங்கினான் எகுரென். என்னைப் பற்றி அவ்வளவு உறுதியாக இருக்க முடியாவிட்டாலும் எனது வெறுப்பு பயத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டது. அக்குளுக்குள் கையை வைத்து ஒரு ஆயுதத்தை எடுப்பவன் போல உறுதியான குரலில் சொன்னேன். “நாம் இதை தெருவில் சென்று தீர்த்துக் கொள்வோம்.”

இப்போது அந்த அந்நியன் வேறு ஒரு குரலில் பதில் சொன்னான், “அந்த மாதிரி ஆளைத்தான் எனக்குப் பிடிக்கும். நான் உங்களைச் சோதிக்க விரும்பினேன் நண்பா.” பிறகு சுமுகமான வகையில் சிரிக்கத் தொடங்கினான்.

“நண்பன்” என்ற வார்த்தைக்கு, அப்படி நீதான் நினைத்துக் கொள்கிறாய் என்று நீதான் நினைக்கிறாய்.” அவனைக் கடந்து நாங்கள் மூவரும் சென்றோம்.

கத்தி வைத்துக் கொண்டிருந்த அந்த ஆள் விபச்சார விடுதிக்குள் சென்றான். பிறகு அவன் டாப்பியாவா அல்லது பாரதெஸ் அல்லது அப்படிப்பட்ட வேறு ஏதோ ஒன்று என்பதையும், அவன் குடித்து விட்டுக் கலகம் செய்வதற்கு பெயர்பெற்ற  ஒருவன் என்றும் தெரிந்து கொண்டேன். நடைபாதையில் செல்லும்போது பதட்டப்படாதிருந்த இராலா என் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்து அழுத்தமாகச் சொன்னான்.”நம் மூன்று பேரிலேயே ஒரு போர்வீரனைப் பெற்றிருந்தோம். வாழ்க ஆர்த்தக்னான்.”

ஃபெர்மின் எகுரென் பின்வாங்கலுக்குச் சாட்சியமாக நான் ஆகியதற்காக என்னை அவன் என்றும் மன்னிக்கவே இல்லை.

இப்பொழுது, இப்பொழுதுதான் என் கதை தொடங்குவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. முந்தைய பக்கங்கள் நம்ப முடியாத அந்த சம்பவத்தை–ஒருக்கால் என்னுடைய முழு மொத்த வாழ்க்கையின் ஒற்றைச் சம்பவமாக இருக்கக் கூடிய அந்த அசாத்திய நிகழ்ச்சியை நடத்தி முடிப்பதற்கு சந்தர்ப்பம் அல்லது விதிக்குத் தேவைப்பட்ட நிபந்தனைகளை மட்டுமே வகுத்துரைத்தன. டான் அலெயாண்ரோ பேரவையின் மையத்தில் எப்போதும் இருந்தார். என்றாலும் கொஞ்ச காலத்திற்குப் பிறகு, காலப்போக்கில் நிஜமான தலைவர் ட்வெர்ல்தான்  என்று வருத்தத்தோடு நாங்கள் எண்ணத் தொடங்கினோம்.  பிழம்பான மீசையுடனிருந்த இந்த விசேஷப் பேர்வழி கிளென்கோ மற்றும் ஃபெர்மின் எகுரெனுக்கு ஆமாம் போடுபவனாக இருந்தான். ஆனால் அவன் இதைச் செய்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட விதத்தைப் பார்ப்போருக்கு அவ்விருவரையும் அவன் கிண்டல் செய்வதாகத் தோன்றும். இப்படிச் செய்ததால் அவன் தன் நேர்மையை என்றும் விட்டுக் கொடுத்து விடவில்லை. கிளென்கோ அவரது பெரும் சொத்தின் பெருமையால் சிரமப்பட்டார். எந்த ஒரு காரியத்தையும்  நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கு, அது தலைவரின் சக்திக்கு  மீறியது என்று சொன்னால் போதுமானது என்பதை ட்வெர்ல் கண்டுபிடித்துக் கொண்டான். ஆரம்பத்தில் பேரவை என்பது ஒரு ஏனோதானோ பெயர் என்பதற்கு மேலாக இருக்கவில்லை என்பது என் சந்தேகம். ட்வெர்ல் தொடர்ந்த ரீதியில் புதிய செயல் விரிவாக்க எல்லைகளை எடுத்துச் சொல்ல டான் அலெயாண்ரோ அவற்றை எப்போதும் ஏற்றுக்கொண்டார். எல்லாம் ஏதோ விரிந்து கொண்டே போகும் வட்டத்தின் நடுவில் இருப்பது போல், அந்த வட்டமும் எப்பொழுதும் அகண்டு கொண்டே, அப்பாலுக்கப்பால் வளர்ந்து கொண்டே இருப்பதான உணர்வைத் தோற்றுவித்தது. எடுத்துக்காட்டாக ட்வெர்ல் ஒரு தகவல் குறிப்பு நூலகம் இன்றி பேரவை இயங்க முடியா தென்றான். உடனே புத்தகக் கடையொன்றில் பணியாற்றி வந்த நிரென்ஸ்டீன்  ஜஸ்டஸ் பெர்த்தஸ்ஸின் உலகப்பட புத்தகங்களையும், விரிவான பல கலைக்களஞ்சியங்கள் – பிளீனியின்  Natural History மற்றும் Beauvis இன் Speculum முதல், (நான் இந்த வார்த்தைகளை பெர்னான்டஸ் இராலாவின் குரலில் மறு வாசிப்பு செய்கிறேன்) பிரசித்தமான பிரெஞ்சு கலைக்களஞ்சியங்கள், பிரிட்டானிகாவின் கலைக்களஞ்சியங்கள்,   பியர் லாரவுசின் கலைக்களஞ்சியம், ப்ராக்ஹாசின் கலைக்களஞ்சியம், லார்சனின் கலைக்களஞ்சியம் மற்றும் Montaner  y  Simon னுடையது என அனைத்து வகையான இனிய புதிர்ச்சிக்கல்கள் வரை எங்களுக்காக வாங்கிப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தார். குறிப்பிட்ட ஒரு சீனக் கலைக்களஞ்சியத்தின் பட்டுத் தொகுதிகளை  நான் பயபக்தியுடன் வருடிக்கொண்டிருந்ததை நினைவு கூர்கிறேன். அத்தொகுதியில் இருந்த, நுண்மையான தூரிகையால் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்கள் ஒரு சிறுத்தையின் மேனியில் இருந்த புள்ளிகளை விட அதிக மர்மமானவையாய் எனக்குப் பட்டன. அவற்றுக்கு என்ன கதி ஏற்பட இருந்தது என்பது பற்றி இப்பொழுது நான் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டேன். அது பற்றி எனக்கு எந்த வருத்தமும் கிடையாது.

டான் அலெயாண்ரோவை முகஸ்துதி செய்யாதிருந்த ஆட்கள் நாங்கள் மாத்திரமே என்ற காரணத்தாலோ என்னவோ என்னையும், பெர்னான்டஸ் இராலாவையும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்துப்போய் விட்டது. லா கேலிடோனியாவில் அவருக்கு இருந்த கால்நடைப் பண்ணையில் சில நாட்கள் தங்கிச்செல்ல எங்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தார். அங்கே ஏற்கனவே சில  இரவுகளைக் கழிக்க வேண்டி வந்தது. பிறகு லகுவான வண்டியில் நாங்கள் பிரயாணமானோம்.  நாட்டுப்புறம்  நான் பிறந்த போதிருந்த சிறு பண்ணையை விட அதிக அகலமாகவும் தனிமையாகவும் காணப்பட்டது. கால்நடைப் பண்ணையைப் பற்றி இன்னும் இரண்டு விதமான மனச் சித்திரங்களை இன்னமும் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்-ஒன்று, நான் என்னுடன் கொண்டு வந்தது.  மற்றது, கடைசியாக என் கண்களால் பார்த்தது. ஒரு கனவில் வருவது போல,– சான்டா ஃபெயின் தட்டைச் சமவெளிகள் மற்றும் போனஸ்அயர்சின் ஒரு கொச்சைப் பளபளப்போடு தோற்றமளிக்கும் விக்டோரிய பாணி நீர்நிலைகள் ஆகியவற்றின் அசாத்தியமானதொரு கலவைக் காட்சியை நான் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேன்.  லா கேலிடோனியா, வேயப்பட்ட முக்கோண வடிவ கூரையும் கல் பாவப்பட்ட வெளித்தளமும் கொண்ட ஒரு நீண்ட, களிமண்ணும் புல்லாலும் ஆன செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட கட்டிடம். சிரமங்களுக்கும், சகிப்பாற்றலுக்குமாகக் கட்டப் பட்டதாகத்  தோன்றியது அது. பூசப்படாத அதன் கடினச் சுவர்கள் ஏறத்தாழ ஒரு கஜம் பருமனாகவும், அதன் கதவுகள் குறுகலாகவும் இருந்தன. ஒரு மரத்தை அங்கே நடவேண்டும் என்று எவருக்குமே ஒரு போதும் தோன்றவில்லை. சூரியனின் முதல் மற்றும் கடைசிக் கதிர்கள் கட்டிடத்தைத் தாக்கின. பாதுகாப்பு வேலிகள் கல்லால் ஆனவை. நீண்ட கொம்புகளுடைய மெலிந்த கால்நடைகள் நிறைய இருந்தன. குதிரைகளின் வீசும் வால்கள் தரையைத் தொட்டன. என் வாழ்நாளிலே முதல் முறையாக புத்தம் பதியதாக வெட்டப்பட்ட இறைச்சியின் சுவையை ரசித்தேன். சில சாக்குகள் நிறைய ‘கடல் பிஸ்கட்டு’கள் கொண்டு வரப்பட்டன. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, தன் வாழ்நாளிலே இது வரை ரொட்டி சாப்பிட்டதில்லை என்று கூறினான் தலைமைப் பண்ணையாள். இராலா கழிவறை எங்கே என்று கேட்க, கையை வீசி, டான் அலெயாண்ரோ, ஒட்டுமொத்தமான கண்டத்தையே சுட்டிக்காட்டினார். அது ஒரு நிலாக்காலம். நான் வெளியில் காலார நடந்துவிட்டு வரச் சென்றபோது,  ஒரு நெருப்புக்கோழியின் கவனத்திற்கு ஆளாகியிருந்த இராலாவை நான் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தினேன்.

இரவு நேரமும் துரத்தி விட்டிருக்காத புழுக்கம் தாங்க முடியாததாக இருந்தது.  ஒவ்வொருவரும்  குளிர்ச்சியை புகழ்ந்து பேசினோம். அறைகள் தாழ்கூரைகளோடு ஏராளமாக இருந்தன. அவற்றில் ஏதும் சாமான்கள் இல்லாதது போலவே எனக்குப் பட்டது. எங்களுக்குத் தெற்குப் பார்த்த அறை ஒன்று தரப்பட்டது. அதில் இரண்டு கட்டில்களும், ஒரு ஒப்பனை மேஜையும், வெள்ளி வாஷ்பேசினும் தண்ணீர்த் தொட்டியும் இருந்தன. தரை மண்புழுதியாக இருந்தது.

இரண்டாவது நாள் நூலகத்திற்கும், அதில் கார்லைலின் தொகுதிகளுக்கும் வந்து சேர்ந்தேன். அதன் பக்கங்கள் மனிதகுலத்தின் பிரதிநிதியான, என்னை அந்தக் காலை நேரத்திற்கும், தனிமைக்கும் இட்டுச் சென்ற, அனெக்கார்சிஸ் குலூட்ஸூக்கு அர்ப்பணம் செய்யப் பட்டிருந்ததைக் கண்டேன். காலை உணவு சாப்பிட்ட பிறகு (இரவு உணவுக்கும் அதற்கும் வேறுபாடு இல்லாமல் இருந்தது) கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் கட்டிடத்தை எங்களுக்குக் காட்டினார் டான் அலெயாண்ரோ. விரிந்த திறந்த வெளியில் மூன்று அல்லது நான்கு மைல் தூரம் குதிரையில் சென்றோம். இராலாவுக்கு குதிரையேற்றப் பயிற்சி சரி இல்லாததால் அவனுக்கு விபத்து ஏற்பட்டது. சிரிக்காமல் தலைமைத் தொழிலாளி குறிப்பிட்டார்: “அர்ஜன்டீனாக் காரர்களுக்கு எப்படி இறங்குவது என்பது நன்றாகவே தெரியும்.”

நீண்ட தூரத்திற்கு அப்பால் இருந்தே கட்டிட தளத்தை எங்களால் பார்க்க முடிந்தது. இருபதிற்கும் அதிகமான தொழிலாளிகள் ஒரு விதமான வலுவற்ற அரைவட்ட அரங்கினைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். பல மேடைகளின் தொடர்ச்சிகளையும், ஏணிகளையும், கல் அடுக்குகளையும் அவற்றினூடாய் இடையிடையே  தெரிந்த வானத்துடன் பார்த்தோம் என்பதை என்னால் நினைவு கூற முடிகிறது.

ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தடவை அந்த மாட்டுக்காரர்களுடன் பேச முயற்சி செய்து தோற்றுப் போனேன். ஏதோ ஒரு வகையில், அவர்கள் வேறுபட்டவர்கள் என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவர்களுக்குள்ளாக, குறைந்தபட்சமான ப்ரேஸீல் மயமாக்கப்பட்ட ஸ்பானிய மொழியைப் பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் உடம்பில் நீக்ரோ மற்றும் சிவப்பிந்திய ரத்தம் கலந்திருக்க வேண்டும் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.அவர்கள் குள்ளமானவர்களாகவும் வலிமையானவர்களாகவும் இருந்தார்கள். லா கேலிடோனியாவில் நான் உயரமான மனிதனாகி விட்டேன்–அது வரையில் எனக்கு என்றுமே ஏற்பட்டிராத ஒன்று அது.

அநேமாக எல்லோரும் “ச்சிரிப்பா”வில் கால்களை மூடியபடி உடையணிந்திருந்தார்கள். இன்னும் சிலர் அகலமான தொளதொளத்த “பாம்போச்சா”வை அணிந்திருந்தார்கள். ஹெர்னான்டஸ் அல்லது ரஃபேல் ஒப்லிகாடோ ஆகிய எழுத்தாளர்களின் நூல்களில் இருந்த நாயகர்களுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையில் ஒற்றுமை மிகச் சொற்ப அளவே இருந்தது, அல்லது, அறவே இல்லாதிருந்தது. சனிக்கிழமை இரவு குடித்த சாராயத்தின் தூண்டுதலால் அவர்கள் வன்முறைக்கு மிகச் சுலபமாகத் தயாரானார்கள். அந்தச் சுற்றுப்புறத்தில் ஒரு பெண்ணைக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை,  ஒரு தரம் கூட கிட்டார் இசை கேட்கக் கிடைக்கவில்லை.

இந்த எல்லையோர நாட்டு மனிதர்களிடம் ஈடுபாடு கொண்டதை விட டான் அலெயாண்ரோவுக்கு நிகழ்ந்திருந்த மாறுதலில் நான் அதிகம் ஈடுபாடு காட்டினேன். போனஸ் அயர்சில் அவர் ஒரு இனிமையான, அதிகம் பேசாத கனவான். லா கேலிடோனியாவில், அவரது முன்னோர்களைப் போலவே அவர் ஒரு மனிதக் குழுவின் கண்டிப்பான தலைவராக இருந்தார். ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை நேரங்களில் அந்த வேலையாட்களுக்கு வேதாகமத்தைப் படித்துக்காட்டினார். அவர்களுக்கு அதில் ஒரு வார்த்தை கூடப் புரியவில்லை. ஒரு நாள் இரவு தலைமைத் பண்ணையாள்-தன் வேலையை அவனது அப்பாவிடம் இருந்து ஸ்வீகரித்துக் கொண்டவன்-பகல் நேர வேலையாட்களில் ஒருவனும் அங்கே நிரந்தரமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஒருவனும் கத்திச் சண்டையில் ஈடுபட்டிருப்பதாகத் தெரிவித்தான். கொஞ்சம் கூடப் பதட்டப்படாமல் டான் அலெயாண்ரோ கிளம்பினார். வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களின் வட்டத்திற்கு வந்தபோது அவர் எப்போதும் தன்னுடன் வைத்திருந்த ஆயுதத்தை வெளியே எடுத்து தலைமைப் பண்ணையாளிடம் கொடுத்து விட்டு (அவன் கெஞ்சுபவன் போல இருந்தான்) இரண்டு கத்திகளுக்கிடையே நுழைந்தார். உடனே அவரிடமிருந்த கிளம்பிய கட்டளையை என்னால் கேட்க முடிந்தது. “கத்திகளைக் கீழே போடுங்கள் பையன்களா. இப்போது ஒருவருக்கு ஒருவர் கை குலுக்கி விட்டு மரியாதையாக நடந்து கொள்ளுங்கள். இங்கே எந்தக் குடிகார சண்டையும் நடப்பதை நான் விரும்பவில்லை.”

அந்த இருவரும் கீழ்ப்படிந்தனர். டான் அலெயாண்ரோ அடுத்த நாள் தலைமைப் பண்ணையாளை நீக்கிவிட்டதாக நான் தெரிந்து கொண்டேன்.

எனக்குள் ஒரு தனிமை ரீங்கரித்துக் கொண்டிருந்தது. நான் திரும்பவும் போனஸ் அயர்சுக்கு போகவே முடியாதோ என்று பயப்படத் தொடங்கினேன். இந்த பயம் ஃபெர்னான்டஸ் இராலாவுக்கு இருந்ததா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அர்ஜன்டீனாவைப் பற்றியும் அங்கே திரும்பிய உடன் என்ன செய்வோம் என்பது பற்றியும் நாங்கள் நிறைய பேசினோம். ஜூஜூரி தெருவில் ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டு வாசலில் ‘பிளாசா தல் ஒன்சு’க்கு அருகில் இருந்த கல் சிங்கங்களையும், நகரின் வெளிச்சம் குறைவான பகுதியில் இருந்த தெரு ஒன்றில் இருந்த பழைய மதுவருந்தும் கூடத்து ஒளியையும் இழந்ததாக உணர்ந்தேன். ஆனால் என்னுடைய பரிச்சயமான இடங்களை அல்ல. நான் எப்போதும் நல்ல குதிரை சவாரிக்காரன். குதிரை மீதேறி நீண்ட தூரங்களுக்குச் செல்லும் பழக்கத்திற்கு ஆளானேன். நானே கால் வைத்து ஏறிக்கொண்ட ஒரு பழுப்பு நிறக் குதிரையை எனக்கு இன்னும் ஞாபகமிருக்கிறது. ஏதோ ஒரு மதியம், அல்லது ஒரு இரவு, அல்லது, வேறொன்றில் நான் உத்தேசமாக ப்ளரேஸீலில் இருந்திருக்கலாம்; காரணம் எல்லைப் பகுதியானது அகலமாக வைக்கப்பட்ட குறிப்பான்களால் ஆன ஒரு கோடாக இருந்ததுதான். ஒரு நாள் மாலை, மற்றெல்லாவற்றையும் போலவே டான் அலெயாண்ரோ சொன்னார். “நாம் சீக்கிரமாகத் திரும்புவோம். சீதோஷ்ணம் குளுமையாக இருக்கும் போதே நாளைக்குள் கிளம்பி விடலாம்.”

கீழ்நோக்கிய நதியில் பயணம் செய்த போது நான் மிக மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தேன், லா கேலிடோனியாவை ஒரு வித அன்புடன் நினைத்துப் பார்க்க முடிந்தது.

மீண்டும் எங்களது சனிக்கிழமை சந்திப்புகளைத் தொடர்ந்தோம். முதலாவதில் பேசுவதற்கு ட்வெர்ல் வாய்ப்பு கேட்டான். அவனுடைய எப்போதும் போலான ஜோடனையான பேச்சில் உலகப் பேரவையின் நூலகம் குறிப்பு நூல்களுக்குள் குறுக்கப்பட்டு விடக் கூடாது என்றும், எல்லா நாடுகளின், எல்லா மொழிகளிலும் உள்ள செவ்வியல் நூல்களும் எளிதில் புறக்கணித்து விட முடியாக “பொக்கிஷ அறையாக இருக்கிறது எனவும் கூறினான். இந்தக் கருத்து உடனடியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு விட்டது. ஃபெர்னான்டஸ் இராலாவும், லத்தீன் மொழி ஆசிரியராக இருந்த டாக்டர் இக்னேசியோ க்ரூஸூம் தகுதியான நூல்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வேலையை ஒப்புக் கொண்டார்கள். ட்வெர்ல் இது பற்றி ஏற்கனவே நிரன்ஸ்டீனுடன்  பேசியிருந்தான்.

பாரீஸைத் தனது கனவுலகமாகக் கொள்ளாத எந்த ஒரு தனி அர்ஜன்டீனியனும் அந்தக் காலத்தில் இருந்ததில்லை. இதில் எங்களிடையே மிகவும் உத்வேகமாக இருந்தவன் ஃபெர்மின் எகுரென்; இதற்கடுத்து, பல வேறுபட்ட காரணங்களுக்காக அடுத்த உற்சாகக்காரனாக இருந்தவன் ஃபெர்னான்டஸ் இராலா. ஙஹழ்க்ஷப்ங் டண்ப்ப்ஹழ்ள் எழுதிய கவிஞனுக்கு பாரிஸ் என்றாலே கவிஞன் வெர்லெய்னும் லக்கோ த லியோவும் என்று இருந்தது. எகுரனுக்கோ பாரிஸ் என்பது விபச்சாரவிடுதிக்குப் பெயர் போன ஜூனின் தெருவின் முன்னேறிய மறுவடிவமாக இருந்தது. அவன் ட்வெர்லுடன் ஒரு புரிந்துகொள்ளலுக்கு வந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் சந்தேகித்தேன். இதைத் தொடர்ந்த அடுத்த சந்திப்பில் பேரவையின் அங்கத்தினர்கள் என்ன மொழியைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற கேள்வியை முன் நிறுத்தினான் ட்வெர்ல். அதற்கான செய்தி சேகரிக்க வேண்டி இரண்டு பங்கேற்பாளர்களை லண்டனுக்கும் பாரிசுக்கும் அனுப்பும் சாத்தியத்தை விவாதித்தான்.

பாரபட்சமில்லாமல் இருப்பதாகப் பாசாங்கு செய்து என்னுடைய பெயரை முதலில் முன்மொழிந்து, ஒரு வெளிப்படையான மறுசிந்தனை போல தன் நண்பன் எகுரனின் பெயரை முன்மொழிந்தான். எப்பொழுதும் போலவே இதை டான் அலெயாண்ரோ ஏற்றுக் கொண்டார்.

சில இத்தாலிய மொழிப் பாடங்களுக்கு பரிமாற்றமாக ரென், கரைகாணவியலாத ஆங்கில மொழிப் படிப்புக்கு என்னை ஆயத்தப்படுத்தினார் என்று ஏற்கனவே நான் எழுதியிருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். முடிந்த வரையில் நாங்கள் இலக்கணத்தையும், ஆரம்ப கட்ட மாணவருக்காகத் தயாரிக்கப்படும் அப்பியாசப் பயிற்சிகளையும் விலக்கிவிட்டு நேரடியாக, சுருக்கத்தினைக் கோரும் வடிவமான கவிதைக்குள் நுழைந்தோம். என் வாழ்வை நிரப்பிய அந்த மொழியுடனான எனது முதல் தொடர்பு ஸ்டீவென்சனின் துணிச்சலான ரிக்வெயம் தான். கௌரவமிக்க பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுக்கு பெர்சி என்பவர் வெளிப்படுத்திய ஆங்கிலக் கதைப்பாடல்கள்; லண்டனுக்குக் கிளம்புவதற்குக் கொஞ்ச காலத்திற்கு முன் ஸ்வின்பர்னின் கவிதைகளால் திகைத்துப் போனேன்.-இந்த அனுபவம் இராலா எழுதிய அலெக்ஸாண்ரிய ஆறடிக் கவிதைப்பாக்களின் உயர்வினைச் சந்தேகிக்க (அதற்காகக் குற்ற உணர்வும் அடைய வைத்தது) வைத்தது.

1902ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத் தொடக்கத்தில் நான் லண்டனை அடைந்தேன்; நான் இதுவரை என்றுமே பார்த்திராத மென்மையான வீழ்பனியின் தொடுதல் உணர்வை நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்; அதற்கான ஒரு கடப்பாட்டு உணர்வும் என்னுள் நிரம்பியது. அதிர்ஷ்டவசமாக நானும் எகுரெனும் தனித்தனியாகப் பயணம் செய்திருந்தோம். பிரிட்டீஷ் மியூசியத்தின் பின்பக்கத்தில் ஒரு சுமாரான தங்கும் விடுதியில் அறை எடுத்திருந்தேன்.  மியூசியத்தின் நூலகத்தில் உலகப் பேரவைக்குத் தகுதியான மொழியைத் தேடியபடி காலை மதிய வேளைகளில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் சர்வதேச மொழிகளை உதாசீனப்படுத்தவில்லை. பாரபட்சமற்ற, எளிய, சிக்கனமான, மொழி என்று லுகோனஸ் தகுதிப்படுத்தி இருந்த எஸ்பிராண்ட்டோ மொழியையும், அதன் வினைச் சொற்களின் வேற்றுமை உருபுத்திரிபுகள், மாறுதல்கள் ஏற்கும் பெயர்ச் சொற்கள் ஆகியவற்றால் சகலவிதமான மொழியியல் சாத்தியத்தையும் உண்டுபண்ணும் முயலும் வோலபுக் மொழியையும் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். லத்தீன் மொழியை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பது தொடர்பான சாதக பாதக விவாதங்களைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்தேன். லத்தீன் மொழிக்கான இந்த ஏக்கம் பல நூற்றாண்டுகளாகியும் தாக்குப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஜான் வில்க்கின்ஸ் எழுதிய பகுப்பாய்வு மொழியின் ஆராய்ச்சியிலும் நிலைப்பட்டிருந்தேன். அதில் ஒவ்வொரு சொல்லின் விவரணையையும் அந்தச் சொல்லை உச்சரிக்கும் எழுத்துக்களில் கண்டறியப் படலாகும்; முடியும். படிப்பறையின் உயர்ந்த குவிமாடத்திற்குக் கீழேதான் நான் முதன் முதலில் பியட்ரிஸை சந்தித்தேன்.

இது, உலகப் பேரவையின் பொது சரித்திரமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர அலெயாண்ரோ ஃபெர்ரியினுடையதாக இருக்கக் கூடாது. ஆனால் முன் சொன்னது பின்னால் கூறப்பட்டதை எடுத்துக் கொண்டு விடுகிறது–எல்லா வரலாறுகளிலும் நடப்பதைப் போலவே. பியட்ரிஸ் உயரமாய், பக்குவமான அமைப்புடன், கூர்மையான அங்கங்களுடன் சிவப்பான தலைமுடியுடன் இருந்தாள். அவளுடைய தலை முடி மூடுமந்திரமான ட்வெர்லினுடையதை எனக்கு ஞாகப்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.-ஆனால் என்றுமே அப்படிச் செய்யவில்லை. அப்பொழுது அவளுக்கு இருபது வயது பூர்த்தியாகி இருக்கவில்லை. வடக்கு நாடுகள் ஒன்றிலிருந்து இங்கிலாந்தில் இருந்த பல்கலைக்கழகம் ஒன்றில் இலக்கியம் படிப்பதற்கு வந்திருந்தாள். அவளது குடும்பப் பின்னணியும் என்னுடைதைப் போலவே, சாதாரணமானது. அந்தக் காலகட்டத்தில் போனஸ் அயர்சில் இதாலியக் குடும்பங்களில் இருந்து வந்தவர்களை இன்னும் கூட தரம் தாழ்த்தியே பார்த்தார்கள். ஆனால் லண்டனில் இதாலிய நாட்டவராய் இருப்பது பலருக்கு ஒரு ரொமாண்டிக் அம்சத்தைத் தெரிவிப்பதாக இருந்தது. ஒரு சில மாலை நேரங்கள் முடிவதற்குள் நாங்கள் காதலர்களாகினோம். என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி அவளிடம் வேண்டினேன். ஆனால், நோரா எர்ஃப்ஜோர்டைப் போல பியட்ரிஸ் ஃபிராஸ்ட்டும் இப்ஸன் போதித்த கொள்கையில் நம்பிக்கை கொண்டவளாக இருந்தாள். அவள் எந்த ஒரு நபருடனும் தன்னைப் பிணைத்துப் போட்டுக் கொள்ள விரும்பவில்லை. நான் பேசத்துணியாத வார்த்தைகள் அவள் உதட்டிலிருந்து வந்தன.

ஓ இரவுகளே, ஓ பகிரப்பட்ட கதகதப்பான இருளே,  ஏதோ ரகசிய நதியாய், நிழல்களாய்ப் பெருகி ஓடும் நேசமே, ஒருவரே இருவருமாகும் பேரின்பத்தின் பொற்கணமே, ஓ அந்தப் பேரின்பத்தின் பரிசுத்தமே, நிர்மலமே, ஓ பின்னால் உறக்கத்தில் நம்மைத் தொலைவித்துக் கொள்ள வாகாய் நாம் தொலைந்து போன அந்த அற்புத இணைவே, நான் அவளைப் பார்த்தபடி இருக்க வரும் விடியலின் முதல் ஒளியே.’

கரடுமுரடான ப்ரேஸீல் எல்லையில் வீட்டுக்கான ஏக்கத்தினால் நான் பெரிதும் துன்பப்பட்டேன். லண்டனின் சிவப்பு சுழல்வழிகளில்-அது பல விஷயங்களை எனக்களித்தது-அப்படி இருக்கவில்லை. திரும்ப என் நாடு செல்வதற்கான திட்டத்தினைத் தாமதப்படுத்த நான் தருவித்துக் கொண்ட சாக்குப் போக்குகளையும் மீறி அந்த வருட இறுதியில் நான் திரும்ப வேண்டியதாயிற்று. நானும் பியட்ரஸூம் சேர்ந்து கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாடினோம். டான் அலெயாண்ரோ அவளை பேரவையின் உறுப்பினராகச் சேர்வதற்கு அழைப்பார் என்று நான் உறுதியளித்தேன்.  அசிரத்தையான முறையில், பூமியின் தெற்குக் கோளத்திற்கு வருகை தர வேண்டும் என்று தான் எப்போதுமே விரும்பியதாகவும் கூறினாள். அவளுடைய அத்தை மகன், ஒரு பல் டாக்டர், டாஸ்மானியாவில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட்டான் என்றும் தெரிவித்தாள்.

படகு வரை வருவதற்கு பியட்ரிஸ் விரும்பவில்லை. அவளுடைய சிந்தனைப் போக்கின்படி விடைபெறுதல்கள் என்பவை மிக நாடகீயமானவை; துக்கத்தின் அர்த்தமற்ற விருந்தளிப்பு.  அவள் உணர்ச்சிமயமானவற்றை வெறுத்து ஒதுக்கினாள். அதற்கு முந்தைய குளிர்காலத்தில் நாங்கள் சந்தித்துக் கொண்ட அதே நூலகத்திலேயே பிரிந்தோம். ஒரு ஆண் என்கிற வகையில் நான் ஒரு கோழை. கடிதங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் மனவலியைத் தவிர்க்க வேண்டி அவளிடம் என் முகவரியைக் கொடுக்கவில்லை.

தாயகம் திரும்பும் பயணங்கள் குறுகலானவை என்பதை நான் எப்போதும் கவனித்திருக்கிறேன். ஆனாலும் அட்லாண்டிக் சமுத்திரத்தை பதற்றங்கள் மற்றும் நினைவுகளின் பாரத்துடன் கடந்த அந்தப் பயணம் எப்போதுமில்லாமல் நீளமாகத் தோன்றியது. என் வாழ்வுக்கு இணையான தொன்றில் பியட்ரிஸ் அவளுக்கான வாழ்க்கையை, நிமிஷம் அடுத்து நிமிஷமாக, இரவு அடுத்து இரவாகத் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பாள் என்ற எண்ணம் வேறு எதையும் விட அதிகமாகத் என்னைத் துன்புறுத்தியது. நான் ஒரு நீண்ட கடிதத்ததை எழுதி, மான்ட்டி வீடியோவிலிருந்து கிளம்புவதற்கு முன் கிழித்து விட்டேன். அர்ஜன்டீனாவை அடைந்ததும்–அது ஒரு வியாழக்கிழமை–எனக்காக இராலா, கப்பல் நிற்கும் தளத்தில் காத்துக் கொண்டிருந்தான். சிலி தெருவிலிருந்த என் பழைய வீட்டுக்குச் சென்றேன். அந்த நாளும் அதற்கு அடுத்து நாளும் நானும் அவனும் நீண்ட தூரம் நடந்துகொண்டும் பேசிக்கொண்டும் இருந்தோம். நான் மீண்டும் போனஸ் அயர்சை மீட்டுக் கொள்ள விரும்பினேன்.

ஃபெர்மின் எகுரென் தொடர்ந்து பாரிஸில் தங்கியிருக்கிறான் என்று அறிந்தது எனக்கு விடுதலை உணர்வைத் தந்தது. அவனுக்கு முன்னால் நான் திரும்பி விட்ட உண்மை என் நீண்ட காலத்து இல்லாமையை ஒரு விதத்தில் சரிசெய்து விடும் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.

இராலா முகம் வாடிப்போயிருந்தான். பெரும் தொகைகளை ஃபெர்மின் ஐரோப்பாவில் வீணடித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தடவைகள் நாடு திரும்ப வேண்டும் என்ற கட்டளைக்கு கீழ்ப்பணிய மறுத்தான். இது முன்பே எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டிய ஒன்றுதான். வேறு செய்திகள் என்னை அதிகம் அலைக்கழித்தன. ட்வெர்ல், இராலா மற்றும் க்ரூஸ் ஆகியோரின் எதிர்ப்பை மீறி ஏதோ ஒரு நல்ல விஷயம் இல்லாமல் எந்தப் புத்தகமும் மோசமாகிவிடாது என்ற கருத்தினை பிளீனி இளைவரிடமிருந்து காரணம் காட்டி, தினசரி பத்திரிக்கைகளின் வெளியீடுகளில் “பைண்டு” செய்யப்பட்டவைகளை தராதரம் பிரிக்காமல் வாங்குவது என்ற தீர்மானத்தை முன் வைத்திருந்தான். இதில் வேறுபட்ட பதிப்புகளில் இருந்த டான் க்விக்ஸாட்டின் மூவாயிரத்து நானூறு பிரதிகளும், ஜெனரல் மிட்ரேவின் எழுதிய எல்லாப் புத்தகங்களும், டாக்டர் பட்டத்திற்காக எழுதப்பட்ட ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளும், நாடக அரங்குகளின் நிகழ்ச்சி நிரல்களும் அடங்கும். சகலமும் சாட்சியம் தருகிறது என்று அவன் சொல்லியிருக்கிறான். நிரன்ஸ்டீன் அவன் கருத்துக்கு ஆதரவு அளித்திருக்கிறான். டான் அலெயாண்ரோ, மூன்று களேபரமான சனிக்கிழமைகளுக்குப் பிறகு (இராலாவின் வார்த்தைகளில்) மசோதாவை ஏற்றுக்கொண்டார். நோரா எர்ஃஜோட் தனது காரியதரிசி பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டாள். அந்தப் பதவிக்கு வந்திருக்கிற புதிய அங்கத்தினரான கார்லின்ஸ்கி, ட்வெர்லின் கையாள். கோப்புகளோ, அட்டவணைகளோ இல்லாமல் பின் அறைகளிலும், டான் அலெயாண்ரோவின் பிரம்மாண்டமான, பழைய நகர வீட்டின் நிலத்தடி மதுசேமிப்பறைகளிலும் தடிமனான புத்தகப் பொட்டலங்கள் குவிய ஆரம்பித்தன. ஜூலை மாதத் தொடக்கத்தில், இராலா, லா கேலிடோனியாவில் ஒரு வாரம் தங்கியிருந்திருக்கிறான். அங்கே கட்டிடத் தொழிலாளிகள் வேலையை நிறுத்திவிட்டிருந்தார்கள். விளக்கம் கேட்கப்பட்டதில் தலைமை வேலையாள் தங்கள் எஜமானர் சொன்னதைத்தான் செய்திருப்பதாகவும், எப்போதுமே மறுநாள் வேண்டிய நேரமிருக்கும் என்றும் விளக்கியிருக்கிறான்.

லண்டனில் இருக்கும் போது நான் ஒரு அறிக்கையைத் தயார் செய்திருந்தேன். அதைப் பற்றிப் பேசுவது இப்போது பயனற்றது. அந்த வெள்ளிக்கிழமை, டான் அலெயாண்ரோவைப் பார்ப்பதற்கும் என் அறிக்கையின் பிரதி ஒன்றைக் கொடுப்பதற்காகவும் போயிருந்தேன். ஃபெர்னான்டஸ் இராலா என்னுடன் வந்திருந்தான். மாலைத் தொடக்கமாக இருந்த அந்த நேரத்தில் குளிர்ச்சியான தெற்குக் காற்று வீட்டிற்குள் வீசியடித்தது. அல்சினா தெருவில், முன்பக்க நுழைவாயிலில் மூன்று குதிரைகள் பூட்டிய சரக்கு கொண்டு வரும் வண்டி காத்துக் கொண்டிருந்தது. சரக்கு இறக்குபவர்கள் கடைசி முற்றத்தில் தங்கள் கைச்சுமைகளை தொடர்ந்து குவித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவர்களுடைய சுமை அவர்களைக் கீழ்நோக்கி அழுத்திக் கொண்டிருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ராஜரீகமான தோரணையில் ட்வெர்ல் அவர்களுக்குக் கட்டளை இட்டுக் கொண்டிருந்தான். வீட்டுக்கு உள்ளே ஏதோ நடக்கப்போகிறது என்பதை உணர்ந்தவர்கள் போல நோரா எர்ஃஜோர்ட், நிரன்ஸ்டீன், க்ரூஸ், டோனால்ட் ரென் மற்றும் சில பேரவை அங்கத்தினர்கள் உள்ளே குழுமி இருந்தனர். நோரா அவளது கைகளை என் மீது வீசிப்போட்டு என்னை முத்தமிட்டாள். அந்த அணைப்பும் முத்தமும் பிறவற்றை ஞபாகம் கொள்ள வைத்தன. நல்தன்மையும் சந்தோஷமும் பொங்கி வழிந்துகொண்டிருந்த நீக்ரோ என் கையை முத்தமிட்டான்.

அங்கிருந்த அறைகளில் ஒன்றில், நிலவறைக்கான சதுரமான இறங்கு கதவு விரியத் திறந்திருந்தது. சில கட்டிடப் படிகள் அதன் இருட்டுக்குள் ஆழ்ந்திருந்தன. திடீரென்று காலடிச் சப்தம் கேட்டது. பார்ப்பதற்கு முன்னமே அது டான் அலெயாண்ரோதான் என்று தெரிந்து கொண்டேன். ஏறத்தாழ ஒரு ஓட்டமான நடையில் அவர் வந்தார்.

அவருடைய குரல் வித்தியாசமாக இருந்தது. எங்களது சனிக்கிழமைகளுக்குத் தலைமை தாங்கிய கனவானுடைய திட்டமிட்ட குரலாக அது இருக்கவில்லை. அல்லது, ஒரு கத்திச்சண்டைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து தனது மாட்டுக்காரர்களுக்கு வேதாகமம் போதித்த நில உடமையாள ருடையதாகவும் அது இருக்கவில்லை. ஆனால் இப்போதைய குரல் அந்த இரண்டாவதை அதிகம் ஒத்திருப்பதாகத் தோன்றியது.

எவர் ஒருவரையும் பார்க்காமல் அவர் கட்டளையிட்டார். “கீழே கட்டி வைத்திருக்கும் சகலத்தையும் வெளியே எடுங்கள். ஒரு புத்தகம் கூட நிலவறைக்குள் மிச்சம் விடக்கூடாது என்று நான் விரும்புகிறேன்.”

இந்த வேலை ஒரு மணி நேரம் அளவுக்கு நடந்தது. வெளியே கடைசித் முற்றத்து மண்தரையில், மிக உயரமான தலையை விட மிக உயரமான குவியலைச் சேர்த்தோம். எல்லோரும் முன்னும் பின்னுமாக நடந்து கொண்டிருந்தோம். நகராமலே இருந்த ஒரே ஒரு நபர் டான் அலெயாண்ரோ மட்டும்தான்.

பிறகு வந்தது கட்டளை, “அந்தக் குவியலுக்குத் தீ வையுங்கள்.” ட்வெர்லுக்கு முகம் வெளிறிப்போயிற்று. நிரன்ஸ்டீன் நாக்குழறக் கேட்டான்: “நான் இவ்வளவு அன்புடன் சேகரித்த விலைமதிப்பற்ற விஷயங்கள் இல்லாமல் எப்படி உலகப் பேரவை இருக்க முடியும்?”உலகத்தின் பேரவையா?” என்றார் டான் அலெயாண்ரோ.  வெறுப்புடன் சிரித்தார் அவர். இதற்கு முன் ஒருபோதும் அவர் சிரித்ததை நான் கேட்டதில்லை.

அழிப்பதில் ஒருவித மர்மமான சந்தோஷம் இருக்கிறது. தீப்பிழம்புகள் வெளிச்சமாக வெடித்தன, நாங்கள் எல்லோரும் சுவர்களை நோக்கியோ, வீட்டுக்கு உள்ளேயோ ஓடவேண்டி இருந்தது. அந்தகாரம், சாம்பல்கள், எரிவின் மணம் முதலியவை முற்றத்தில் எஞ்சின. பாதிப்புக்கு உள்ளாகாத பக்கங்களில் சில தரையை வேறுபடுத்தி வெண்மையாக நின்றது நினைவுக்கு வருகிறது. முதிய ஆண்களிடம் இளைய பெண்களுக்கு ஏற்படும் அந்த அன்பை டான் அலெயாண்ரோவிடம் காட்டிய நோரா எர்ஃப்ஜோர்ட், நிஜமாகப் புரிந்து கொள்ளாமலே கூறினாள்: “டான் அலெயாண்ரோவுக்குத் தெரியும் அவர் என்ன செய்கிறார் என்று.”

இராலா என்றும் இலக்கியத்திற்கு விசுவாசமானவன். ஒரு  பொருள் செறிந்த வாக்கியத்தைச்  சொல்ல முயன்று அவன் சொன்னான்: “அலெக்ஸாண்ரியாவின் நூலகம் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை எரித்துத் தள்ளப்பட வேண்டும்.”

“பிறகு எங்களுக்கு விளக்கத் தெளிவு தரப்பட்டது. “நான் சொல்லப் போவதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு எனக்கு நான்கு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன”, என்று தொடங்கினார் டான் அலெயாண்ரோ: “என் நண்பர்களே, நாம் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் பொறுப்பு மிகப் பரந்து பட்டது-இப்போது எனக்குத் தெரிகிறது–அது உலகளாவியது. ஒரு ஒதுக்குப்புறமான இடத்தில் அமைந்த கால்நடைப் பண்ணையின் கொட்டில்களில் பரஸ்பரம் காது செவிடாகப் பேசும் முட்டாள்களின் கும்பலாக நமது பேரவை இருக்கலாகாது. உலகத்தின் பேரவை அகிலத்தின் முதல் கணத்தில் தொடங்கி நாம் செத்து தூசியான பிறகும் தொடர்ந்து நீடிக்கும். இந்தப் பூமியின் மீது அது இல்லாத ஒரு இடமும் இருக்க முடியாது. நாம் எரித்த புத்தகங்களும் பேரவை. சாம்பல் குவியலின் மீதிருக்கும் ஜோபும்  சிலுவை மீது அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவும் பேரவைதான். எனது கைப்பொருளை விபச்சாரிகளுக்கு வீணடித்துக் கொண்டிருக்கும் பிரயோஜனமில்லாத இளைஞனும் பேரவைதான்.”

என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. “டான் அலெயாண்ரோ” நான் குறுக்கிட்டேன் “நானும் குற்றச்சாட்டிற்கு உரியவன்தான். என்னுடைய அறிக்கையை நான் முடித்து விட்டேன், அதை நான் இப்போது தருகிறேன், ஆனால் நான் உங்கள் பணத்தை ஒரு பெண்ணுக்குச் செலவழித்துக் கொண்டு தொடர்ச்சியாக அதிக காலம் இங்கிலாந்தில் தங்கினேன்.”

டான் அலெயாண்ரோ தொடர்ந்தார், “நான் ஏறத்தாழ அந்த விஷயத்தை யூகித்து விட்டேன் ஃபெர்ரி. பேரவை எனது கால்நடை. நான் விற்றேன், அந்தக் கால்நடைகளும், இனி மேலும் ஒரு போதும் எனதாக இராத, பல மைல் நிலங்களை நான் விற்றேனே, நான் விற்ற அந்த நிலங்களும் பேரவைதான்.”

பீதியுற்ற ஒரு குரல் எழுந்தது.-ட்வெர்லினுடையது: “நீங்கள் லா கேலிடோனியாவை விற்றுவிட்டதாகச் சொல்கிறீர்களா?”

“ஆம்” என்று அமைதியாகச் சொன்னார் டான் அலெயாண்ரோ. “நான் விற்றுவிட்டேன். என் பெயரில் ஒரு சதுர அடி நிலம் கூட மிச்சமில்லை. அதற்காக நான் வருந்தவும் இல்லை, காரணம் இப்போது நான் விஷயங்களை உள்ளது உள்ளபடியே பார்க்கிறேன். ஒரு வேளை நாம் மீண்டும் சந்தித்துக் கொள்ளாமலே போய்விடக்கூடும். ஏன் எனில், பேரவைக்கு நாம் இனி தேவைப்படோம். ஆனால் இந்தக் கடைசி ராத்திரி நாம் அனைவரும் சேர்ந்து நிஜமான பேரவை எப்படி இருக்கும் என்பதைக் காணப் போகிறோம்.”

வெற்றிக் களிப்பின் போதையில், அவரது தீர்மானத்தாலும் நம்பிக்கையாலும் எங்களைத் திணறச் செய்தார். எவர் ஒருவரும் ஒரு வினாடி கூட அவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்று நினைக்கவில்லை.

சதுக்கத்தில் ஒரு திறந்த ‘சாரட்’ வண்டியில் ஏறிக்கொண்டோம்.  வண்டி ஓட்டியின் பக்கத்தில், வண்டி ஓட்டியின் இருக்கையில் என்னை நெருக்கி அமர்ந்து கொண்டேன். டான் அலெயாண்ரோ கட்டளையிட்டார்.: “மேஸ்ட்ரோ, நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்க்கலாம். உங்களுக்குப் பிடித்த எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம்.”

கால் வைக்கும் பலகையில் ஏறிக்கொண்ட வண்டி ஓட்டும் நீக்ரோ புன்முறுவல் செய்வதை நிறுத்தவே இல்லை. என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பற்றி அவனுக்குத் தெரிந்திருந்ததா, இல்லையா என்று எனக்கு என்றைக்குமே தெரியப் போவதில்லை.

பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட ஞாபகம் கற்பித்துக் கொள்ளும் குறீயீடுகளே வார்த்தைகள். நான் இப்போது பதிவு செய்ய விரும்பும் நினைவு என்னுடையது மாத்திரமே. இதைப் பகிர்ந்து கொண்ட எல்லோருமே இறந்து விட்டார்கள். ஒரு ரோஜாவை, முத்தத்தை, எல்லாப் பறவைகளாகவும் இருக்கும் ஒரு பறவையை, எல்லா சூரியன்களாகவும் இருக்கும் ஒரு சூரியனை, ஒரு கோப்பை மதுவை, ஒரு தோட்டத்தையோ, புணர்ச்சியின் செயல்பாட்டினையோ மறைஞானிகள் வழிபடுகிறார்கள். விடியலின் எல்லையில் நிறைவுற்ற எங்களை, சந்தோஷமும் களைப்பும் ததும்பியவர்களாய் எங்களை விட்டுச் சென்ற ஆனந்தமயமான அந்த நீண்ட ராத்திரியைச் சொல்வதற்கு மேற்குறிப்பிட்ட எந்த உருவகமும் எனக்குப் பயன்படாது. தெருவில் பாவப்பட்ட உருளைக் கற்களின் மீது குதிரைகளின் குளம்பொலியும் சக்கரங்களின் சத்தமும் கேட்ட போது நாங்கள் எதுவுமே பேசவில்லை. விடியல் வருமுன், மால்டோனாடோவாக அல்லது வேறு ரியாகியோலாவாகவோ இருந்திருக்கலாம் என்கிற இருண்ட நீரோட்டத்தின் அருகில் நோரா எர்ஃப்ஜோர்டானின் உச்சஸ்தாயிக் குரல் ஸர் பேட்ரிக் ஸ்பென்ஸ் எழுதிய கதைப் பாடலைப் பாடியது. ஒரு தாழ்வான குரலில் சுருதி சேராமல் அலெயாண்ரோ சில கவிதை வரிகளை ஒத்திசைத்தார். அந்த ஆங்கில வார்த்தைகள் எனக்குப் பியட்ரிஸின் படிமத்தை நினைவுக்குக் கொண்டு வரவில்லை. எனக்குப் பின் பக்கத்திலிருந்து ட்வெர்ல் முணுமுணுத்தான்: “நான் தீவினை செய்ய விரும்பினேன். நல்லது செய்து விட்டேன்.”

நாங்கள் காட்சி கொண்டதில் சிறிதளவு இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது- ரெக்கோலெட்டா கல்லறையின் சிவப்பு நிறச் சுவர்,ஒரு சிறைச்சாலையின் மஞ்சள் நிறச்சுவர், செங்குத்துக் கோணத்தில் இருந்த தெரு முனையில் நடனமாடிக் கொண்டிருந்த ஒரு ஜோடி ஆண்கள், குறுக்குக் கம்பிகளால் ஆன வேலி போடப்பட்ட தேவாலயத்தின் கருப்பு மற்றும் வெண்ணிற ஓடுகள், ரயில் பாதையுடன் குறுக்கிடும் சாலை, எனது வீடு, சந்தையிடம், ஈரப்பதமிக்க, ஆழம்காண முடியாத  இரவு-ஆனால் விரைந்து மறையக் கூடிய, வேறு எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருந்திருக்கக் கூடிய அவை எதுவுமே இப்போது பொருட்டல்ல. இப்போது முக்கியமாகப்  படுவதெல்லாம், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட தடவைகள் நாங்கள் கேலி செய்திருந்த எங்கள் திட்டம் மெய்யாகவும் ரகசியமாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறது. இந்த அகிலமாகவும் நாங்களாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறது. அதற்குப் பிறகான வருடங்களினூடாய், பெரிய அளவில் நம்பிக்கையின்றி, நான் அந்த இரவின் சுவையைத் தேடியிருக்கிறேன். சில தடவைகள் இசையில், காதலில், நம்பிக்கை வைக்க முடியாத நினைவுகளில் மீட்டுவிட்டதாக நினைத்தேன். ஆனால் அது ஒரே ஒரு தடவை கனவில் மாத்திரமே வந்ததே தவிர வேறெப்போதும் அது திரும்ப வரவேயில்லை. எவரிடமும் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லக் கூடாதென்று நாங்கள் உறுதி எடுத்துக் கொண்டபோது ஏற்கனவே சனிக்கிழமை காலை ஆகிவிட்டிருந்தது.

இராலாவைத் தவிர, அவர்கள் எவரையும் நான் மீண்டும் சந்திக்கவில்லை. நானும் அவனும் என்றுமே பேரவை பற்றிப் பேசவில்லை. அப்படி ஏதாவது நாங்கள் பேசியிருந்தால் அது அவமரியாதை செய்வதாக ஆகியிருக்கும். 1914ஆம் ஆண்டு டான் அலெயாண்ரோ காலமானார். அவர் மான்ட்டிவீடியோவில் புதைக்கப்பட்டார். போன வருடத்திற்கு முந்தைய வருடமே இராலா இறந்தாகி விட்டிருந்தது.

ஒரே ஒரு முறை லிமா தெருவில் நிரன்ஸ்டீனும் நானும் எதிரும் புதிருமான நெருக்கத்தில் வர நேர்ந்தது. நாங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காத மாதிரி பாவனை செய்து கொண்டோம்.

Translated  by Norman Thomas di Giovanni

redbook-1a

எம்மா சுன்ஸ்/ ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹஸ்-தமிழில் பிரம்மராஜன்-Emma ZunZ translation by Brammarajan

jlborgescollectedfic

எம்மா சுன்ஸ்ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹஸ்

டார்பக் மற்றும் லோவன்த்தால் ஆலையிலிருந்து, 1922 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 14ஆம் தேதி அன்று வீடு திரும்பிய எம்மா சுன்ஸ் முன் கூடத்தின் பின்பகுதியில் ஒரு கடிதம் கிடப்பதைக் கண்டாள். ப்ரேஸீல் நகரில் அஞ்சல் செய்யப்பட்ட அக்கடிதம் அவளின் தந்தை இறந்துவிட்டார் என்பதைத் தெரிவித்தது. தபால்தலையும், உறையும் முதலில் அவளை ஏமாற்றின : பிறகு முன்பு பார்த்திராத கையெழுத்து அவளைச் சங்கடப்படுத்தியது, ஒன்பது அல்லது பத்து வரிகள் பக்கத்தை நிரப்ப முயன்றன. திருவாளர் மேய்யர், தவறுதலாக வெரோனால் என்ற தூக்கமாத்திரைகளை அளவுக்கு அதிகமாக உட்கொண்டு அந்த மாதத்தின் மூன்றாம் நாள் பேஜில் உள்ள மருத்துவமனையில் இறந்திருக்கிறார். அவள் அப்பாவுடன் விடுதியில் தங்கியிருந்த, ரியோகிராண்டைச் சேர்ந்த ஒரு நண்பர் ஃபெய்னோ அல்லது ஃபைனோ–கடிதத்தில் கையெழுத்திட்டிருந்தார். இறந்து போனவரின் மகளுக்கே அந்தக் கடிதத்தை எழுதுகிறோம் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள எந்த வழியும் இன்றி அவர் எழுதியிருந்தார்.

தன் வயிற்றிலும், கால் முட்டிகளிலும் உணர்ந்த பலவீனமான தன்மையே அவளின் முதல் உணர்வுப்பதிவாக இருந்தது : பிறகு கண்மூடித்தனமான குற்றவுணர்வு, பொய்த்தோற்றம், குளிர், பிறகு பயம் : அதற்குள்ளாக அது அடுத்த நாளாக ஆகியிருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாள். பிறகு உனடியாக அந்த விருப்பம் பயனற்றது என்பதை உணர்ந்தாள்–ஏன் எனில் இந்த உலகில் நிகழ்ந்த ஒரே நிகழ்வு அவள் அப்பாவின் சாவு, மேலும் அது முடிவற்று நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கும். கடிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு தன் அறைக்குத் திரும்பினாள். ரகசியமாக மேஜையின் இழுப்பறையில் அதை மறைத்தாள்–எப்படியோ, முன்பாகவே, இறுதி உண்மைகளை அறிந்திருந்தாற்போல ஒரு வேளை, அவள் அதற்குள்ளாக அவற்றைச் சந்தேகிக்க ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும்: அவள் எந்த நபராக ஆக வேண்டுமோ அவளாக இப்போதே ஆகிவிட்டாள்.

அதிகரிக்கத் தொடங்கிய இருளில், பழைய மகிழ்ச்சியான நாட்களில் இமானுவெல் சுன்ஸாக இருந்து பிறகு மேனுவல் மேய்யராக மாறிய அவர் தற்கொலை செய்து கொண்டதற்காக அந்த நாளின் இறுதிவரை எம்மா அழுதாள். குவெல்குவேவுக்கு அருகில் ஒரு சிறிய பண்ணையில் அவள் கழித்த கோடை விடுமுறை நாட்களை நினைத்துக் கொண்டாள் : அவள் அம்மாவை (ஞாபகப் படுத்திக் கொள்ள முயன்றாள்) நினைவு கூர்ந்தாள். லானூஸில் இருந்த, ஏலத்திற்குப் போய் விட்ட சிறிய வீட்டைப் பற்றி நினைத்தாள்: ஜன்னல்களின் மஞ்சள் நிற சாய்சதுரங்களை கைது செய்யப்பட அனுப்பப்பட்ட வாரண்ட்டை, பெரும் அவமானத்தை நினைத்தாள். காசாளரின் கையாடல் பற்றிய செய்திப்பத்திரிக்கையின் விவரணையையும், அது குறித்த வாசகர்களின் அநாமதேயக் கடிதங்களையும் நினைவு கூர்ந்தாள். கடைசி இரவு, அவள் அப்பா அவளிடம் திருடன் லோவன்த்தால்தான் எனச் சத்தியம் செய்ததை அவள் நினைத்தாள். (ஆனால் இதை அவள் எப்போதும் மறக்கவில்லை). லோவன்த்தால், ஏரான் லோவன்த்தால், ஒரு காலத்தில் மில்லின் மானேஜர், இப்போது எஜமானர்களில் ஒருவன். 1916லிருந்து எம்மா இந்த ரகசியத்தைப் பாதுகாத்து வருகிறாள். அதை அவள் எவரிடமும் சொல்லியதில்லை, அவளின் மிக நெருக்கமான சிநேகிதியான எல்ஸா யுர்ஸ்டீனிடம் கூட. ஒரு வேளை அவமதிப்புக்குரிய அவநம்பிக்கையை அவள் தவிர்த்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்: ஒரு வேளை அந்த ரகசியம் அவளுக்கும், இப்போது இல்லாத அவள் தந்தைக்கும் இடையிலான ஒரு பிணைப்பு எனக் கருதியிருக்கலாம். அவளுக்குத் தெரியும் என்பது லோவன்த்தாலுக்குத் தெரியாது : எம்மா இந்த சாதாரண உண்மையிலிருந்து, வலிமையைப் பற்றிய உணர்வை அடைந்தாள்.

அந்த இரவு அவள் தூங்கவே இல்லை. ஜன்னலின் செவ்வகம் விடியலின் முதல் வெளிச்சத்தில் தெளிவாகியபோது, அவளுடைய திட்டங்கள் அதற்குள் முழுமைப் படுத்தப்பட்டிருந்தன. முடிவே இல்லாதது போல் தோன்றிய அந்தப் பகல் தினத்தை, வெறு எந்த ஒரு நாளையும் போல ஆக்குவதற்கு முயற்சி செய்தாள். மில்லில் ஒரு வேலை நிறுத்தம் பற்றிய வதந்திகள் இருந்தன. எம்மா எப்பொழுதும் போல, தன்னை எல்லா வன்முறைகளுக்கும் எதிராக அறிவித்துக் கொண்டாள். வேலை முடிந்ததும் ஆறு மணிக்கு, எல்ஸாவுடன் பெண்கள் மன்றத்திற்குப் போனாள். அதில் ஒரு உடற்பயிற்சிப் பிரிவும், நீச்சல் குளமும் இருந்தன. அவர்கள் பெயர்களைக் கையெழுத்திட்டார்கள்; அவளுடைய முதல் மற்றும் கடைசிப் பெயர்களை எடுத்து எழுத்து எழுத்தாக, திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டி வந்தது. மருத்துவ பரிசோதனையின் போது வந்த விரசமான ஜோக்குகளுக்கு அவள் மறுவினை தர வேண்டி இருந்தது. எல்ஸாவுடனும், க்ரான்ஃபஸ் பெண்களில் இளையவளுடன் ஞாயிற்றுக் கிழமை பிற்பகல் எந்த சினிமாவுக்குப் போகலாம் என்பதைப் பற்றிப் பேசினாள். பிறகு அவர்கள் ஆண் சிநேகிதர்கள் பற்றிப் பேசினார்கள். அதிலும் எவரும் எம்மா பேசுவாள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏப்ரல் வந்தால், அவளுக்குப் பத்தொன்பது வயதாகும், ஆனால் ஆண்கள் ஏறத்தாழ ஒரு நோய்க்கூறான பயத்தையே உருவாக்கினார்கள் … வீட்டுக்கு வந்தபிறகு மரவள்ளிக் கிழங்கு சூப்பையும், சில காய்களையும் தயாரித்து, சீக்கிரம் சாப்பிட்டுவிட்டு, சீக்கிரம் படுக்கப்போய், தன்னைத் தூங்குவதற்கு உட்படுத்திக் கொண்டாள். இந்த வகையில், களைப்புடனும், அற்பமாகவும், பதினைந்தாம் தேதி வெள்ளிக்கிழமை, அந்த நாளின் முன்தினம் மறைந்தது.

பொறுமையின்மை அவளை ஞாயிற்றுக்கிழமை எழுப்பியது. பொறுமையின்மைதான் அது, மன அமைதியின்மை அல்ல — மேலும் கடைசியாக அந்த நாளாக அது இருந்ததனால் உண்டான பிரத்தியேக மனநிம்மதி. அவள் இனி திட்டமிடவோ, கற்பனை செய்யவோ வேண்டியதில்லை : சில மணி நேரங்களுக்குள் தகவல்களின் எளிமையே போதுமானதாயிருக்கும். மால்மாவிலிருந்து Nordstjarnan என்ற கப்பல் அந்த மாலை, கப்பல் நிறுத்து தளம் எண்.3 லிருந்து பயணமாகும் என்பதை La Prensa பத்திரிகையில் அவள் படித்தாள். அவள் லோவன்த்தாலுக்கு ஃபோன் செய்தாள் : மற்ற பெண்கள் அறியாமல், அவனிடம் ரகசியமாக, வேலை நிறுத்தம் தொடர்பான சிலவற்றைச் சொல்லவேண்டுமென மறைமுகமாகக் குறிப்பிட்டாள் : அவனுடைய அலுவலகத்தின் முன்னால் இரவு தொடக்கத்தில் வந்து நிற்பதாக உறுதி கூறினாள். அவள் குரல் நடுங்கியது : காட்டிக்கொடுப்பவர்களுக்கே பொறுத்தமானதாக இருந்தது அந்த நடுக்கம். குறிப்பிடத்தக்க வேறு எதுவும் அந்தக் காலையில் நிகழவில்லை. 12மணிவரை வேலை செய்த பிறகு, எல்ஸா மற்றும் பெர்லா க்ரான்ஃபஸ் உடன் சேர்ந்து ஞாயிற்றுக்கிழமை ஊர்சுற்றல்கள் பற்றிய விவரங்களை முடிவு செய்தாள். மதிய உணவுக்கு பிறகு, படுத்துக் கொண்டு, தன் கண்களை மூடியபடி அவள் உருவாக்கியிருந்த திட்டத்தை பரிசீலித்தாள். இறுதிக்கட்டம், முதல் கட்டத்தை விட பயங்கரம் குறைவாய், சந்தேகம் இன்றி வெற்றியினுடையதும், நீதியினுடையதுமான சுவையைத்தரும் என்று நினைத்தாள். திடீரென, பீதியடைந்து, எழுந்து, உடையணியும் மேஜைக்கு ஓடினாள். இழுப்பறையைத் திறந்தாள். மில்டன் ஸில்ஸின் படத்துக்கு அடியில், அதற்கு முந்திய இரவு அவள் விட்டுச் சென்ற ஃபெய்னின் கடிதம் இருந்தது. யாரும் அதைப் பார்த்திருக்க முடியாது: அவள் அதைப் படிக்கத் தொடங்கி, பின் கிழித்தெறிந்தாள்.

அந்தப் பிற்பகலின் நிகழ்வுகளை கொஞ்சம் யதார்த்தத்துடன் விவரிப்பது மிகவும் கடினமானது, ஒரு வேளை நேர்மையற்றதாகவும் கூட இருக்கலாம். நரகத்தன்மையான ஒரு அனுபவத்தின் இயல் குணமானது நேர்மையற்றது, மற்றும் அந்த இயல் குணம் அந்த அனுபவத்தின் பயங்கரங்களை மட்டுப்படுத்துவதாகவும் தோன்றுகிறது. ஆனால் நிஜத்தில் அது பன்மடங்கு அவற்றை அதிகப்படுத்தக்கூடும். செயல்படுத்திய நபரினாலேயே சிறிதும் நம்பப்படாத ஒரு செயலை, எப்படி ஒருவர் நம்பத்தக்கதாக ஆக்குவது? இன்று எம்மா சுன்ஸின் ஞாபகம் குழப்பியும், மறுதளிக்கவும் செய்யும் அந்த சுருக்கமான, ஒழுங்கற்ற பெருங்குழப்பத்தை மீட்டுச் சொல்வது எப்படி? எம்மா, அல்மேக்ரோவில், லினியர்ஸ் தெருவில் வசித்தாள். மதியத்தில் அவள் நீர்முகப் பகுதிக்குச் சென்றாள் என்பது பற்றி நமக்கு உறுதியாகத்தெரியும். ஒருவேளை கேவலமான பாஸியோ த ஜூலியோவில் தன் உருவத்தைக் கண்ணாடிகள் பலமடங்கு பெருக்கிக் காட்டுவதை விளக்குகளால் விளக்கமூட்டப்பட்டும், பசிமிகுந்த கண்களால் நிர்வாணமாக்கப்பட்டும் அவள் தன்னைக் கண்டிருக்கலாம். ஆனால் ஆரம்பத்தில் எவரும் கவனிக்காதபடி, கேட்பாரற்ற முகப்பின் வழியாகத் திரிந்திருப்பாள் என எடுத்துக்கொள்வது மேலும் ஒப்புக்கொள்ளக் கூடியதாக இருக்கும். . . இரண்டு மூன்று மதுபானப் பிரிவுகளில் நுழைந்து மற்ற பெண்களின் உத்தியையோ அல்லது வழக்கமான நடவடிக்கைகளையோ கவனித்திருப்பாள். இறுதியாக Nordstjarnan லிருந்து வந்த ஆண்களைச் சந்தித்தாள். அவர்களில் ஒருவன், மிக இளைஞன், அவளுக்குள் ஏதும் மென்மையை உருவாக்கிவிடலாம் என்று அவள் பயந்து வேறு ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்–பயங்கரத்தின் தூய்மை குறைவுபட்டு விடக்கூடாது என்பதற்காக அவளை விட உயரத்தில் குறைவாகவும், முரட்டுத்தனமாகவும் இருந்தவனை. அவன் முதலில் ஒரு கதவுக்கருகில், பிறகு ஒரு இருட்டான நுழைவுக் கூடத்திற்கும், அதன் பின்னர் குறுகலான படி வழியிலும், பிறகு ஒரு முன் கூடத்திற்கும் (அதில் ஜன்னல்களின் சாய்சதுரங்கள் லேனஸில் இருந்த வீட்டினுடையவற்றுடன் ஒத்திருந்தன) பின் ஒரு கதவுக்கு அழைத்து சென்றான்–அது அவளுக்குப் பின்புறம் சாத்தப்பட்டது. அதன் மிக அண்மையான கடந்த காலம் எதிர் காலத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டது போன்றிருந்ததாலோ, அல்லது இந்த நிகழ்வுகளை உருவாக்கிய பகுதிகள் தொடர்ச்சியானவை போலத் தோன்றாததன் காரணத்தாலே, அந்த மிகக் கடினமான நிகழ்வுகள் காலத்திற்கு வெளியில் இருந்தன.

காலத்திற்கு வெளியில் இருந்த அந்த காலத்தில், தொடர்பறுந்ததும், அட்டூழியமானதுமான உணர்ச்சிகளின் ஒழுங்கற்ற குழப்பத்தில், எம்மா சுன்ஸ், இந்த தியாகத்தைச் செய்யத் தூண்டுதலாயிருந்த இறந்து போன மனிதனைப் பற்றி ஒரு முறையாவது நினைத்தாளா? அவள் ஒரு முறை நினைக்கவே செய்தாள் என்பது என் நம்பிக்கை — மேலும் அந்த ஒரு கணத்தில் அவளின் அபாயகரமான கடும் பொறுப்பை ஆபத்துக்குள்ளாக்கினாள். அவளுக்கு அப்போது நடந்து கொண்டிருந்த பயங்கரமான அருவருக்கும் செயலை அவள் தந்தை அவள் அம்மாவுக்கும் நிகழ்த்தியிருக்கிறார் என்று அவள் நினைத்தாள் (அவளால் நினைக்காமல் இருக்க இயலவில்லை) அதைப் பற்றிய ஒரு பலவீனமான திகைப்புடன் சிந்தித்து, அவசரத்துடன் தலைசுற்றலில் தஞ்சம் புகுந்தாள். அவன், ஸ்வீடன் தேசத்தவனோ, ஃபின்லாந்துக்காரனோ–ஸ்பானிய மொழி பேசவில்லை. அவள் எப்படி அவனுக்கு இருந்தாளோ அது போன்றே எம்மாவுக்கு அவன் ஒரு கருவியாக இருந்தான் : ஆனால் அவள் அவனுக்கு சந்தோஷத்திற்காக பயன்பட்டாள், மாறாக அவன் அவளுக்கு நீதிக்காகப் பயன்பட்டான்.

எம்மா தனியாக இருந்தபோது, உடனடியாகக் கண்களைத் திறக்கவில்லை. சிறிய இரவு மேஜை மீது அந்த மனிதன் வைத்து விட்டுப் போன பணம் இருந்தது: எம்மா எழுந்து உட்கார்ந்து, முன்பு கடிதத்தைக் கிழித்தெறிந்ததைப் போலவே அந்தப் பணத்தைச் சுக்கல் சுக்கலாக கிழித்தெறிந்தாள். ரொட்டியை வீசியெறிவது போலவே பணத்தைக் கிழிப்பதும் ஒரு பாவச்செயல். அதைச் செய்து முடித்த அடுத்த கணத்தில் அதற்காக எம்மா மனம் வருந்தினாள். பெருமைக்குரிய ஒரு செயல் மற்றும் அந்த நாளில். . . .அவள் உடலின் துக்கத்திற்குள்ளும், அவளின் அருவருப்புணர்விலும் அவளுடைய பயம் மறைந்து போயிற்று. துக்கமும், வாந்தி வருவது போன்ற உணர்வும் அவளை சங்கிலியிட்டுக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் எம்மா மெதுவாக எழுந்து உடையணிந்து கொள்ளத்தொடங்கினாள். அந்த அறையில் அதற்குப் பின் எந்தவிதமான பளிச்சென்ற வர்ணங்களும் இருக்கவில்லை: அந்தியின் கடைசி வெளிச்சம் மெலிதாகிக் கொண்டிருந்தது: யாரும் அவளைப் பார்க்கும் முன்பாக எம்மா அந்த இடத்தை விட்டுச் செல்ல முடிந்தது: தெருமுனையில், மேற்கு நோக்கிச் சென்ற ஒரு லெக்ரோஸ் ட்ராமில் ஏறிக்கொண்டாள். அவளுடைய திட்டத்திற்கு ஏற்பவும், அவள் முகம் பார்க்கப்படாமலிருப்பதற்காகவும், முன் கோடியில் ஒரு இருக்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். தெருக்களின் வழியாக ட்ராம் ஓடும்போது உண்டான ஈர்ப்பற்ற ஓட்டத்தில், இதுவரை நிகழ்ந்தவை, விஷயங்களைக் கறைப்படுத்தி விடவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வது அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்திருக்கலாம். வெளிச்சம் குறைந்து கொண்டிருந்த புறநகர்ப் பகுதிகளின் வழியே, அவற்றைப் பார்த்த அதே கணத்தில் மறந்தபடியும் ட்ராமில் பிரயாணம் செய்தாள் : வார்னஸின் பக்கவாட்டுத் தெருக்களில் ஒன்றில் இறங்கிக் கொண்டாள். அவளின் சோர்வு அவளின் வலிமையாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. காரணம் துணிகரச் செயல்பாட்டின் அம்சங்களில் ஆழ்ந்த கவனம் செலுத்த வைக்க கடமைப்படுத்தி, அவளிடமிருந்து, அதன் பின்னணியையும், இலக்கினையும் மறைத்தது.

ஏரன் லோவன்த்தால் எல்லோருக்கும் ஒரு பொறுப்புணர்ச்சி மிக்க மனிதன் : அவனுடைய நெருக்கமான நண்பர்களுக்கு அவன் ஒரு கஞ்சன். மில்லின் மேற்பகுதியில் தனியாக வசித்து வந்தான். நகரத்தின் பொட்டலான வெளிப்புறப் பகுதியில் மில் அமைந்திருந்ததால், அவன் திருடர்களுக்காகப் பயந்தான். மில்லின் முற்றத்தில் ஒரு பெரிய நாய் இருந்தது : அவனுடைய மேஜை இழுப்பறையில் ஒரு ரிவால்வர் இருப்பது பற்றி அனைவரும் அறிவர். அந்த வருடத்திற்கு முந்திய வருடத்தில், திடீரென்று இறந்துபோன அவனுடைய மனைவியின் மரணம் குறித்து ஆழ்ந்த துக்கம் அனுசரித்தான்– அவள் ஒரு காஸ் இனப்பெண், ஏராளமான வரதட்சிணையைக் கொண்டு வந்தவள் — ஆனால் அவனின் உணர்ச்சிமிக்க நிஜமான ஈடுபாடு பணம்தான். அதைச் சேமிப்பதில் விடவும் அவன் பணம் சம்பாதிப்பதில் சமர்த்தம் குறைந்தவனாயிருந்தான் என்பதை மிக உள்ளார்ந்ததொரு மன இக்கட்டில் உணர்ந்தான். அவன் தீவிர மதப்பற்று கொண்டவன். அது கடவுள் பற்றுக்கும், வழிபாட்டுக்கும் பதிலியாக, அவனை நல்லது செய்வதிலிருந்தது விலக்கு அளித்த ஒப்பந்தம் என — அவனுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையிலான ஒரு ரகசிய ஒப்பந்தம் என– நம்பினான். வழுக்கைத் தலையும். பருத்த உடம்புடனும், துக்கம் தெரிவிக்கும் பட்டையை அணிந்தபடி கருப்புக் கண்ணாடி போட்டுக் கொண்டு, செம்பட்டை தாடியுடன், ஜன்னலுக்கு அருகில் நின்று கொண்டு, தொழிலாளி எம்மாவின் ரகசிய அறிக்கைக்காகக் காத்திருந்தான்.

அவள் இரும்பு கேட்டைத் தள்ளித் திறந்து (அவளுக்காக அவன் கேட்டைப் பூட்டாமல் வைத்திருந்தான்) இருளடைந்த முற்றத்தைக் கடந்து வருவதைப் பார்த்தான். சங்கிலியில் கட்டப்பட்ட நாய் குரைத்தவுடன் அவள் சிறிது சுற்றி வளைத்து வருவதைப் பார்த்தான். அடிக்குரலில் கடவுள் துதி செய்பவர் ஒருவரைப் போல, எம்மாவின் உதடுகள் மிக வேகமாக அசைந்தன: அவை சோர்வடைந்து, திருவாளர் லோவன்த்தால் சாகும் முன்னர் கேட்கப் போகும் வாக்கியத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தன.

எம்மா எதிர்நோக்கியது போல் நிகழ்ச்சிகள் நடக்கவில்லை. முந்திய காலையிலிருந்தே, கனமான ரிவால்வாரைக் கையாளுவதைப் பற்றித் தனக்குத் தானே கற்பனை செய்திருந்தாள். கேவலமான அந்த மிருகத்தைத் தன் கேவலமான குற்றத்தை மனம் விட்டு ஒப்புக் கொள்ளச் செய்யக் கட்டாயப் படுத்துவதைப் பற்றியும், மேலும் கடவுளின் நீதி மனிதனின் நீதியை வெல்வதற்காக, துணிகரமான யுக்தியை அம்பலபடுத்துவதற்கும் நினைத்தாள், (பயத்தினால் அல்ல, ஆனால் நீதியின் கருவியாக இருந்த அவள் தண்டிக்கப்படுவதை விரும்பாத காரணத்தால்). பிறகு, நெஞ்சில் மத்தியில் ஒரே ஒரு துப்பாக்கி ரவை லோவன்த்தாலின் விதியை முடித்துவிடும். ஆனால் விஷயங்கள் அந்த விதத்தில் நிகழவில்லை.

ஏரன் லோவன்த்தால், தன் முன் இருக்கும் போது, அவள் தந்தைக்காகப் பழிதீர்க்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தைவிட, எம்மா தான் அனுபவித்த அவமானத்திற்காகத் தண்டனை அளிக்க வேண்டிய தேவையை உணர்ந்தாள். அந்த முழுமையான அவமானத்திற்கு பிறகு அவனைக் கொல்லாமலிருக்க அவளால் முடியவில்லை. நாடகத் தன்மையான செயல்களுக்கு நேரம் இருக்கவில்லை. பயந்தபடி, உட்கார்ந்து, அவள் லோவன்த்தாலிடம் பொய்க் காரணங்கள் சொன்னாள். தான் நம்பிக்கையுடன் நடத்தப்படுவோம் (காட்டிக்கொடுப்பவருக்கு உரிய தனித்தகுதி) என்ற விசுவாசக் கட்டுப்படுதலை அவள் வேண்டிக்கொண்டாள். ஏதோ அவளை அச்சம் ஆட்கொண்டு விட்டது மாதிரி, சில பெயர்களைக் கூறினாள், மற்ற சிலரை யூகம் செய்தாள்: பிறகு ஸ்தம்பித்தாள். அவளுக்காக ஒரு கண்ணாடித் தம்ளர் நீரைக் கொண்டுவரும்படி லோவன்த்தாலை அங்கிருந்து போகச் செய்தாள். அந்த மாதிரியான ஒரு வெற்றுப் படபடப்பில் லோவன்த்தால் நம்பிக்கையற்றிருந்த போதிலும், விட்டுக் கொடுத்து, தண்ணீருடன் உணவருந்தும் கூடத்திலிருந்து திரும்பியபோதே எம்மா கனத்த ரிவால்வாரை இழுப்பறையிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டு விட்டாள். துப்பாக்கியின் விசைப்பகுதியை இரண்டு முறை அழுத்தினாள். பெரும் உடம்பு, சப்தமும் புகையும் அதனைச் சிதறடித்து விட்டதுபோலச் சரிந்தது : கண்ணாடித் தம்ளர் நொறுக்கப்பட்டு, லோவன்த்தாலின் முகம் அவளை கோபத்திலும், அதிர்ச்சியிலும் பார்த்தது, முகத்தின் வாய் அவளை நோக்கி ஸ்பானிய மொழியிலும், யூத மொழியிலும் சூளுரைத்தது. கெட்ட வார்த்தைகள் குறையவே இல்லை: எம்மா மறுபடியும் சுட வேண்டியிருந்தது. முற்றத்தில் சங்கிலியில் கட்டப்பட்டிருந்த நாய் குரைக்க ஆரம்பித்தது திடீரென்று. ஆபாசமான உதடுகளிலிருந்து பிரவாகிக்க ஆரம்பித்த முரட்டுத் தனமான ரத்தம், தாடியையும், உடைகளையும் கறைப்படுத்தியது. எம்மா தான் தயாரித்து வைத்திருந்த குற்றசாட்டுகளைத் தொடங்கினாள். (என் தந்தைக்காகப் பழி வாங்கி விட்டேன், அவர்கள் என்னைத் தண்டிக்க முடியாது…) ஆனால் அவள் முடிக்கவில்லை, காரணம் லோவன்த்தால் இறந்து போயிருந்தான். அவன் புரிந்து கொள்ள முயன்றிருப்பானா என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

வலிந்த குரைப்புகள் அவள் இன்னும் ஓய்வெடுக்க முடியாது என்பதை நினைவூட்டின. போடப்பட்டிருந்த திண்டின் ஒழுங்கைச் சிதைத்தாள். இறந்த மனிதனின் சட்டைப் பித்தான்களைக் கழற்றிவிட்டாள். உடைந்த மூக்குக் கண்ணாடியை ஃபைல்கள் அடுக்கும் காபினட் மீது வைத்தாள் பிறகு தொலைபேசியை எடுத்து பின்வரும் பிற வார்த்தைகளுடன் அவள் எவற்றை பல தடவைகள் மீண்டும் மீண்டும் கூறுவாளோ அவற்றையும் சேர்த்துக் கூறினாள்: நம்ப முடியாத ஒன்று நடந்து விட்டது. . . . திருவாளர் லோவன்த்தால் வேலை நிறுத்தத்தைப் பொய்க் காரணமாக வைத்து என்னை இங்கே வர வைத்தார். . . அவர் என்னை தவறாக பயன்படுத்தினார், நான் அவரைக் கொன்றேன். . .

நிஜத்தில், கதை நம்பமுடியாததாக இருந்தது, ஆனால் எல்லோரையும் அது பாதித்தது, காரணம் கணிசமான அளவில் அது உண்மையாக இருந்தது, எம்மா சுன்ஸின் தொனி உண்மையானது, அவளின் அவமானம் உண்மையானது, அவளின் வெறுப்பும் உண்மையானது. அவள் அனுபவித்த அவமானச் செயலும் உண்மையானது. சூழ்நிலைகளும், நேரமும், ஓரிரண்டு பெயர்களும் மாத்திரமே பொய்யானவை.

Translated by Donald A.Yates.

Jorge Luis Borges-An introduction by Brammarajan

borges_bramo1a

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே – பிரம்மராஜன் –

ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே (1899–1986) வின் பெயர் பல காரணங்களுக்காக சர்வதேசஇலக்கியத்திலும் நவீன தமிழ் இலக்கியத்திலும் தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வருகிறது. ஒரு நாவல் கூட எழுதாமல் நவீன–பின் நவீனத்துவ புனைகதை எழுத்தை மாற்றியமைத்த போர்ஹே, லத்தீன் அமெரிக்க நாவலின் தந்தை என்று கருதப்படுகிறார். அடிப்படையில் போர்ஹே ஒரு கவிஞர். பிறகுதான் அவர் சிறுகதை எழுத்தாளர். எப்படி ஷேக்ஸ்பியரை முதலில் கவிஞர் என்று அழைத்து பிறகு நாடகாசிரியர் என்று சொல்வோமோ அப்படி. ஆங்கில–அமெரிக்க இலக்கியங்களின் சங்கமங்கள் நடப்பதும் போர்ஹேவின் புனைகதைகளில்தான். வாழ்தலின் பிரதான கேள்விகளையும், மர்மங்களையும், சிக்கல்களையும் போர்ஹேவால் ஒரு குண்டூசியின் தலையில் உட்கார வைக்க முடியும். தனக்கென ஒரு விவரணை மொழியைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள அவர் மேற்கொண்ட பயணத்தின் வாயிலாக லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களுக்கும் அதன் இலக்கியத்திற்கும் பெரும் பயனை ஈட்டிக் கொடுத்தவர். அவர் எழுதத் தொடங்கிய போது இருந்த ஸ்பானிய மொழியின் போதாமையை உணர்ந்து, பிரக்ஞைபூர்வமாக இலக்கிய வகைமைகளை முன்னில்லாத வகையில் பிணைத்தும், லத்தீன் அமெரிக்காவின் பாரம்பரியங்களை மீட்டெடுத்தும், மறுகட்டுமானம் செய்தும், மொழி ரீதியான கெட்ட பழக்கங்களை ஒதுக்கியும் ஒரு துல்லியமான மொழியை உண்டாக்கினார்.

போர்ஹேவின் எழுத்துக்களை ஆராயும் போது நவீன லத்தீன் அமெரிக்காவின் எல்லா இலக்கியப் போக்குகளையும் உள்வாங்கிக் கொள்வதற்குச் சமமானதொரு அனுபவம் கிட்டும். தனித்துவமானதொரு அர்ஜன்டீனிய தேசீய கலாச்சாரத்தை தூக்கிப் பிடிக்காமல் ஒரு விளிம்பு நிலைவாதியாகவே அரசியல் கோட்பாடுகள் கொண்டிருந்தார். போர்ஹேவின் எழுத்துக்கள்–அவை சிறுகதைகளாகட்டும், கட்டுரைகளாகட்டும், கவிதைகளாகட்டும்– ஒவ்வொன்றுமே தொடர்ச்சியாக வாசகனை சவாலுக்கு இழுப்பவை. தேசீயவாதம், யதார்த்த வகை நாவல், தத்துவார்த்த கறார்த்தன்மை, கொள்கைவாதம், அரசாங்கங்கள் இவற்றை அவரின் எழுத்துக்கள் ஏதாவது ஒரு வகையில் சீண்டிக் கொண்டேயிருப்பவை.

“I believe that some day we will deserve not to have governments” என்று Dr. Brodies’ Report (1970) தொகுதிக்கு எழுதிய முன்னுரையில் எழுதியிருக்கிறார். தேசீயவாதமும் யதார்த்தவகை நாவலும் ஒரே தன்மையானவை என்று போர்ஹே கருதினார். விநோத வகை (அல்லது புனைவு) எழுத்துக்களே யதார்த்த வகை எழுத்துக்களுக்கான பொருத்தமான விஷமுறிப்பானாக இருக்க முடியும். இருபதாம் நூற்றாண்டின் விநோத வகைக் கதைகளில் பயங்கரங்களும் அச்சமும் இலக்கிய ரீதியான, மற்றும் பெளதிக மெய்ம்மை மீறும் சிந்தனைகளால் ஈடு செய்யப் பட்டுவிட்டன. எல்லா விநோத வகை இலக்கியப்பிரதிகளும் யதார்த்த வகைப் பிரதிகளின் ஒற்றைப் பார்வையில் உலகத்தைப் பார்க்கும் தன்மையைக் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றன. இந்த நிகழ்முறை திடீரென இருபதாம் நூற்றாண்டில் உருவாகிவிடவில்லை. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் மத்தியிலிருந்தே இதன் வேர்களைப் பார்க்க முடியும். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு (கொதிக்-Gothic-நாவல்கள்) விநோதக் கதைகளில் அசுரர்களும், மாயாஜாலங்களும், மந்திரமும் நிஜம் அல்லது யதார்த்தத்தை உறுத்திக் கொண்டேயிருந்தவை. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு இறுதியில் அசுரத்துவம் என்பது மனோவியலின் மூலம் இடப்பெயர்ச்சி செய்யப்பட்டது. காரணம் மனோவியலின் மூலமே வேறுவாக இருத்தலையும் பிற (the Other) வாக இருத்தலையும் வியாக்கியானப்படுத்த முடிந்தது. மொழியின் வாயிலா¡க எழுதப்பட்ட இலக்கியப் பிரதிக்கு வெளியே இருக்கும் உலகத்தினைச் சுட்ட வேண்டிய கட்டாயம் முடிந்து போய் இருபதாம் நூற்றாண்டில் புனைகதை தன்னைத் தானே சுட்டிக் கொள்ள வேண்டிய தன்னாட்சியின் அவசியத்தை உணர்ந்து கொண்டு விட்டது. பரிச்சயத்தன்மையையும் அதன் விளைவாக வரும் சலிப்புத்தன்மையையும் நீக்குவதற்கு பெரும்பாலும் சொல்லின் பிடியிலிருந்தும், பார்வைப் புலன்களின் பிடியிலிருந்தும் அகன்று போய் விட்ட முழுமுற்றான வேறு (Absolute Other)வை நவீன புனைகதை எழுத்தாளன் தேர்ந்து கொள்கிறான். வரலாற்றில் கலாச்சார ஒடுக்கு முறைகள் நேரடியாகவும் அவற்றுக்கு இணையான ஆனால் புறம்பான வெளிப்பாட்டு சக்தியையும் உருவாக்குகின்றன. ஹிரோனிமஸ் போஷ் என்பவரின் சித்திரங்களைப் பார்க்கும்போது இது தெளிவாகப் புரியக் கூடும். தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களின் யாளிகள், ரோமானிய கட்டிடக் கலையில் நீர் கொட்டும் வாயாக அமையும் கார்காயில்கள், ·பீனிக்ஸ் பறவைகள், கொம்பு முளைத்த குதிரை எல்லாமே புனைவு, வினோதம் ஆகியவை மனிதனுக்கு, அவனது சாதாரணத்துவத்தை மீறுவதற்குத் தேவைப்பட்டுக்
கொண்டேயிருப்பவை என்பதை உணர்த்தும்.

யதார்த்த வகைக் கதைகள் மட்டுமே போர்ஹே போன்றவர்களால் ஒதுக்கப்பட்டன. போர்ஹே நேரடிக் கதை (Straightforward Narratives) களையும் எழுதி இருக்கிறார். நேரடிக் கதை என்பது உத்திகளை விலக்கி விடுவது. இந்த மாதிரிக் கதைகளை Dr. Brodie’s Report இல் போர்ஹே எழுதியிருக்கிறார். உத்திச் சிக்கல்கள் இல்லாத பல லகுவான கதைகளை இத்தொகுப்பில் படிக்க முடியும்.குறுக்கீட்டாளர்,ரோசென்டோவின் கதை, மாற்கு எழுதிய வேதாகமம், ஆகியவற்றை எடுத்துக்காட்டுகளாகக் குறிப்பிடலாம். யதார்த்த வகை இலக்கியப் பிரதியின் ஒருமைத்தன்மை அல்லது ஒற்றை உலகப்பார்வையைத் தாக்குவதற்கு சிறந்த முறையில் பயன்படுவது துப்பறியும் கதை. எட்கர் ஆலன் போ என்ற அமெரிக்க நாவலாசிரியர், மற்றும் ஜி. கே. செஸ்ட்டர்டன் என்ற ஆங்கில நாவலாசிரியர் ஆகியோரை போர்ஹே ஏன் சிலாகிக்கிறார் என்பதும் நமக்குப் புரியும். மனோவியல் நாவலாசிரியர்களையும் போர்ஹே தாக்கியிருக்கிறார். நாவலாசிரியர்கள் கதை சொல்வதற்கு மறந்து போய்விட்டார்கள் என்றார் போர்ஹே. துப்பறியும் கதைகளைப் படித்த பிறகு எடுத்துப் படிக்கப்படும் இலக்கிய நாவல் அமைப்பொழுங்கு சிதைந்து காணப்படுவதாகவும் போர்ஹே கூறியுள்ளார். 1940களின் தொடக்கத்தில் தன் இளம் நண்பரான அடா·ல்ப் பியோய் காசரெஸ் என்பவருடன் இணைந்து நையாண்டித்தனமான துப்பறியும் கதைகளை Bustos Domecq என்ற புனைப்பெயரில் எழுதியிருக்கிறார். ஒரு பிரதான வெளியீட்டாளருக்காக துப்பறியும் கதைகளின் தொடர் தொகுதிகளைத் தொகுத்தும் கொடுத்துள்ளார்.(The Seventh Circle).

ஒரு அர்ஜன்டீனிய எழுத்தாளர் என்ற வகையில் போர்ஹேவுக்கு கடினமாக பொறுப்புகள் இருந்தன. கிளெரிகலிசமும், தேசீயவாதமும், ராணுவ பலமும் பிரேஸீலைச் சீரழித்து பல சமயங்களில் சர்வாதிகாரத்திற்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்தின. போனஸ் அயர்ஸ் நகரத்தையும் அதன் மனிதர்களையும் புராணிகப்படுத்துவதன் மூலம் தனக்கான எழுத்தாள தர்மங்களை உருவாக்கிக் கொண்டார் போர்ஹே. தனது அர்ஜன்டீனிய வரலாற்றினை அவரது முன்னோர்களின் குழுவிலிருந்து உருவாக்கிக் கொள்கிறார். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இருந்த சர்வாதிகாரத்தை எதிர்க்கவும் அர்ஜன்டீனாவின் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கவும் போர்ஹேவின் முன்னோர் (தந்தை வழி தாத்தாவான கர்னல் ·பிரான்சிஸ்கோ போர்ஹே) உதவி செய்திருக்கின்றனர். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ரோசாஸ் (Rosas)ம் இருபதாம் நூற்றாண்டில் பெரோனும் (Peron), அர்ஜன்டீனாவை
தங்களின் கட்டை விரலுக்கு அடியில் வைத்துக் கொண்டார்கள். 1946–55 ஆகிய வருடங்களிலும், பிறகு 1974இல் சிறிது காலமும் பெரோன் அர்ஜன்டீனாவின் சர்வாதிகாரியாக இருந்தார். இந்த சர்வாதிகாரத்தினால் நேரடியாக பாதிக்கப்பட்டவர்களில் போர்ஹே முக்கியமானவர். ஆனால் உலகத்திற்கே பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்று நினைக்க வைக்கும்படியாக இருந்த 1940களில்தான் போர்ஹேவின் மிகச் சிறந்த சிறுகதைகள் எழுதப்பட்டன. ஒவ்வொரு நாள் காலையில் அவர் எழுந்து பார்க்கும் போதும் யதார்த்தம் அவருக்கு பீதி உருவாகத் தோற்றம் கொண்டது. பெரோனிசம் விரிவாக விவாதிக்கப்பட வேண்டிய அளவுக்கான பிரச்சனையாக இருந்த போதிலும், பெரோன் மிகவும் பிரபலமான நல்கொள்கையாளராக அர்ஜன்டீனியர்களுக்குத் தெரிந்த ஒரு காலகட்டத்தில் பெரோனை ஒரு நவ–பாசிஸ்ட் சர்வாதிகாரி என்று போர்ஹே விமர்சித்து கண்டனம் செய்தார். மிகுவெல் கேன் நூலகத்தில் அவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலையிலிருந்து போர்ஹே நீக்கப்பட்டார். அவருக்கு கோழிப் பண்ணை மேலாளராகப் “பதவி உயர்வு” தரப்பட்டது. சர்வாதிகாரங்கள் ஒடுக்கு முறைகளையும், அடிமைத்தன்மைகளையும் மாத்திரம் உருவாக்குவதில்லை. மாறாக மடத்தனங்களையும் உண்டாக்குகின்றன. இதை எதிர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு எழுத்தாளனுக்கு இருக்கிறதென்றார் அவர். அதாவது சர்வாதிகாரம் உருவாக்கும் ஒரு வித சோகமான சலிப்புணர்வை சரி செய்ய இலக்கியத்தினால் மாத்திரமே முடியும். பெரோனிசத்தைக் கண்டித்து கவிதைகளையும் விவரணைகளையும் எழுதினார்.

போர்ஹேவுக்கு 15 வயதாகும்போது 1914ஆம் ஆண்டு தன் குடும்பத்தாருடன் ஐரோப்பாவுக்கு பயணம் செய்தார். 1921ஆம் ஆண்டுதான் மீண்டும் போனஸ் அயர்ஸ¥க்குத் திரும்பினார். ஸ்பெயினிலும் ஸ்விட்சர்லாந்திலும் வாழ்ந்த போது லத்தீன், பிரெஞ்சு, மற்றும், ஜெர்மன் மொழிகளைக் கற்றுக் கொண்டார். இதே கால கட்டத்தில்தான் அவருக்கு நவீன இலக்கியங்களும் அறிமுகமாயின. மேட்ரிட் நகரில் Rafael Cansinos–Assens என்ற யூத–ஸ்பானியக் கவிஞரைச் சந்தித்து அவருக்கு நண்பரானார் போர்ஹே. 1919ஆம் ஆண்டில் அல்ட்ராயிசம் என்ற சொல்லையும் இயக்கத்தையும் உருவாக்கியவர் ர·பேல் கான்சினோஸ் ஆசென்ஸ். இந்த காலகட்டத்தில் தன்னுடைய இலக்கிய–அரசியல் கருத்துக்களைக் கட்டுரையாக எழுதி
The Sharper’s Cards என்ற தொகுதியாக வெளியிட்டார். இதே காலகட்டத்தில் அவர் வெளியிட்ட கவிதைத் தொகுப்புக்குப் பெயர் The Red Psalms. ரஷ்யப் புரட்சியையும் போல்ஷெவிக்குகளையும் புகழ்ந்து எழுதிய போர்ஹேவின் கவிதைகளை இந்த தொகுப்பு உள்ளடக்கியது. போனஸ் அயர்சுக்குத் திரும்பிய போது அவர் அர்ஜன்டீனிய அல்ட்ராயிசத்தின் தந்தை என்றே இலக்கியக் குழுக்களில் அழைக்கப்பட்டார். ஆனால் ஸ்பானிய அல்ட்ராயிசத்தின் போதாமையை–·பியூச்சரிசம் போலவே அதிகபட்சமாக நவீனத்தன்மைக்கு முக்கியத்துவம் அளித்ததால்–உணர்ந்து அதைக் கை விட்டார். கவிதையின் நோக்கம் திடுக்கிடச் செய்வதல்ல என்பதை ஒரு நண்பர் சுட்டிக் காட்டியதாக போர்ஹே எழுதுகிறார்.

முதன் முதலில் எடிட் செய்த இலக்கியப் பத்திரிகை Prisma [Prism]. ஒற்றைத் தாளில் அச்சிடப்பட்டு போஸ்டர்கள் மாதிரி இந்தப் பத்திரிகையை அர்ஜன்டீனாவின் சுவர்களில் போர்ஹேவும் நண்பர்களும் ஒட்டினார்கள். இரண்டு இதழ்கள் வந்து நின்று போயிற்று இந்த மியூரல் மேகஸின். 1924இல் ஆல்பிரடோ பியான்ச்சி என்பவரின் உதவியுடன் Proa என்ற பத்திரிகையைக் கொண்டு வந்தார். ஒன்றரை வருடங்கள் நண்பர்களின்
உதவியுடனும் சொந்தக் காசுகள் செலவழித்தும் இந்த இதழை நடத்தினார். 15 இதழ்களோடு அதுவும் நின்று போயிற்று. 1933 லிருந்து கிரிட்டிகா என்ற பத்திரிகையில் எழுத ஆரம்பித்தார். அவருடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு வந்த வருடம் 1942. முதல் சிறுகதைத் தொகுதியின் தலைப்பு The Garden of Branching Paths. மற்றொரு ஏடான El Hogar, பாப்புலர் சொசைட்டி வார இதழாக இருந்த போதிலும் வெளிநாட்டு இலக்கியங்களை அறிமுகப்படுத்தும் பகுதியில் போர்ஹேவுக்கு இடம் தந்திருந்தது.

முழுமையான வேலை என்று பார்க்கத் தொடங்கியது 1937இல் முனிசிபல் நூலகத்தின் மிகுவெல் கேன் கிளையில் துணை நூலக அதிகாரியாக. நூலகத்தின் இயக்குநர் மற்றும் இரண்டு அதிகாரிகள் போர்ஹேவுக்கு மேலே இருந்தனர். ஏற்கனவே அந்த நூலகத்தில் பதினைந்து பேர் செய்யக் கூடிய வேலையை 50 பேர் செய்து கொண்டிருந்ததாக எழுதுகிறார். மிகவும் கடையாந்தர வேலையாக இருந்த போதிலும் அதையும் நன்றியுடன் நினைவு கூர்கிறார்.

1938ஆம் ஆண்டின் கிறிஸ்துமஸ் சமயத்தில் ஏற்பட்ட விபத்தின் காரணமாக மருத்துவ மனையில் சேர்க்கப்பட்டார். செப்டிசீமியா என்ற நோய் தாக்கப்பட்டு தன் ஸ்வாதீனம் மீண்டும் வருமா என சந்தேகம் கொள்ளத் தொடங்கினார் போர்ஹே. தனக்கு மீண்டும் எழுதுவதற்கான சாத்தியமே இல்லாமல் போய்விடும் என்ற பயம் அவரைப் பிடித்துக் கொண்டது. தன்னுடைய அறிவார்த்த சிந்தனை சரியாகத்தான் இயங்குகிறதா என்று
சோதிக்க விரும்பினார். கவிதைகளையும் புத்தக விமர்சனங்களையும் அவர் ஏற்கனவே எழுதியிருந்ததால் புதியதாக ஒரு கதையை எழுதிப் பார்க்கத் தீர்மானித்தார். கதையை வெற்றிகரமாக எழுத முடிந்தால் தன் நிலைமை சரியாக இருக்கிறது என்று தீர்மானித்துக் கொள்வதாய் முடிவு செய்தார். அதன் விளைவுதான் Pierre Menard, Author of Don Quixote. இந்தக் கதை இதன் முன்னோடிக் கதையான An Approach to Al-Mutasim போல கட்டுரையின் வடிவத்தையும் நிஜக்கதையின் வடிவத்தையும் உள்வாங்கிக் கொள்கிறது. இதன் உச்சபட்சமான சாதனைதான் டுலோன், உக்பார்,ஓர்பிஸ், டெர்ஷியஸ். இந்தக் கதையின் கற்பனா உலகம் மனிதர்கள் வாழும் உலகத்தினை பதிலீடு செய்வதாக அமைகிறது.

ஊடு இழைப்பிரதி என்று சொல்லக் கூடிய Inter-textuality யைப் போர்ஹே ஸ்ட்ரக்சுரலிஸ்டுகளுக்கு முன்பே முன்னோக்கி விட்டவர். எல்லையற்ற பிரதிகளின் வனமாக நூலகத்தினை சித்தரித்தவர் (The Library of Babel) போர்ஹே. சிறு வயதிலிருந்தே அவரது தந்தையின் நூலகத்தில் பல ஆங்கில நூல்களைப் படித்து வளர்ந்தவர். இந்த உலகத்தையே ஒரு புத்தக அலமாரியாகவோ அல்லது பல புத்தக அலமாரிகள் கொண்ட பிரம்மாண்டமான நூல் நிலையமாகவோ பார்த்தவர் போர்ஹே. ஆனால் நூலகத்தினை சந்தோஷமான ஒரு இடமாகச் சித்தரிக்கவில்லை. பீதிக்கனவுத் தன்மையதாகவே பேபல் நூலகம் தோற்றமளிக்கிறது. அடுத்து மொழியை மனிதர்களால் பகிரப்படும் குறியீடுகளாக கருதினார். ஒவ்வொரு மொழியும் தத்தம் விதமாக உலகத்தினை பார்வை கொண்டு அந்த மொழி பேசுபவர் கிரகித்துக் கொள்ளும் விதம் என்பதால் ஒரு மொழிக்கான சரிநிகர்கள் மற்ற எல்லா மொழிகளில் கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. மேலும் போர்ஹேவின் ஸ்பானிய மொழியே ஆங்கிலத்தில் சிந்தித்து ஸ்பானிஷ் மொழியில் எழுதப்பட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

போர்ஹேவின் கதாபாத்திரங்கள் பல வேறுபட்ட வாழ்க்கைத் தளத்திலிருந்து வருபவர்கள். வாசகன் இந்தக் கதைகளில் இளவரசிகளை, மாட்டுக்காரர்களை, துப்பறியும் நிபுணர்களை, மந்திரவாதிகளை, அடியாள்களை, பைபிள் விற்பவர்களை, போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர்களை, பத்திரிகையாளர்களை, பெரும் பயணக்காரர்களை, பன்மொழி விற்பன்னர்களை, ராணுவ வீரர்களை, இறையியல்வாதிகளை, நூலகர்களை, எழுத்தாளர்களை, சாதாரண கடைகளில் வேலை பார்க்கும் எழுத்தர்களை பார்க்க முடியும். ஆனாலும் இந்தக் கதாபாத்திரங்களுக்கு தனியான மனோவியல் இயக்கங்கள் கிடையாது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் இரண்டு அல்லது மூன்று பிரதான செயல்பாடுகளை வைத்து அதன் குணநலன்களைக் கட்டுமானம் செய்கிறார். குறிப்பிட்ட ஒரு பாத்திரத்தைப் படித்துப்பார்த்து அதன் மீது பரிதாபப்படுவதற்காக போர்ஹே அவற்றை எழுதவில்லை. எனவே போர்ஹேவின் கதைகள் யாவும் மிகத் தூய விரவணைகள் என்றே எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும். இந்த மாதிரிப் பாத்திரங்கள் முழுமையான
அறிவார்த்தத்திலிருந்து உருவாக்கப்படுபவை. ரத்தமும் சதையுமானவை அல்ல. எனினும் மூன்றே வரிகளில் கூட ஒரு பாத்திரத்தை வாசகனின் முன் நிறுத்துவதற்கு அவரால் முடியும்.

1935ஆம் ஆண்டு ஒரு கலைக்களஞ்சியத்தின் தலைப்பு என்று தோன்றுபடியான சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்றை வெளியிட்டார். A Universal History of Infamy என்பதுதான் அது. இந்தத் தொகுப்பில் ஜப்பானிலும், அரேபியாவிலும், சீனக்கடல்களிலும் நடந்த அவமதிப்பும் பழியும் நிறைந்த விஷயங்களைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். இவற்றில் பல போர்ஹேவால் மீண்டும் ஒரு முறை திருத்தி சொல்லப்பட்டவை. சில இலக்கிய மூடர்கள் இவற்றை இலக்கியத் திருட்டு என்று கூட நினைத்ததுண்டு–இவற்றின் மூலங்களை போர்ஹே ஒப்புதல் செய்திருந்தும் கூட. 1933ஆம் ஆண்டுக்கும் 1934க்கும் இடையில் Critica இதழில் சிறு சிறு வரைவுகளாக இவற்றை எழுதினார். இந்த வரைவுகளில் இம்மானுவல் ஸ்வீடன்போர்க், ரிச்சட் எ·ப் பர்ட்டன், ஹெர்பர்ட் ஆஸ்பரி, ஸர் பெர்சி ஸைக் ஆகியவர்களிடமிருந்து கருத்தாக்கங்களையும் கதாபாத்திரங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு மறு கண்டுபிடிப்பு செய்தார் போர்ஹே. ஒரு வித புராணிகத் தன்மையான அதிர்வுகளுடன் நிஜ தகவல்களையும் கற்பனையானவற்றையும் இவற்றில் கலந்திருக்கிறார். இக்கதைகள் பலவற்றில் ஒரு விநோத ஸர்ரியல் ரீதியான நம்பகத்தன்மை இருக்கிறது. பிறகு பல வருடங்கள் கழித்து, இதைத்தான் போர்ஹேவுக்குப் பிறகு வந்த இளம் புனைகதையாளர்கள் மேஜிகல் ரியலிசம் என்று கூறவிருந்தார்கள். அந்தத் தொகுதிக்கு எழுதிய முன்னுரையில் பின்வருமாறு எழுதியிருக்கிறார்:

They are the irresponsible game of a young man who dared not write stories and so amused himself by falsifying and distorting (without any aesthetic justification whatever) the tales of others.

இதுவன்றி, ஒரு புத்தகம் தனித்துவ ஒருமையாக இயங்குவதில்லை என்பதையும் ட்டி. எஸ். எலியட்டின் பாரம்பரியமும் தனித்துவத்திறனும் கட்டுரையின் கருத்தை ஒட்டி ஆனால் தனக்கே உரித்தான வகையில் வேறு ஒரு கட்டுரையில் சுட்டுகிறார். கணக்கிடப்பட முடியாத உறவுகளின் அச்சு என்ற நிலையில் புத்தகங்கள் செயல்பட்டு, தம் உறவினை மனிதர்களுடன் ஏற்படுத்துகின்றன. பெர்னாட் ஷா பற்றியதொரு சாதாரண கட்டுரையில் இந்த அரிய கருத்தினை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்:

A book is not an autonomous entity: it is a relation, an axis of innumerable relations. One literature differs from another, be it earlier or later, not because of the texts but because of the way they are read: if I could read any page from the present time–this one, for instance–as it will be read in the year 2000, I would know what the literature of the year 2000 would be like.
[“Note on (toward) Berard Shaw”]
ஒரு புதிய எழுத்தானது உடனடியாக நிஜ வாழ்விலிருந்து சடக்கென்று வியாபகங் கொள்வதில்லை. மாறாக ஏற்கனவே எழுதப்பட்டிருக்கும் பல நூற்றாண்டு இலக்கியங்களின் வாயிலாக சுற்றி வளைத்துப் பயணித்த பின்னரே உருவாகிறது. குறைந்தபட்சம் போர்ஹேவைப் பொறுத்த வரையில் இதுதான் உண்மை. புதிய கதைகள் என்று சொல்லப்படுபவை எல்லாமே ஒரு வகையில் தப்பிக்க இயலாதபடிக்கு பழைய கதைகளின் மறு கண்டுபிடிப்புகள் அல்லது மாறுபாடுகளாகும். இதை ஒரு தீர்ப்பாகச் சொல்லி நியாயப்படுத்த முடியாதென்றாலும் கூட அவருடைய ·பிக்ஷன்ஸ் என்ற
தொகுப்பில் இடம்பெறும் கதைகள் எல்லாம் கதைகள் பற்றிய கதைகளாக அமைந்துள்ளன. ஒரு வகையில் இதை பின்நவீனத்துவ கருத்தாக்க மொழியில் விளக்குவதானால் “சீனப்பெட்டிகளில் உலகம்” என்று கூறலாம். கதைக்குள் நாடகங்கள் வருவதும் கதைக்குள் ஒருவன் ஏற்கனவே எழுத்தப்பட்ட நாவலை வரிக்கு வரி புதிதாக எழுத முயல்வதும், அடிக்குறிப்பில் முழுமையான கதை இடம் பெறுவதையும் காணலாம். இவற்றை கதை பற்றிய கதை என்றோ கதை மீறும் கதை என்றோ கூறலாம். The Garden of Forking Paths என்ற தலைப்பிலான கதையானது ஒரு கதை பற்றிய
புதிர்– ஒரு உளவாளி-விவரணையாளனால், சொல்லப்பட்டு எழுதப்பட்ட கதை. இதில் நேர்கோட்டுத் தன்மையிலான ஐரோப்பிய வழியான ஹீராக்ளிடசின் காலத்தை மறுத்து கீழை நாடுகளின் சமவட்ட காலம் என்ற கருத்தாக்கம் சிலாகிக்கப்படுவதால் இந்தக் கதையே நான்காவது பரிமாணத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது–அடிப்படையில் இது ஒரு துப்பறியும் கதை போலத் தோன்றினாலும் கூட. 1941 ஆம் ஆண்டிலேயே
ஸ்ட்ரக்சுரலிச விவரணையியலினை (Structuralist Narratoloy) இந்தக் கதை முன்னோக்கி இருக்கிறது. விவரணையை போர்ஹே கிளைபிரிதல்களின் திட்டமாக அலசுகிறார். கதையின் ஒவ்வொரு புள்ளியிலும் கதை சொல்பவன் இரண்டு பிரிவுகளைச் சந்திக்கிறான். இந்த இரண்டும் இரண்டு சாத்தியங்களாக இருப்பதால் ஏதாவது ஒன்றையே ஒரு நேரத்தில் அவன் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். அப்படி ஒன்றை அவன் தேர்ந்தெடுக்கும் சமயத்தில் இன்னொரு கிளைபிரிதல் வந்து நிற்கிறது. இப்படி முடிவே இல்லாத சாத்தியங்களை உண்டாக்கிக் கொண்டு போகிறது கதை. இறுதியில்
புனைகதைப் பிரதியின் உயிர்த் தோற்றவியல் புலப்படுத்தப்பட்டு விடுகிறது.
கதை பற்றிய கதை பிரத்யேகமாக போர்ஹேவுக்கோ பின்நவீனத்துவவாதிகளுக்கோ சொந்தமானதல்ல. இது செர்வான்டிஸ் டான் க்விக்ஸாட் எழுதியபோதே தொடங்கிவிட்ட அம்சம்தான். கதை எழுதுவது பற்றிய சட்டத்திட்டங்களையே கதைக்கான விஷயங்களாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் சில நவீன எழுத்தாளர்களுக்கு ஏற்பட்டது. மேலும் இந்த இலக்கியார்த்தமான முழுமைகளாகப்பட்டவைகள் (Literary Entities), என எழுதுபவன் (இந்த இடத்தில் யதார்த்த வகை எழுத்தாளன் என்று வைத்து கொள்ளலாம்) தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் நடைமுறை நிகழ்வுகள் எந்த அளவுக்கு புறவயமானவையோ, நிஜமானவையோ அன்றி கற்பிக்கப்பட்டவையோ அதற்கு நிகரான அளவுக்கே புனைவுக் கதைகளை எழுதுபவனுக்கு நிஜமாகிறது, கற்பிக்கப்பட்டதாகிறது, அல்லது புறவயமாகிறது. ஆனால் தனது எழுதும் முறையைப் பற்றிச் சொல்லும் போது போர்ஹே Baroque என்ற வரையறையையே தேர்ந்தெடுக்கிறார். எல்லா மொழி நடைகளின் இறுதி வடிவமும் பரோக் என்ற நிலையைச் சென்றடையும் என்றும் வாதிடுகிறார். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் அதற்கு முற்பட்ட கட்டிடக் கலையிலும், இசையிலும், ஓவியத்திலும் நிகழ்ந்த அதிகபட்சங்களைக் குறிப்பதற்கு உண்டாக்கப்பட்ட வார்த்தையே பரோக் ஆகும். போர்ஹே பரோக் என்பது அறிவு ரீதியானது என்றும், பெர்னாட்ஷாவை மேற்கோள் காட்டி அறிவு ரீதியான பிரயத்தனங்கள் யாவும் அடிப்படையில் நகைச்சுவையுணர்வு மிக்கவை என்றும் எழுதியிருக்கிறார். நீதிக்கதை என்று சொல்லிவிடக் கூடிய அளவுக்கு எளிமையான ஒன்று போர்ஹேவும் நானும். (1956) இந்தக் கதையை 1980களில் சத்யன் மீட்சி பத்திரிகையில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். “ஆசிரியனின் மரணம்” குறித்த எத்தனையோ விவாதக் கட்டுரைகளை விட போர்ஹேவின் இந்தக் கதை ஆசிரியனின் மரணத்தை சிறப்பாக விளக்குகிறது. பொய்யான, எழுதப்பட்ட “நானுக்கும்” நிஜமான (?) போர்ஹேவுக்கும் இடையிலான முரண்களையும் எதிரிடைகளையும் மிகச் சிக்கனமாக ஒன்றரைப் பக்கங்களில் சாதித்து விடுகிறது இந்த விவரணை. ஆனால் “எழுதப்பட்ட” ஆளுமையிலிருந்து தொடர்ந்து “சாட்ஷாத் நான்” பின்வாங்கிக் கொண்டிருப்பதாக சித்தரிப்பு வருகிறது. நிஜமில்லாத, எழுதப்பட்ட நானைப் பற்றிய ஆட்சேபணையும் எதிர்ப்பும் எழுத்தின் வாயிலாக வருகிறது எனும்போது இந்த எதிர்ப்பு யாரிடமிருந்து புறப்படுகிறது? கதையில் பேசுபவர் யார்? “எனக்குத் தெரியவில்லை எங்கள் இருவரில் யார் இந்தப் பக்கத்தை எழுதுகிறார் என்று?” என்று எழுதுகிறார் போர்ஹே. இங்கே ஆசிரியன் அவனுடைய எழுத்தினாலே மறைக்கப்பட்டு காணாமல் போகிறான். தான் ஒரு நாள் உடல் ரீதியாக இறக்கப் போவதைப் போலவே இந்த கதை எழுத்துக்குள் தன்னைப் புகுத்தி விட்டு இறந்து போகிறான். ஆசிரியனின் மரணம் குறித்து விசாரித்து எழுதியிருக்கிறார் மிஷல் ·பூக்கோ ஆசிரியன் என்பது என்ன? (1969) என்ற கட்டுரையில். மிஷல் ·பூக்கோ அந்தக் கட்டுரையில் எழுதுபவர் என்பது அவன் (அ) அவள் (அ) எதுவாக இருந்த போதிலும் அது இன்னும் சாகவில்லை என்றுதான் சொல்கிறார். அல்லது இறந்து போயிருந்தால் அது எப்போதுமே இறந்துதான் போயிருக்கிறது என்கிறார். ஆசிரியனின் மரணம் பற்றிய சமகால கருத்தாக்கங்கள் போர்ஹேவின் கதையில் உள்தொக்கியும் ரோலான் பார்த் (Roland Barthes: The Death of the Author)தின் கட்டுரையில் வெளிப்படையாகவும் இருந்த போதிலும் இவர்கள் இருவருமே ஆசிரியனை இடம் மாற்றின வடிவமாகவே வைத்திருக்கிறார்கள். அனுபவத்தின் ஒருமையானது (முழுமை என்றும் கூட சொல்லலாம்) ஆசிரியனால் உறுதியளிக்கபட்டது மாறிப் போய் ஆசிரியனின் படைப்புக்களால் உறுதியளிக்கப்படுகிறது. ஆசிரியன் என்ற ஆளுமையிடமிருந்து இடம் பெயர்ந்து அவனது எழுத்துக்களுக்குச் சென்று விட்டது இந்த உறுதியளிப்பு. ஆனால் இந்தக் கருத
தாக்கத்திலும் பிரச்சனைகளுக்குக் குறைவில்லை. எழுத்துக்கள் என்பது ஆசிரியனின் மாறு வேஷங்கள்தானே? “கடந்து செல்லும் அநாமதேயத்தன்மை” என்பதன் மூலம் எழுத்துக்களில் நிறைந்திருப்பது ஆசிரியன் அல்லாமல் வேறு யார்? ஆசிரியனின் இருப்பு பற்றிய ஒரு மேலோட்டமான கருத்தாக்கத்திலிருந்தும் ஆசிரியனின் மரணம் பற்றியதொரு மேலோட்டமான சிந்தனையிலிருந்தும் மறு சிந்தனை செய்வதற்கு நவீன பிரஞ்சு விமர்சகரான ·பூக்கோ (Michel Focault) வழி சொல்கிறார். ஆசிரியனை ஒரு
முழுமை என்று கூறுவதை விட்டு விடுங்கள் என்பவர் ஆசிரியனை பிரதிகளில் இடம் பெறும் செயல் என்று சிந்திக்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறார். ஆனால் இந்தச் செயல்பாடானது ஒரு பரந்துபட்ட கலாச்சாரத்திற்குத் தகுந்த படியும், ஒரு சமூக ஒழுங்குக்கும், மற்றதற்கும் மாறுபாடு கொள்ளக் கூடியதாகவும் இருக்கும். The Other (The Book of Sand) என்ற சற்றே நீண்ட கதையில் கனவிலிருந்து வந்த ஒரு பாத்திரம், நிஜமான பாத்திரத்தை கனவு காணப்பட்ட பாத்திரம் என்று கூறுவது மட்டுமின்றி நிஜவாழ்க்கைக்கு வந்துவிட யத்தனமும் செய்கிறது. ஒரு வகையில்
பார்ப்போமானால் இது Borges and Myself என்ற கதையின் மறுபக்கமாகவும் தோன்றக் கூடும். இறப்பு பற்றிய சிந்தனை குறைந்து போய் ஒரு வித அமானுஷ்யத்தன்மை இந்தக் கதைக்கு வந்து விடுகிறது. மேலும் போர்ஹேவின் கருத்துப்படி நாம் வாழும் இந்த உலகமே ஒரு துணைக் கடவுளினால் காணப்பட்ட கனவாகும். இதே பின்னணியில்தான் வட்டச் சிதிலங்கள் கதையையும் அலசிப்பார்க்க வேண்டும். வட்டச் சிதிலங்களில் வரும் மனிதன் கனவு காணுதலின் வழியாக வேறு ஒருவனை இந்த உலகிற்குள் உலவச் செய்கிறான். ஆனால் இறுதியில் தானே வேறு ஒருவரால் காணப்பட்ட கனவு என்பதை உணர்ந்து கொள்கிறான். இந்தக் கதை முதலில் 1970களில் கசடதபற இதழில் பிரமிளின் மொழி பெயர்ப்பில் வெளிவந்தது. இன்றைக்கான புதிய மொழிபெயர்ப்பின் அவசியத்தை உணர்ந்தே ஒரு புதிய மொழி பெயர்ப்பு இந்த நூலில் இடம் பெறுகிறது.

போர்ஹே ரத்தினச் சுருக்கத்திற்கு பேர் போனவர். லத்தீன் அமெரிக்க நாவலாசிரியர் யூலியோ கோர்த்தஸார் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:

“எல்லா அலங்காரமான வாக்கியங்களையும், திரும்பக் கூறல்களையும், தொடர் புள்ளிகளையும், பயனற்ற ஆச்சர்யக் குறிகளையும், நீக்குவதற்குக் (எனக்கு) கற்றுத் தந்தார் போர்ஹே. இந்தப் பழக்கம் இன்றும் மோசமான இலக்கியத்தில் காணப்படுகிறது, அதில் ஒரு வரியில் சொல்லப்பட
வேண்டிய விஷயம் ஒரு பக்கத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் “
(Julio Cortazar en la Universided Central de Veneuela”, Escritura No.1, Jan-June 1976, p. 162.)
இருப்பினும் போர்ஹே பேரவை (The Congress) போன்ற நீண்ட கதைகளையும் எழுதியிருக்கிறார். இதற்கடுத்து இந்தத் தொகுதியில் இடம் பெரும் சற்று பெரிய கதை என்று அலெ·ப் மற்றும் நித்தியமானவர்கள் ஆகிய கதைகளைச் சொல்லலாம். டாக்டர் பிராடியின் அறிக்கையில் இடம் பெறும் கதைகளிலேயே மிகச் சிறந்தது என போர்ஹேவால் கருதப்படும் கதை மாற்கு எழுதிய வேதாகமம். ஒரு பேட்டியில் T.S. எலியட்டின் பாதிப்பு அவருக்கு இருந்ததா என்று கேட்கப்பட்ட போது, கிடையாது என்றவர் எலியட்டைப் பார்க்கிலும் யேட்ஸ் (W. B. Yeats) சிறந்த கவிஞர் என்று கூறியிருக்கிறார். சிறந்த விமர்சகர்களாக அவர் ஏற்றுக் கொள்வது எமர்சனையும் கோல்ரிட்ஜையும் தான். வால்ட் விட்மன் மீது அபாரமான பிரேமை கொண்டிருந்தார். கார்ல் சாண்ட்பர்க்கின் கவிதைகளும் அவருக்கு விருப்பமானவை. ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் யூலிஸிஸ் நாவலின் கடைசி அத்தியாயத்தின் சில பகுதிகளை ஸ்பானிய மொழியில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ஆனால் ஜாய்சின் எழுத்து நடையை போர்ஹே ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. இந்த அடிப்படையில்தான் நவீன பிரெஞ்சு சிம்பாலிஸ்ட் கவிஞரான மல்லார்மேவின் கவிதைகளையும் விமர்சிக்கிறார் போர்ஹே. ஜாய்சும் மல்லார்மேவும் அதிகபட்ச எழுதுதலுக்கு உள்ளானவர்கள் என்பது போர்ஹேவின் கருத்து. எழுதும் போது எழுத்தை அது வரும் திசையில் வழிப்படுத்த வேண்டுமே தவிர இதோ நானிருக்கிறேன் என்பதைக் காட்டிக் கொள்வதற்காக எழுதக் கூடாது என்றும் கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார்.

“When I write, I write because a thing has to be done. I don’t think a writer should meddle too much with his own work. He should let the work write itself. . . (Paris Review Interviews: 4th Series. P. 126)
போர்ஹே தேர்ந்தெடுக்கும் நாயகர்கள் கொலைகாரர்களாகவும் அடியாட்களாகவும் இருப்பது பற்றி அவர் பதில் அளிக்கும் போது அப்படிப்பட்டவர்களிடமும் ஒரு வித மலினப்பட்ட காவியத்தன்மை இருப்பதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டில் காவியப் பரிமாணங்களுடன் புனைகதை எழுதுபவர்கள் குறைந்து போய் விட்டனர். Seven Pillars of Wisdom எழுதிய T. E. Lawrence, மற்றும் Rudyard
Kipling போன்றவர்கள் மாத்திரமே விதிவிலக்குகளாக இருக்கின்றனர். இவர்களை விட்டால் ஹாலிவுட் ஸ்டுயோக்களிலிருந்து வெளிவந்த ‘வெஸ்ட்டர்ன்’ வகை திரைப்படங்களில்தான் காவியத்தன்மையைப் பார்க்க முடிகிறது என்றும் தன் கருத்தினை முன் வைத்தார். இந்தத் தொகுப்பில் இடம் பெறும் கதைகளில் வரும் ரோசென்டோ, மான்க் ஈஸ்ட்மேன் மற்றும் கிறிஸ்டியன் சகோதரர்களை மேற்குறிப்பிட்ட வகை நாயகர்களாக நாம் அறிய வாய்ப்பிருக்கிறது. தெரு ஓரத்து மனிதன் இத்தகைய நாயகனைக் கொண்ட பிரசித்தமான கதை.
“பிரதேச நிறம்” (Local Colour) என்ற ஒன்றை போர்ஹேவின் கதைகளில் பார்க்க முடியுமா என்றால் முடியாது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இறந்தவன் என்ற கதை பிரேஸீலில் இருந்து உருகுவேவுக்குச் சென்று அங்கிருக்கிற அடியாள் தலைவன் அளவுக்கு தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள நினைக்கிற ஒட்டலோரா என்பவனைப் பற்றியது. மேற்குறிப்பிட்ட கதைகளிலும் இந்தக் கதையிலும் யதார்த்தவியலின் வழியாகப் பிரதேச நிறத்தினை காண விரும்புபவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள் என்றுதான் அர்த்தம். தொடக்கத்தில் எவரிஸ்ட்டோ காரிகோ என்கிற கவிஞனைத் தன் முன்னோடியாகக் கொள்ள போர்ஹே நினைத்ததுண்டு. எவரிஸ்ட்டோ காரிகோ, “பிரதேச நிறம்” உள்ள கவிதைகளை எழுதிய, “ஆபத்தான தெருக்கள் மற்றும் தெளிவான சூரியாஸ்தமனங்களின்” கவிஞர். அவர் தன்னைச் சுற்றியிருந்த பளபளப்பான, ஸ்தூலமான வாழ்க்கையைத் தன்
கவிதையில் பதிவு செய்தவர். ஆனால் எவரிஸ்ட்டோவைப் போல தான் ஆபத்தான சூழ்நிலைகளில் வாழப்பிறந்த ஒரு தெருக் கவிஞன் அல்லவென்றும் மாறாக பயந்த சுபாவமுள்ள, கண்பார்வைக் குறைவான, பயம் நிறைந்த, புத்தகங்களை நேசிக்கிற பூர்ஷ்வா இளைஞன் என்பதையும் உணர்ந்து கொண்டார். என்றாலும் அத்தகைய பிரதேசத்தில் (பாலெர்மோ பிரதேசம், கத்தியை லாவகமாகப் பயன்படுத்திய அடியாட்களுக்கும், கேபரேக்களுக்கும், வேசிகளின் விடுதிகளுக்கும் பெயர் பெற்றது) போர்ஹேவின் இளமைக்காலம் அமைந்தது. ஆனால் இந்த வன்முறை நிறைந்த
உலகிலிருந்து பாதுகாப்பாக அவர் “தன் தந்தையின் நூலகத்தில் எண்ணிக்கையற்ற ஆங்கிலப் புத்தகங்களுடன்” வாழ்ந்தார். எனினும் தன் பால்யகாலத்து நாயகனான எவரிஸ்ட்டோவை அவர் மறக்கவில்லை. எவரிஸ்ட்டொ 1912 ஆம் ஆண்டு காசநோயில் இறந்தார். எவரிஸ்ட்டோ காரிகோ என்ற நூலை போர்ஹே 1930 ஆம் ஆண்டு எழுதினார். எவரிஸ்ட்டோ பற்றிய நூல் என்பதை விடவும் பழைய போனஸ் அயர்ஸ் பற்றிய நினைவுக் குறிப்புகளாகவே அந்த நூல் அமைந்து போனது. இது போர்ஹேவின் வெற்றிகரமான நூல் அல்ல. இருந்தும் அவர் 1955இல் இதை திருத்தம் செய்து எழுதினார்.

“பிரதேச நிறம்” குறித்த அவரது விரிவான தர்க்கங்களை அவரது மிக முக்கியமான கட்டுரையான ‘The Argentine Writer and Tradition’ இல் பார்க்கலாம். ஒரு நாட்டுக்கே (அ) பிரதேசத்திற்கே உரித்தானது என்பது “பிரதேச நிறம்” என்பதைத் தவிர்த்து விட்டே இயங்க முடியும் என்றார் போர்ஹே. மொகம்மது எழுதிய குர் ஆன் நூலில் எங்குமே ஒட்டகம் என்ற சொல் காணப்படுவதில்லை. மொகம்மது ஒரு அரேபியர், ஒட்டகங்கள் என்பவை அரேபியாவின் யதார்த்தமாக இருக்கும் போது, அவருக்கு ஒட்டகங்கள் தனித்துவமான முறையில் அரேபியாவுக்குச் சொந்தமானவை என்று எழுத வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இல்லை. இதற்கு மாறாக அரேபிய தேசீயவாதத்தைத் தூக்கிப் பிடிக்கும் மனப்பான்மை கொண்டவர்கள்தான் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஒட்டகங்களை இட்டு நிறப்புவார்கள் என்கிறார் போர்ஹே. இதிலிருந்து போர்ஹே எடுக்கும் முடிவு பின்வருமாறு: அர்ஜன்டீனாவின் பிரதேச நிறம் என்பது சமீப ஆண்டுகளில் ஐரோப்பியாவிலிருந்து வந்ததுதான். ஆனால் தேசீயவாதத்தைத் தூக்கிப் பிடிப்பவர்கள் இதை அயல்நாட்டு சமாச்சாரம் என்று முத்திரை குத்திவிடுவார்கள். அர்ஜன்டீனிய எழுத்தாளர்கள் ஸ்பானிய இலக்கியத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று வறட்டுத்தனமாக அடம் பிடிப்பவர்களுக்கும் இந்தக் கட்டுரையில் விளக்கம் தந்திருக்கிறார். நிஜத்தில், ‘ஒரிஜினல்’ ஸ்பானிய இலக்கியத்திலிருந்து விலகி வந்து எழுதுவதே அர்ஜன்டீனியாவின் சிறந்த பாரம்பரியமாக இருக்கும். ஸ்பெயினிலிருந்து விருப்பத் தேர்வுடன் பின்வாங்குவதே அதற்கு சரியான செயலாக்கமாக இருக்க முடியும் என்றார்.

போர்ஹேவின் முதல் கவிதைத் தொகுப்பான Fervor de Buenos Aires, 64 பக்கங்களை கொண்ட புத்தகமாக வெளிவர அவர் தந்தை பண உதவி செய்தார். அவசரமாகவும் அச்சுப்பிழைகளுடனும் (வெறும் 300பிரதிகள்) வெளியிடப்பட்டது. விலைக்கு விற்கப்படவில்லை. இலவசமாகத் தரப்பட்ட இந்த தொகுதி வேறு ஒரு விநோதமான முறையிலும் விநியோகிக்கப்பட்டது. Nosotros என்ற ஸ்தாபிக்கப்பட்ட இலக்கிய ஏட்டின் ஆசிரியர் ஆல்பிரடோ பியான்ச்சியிடம் சுமார் 100 பிரதிகளை போர்ஹே எடுத்துச் சென்றார். அந்தப் பத்திரிகை அலுவலகத்தின் குளோக் அறையில் பிற ஆசிரியர்கள் தங்கள் ஓவர்கோட்டுகளை கழற்றி வைப்பது பழக்கம். “இந்தப் புத்தகங்களை உனக்காக நான் விற்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறாயா?” என்று பியான்ச்சி வினவியபோது போர்ஹே கூறினார். “இல்லை. அவற்றை நான் எழுதியவன் என்றாலும் கூட நான் முழுமுற்றான பைத்தியம் இல்லை. இந்தப் புத்தகங்களை அங்கே தொங்கும் கோட் பாக்கெட்டுகளில் ரகசியமாக வைத்து விட முடியுமா என்று உங்களைக் கேட்கலாம்
என்று நினைத்தேன்” என்றார் போர்ஹே. பியான்ச்சி பெருந்தன்மையுடன் ஒப்புக் கொண்டு ஒத்துழைத்தார். அவசரம் அவசரமாக புத்தகத்தை வெளியிட்டு விட்டு தனது தந்தையின் கண் அறுவைச் சிகிச்சையின் பொருட்டு ஸ்விட்சர்லாந்துக்குச் சென்றுவிட்டார் போர்ஹே. 1924 ஆம் ஆண்டு போனஸ் அயர்சுக்கு தன் குடும்பத்துடன் திரும்பியபோது அவர் ஒரு கவிஞராக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுவிட்டார் என்பதையும் அவரது கொரில்லாத்தனமான புத்தக விநியோக யுக்தி பலனளித்திருக்கிறது என்பதையும் அறிந்து கொண்டார்.

இந்த காலக்கட்டத்தில்தான் அவர் இரண்டு பெண்களுடன் நல்ல சிநேகிதத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டார். அவர்கள்: Victoria Ocampo மற்றும் Elsa Astete Millan. விக்டோரியா ஓகேம்ப்போ மிகவும் பாதிப்பு செலுத்திக் கொண்டிருந்த இலக்கிய ஏடான Sur இன் ஆசிரியை மற்றும் மொழிபெயர்ப்பாளர். 17 வயது அழகியான எல்ஸா வேறு ஒருவரைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உண்டாயிற்று. ஆயினும் கூட 1967 ஆம் வருடம், ஏறத்தாழ நாற்பது வருடங்கள் கழித்து போர்ஹேவும் எல்சாவும் சந்தித்து திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். திருமணம் விரைவிலேயே தோல்வியில் முடிந்தது வேறு விஷயம்.

1927 ஆம் ஆண்டு வரை அவர் என்னவெல்லாம் எழுதினாரோ அவை எல்லாவற்றையும் போர்ஹே புறக்கணித்ததற்குக் காரணம் அவை பிற இலக்கிய ஆசிரியர்களிடமிருந்து அவர் வருவித்துக் கொண்ட நடையைக் கொண்டிருந்ததாக நினைத்ததுதான். பின்னாளில் இது தொடர்பாக உண்டான தர்மசங்கடமான உணர்வைத் தவிர்ப்பதற்காக அவர் பல புத்தகப் பிரதிகளை வாங்கி எரித்தழித்தார்.

நாவல்கள் எழுதுவது பற்றி அவர் மிகக் கடுமையான, கறாரான கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தார். அமெரிக்க நாவலாசிரியரான பால் தோரொ அவரைச் சந்தித்த சமயத்தில் ஆங்கில நாவலாசிரியர் தாமஸ் ஹார்டி (ஹார்டி ஒரு சிறந்த கவிஞரும் கூட) நாவல்களை எழுதியிருக்கவே கூடாதென்றும் கவிதைகளுடன் நிறுத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்றும் போர்ஹே கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறார். வாஸ்தவமாக ஹார்டி தன் கடைசி இலக்கிய காலத்தில் கவிதைகளை மட்டுமே எழுதினார். (பார்க்க The Brass Plaque Said ‘Borges’, Paul Theroux, ‘The Old Patagonian Express’ 1979) ருட்யார்ட் கிப்ளிங் என்ற ஆங்கில நாவலாசிரியரின் கதைகளை விட கவிதைகளே அதிகம் தனக்கு விருப்பமானவை என்றும் போர்ஹே இந்த சந்திப்பில் கூறினார். நீண்ட நாவல்கள் எழுதுவது பற்றி போர்ஹேவுக்கு நல்ல அபிப்ராயமே இருந்ததில்லை. இதை The Garden of Forking Paths, [1942, later part of Ficciones, 1944]. தொகுதிக்கு அவர் எழுதிய முன்னுரையிலிருந்து அறியலாம்:

“Writing long books is a laborious and impoverishing act of foolishness: expanding in five hundred pages an idea that could be perfectly explained in a few minutes. A better procedure is to pretend that those books already exist and to offer a summary, a commentary.”
பல தொகுதி நாவல்களை எழுதிய ஜெர்மன் நாவலாசிரிரான ராபர்ட் மியூசில், [The Man Without Qualities, 3 volumes], தாமஸ் மன், Remembrance of Things Past என்ற 6 தொகுதி நாவல்களை எழுதிய பிரஞ்சு நாவலாசிரியர் மார்சல் புரூஸ்த் பற்றியெல்லாம் அவருடைய கருத்துக்கள் என்னவாக இருந்திருக்கும் என்பது பற்றி அறியமுடியவில்லை. மேலும் போர்ஹேவின் இன்னொரு மேற்கோளை இங்கு காட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம்.
“The central problem of novel-writing is causality.” [“El arte narrativo y la magia” [Narrative Art and Magic, 1932] in Discusion [Discussion, 1932]]

அவருடைய கண்பார்வை சுமாராகப் படிக்க முடியும்படி இருந்த காலங்களிலேயே அவர் ஒரு நாவலை கடைசி பக்கம் வரை படிக்க வேண்டிய கடமையின் கட்டாயத்தில் இருந்தார் என்றும், நாவல் எழுதும் சபலம் சிறிதுகூட இருந்ததில்லை என்றும் எழுதியிருக்கிறார். ஆனாலும் நாவல்களை விடப் பன்மடங்கு பெரிதான, பல தொகுதிகளால் ஆன கலைக் களஞ்சியங்களைப் படிப்பதற்கு அவர் விரும்பினார். குறிப்பாக என்சைக்குளோபீடியா பிரிட்டானிகாவின் 11வது பதிப்பு அவருக்கு மிக அத்யந்தமான ஒரு நூலாக இருந்திருக்கிறது. தாமஸ் ப்ரெளன் எழுதிய Anatomy of Melancholy என்ற பெரிய நூலைப் படிப்பதற்கு அவருக்கு சலிப்பு ஏற்பட்டதில்லை. ஜெர்மன் என்சைக்குளோபீடியாவான ப்ராக்ஹாஸ் (சுருக்கமான) பதிப்பும் அவரது தனிப்பட்ட நூலகத்தில் ஒரு பிரத்யேக இடம் பிடித்திருந்தது. ஆங்கில விமர்சகரும் ஆங்கில மொழியின் முதல் அகராதியைத் தொகுத்தவருமான டாக்டர் ஜான்சனின் ஆங்கில அகராதியை மீண்டும் மீண்டும் படிக்க விரும்பினார்.

1950களின் தொடக்கத்தில் அவருடைய நண்பர்களான Nestor Ibarra வும் Roger Callois யும் போர்ஹேவின் கதைகளை பிரெஞ்சு மொழியில் மொழிபெயர்த்தார்கள். இந்த பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்புகள் ஐரோப்பாவில் வெளிவரும் வரை போர்ஹேவைப் பற்றி, அர்ஜன்டீனாவிலும் சரி உலக இலக்கிய வட்டங்களிலும் சரி, யாருக்கும் அதிகம் தெரியாது. இந்த இருவரின் உழைப்பின் காரணமாகத்தான் 1961 ஆம் ஆண்டு Fomentor Prize (International Publisher Prize) அவருக்குக் கிடைத்தது. ஆறு ஐரோப்பிய வெளியீட்டு நிறுவனங்கள் இணைந்து வழங்கிய இந்த விருதினை நவீன
ஐரிஷ் நாவலாசிரியரும் நோபல் விருது பெற்றவருமான சாமுவெல் பெக்கட்டுடன் போர்ஹே பகிர்ந்து கொண்டார். இந்தப் பரிசு அறிவிப்புக்குப் பிறகு போர்ஹேவின் நூல்கள் பல உலக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. இந்த நிலவரத்துடன் நாம் இதற்கு முற்பட்ட போர்ஹே நூல்களுக்குக் கிடைத்த வரவேற்பினையும் ஒப்பிட வேண்டும். 1932 இல் வெளிவந்த History of Eternity வெறும் 37 பிரதிகள்தான் விற்றது. 1966 ஆம் ஆண்டு Ingram Merril Foundation தனது வருடாந்திர விருதினை போர்ஹேவுக்கு வழங்கியது.

தனது வாழ்நாளில் கண்பார்வை இழப்புடன் அவர் போராட வேண்டி இருந்தது. கண்பார்வை இழப்பு அவருடைய குடும்பத்தில் பாரம்பரியமாக இருந்து வந்த ஒரு நோய் என்றாலும் கூட ஒரு கோடையின் அந்தி மங்கும் நேரம் போல அவரது இளம்பிராயத்திலிருந்தே அவசரமில்லாமல் அது வந்து கொண்டிருந்தது. இதைப் பற்றி பரிதாபப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்றும் தன் வாழ்க்கை பற்றிய கட்டுரையில் எழுதுகிறார். 1927இல் தொடங்கி போர்ஹே மொத்தம் எட்டு கண் அறுவைச் சிகிச்சைகளைச் செய்து கொண்டார். இதற்கு மிஞ்சியும் 1950 இல் அவருக்கு முற்றிலும் பார்வை இல்லாமல் போயிற்று. இன்னொரு குரூரமானதும் விநோதமானதுமான தற்செயல் தகவல் என்னவென்றால் போர்ஹேவுக்கு முன்னர் அர்ஜன்டீனியா தேசீய நூலகத்தின் இயக்குநர்களாக இருந்த Jose Marmol மற்றும் Paul Groussac ஆகிய இருவருமே கண் பார்வை இழந்து போனவர்கள். பெரோன் ஆட்சியில் தன் முனிசிபல் நூலகர் பதவியை ராஜினாமா செய்த போர்ஹே ஆங்கில இலக்கியம் போதித்து தன்
வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார். 1955 ஆம் ஆண்டு பெரோனின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு வந்த அரசாங்கத்தில் அவர் அர்ஜன்டீனியாவின் தேசீய நூலக இயக்குநராகப் பதவி அமர்த்தப்பட்டார். போர்ஹேவின் நண்பிகளான Esther Zembroain de Torres மற்றும் Victoria Ocampo ஆகிய இருவருமே இத்தகையதொரு சாத்தியப்பாட்டினைக் கற்பனை செய்திருந்தார்கள். VictoriaOcampo வின் இலக்கிய ஏடான Sur சார்பாக பல எழுத்தாளர்களும், இலக்கியவாதிகளும் போர்ஹேவை அர்ஜன்டீனியாவின் தேசீய நூலகத்தின் இயக்குநராக ஆக்க வேண்டும் என்று மனு சமர்ப்பித்தனர். இந்தத்
திட்டம் நடக்கவே முடியாதது என்று போர்ஹே நினைத்தாலும் அது நிறைவேறி, இன்னொரு முறை பெரோன் 1975இல் ஆட்சிக்கு வரும்வரை பதவியில் இருந்தார். Poem of the Gifts (1950) என்ற கவிதையில் 9,00,000 புத்தகங்களையும் தந்து பார்வை இழப்பினையும் தந்த கடவுளின் அற்புத எதிர்மறைத் தன்மையைப் பற்றி எழுதினார்.

1955 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1970 ஆண்டு வரையிலான போர்ஹேவின் இலக்கிய எழுத்துக்கள் யாவும் கவிதைகளாகவே இருந்ததில் ஆச்சர்யம் ஒன்றும் இல்லை. இந்த காலகட்டத்தில், கவிதை எழுதும் பொருட்டு சுதந்திரக் கவிதையைக் கைவிட்டு, பாவகை அமைப்புகள் கொண்ட பாரம்பரியக் கவிதை வடிவங்களை, அதிலும் குறிப்பாக 14வரிக் கவிதை வடிவமான சானெட்டைத் தேர்ந்தெடுத்தார். திருத்தங்கள் செய்வதற்கான எழுதப்பட்ட காகிதங்களை அவர் வைத்துக் கொள்ள முடியாதென்பதால் தன் மனதிலேயே ஞாபகம் கொண்டு எழுதுவது எளிதாக இருந்தது. உரைநடையை
ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்வதை விட பேரிலக்கிய வடிவத்தில் அமைந்த கவிதைகளை நினைவில் வைத்துக் கொள்வது சாத்தியமாக இருந்தது. சானெட்டுகள் தவிர 11அசைகளைக் கொண்ட நான்கு வரிச் செய்யுள்–கவிதைகளையும் இந்த காலகட்டத்தில் அவர் எழுதினார். அவருடைய தாத்தாவின் மரணம் பற்றி, முதலாம் பேரரசர் சார்ல்ஸ் கில்லட்டீனில் தலை வெட்டப்பட்டது பற்றி, திராட்சை மது பற்றி, குறுவாள்கள் பற்றி, அமெரிக்க நாவலாசிரியர் எட்கர் ஆலன் போ பற்றி. . . இப்படியாக விஸ்தாரமானதும் வேறுபட்டதுமான பல தலைப்புகளில் கவிதைகள் எழுதினார்.

7 Nights என்ற போர்ஹேவின் கட்டுரைத் தொகுதியில் உள்ள 7 கட்டுரைகளில் ஒன்றில் [“On Blindness”] தனது பார்வையிழப்பினைப் பற்றி உரத்த சிந்தனை செய்திருக்கிறார். Other Inquisitions (1952) என்ற கட்டுரைத் தொகுதிக்கு அடுத்து மிக முக்கியமானது இந்தக் தொகுதி.

1970க்குப் பிறகு வந்த இரண்டு சிறுகதைத் தொகுதிகளும் [Doctor Brodie’s Report, Book of Sand] போர்ஹே நேரடிக் கதைகளைக் (Straightforward Narratives) கொண்டவை என்று அதன் முன்னுரைகளில் எழுதினார். ஆயினும் மணல் புத்தகம் போன்ற மேஜிகல் ரியலிசம் மிகுந்த கதைகள் அதில் இருக்கின்றன. இதுவல்லாது உடலைச் சில்லிட வைக்கும் மாற்கு எழுதிய வேதாகமம் கதையும் இந்தக் காலகட்டத்தியதுதான். நேரடிக் கதைகளில் இத்தகைய விநோதங்களை போர்ஹே தவிர வேறு எந்த விநோதவாதியாலும் சாதிப்பது கடினம். மாற்கு எழுதிய வேதாகமம்
கதையானது போர்ஹேவின் நண்பருக்கு வந்த கனவாகும். Hugo Rodriguez Moroni என்பது அந்த நண்பரின் பெயர். இந்தக் கனவைக் கதையாக எழுதியது பற்றிக் கூறும் போது போர்ஹே சொல்கிறார்.

“But after all, writing is nothing more then a guided dream”
[Introduction to Doctor Brodie’s Report, p.13]
கடவுள் கொள்கை என்ற ஒன்று போர்ஹேவிடம் இருக்கிறதா, கடவுள் கொள்கையை அவர் மறுப்பவரா என்று ஒரு பேட்டியாளர் கேட்டபோது, போர்ஹே தனிநபர் கடவுள் (In the past, I tried to believe in a personal God, but I do not think I try anymore) என்ற கொள்கையில் தனக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்கிறார். சொல்லப் போனால் கடவுள் என்பவர் இன்னும் உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார் என்பது போர்ஹேவின் வாதம். இதற்குப் பக்கபலமான பெர்னாட் ஷாவின் மேற்கோள் ஒன்றைத் தருகிறார்: “God is in the Making”. ஆனாலும் ஆன்மரீதியான உள்ளுறை
அனுபவங்களுக்கு அவர் கதைகளில் குறைவே இல்லை. எடுத்துக் காட்டாக ரகசிய அற்புதம் என்ற கதை. போர்ஹேவைப் பொருத்தரை பிரபஞ்சத்தைத் தரிசிப்பது என்பது ஆன்மரீதியான அனுபவம். ஒரே ஒரு சொல்லில் கூட பிரபஞ்சத்தைத் தரிசிக்க முடியும். அவர் சொல்கிற மாதிரி ஷேக்ஸ்பியரின் ஒரு வரியை மேற்காட்டுபவர் கூட ஷேக்ஸ்பியராகவே ஆகிவிடுகிறார். மேலும் இந்த உலகம் அல்லது பிரபஞ்சமானது ஒரு குறையுள்ள துணைக்கடவுளால் படைக்கப்பட்டது என்ற கருத்தை முன் வைக்கிறார் போர்ஹே. இதை மேலும் விரிவாக்கும் போது தீவினைகள், நோய்கள், உடல்
வலிகள் போன்ற முழுமையின்மைகளுக்கு விளக்கம் தர முடியுமானால் இவ்வாறுதான் முடியும். ஒரு முழுமுற்றான கடவுளால் சிருஷ்டிக்கப்பட்டிருக்குமானால் இந்தப் பிரபஞ்சம் இன்னும் மேன்மையாகச் சிருஷ்டிக்கப்பட்டிருக்கும்.
போர்ஹேவின் படைப்புக்கள் குறித்த சிறந்த ஞானமுள்ள அறிஞரான Jamie Alazraki கூறுவது போல் இந்தக் கருத்தினை போர்ஹே “A Vindication of the Fales Basilides,” என்ற கட்டுரையில் விரிவுபடுத்தி எழுதியிருக்கிறார். Gnostic களின் கொள்கைப்படி கடவுளுக்கும் மனித யதார்த்தத்திற்கும் இடையில் வானத்தின் 365 தளங்கள் இருக்கின்றன. இந்த 365இல் ஒவ்வொரு வானமும் ஏழு துணைக் கடவுளர்களால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இவற்றில் மிகக் கடைசியில் இருந்த குறைபாடுள்ள தேவர்களால்தான் நம் கண்ணுக்குப் புலனாகும் இந்த வானம் உருவாக்கப்பட்டது. அதனுடன் நாம் நடக்கும் இந்த நிலையற்ற பூமியும். இந்த பூமியை அவர்களுக்கு இடையே பகிர்ந்து கொண்டார்கள். (Stabb, Martin S. Borges Revisited. Boston: Twayne, 1991) பேஸிலைடிஸின் இந்தக் கருத்தாக்கத்திற்கும் போர்ஹேவின் பேபல் நூலகம் சிறுகதைக்கும் நிறைய ஒற்றுமைகள் இருப்பதை வாசகன் கவனிக்கலாம். மேலும் (பிரபஞ்சத்தின்) படைப்பு என்பது யதேச்சையான உண்மை என்பதையும் நாஸ்டிக்குகளின் இரண்டாவது கருத்தாக்கத்திலிருந்து போர்ஹே ஏற்றுக் கொண்டதாகத் தெரிகிறது. இரண்டாவது கருத்தாக்கம் Valentinus என்பவருடையது. இங்கு வானசாஸ்திரத்தின் அடிப்படைக் கருத்தாக்கம் ஒன்றினையும் இதில் பார்ப்பது சாத்தியம். (அதாவது Big Bang Theory) போர்ஹேவின் ஒற்றைக் கடவுள் கொள்கையின் நிராகரிப்பு என்பது பல-கடவுள் கொள்கைக்கு இட்டுச் செல்லும் பன்மைகளின் வழிபாடாகிறது. பிரபஞ்சமாகட்டும் அல்லது எழுதப்பட்ட பிரதியாகட்டும் பன்மைகளின் பெருக்கமே பின்நவீனத்துவத்தின் ஆதாரமான கொள்கையாகும். மேலும் யூத-கிறித்தவ மரபுக் கடவுள் கொள்கையையும் போர்ஹே மறுத்ததையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

கடவுள் இல்லாது போன பிரபஞ்சத்தில் உண்மை, தனிநபர் ஒழுக்கம் பற்றிய சட்டதிட்டங்கள், கொள்கைகள் ஆகியவற்றுக்கு இடமிருக்குமா? இதற்கும் பதில் வைத்திருக்கிறார் போர்ஹே. ஒரு முரடன் (அ) அடியாளுக்கு தான் செய்யக் கூடாத சில விஷயங்கள் எவை என்பது தெரிந்திருப்பது போலவே ஒரு எறும்புக்கும் ஒரு புலிக்கும் அவை செய்யக்கூடாத விஷயங்கள் இருக்கின்றன என்பதும் தெரிந்திருக்கும். தார்மீக சட்டங்கள், கடவுளர்கள் இன்றியும் பிரபஞ்சத்தில்* இயங்கத்தான் செய்யும் என்பது போர்ஹேவின் கருத்து. (பார்க்க: Amelia Barili, Conversations with Jorge Luis Borges, 1998).

ஒவ்வொரு எழுத்தாளனும் தனக்கான முன்னோடிகளைத் தானே உருவாக்கிக் கொள்கிறான் என்றார் போர்ஹே. அவரைப் பாதித்த ஒரே ஒரு தத்துவவாதியைச் சொல்லச் சொன்னால் ஷோப்பன்ஹீரைத்தான் கூறுவார் போர்ஹே. இதற்கு அடுத்து அவரைப் பாதித்த தத்துவ ஆசிரியர் ஸ்பினோசா. ஆங்கிலத் தத்துவவாதியான எ·ப். ஹெச். பிராட்லியை மீண்டும் மீண்டும் மேற்கோள் காட்டுவார். மத்தியகால இத்தாலியக் கவிஞர் தாந்தே போர்ஹே மீது ஆழ்ந்த பாதிப்பு செலுத்தினார். ஜெர்மானிய தத்துவ ஆசிரியர்களை ஜெர்மன் மொழியில் படிக்கத் தொடங்கி தொடர முடியாமல் போனதால் ஜெர்மன் கவிதையில் அவருக்கு ஈடுபாடு உண்டாயிற்று. கதே தவிர ஹென்ரிக் ஹெய்ன் என்ற கவிஞரையும் விரும்பிப் படித்தார் போர்ஹே. ஆங்கில இலக்கியத்தைப் பொறுத்த வரை ருட்யார்ட் கிப்ளிங்குக்கு அடுத்து தாமஸ் டீக்வென்சியையும் ஸ்டீவென்சனையும்
பிடிக்கும். அமெரிக்க இலக்கியம் என்றால் முதலில் அந்த நாடோடிக் கவி நாயகனான வால்ட் விட்மேன். பிறகு அவர் வழி வந்தவர் என்று போர்ஹே கூறும் கார்ல்சாண்ட்பர்க். ஸ்பானிய மொழியில் அவரது முதல் தேர்வு செர்வாண்டிஸ்தான். ஷேக்ஸ்பியரை நிறைய இடங்களில் மேற்கோள் காட்டினாலும் அவர் மீது போர்ஹேவுக்கு அவ்வளவு நல்ல அபிப்ராயம் இருக்கவில்லை. ஷேக்ஸ்பியர் மிகவும் படோடோபமாகவும் கவனக் குறைவாகவும் எழுதியவர் என்பது போர்ஹேவின் வாதம். அல்லது ஏதோ ஒரு இத்தாலியத்தன்மையும் யூதத்தன்மையும் ஷேக்ஸ்பியரிடம் இருந்ததாகக் கருதினார். எனவே போர்ஹேவின் சிறந்த இலக்கியவாதிகளின் பட்டியலில் ஷேக்ஸ்பியர் இல்லை. இவ்வளவு ஆங்கில ஆசியர்களைப் படித்திருப்பதாலும் அவர்களைச் சிலாகிப்பதாலும் அர்ஜன்டீனிய இலக்கிய வட்டத்தில் போர்ஹேவை ஒரு “ஆங்கிலேயர்” என்று சிலர் நையாண்டி செய்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார்:

“. . .My fondness for such a northern past has been resented by my more nationalistic countrymen, who dub me an Englishman, but I hardly need point out that many things English are utterly alien to me: tea, the Royal Family, ‘manly’ sports, the worship of every line written by the uncaring Shakespeare.”
[An Autobiographical Essay, 1971]
செக்ஸ் மற்றும் பெண்கள் ஆகிய இரண்டு அம்சங்களும் போர்ஹே கதைகளில் பிரச்சனை மிகுந்தவையாக இருக்கின்றன. இந்த இரண்டின் இல்லாமைகளும் சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும் அவை அவற்றின் தவிர்க்கப்படுதலினை விநோதமாக்கிக் காட்டுகின்றது. எம்மா சுன்ஸ் கதையில் எம்மா அந்த அந்நியனுடன் கலவியில் ஈடுபடுவதைத் தவிர வேறு எங்கேயும் செக்ஸ் சம்மந்தப்பட்ட விவரணைகளோ குறிப்புகளோ காணப்படுதில்லை. போர்ஹேவின் புனைகதை உலகில் இடம் பெறும் பெண்கள், (எம்மா தவிர) தனிநபர்களாக இன்றி சீரழிந்த, அடையப்பட வேண்டிய
வஸ்துக்களாகவோ வம்சவிருத்திக்கோ (அல்லது சந்தோஷத்திற்கோ அல்லாது) ஆண்களுக்கிடையிலான உறவுகளில் பேரம் பேசுவதற்கான பொருள்களாகவே இருக்கின்றனர். இறந்தவன்,குறுக்கீட்டாளர், ரோசென்டோவின் கதை, இந்த மூன்று கதைகளில் வரும் முறையே சிவப்பு முடி கொண்ட பெண், ஜூலியானா பர்கோஸ், லா லூஜனேரா, ஆகிய பெண்கள் தமக்கான விருப்பு வெறுப்புகள் உள்ளவர்களாகச்
சித்திரிக்கப்படவில்லை. குறுக்கீட்டாளர் கதையின் அடிநாதமாக ஓடுவது நில்சன் சகோதரர்களுக்கிடையே நிலவும் ஒருபால் காமத்துவம் என்றும் அதை நிலைப்படுத்தும் பொருட்டு ஜூலியானா கொல்லப்பட வேண்டி வருகிறாள் என்றும் சில விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர். [Herbert J. Brant, The Queer Use of Communal Women in Borges’ “El muerto” and “La intrusa”, Indiana University-Purdue University Indianapolis]. ஹோமோ செக்ஷ¥வாலிட்டி போர்ஹேவுக்கு இருந்திருக்கலாம் என்ற ஹேஷ்யமும் அர்ஜன்டீனிய இலக்கிய வட்டங்களில் நிலவுகிறது.
1956 இல் எழுதப்பட்ட கதையான The Sect of the Phoenix இல், செக்ஸ் என்பது ரகசியம் என்று உணர்த்தப்படுகிறது. Tlon, Ucbar, Orbis Tertius என்ற கதையில் வரும் மேற்கோளில் புணர்ச்சி செயல்பாடு அருவருப்பானது என்பதாக வருகிறது: “Copulation and Mirrors are abominable”. தனது கதைகளில் காதல் இடம் பெறுவதில்லை என்பதை போர்ஹே ஏற்றுக் கொள்கிறார். உல்ரிக் (’Ulrike’-from The Book of Sand) என்ற கதை ஒன்றுதான் இதற்கு விதிவிலக்கு என்றும் எழுதியிருக்கிறார். உல்ரிக் கதையில் வரும் பெண் பாத்திரம் போர்ஹேவின் பிற பெண்களை விடக் கூடுதல்
ஆளுமை மிக்கது.

போர்ஹேவின் எந்த ஒரு கதையும் அல்லது கவிதையும் மிகச்சாதாரணமாகத் தொடங்கி ஒன்று அல்லது இரண்டு வரிகளைப் படித்ததும் நாம் இதுவரை சாதாரணமானது என்று கருதிய ஒரு அனுபவம் அப்படி இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதை உணர்த்திவிடுகிறது. ஒவ்வொரு கதையும் ஒவ்வொரு கவிதையும் எல்லையற்ற தீர்க்கப் பார்வைகளின் சாளரமாக மாறிவிடுகிறது. இந்த தீர்க்கப் பார்வைகள் நமது வாழ்வுகளையும்,
அடுக்குகளாக அமைந்த வரலாறுகளையும், நாமறிந்த விண்கோள்களையும், பிரபஞ்சங்களையும் இன்னும் நடந்திராத எதிர்கால நிஜங்களையும் தாண்டி தூரத்துத் தொடுவானங்களுக்கு இட்டுச் செல்கின்றன. இவை யாவும் ஒரே சமயத்தில் நிகழக் கூடியனவாகவும், ஒன்றிலிருந்து மற்றது துல்லியமாய் வேறுபட்டும் படிகத் தெளிவுடனும் இருக்கின்றன. இவை எல்லாம் அந்த சாரளம் திறந்து விட்ட சூன்யத்திலிருந்து பிறந்தவை. ஒருவரின் ஞாபகத்தையே மூழ்கடித்து அடுத்த நாள் வாழ்வுக்கு தகுதியற்றதாகவும் இவற்றால் ஆக்கிவிட முடியும். போர்ஹேவின் புனைகதைப் பிரபஞ்சம் எல்லையற்ற வகையிலும் மனிதப் புரிதலால் அடக்கி ஆளமுடியாததாகவும் அமைந்து விடுகிறது. எல்லையற்ற பக்கங்கள் கொண்ட புத்தகமாகவும், எண்ணிக்கையில் அடங்காத நூல்களைக் கொண்ட நூலகமாகவும் சிற்றடக்கப் பெரும்பொருளாகவும் இது உருப்பெரும். உப்புச் சப்பற்ற பெயர் கொண்ட ஒரு சாதாரண நகரத்தின் தெருவிலும் இந்த அனுபவம் நேரக் கூடும். அல்லது உருகுவேயின் தட்டைச் சமவெளியில் தொடங்கி நட்சத்திரங்களை இணைத்துக் கொள்ளக் கூடும்.

போர்ஹேவின் சர்வதேசீயம் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது தத்துவவாதியும் கலாச்சார வரலாற்றாசிரியருமான George Steiner எழுதுகிறார்:

அவரது சர்வதேசீயக் கலாச்சாரம் மிக ஆழமாக போர்ஹே உணர்ந்த ஒரு உத்தியாகும். உலகில் உறையும் சகல பொருட்களின் இதயங்களிலிருந்து வீசும் பெரும் காற்றுக்களுடன் தொடர்பு வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு இயங்குதல் ஆகும் அது. கற்பனையான புத்தகத் தலைப்புகளையும், கற்பனை செய்யப்பட்ட குறுக்குக் குறிப்பீடுகளையும், வாழ்ந்திராத ஆசிரியர்கள் மற்றும் அவர்களின் தொகுதிகளையும் மேற்காட்டுகையில் நிஜத்தின் தெரிவிப்புக் கட்டங்களை மீண்டும் ஒன்று சேர்த்து சாத்தியமிக்க பிற உலகங்களின் வடிவங்களை உருவாக்குகிறார். மொழி விளையாட்டுக்களின் மூலமோ அல்லது எதிரொலிப்பதன் மூலமோ லைடாஸ்கோப்பினைத் திருப்பி சுவற்றின் வேறு ஒரு பகுதியில் ஒளியைப் படச் செய்கிறார்.
போர்ஹே விநோதப் பிரபஞ்சங்களை மாத்திரம் சிருஷ்டிக்க வில்லை. விநோத விலங்கியலையும் உருவாக்கினார். இதை புனைகதை தவிர்த்த வேறு கட்டுரைகளுடன் சேர்க்கலாம். பெரும்பான்மையான உலக இலக்கிய, புராணிகங்களில் குறிப்பிடப்படும் விநோத விலங்குகள் கச்சிதமான விளக்கத் தெளிவுகள் பெறுகின்றன போர்ஹேவின் மூலம். ஒரு அகராதி வடிவத்தில் போர்ஹே இதை வடிவமைத்திருக்கிறார். அதன் பெயர் The Book of Imaginary Beings (1969).Margarita Guerrero என்ற பெண் (எழுத்தாளர்?) இந்த அகராதிக்கு இணையாசிரியர். கா·ப்கோ, எட்கர் ஆலன் போ
போன்றவர்கள் கற்பனை செய்த மிருகங்கள் எப்படி இருக்கும்? விளக்கம் தருகிறார் போர்ஹே. புத்தரின் பிறப்பினை முன்னறிவித்த யானை, தத்தவவாதி இமானுவல் ஸ்வீடன்போர்க்கின் நரகத்தில் இருந்த விலங்குகள், ஜப்பானின் எட்டுத் தலை நாகம், மகாபாரதத்தில் அர்ஜூனனைத் துரத்திய உலுப்பி என்ற பாம்பு போன்றவற்றைப் பற்றி இந்த நூலில் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
அமெரிக்கப் பல்கழைக் கழகங்களில் வருகை தரும் பேராசிரியராக 1961 ஆம் ஆண்டு நியமிக்கப்பட்டார். சான் ·பிரான்சிஸ்கோவிலிருந்து நியூயார்க் வரையில் எல்லாப் பல்கலைக் கழகங்களிலும் உரைகள் நிகழ்த்தினார். 1963 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் ஐரோப்பிய பயணம் மேற்கொண்டார். தனது பால்யகால நிகழ்ச்சிகள் நடந்த பிரதேசங்களையும் பழைய நண்பர்களையும் சந்தித்தார். மீண்டும் 1967 ஆம் ஆண்டு ஹார்வார்டு பல்கலைக் கழகம் ஒரு வருடம் பேராசிரியாக அமெரிக்காவில் வந்து தங்கும்படி அழைப்பு விடுத்தது. ஹார்வார்டு பல்கலைக் கழகத்தில்தான் அவரது மிகச் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாள நண்பரான நார்மன் தாமஸ் டி ஜியோவானியை போர்ஹே சந்தித்தார். 1973 இல் பெரோன் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தபோது போர்ஹே தனது தேசீய நூலக இயக்குநர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார். போர்ஹேவுக்கு 1975 ஆம் ஆண்டு மிக முக்கியமானது. காரணம் அவருடைய தாயார் அவரது 99 வயதில் காலமானார். அதே ஆண்டில் போர்ஹேவின் கதைகளும் கவிதைகளும் அடங்கிய தொகுதியான The Book of Sand வெளியானது.

1969 ஆம் ஆண்டு இஸ்ரேல் அரசின் அழைப்பினை ஏற்று டெல் அவீவ் நகருக்குப் பயணம் செய்தார். 1973ஆம் ஆண்டு Fifth Biennial Jerusalem Prize அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. 1976 ஆம் வருடம் ஜப்பானிய கல்வித் துறை போர்ஹேவுக்கு ஜப்பானுக்கு வருகை தர அழைப்பு விடுத்தது. 1980 இல் ஸ்பானிய அரசு வழங்கக்கூடிய பரிசுகளிலேயே மிக உயர்ந்த பரிசான Cervantes Prizeஐ ஸ்பானிய எழுத்தாளர் Gerardo Diego உடன் பகிர்ந்து கொண்டார். நோபல் விருது தவிர்த்த மற்ற பல முக்கியமான விருதுகளை போர்ஹே பெற்றிருக்கிறார். 1986 ஆம் ஆண்டு போர்ஹே ஜெனிவாவில்
காலமானார். இறப்பதற்கு இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு அவருடைய காரியதரிசியான Maria Kodama என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.