வலி உணரும் மனிதர்கள்/பிரம்மராஜன்/Men Sensitive to Pain-poems/Brammarajan

or8i8p

This is the collection of poetry(publised 22 years ago) that I wanted to suppress for ever. Consequently I didn’t include a single poem from this collection in my “Selected Poems”. Since my friends like Anand,Pazhani Vel who have high regards for my poetry insisted that I publish them at least in the Collected Edition. Since there is no hope of a collected Edition I am posting these poems here. I have put my pen in a few places correcting a punctuation here and rewriting a word there. I still consider these my apprentice poems. Not all that a poet scribbles becomes poetry. I leave the judgement to the discerning reader-of course not the common,lazy reader.

Bibliographic Details

First Edition May 1985

Publisher: MEETCHI Books, 59/E Elk Hill Road,

Ooty-643001 Cover Design: Brad W.Foster. Price Rs.8-50


vali-unarum

ஆத்மாநாமுக்கு

பிரம்மராஜன்

உன் வலியை நீ உணர்ந்த
அந்த முதல் நிமிஷம்
நனவோடையில் தேடி வந்த சொற்கூட்டத்தின்
புத்தம்புதிய ஆரவாரம்
பனிப்படலத்தில் சுற்றப்பட்ட தீக்கங்குகளின் தாக்குதல்–
நகரத்தின் மாலை நேர நியான் விளக்குகள் மின்னத்
தொடங்கியிருக்கும். வெதுவெதுப்பான
தூய மில்லியன் உணர்ச்சிகளின் மார்பகங்கள்
ரோதான்
பெர்னினி
உலோகம்
சலவைக்கல் உருவங்களில் மட்டுமே உனக்கு.
உன்னைத் தேடி வந்த பெண்ணைக் கண்டிருக்க மாட்டாய்.
அழைப்பு மணியின் சலனமின்மை
உன்னைக் கூப்பிட்டிருக்காது.
காலித்தகர டின்களால் சூழப்பட்ட மனிதன்
ரயில் என்ஜின்கள் நிராகரித்த
நிலக்கரித் தூள் மலைகளின் மேல் திரியும் சிறுவர்கள்
உன் நிறுவனம்
உருவாக்கும் தயாரிப்பு ஆடைகளை
அணியப் போகும் குழந்தைகள்
சற்று முன் நீ கண்டிருப்பாய்
உன் காலணிகளின் மீது மட்டும் பதிந்த பசிக்கண்களை.
எல்லாம் தெரிந்திருக்கும்
நீ நிசப்தத்தின் நடனத்தைக் கேட்டபடி உணவருந்தினாலும்
இரண்டு காதுகளிலும் தெளிந்த நீரோடைச் சங்கீதம்
பதிவான போதிலும்
மிலிட்டரி பச்சை நிறப் பையை
உன் ஷேகுவாராத் தொப்பியைக் கிண்டலடிக்கும் நண்பனையும்
விஷத்தையே உணவாக நாளும் புசிக்கும்
உன் சக மனிதர்களையும்
முதல் ‘டாடாயிசக்’ கண்காட்சி காட்டியது சிறுநீர் சேகரத் தொட்டி
உன் தேசமே அப்படி உனக்கு
சர்வ நிஜத்தில் முப்பரிமாணக் குறியீடு.
கிழிக்கப்படாத தேதித்தாள்கள்
உறையிலிருந்து பிரிக்கப்படாத கடிதங்கள்
முகப்பு தெரிவிக்காத பத்திரிகைகள்
அறிவியல் திரைப்படங்களின் விழாவுக்கு அழைப்பிதழ்
சிவனின் பேச்சு மௌனமாகிப் போச்சு
ஜென்னும்
உன் மிலிட்டரி நிறப் பச்சை மோட்டார் சைக்கிளும்
உன்னைப் போலவே.
உன் அறையின் ஜன்னலில் எட்டிப் பார்த்த தென்னை மரம்
நீ விரும்பிய ஸ்படிக நீரலைகள்
உன் தொண்டைக்குள்
நுரையீரல்களில்.
ஒவ்வொரு கன சதுரமும் உன்னை விழுங்கிய போது
ஐந்தாவது படியில் வரிசைக் கிரமத்தில் மடிக்கப்பட்டு
அடுக்கப்பட்ட உன்னுடைகள்
உன் தேய்ந்து போன காலணிகள்
நீருக்கு மேலே வந்த
உன் முகம்–
பட்டியல்கள் அனைத்தையும் மறந்து சொற்களைத் துறந்து
மருந்துப் புட்டிகளின் நிறங்கள் அழிந்து
நிறமிழந்து
நீரைப் போல.

14.08.1984

367மணற்கரையில் திரியும் மனிதன்

ஒரு நகரா, மனிதனா, புத்தகமா,
பெயரா அல்லது புனிதனா,
எதுவென்று புரியவில்லை
நான் சொல்வது உனக்கு.
அனந்தத்தின் ஒரு துளியைக் கண்ணுற்று
வைரத்தின் முகங்களென மருள்கிறாய் நீ
புவி வெளியில்
கிரகங்களின் இடை கோடுகளைத் தழுவித் திரும்பி
வாசலில் காத்து நிற்கும் மத்திய கால வீரனைப் போன்ற
இசையை நீ கேட்கிறாய் வெறும் காற்றேசையாய்
அவை
எப்பொழுதாவது கோர்க்கப்படும் பிச்சைக்காரன்
கழுத்து மாலையென
மின்னல் வெட்டி மறைகையில்
புதுப்புதுப் பதுமைகள் தோன்றும் .
உனக்கோ உறக்கத்தின் வெறும் சாயைகள் மட்டும் பிடிபடும்.
ஓட்டை வலைகளுடன் மணற்கரையில்
திரியும் மனிதனே
எப்பொழுதும் முகடுகளின் விளிம்பில்
இலைகளுக்கு இடையில்
சப்தமற்று வீழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது
அருவி.


367அழுக்கின் ஆறும் அலுமினிய மனிதர்களும்

பனித்துளிகள் விளைந்த
புல்லின் வாசனையுடன்
வயலின் கம்பிகளில்
என் வாழ்வைப் பின்னல் ஓவியம் வரைந்து
கொண்டிருந்தது காலம்.
மூன்று ஸ்வரங்கள் மட்டுமே
பழகியிருந்தது புல்லாங்குழல்.
அருந்திய காபிகளின் எண்ணிக்கையை
செலவிடப்பட்ட சர்க்கரையின் அளவில் ஈடுதர
வேண்டியிருந்தது.
புறக்கணிக்கப்பட்ட வாடகைக்காரின்
பின்னிருக்கையில் உறங்கும் காசநோயாளியைப் போல்
கமறிய முதல் பகுதி இரவுக் காக்கைகளைப்
பற்றி இன்னும் சொல்லவில்லை.
இருப்பினும்
தெருக்கள் தீப்பற்றியது போல் சாலையில்
விளக்குகள் எரியும் இப்பெருநகர் விழுங்கியது என்னை
அழுக்கின் ஆறு எனக்குள் வழிகிறது
உணவைக் கனவில் கண்டு உறங்கும்
நடைபாதைக் குழந்தைகளின் அம்மணத்தில்,
பாலிதீன் போர்வைகளில்
முகம் ஒட்டிக் கிடக்கும்
பெண்களின் மீது
குதிரைச் சாணமும் தெருப்புழுதியும் சட்டையெனப் படிந்திருக்கும்
மனிதன் கை ரொட்டித் துண்டுகளுக்கு
விமான வரிசையென இறங்கும்
காகங்களின் நிறத்தில்.
மேஜை விளிம்புகளில் சிந்தும்
எச்சில் தேநீரில் கலக்கிறது
மொய்க்கும் ஈக்களை விரட்டி .
எனக்குள் அழுக்கின் ஆறு
ஒழுகுவதாகிறது.
நாற்றம் குடல் வரை சென்றதை அறியாமல்
அலுமினிய மனிதர்கள்
தம் நிற வர்ணம் பூசும்
ரயில் நிலையத்தில்
நின்று கொண்டிருக்கிறேன்
துண்டுகளாக்கப்பட்ட
நாளின்
நுனிகளைக்
கொறித்தபடி.

367

பயணம்-கீழ்நோக்கி

ஏன் நான் நீ எல்லோருமே ஒரு ஏணிப்படியில்தான்
ஏறிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
இறங்கும்போது
ஒவ்வொருவரும்
லிஃப்டிலோ
மொசைக் படிகளில் செருப்புகள் அழுந்தும்படியோ
ஜில்லிப்பு பாதம் ஏற்க வெறுங்காலுடனோ
அனைத்துப் படிகளிலும்
அல்லது கைப்பிடியில் சிறுவர்கள் போல சறுக்கி
சீக்கிரமாய்
எப்படியோ
கீழே
உனக்குத் தெரியும் நீ அடைகாத்த மண் உன் பாதங்களைத்
தாங்காதென்று.
அவனுக்குத் தெரியும்
பரந்த ஹாலும்
தேக்குக் கதவுகளும்
உலோகக் கைப்பிடிகளும்
இவ்வாறான இடத்தில் தான் கிடத்தப்பட்டிருப்பதை
அறிவதற்கில்லாதவாறு.
யூதர்களுக்கு விஷவாயுக் கிடங்குகள் தந்தவன் கூடத்
தன் கீழ்நோக்கிய பயணம்
பற்றி க்ஷண நேரம் யோசித்திருப்பான்.
நான் நீ அவன் எவரும்
யோசித்திருப்போமோ
நுரையீரலில் நீர் புகுந்து
மூச்சற்று
முடிவற்று
உயிர்கள் இறக்கும் நாளை
தாவரங்கள் கருகும் நாளை
கண்கள் மணிகளை இழக்கும் கணகாலத்தை
உன் டெக்னலஜி உனை நோக்கித்
துப்பாக்கி எனத்
திரும்பும் நாளை.

367

வலி உணரும் மனிதர்கள்

இந்தக் கூரை எப்போது வேண்டுமானாலும்
பொத்துக் கொண்டு விடுகிறது.
குறிப்பாக இடது மூலை.
வலி.
சிவப்பின் துடிப்பென
நெருப்பின் நிறத்தில்
நிமிர்ந்த ஆணியாய்
முன்னறிவித்தலின்றி
உள் செருகி துருத்திக் கொள்கிறது சில நேரம்.
பிடுங்கப்பட்டுவிட்டாலும்
பின் வரும் தாக்குதல்களுக்காய்
கூரை செப்பம் செய்வதில்
மாத்திரைகள் தீர்ந்து போகின்றன.
கம்பிகளின் இனிமை
அதிர்வலைகள் அயர
விரல்களின் அழுத்தம் குறைய
கூரையின் துளை வளர்கிறது
பெரிதாய்.
நீலவானம்
கடும் இருள்
தெரிய ஆரம்பிக்கிறது அங்கிருந்து.
துடிக்கும் நட்சத்திரங்களின்
ஒளி வலிகள் காட்சிப்பாடுகள்
போர்க்கிரகமும்
சிவந்து விடுகிறது வலியின் வறண்ட காற்றுகளால்.
இனி முழு வானத்தையும்
பார்க்கவேண்டும்
கூரையின் மேல்தளத்தை முழுவதுமாய் அகற்றி.
அப்பொழுதும்
ஏதோ ஒரு நட்சத்திரக் கூட்டத்திற்கிடையிலிருந்து
தெரியும்
பழுக்கக் காய்ந்த கூர் ஆணி.

367

நிலையங்களும் நினைவுகளும்

ஊர்திகளாலும் ரயில்களாலும்
நிலையங்களில் வீசப்பட்டு
மிதந்தபடி சென்று கொண்டிருந்தேன்.
சுவாசம் மறந்த பழங்கள், பனியில் உறைந்த இலைகள்
திடீரென சகதியில் புதைந்து
இறங்கும் கண்ணடிக் கோலியின் ஈர்ப்பு.
வீசும் காற்றின்றி ஜன்னல்களற்ற சிறைக்குள்
அடைக்கப்பட்டு
எடை அளக்கும் யந்திரம்
அச்சடிக்காமல் துப்பும் அட்டைத் துண்டுகளென
வெளிப்பட்டன
என் சொற்கள்.
நோயில் படுத்திருந்தும் நடன அசைவுகளை
சிருஷ்டித்த ஒருவன் முகம் வியர்வையில் ஒளிர்ந்தது
பளீர் நினைவின் திரையில்.
என் படுக்கையில் அசைவற்று கிடந்தது உடல்.
தோண்டும் கருவியொன்று மண்டையில்
திருகித் துளையிட
சிந்தனைகள்
வடிவமிழந்த வார்த்தைகளாய்
வெளியேறிக் கரைந்தன.

367

விசாரம் வேண்டும் மனித இறப்புகள்

உன் காடுகளில் திரிந்த புலியை
பரவிக் கிடந்த முட்பரப்பை
அகற்றி
தசைகளில் உலவிய ஜ்வாலையைப் பிழிந்து
குடிசைக் கலயங்களின்
கூழ்நிலையுடன் மாறினாய்.
இருளின்
கவியும் ஆக்ரமிப்புகளைக் கிழித்துச் சென்ற
உன் பாதங்கள்
காலணிகள் காணாதவை.
காய்ந்த அருகம்புல்லில்,
படரும் நெருஞ்சிக் கொடியில்,
ஒற்றைத் தடங்கள்,
கிராமங்களை இணைத்த மனிதனே
நாளை பார்ப்போம் எனக் கூறிச் சென்றாய்.
உன் கடைசிச் சொற்களுக்கு
மொழியைக் கடந்து
அர்த்தம் தருவார்கள் சீருடையாளர்கள்
எனக் கற்பிதம் கொள்ளாத என் பார்வை
உன் கிழிந்த சட்டைக் காலரில்
நிலைத்துப் போனது.
காலங்களின் முதுமையைச் சுமந்தது
அவர்கள் பிரயோகித்த ஆயுதம்.
கற்கள் உன் மூட்டுக்களின்
பாஸ்பேட்டுக்களைத் தேடியிருக்கவேண்டும்.
திரவ ஒலியுடன்
உன் தொடைகளைக் கிழித்திருக்கும்.
ரணங்களை ஆற்றாமல்
ரத்தப்பொலிவுடன் வெளியேற்றியது
அரசு மருத்துவமனை.
இறுதிப் பார்வை கொள்ள வந்த என்னிடம்
கல்லறையிலும் முளைத்துவிடுவாய்
எனப் பயந்த மின்சார இயந்திரம்
உன்னுடலைச் சாம்பலாக்கி
பாலீதீன் பையில் அடைத்துக்
கையில் தந்தது.

367

ஓர் இந்தியக் கிராமத்தின் கோட்டுப் படம்

தூசிகள் மடிந்தும்
தோள்கள் வீழ்ந்த பின்னும்
புழுக்கள் திரியும்
இவ்வமைதியற்ற சமாதிகளில்
யாரைத் தேடுகிறீர்கள்?
முக்காலமும்
விஸ்தாரமும்.
பச்சைக் குழந்தையின் புதுமேனி வாசம்
கழுதைப்புலியிடம் அல்லது ஓநாயிடம் என்ன வேண்டும்?
வயிற்றில் மந்தமாய்
ஜீரணமாகாத தவளை
வண்டித் தடங்கள் அழிந்தாலும்
நரி சொல்லித் தரும் தந்திரம்.
வளைந்த பாதைகள் டைனமைட் கொண்டு செல்லும்.
யார் வேண்டும் உங்களுக்கு?
சதைகள் பிளந்து
ஆறுகள் பெருக்கெடுக்கும்
ஆர்ப்பரிக்கும் நிலம்
எனும் இயக்கச் சித்திரம் மாறும்.
கதிர் வயல்களில் உஷ்ண மூச்சு
அமில மழையில்
தேசத்தின் ஆறுகள் கரை உடைக்கும்
அச்சமயம்.

367

கிராமங்களின் மௌனங்களுடன்

அவன் விட்டுச் சென்ற ஓவியங்கள்
என் அறைச்சுவர் விரிசல்களுக்குத் திரையிட்டன.
அவற்றிலிருந்து எப்பொழுதும்
முரட்டு மனிதர்களின் இயக்க கோஷம்
தலைமேல் பிழம்புக் கோளத்தைச் சுமந்தபடி.
அடிக்குரலில் ஆலாபித்த இசை
மஞ்சள் நிற வயிற்றுப் பறவையாய்
திசைக் கொன்றய்
கருப்பந் தோகைகளைக் கிழித்துவந்து
கூடு பின்னுகிறது.
குஞ்சுகள் பொரிக்கும் நாளில்
இச்சுவர்கள்
எனக்குச் சொந்தமற்றதாகிவிடும்.
அறைமூலையில் நிற்கும் அவன் ஒரு ஜோடி காலணிகள்.
அவற்றில் சிலந்திகள் பின்னும் வலைகளை
பிள்ளையார் எலிகள் விளையாடிக் கலைக்கும்.
அவன் அமர்ந்துபோன
உடுக்கை வடிவ இருக்கை
தலைகீழாய்
அதன் உள்ளே அவன் உடைமைகள்
புத்தகங்கள்,
புறக்கணித்த கையெழுத்துப் பிரதிகள்,
கெட்டி மை தீர்ந்த பேன
இரும்புக் கிராதிகளை அரித்துத் தின்றபடி
கடல் உப்புக் காற்றாக
வீசும் மழையில்
பிடறி சிலிர்த்து
அடைத்த கதவை
பிய்த்துக்கொண்டு வெளியேறும்
குதிரையென
எங்கோ
கிராமங்களின் மௌனங்களுடன்
அவன்.

367

கற்பனை நிகழ்வின் யதார்த்தம்

கதவுகள் தகர்க்கப்படும்
கனிகள் கனவுகள் நீரில் மூழ்கும்
தெருக்களில் தற்காலிகச் சுவர்கள் முளைக்கும்
இரும்பு வாகனங்களைக் கிழிக்கும் நாள் நிலைக்கும்
முன்பு போல் இராது எதுவும்
இலைகள் உதிரும்
கிளைகள் ஒடியும்
சந்துகள் வெடிமருந்தின் நெடியில் கமரும்.
குழந்தைகள், குரல்கள் , அலரும்.

யாரும் யாரும் கலந்துவிட வேண்டும்
எதுவும் இராது முன்புபோல்
தீயில் வழலும் பறவை இறைச்சியென
மனிதர் தீய்ந்து தெருவோரம் கிடப்பர்
துண்டித்த கால்
சிதறிய விரல்கள் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் சாக்கடைகளில்.
எதுவும் முன்புபோல் இருக்காது.
இன்று உறிஞ்சப்படுவது
அன்று சிந்துவது சில துளி குறையும்
நீரைவிட எளிதாய் மனிதர் குருதி
காய்ந்து மொய்க்கும் .
ஈக்களின் ரீங்காரம்
யாரும் பாட முடிவதாயிருக்காது.
பாடல்காரரும் குண்டுகளின் நீள் ஓசையாய்ப்
பாடலாய்க்கொள்வர்.
காகம் ஒன்று சிறகடித்துக் கண் குதறும்
கேட்பாரற்ற பிணத்தை.
கற்கள் செங்கள் சுவர்கள் குவியலாகும்.
இரண்டு இசைகளின் இடைவெளியாய்ப் பெருமௌனம்
கல்
உலோகச் செதில்
புண்ணாய்ப் பிளந்திருக்கும் சுவர்கள்
விரிசலில்
சிறுபுல் முளைக்கும் கிளி நிறத்தில்
களைத்திருக்கும் உடல்களில்
வியர்வை வைரப் பொடியாகும் .
கழற்றப்படும் சட்டையென
உன் தோல் சோதனைக்கு.
இசைக்கும் நரம்புகள்
இருப்பது அறியப்படும்.
பத்திரமாய் ஓர் இடமில்லை
வேற்று தேசத்திற்கொரு விமானச்சீட்டுமில்லை.
எண்ணி இரண்டோ மூன்றோ
தோட்டாக்கள் செலுத்தப்படும்
கழுத்தின் கீழ்
விலா எலும்புகளின் பிளவுகளில்.

367

கவிதையின் பொய்

போய்க் கொண்டிரு
நிச்சயமாய்.
திரும்புதல் தவறாதென்றால்
புழுதியில் உறங்கி
கன்னம் ஒடுங்கி
கண்களை நீரின்றித் துடைத்து
கால்களிடம் கேட்டு வா.
போய்க்கொண்டிரு.
கபாலம் சூரியனில் நனைந்து
உள்ளாடைகளற்று
மனநல விடுதிக்குச் செல்.
கோதுமை வயல்களை வரைந்து
மேலும் முதிர்ந்து
பழுத்து உன்னையே இழந்து கொள்.
செவிப்புலன் இழந்தும்
கூட்டுக் குரல்களைக் கலந்து
இறுதியாய் ஒரு கீர்த்தனையைச் செய்
சோற்றுக்குக் கால்வாய்கள் வெட்டி
சோர்ந்து போ
கவிதை எனச் சொல்லிப் பொய்யை
நிறுத்தாதே.

367

என்றும் இன்றும் எல்லோரும்

ஒரு இரவை நூலால் நான்காய்ப் பிரித்து
அவனிடம் தந்தேன்
மூன்றாம் பகுதியில் நுழைந்து
கடல் புறங்களில் கரைமறந்த சிரிப்புகளை
கிளிஞ்சல் சுண்ணாம்பின் நிறமென
அறைக்குள் எதிரொளித்தான்.
‘ஆனால் பைக்குள் பணம் வைத்திரு’
என்பவன் ரோடரிகோ இயாகோ எவனெனத்
தொடர்பு நாளங்கள்
கால் பிசகிக் கேட்க
என்றும் இன்றும் எல்லோரும் என்றேன்
சிரிப்புகளைப் பண்டமாற்றி
நான்காம் கட்டம் தாண்டினான்
கபாலம் துருத்திய என்னிரு கண்ணாடிக் கோலிகளில்
விழுந்தது
தீச்சுடரும் கண்மணிகளைக்
கொண்டதொரு முகம்.
போல்களின் குரல்கள்

367

இன்னும் கொஞ்சம் நிலா வேண்டும்போல்

சிறிது இனிப்பு காபியில் கூடியிருக்கக் கூடாதென
படிகளும் கைப்பிடிக் கிராதிகளும் பரிமாணமுற்றுத் தெரிய
இடைவெளியற்று
தவளைகள் எறியும் உலோகச் சில்லுகள்
இரவை முற்றிலும் உடைக்க வேண்டுமென
அணைக்கப்பட்ட மேஜைவிளக்கின் வெப்பம்
குறையக் கூடாதென
இன்னும் கொஞ்சம் நிலா வேண்டும் போல்
கிரகம் ஒன்றின் தெருக்கள் தெரிய வேண்டும்
தெளிவாய் என
இன்னும் ஒரு மிடறு நீர்
குளிர்ந்து தொண்டையில் இறங்கவேண்டும் போல்
கையசைப்பில் ஒரு பொம்மை நாடக நடிப்பு சிறைப்பட
உதடுகளின் குவிப்பில்
வெற்றொலிகள் சித்திரச் செதுக்கம் போல
இன்னும் கொஞ்சம் நிலா வேண்டும் போல
கேட்டு முடிந்து ஒலித்த குரல்
மன ஆகாசங்களில் எதிரொலித்தபடி
இருக்க
முடிவற்ற வெளியேற்றமாய் பிரக்ஞை தவித்துக் கிடக்க
அங்கிருந்தும் ஒரு தூரக்குரல் அழைக்க
திசையற்ற மூலையில் கொஞ்சம்
ஏதோ வேண்டும் போல்.

367

வலியின் முகம்

எல்லாம் மறந்து விடும்
சுத்தமாக,
துடைக்கப்பட்ட ஸ்லேட்டாக.
இப்பள்ளத்தாக்கின் முகட்டில்
என்னை நகர்த்திக் கொணர்ந்து நிறுத்தினேன்.

மூளை குப்பைகளைத் துறந்துவிடும்.
ஒரு குற்றுச்செடி அதன் இடது மூளையில்
வலியுடன்
காற்றின் வீச்சினைத் தாங்கும்.

என் முகம் ஒரு காமிராவென
‘பான்’ அசைவுகளில் இடது வலதாய் நகர்ந்தது.

பதிந்தது
நெகிழ்ந்த பாறையின் முகத்தில் நீர் வழிதல்
நீர் அருவியின் குறையும் அகலம்
‘நீர்தெளிப்பான்’களின் சுதந்திரச் சுழல் விளையாட்டு
வயலில் உருளைக் கிழங்கு விதைக்கும் மனிதர்கள் எதிர்த்த
முதுகு பிளக்கும் சூரியன்.

கூசும் ஒளி வலி நினைவை உலர்த்தியது.
என் படுக்கைக்கு அழைத்துச் சென்றேன் என்னை மீண்டும்.
முணுமுணுப்பு
எங்கென்று தெரியாதிருந்தது-
எலும்புகளின் வலியும்
இன்னும் இரு வாரங்களில் முளைக்கப்போகும்
கிழங்கின் குருத்துகளும் உரையாடுவது.

எல்லாம் மறந்து விடும்
என்னை அழைத்துச் சென்றதும்
என் தகுதியின்மையும்
பசும் குருத்துக்கள் மண்ணை உடைத்து
கண் திறக்கும்போது.

367

துருப்பிடிக்கும் குரல்

கடந்து காதல் தெளிந்து பின்
நடந்த ஒரு இருள் தெரு
30ஐத் தாண்டும் உன்னை
பால் வடியும் முகமெனச் சொல்லி அழைக்கும் அவன்.
பாடுமுன் மீட்டிய தம்பூராவின் அதிர்வலைகள்.
உனக்குள் இன்னும் துடிக்காத சிசுவின்
மூளை லயப்படும்.
நான் நீயென்று
தலையிட்டுக் கொத்தி
வேலிப் பூக்களைச் சிதறி
சொந்தச் சிறகுகளையும் உதிர்த்துச் செல்லும் குருவிகள்.
தலை நிமிர்த்திப் பாராமல் உணர்வாய்
தேநீர்க் கோப்பைகளில் எஞ்சியதில்
சாகத்துணியும் ஈ ஒன்றை அவன்
சுட்டுவிரல் விடுவிப்பதை
தவிர்க்க இயலாதவற்றின் தன்மைகள்
உன் முகத்தில் தெரியும்
தம்பூரா மீண்டும் அறையின் மூலையில்
சாய்ந்து நிற்கும்
காற்றில் சங்கீதம் கரைந்து கிடக்கும்.
உன் குரலோ
பழுக்கக் காத்திருந்து துருப்பிடிக்கும்.

(ரேவதிக்கு)

367

மூன்றாவது பாடல்

குலைந்து சிதைவுற்ற
கருவின் தினம் ஒன்றில்
குவிந்த கைகள் எனப் பாரத் திரள்கள் ஞாபகத்தில்
கவிந்த நிமிடங்களில்,
பள்ளத்தாக்குகள்
பெயர் தெரியாத மரங்களின் வாசனைகள்
புற்களைச் சுழன்றாடிய காற்றின் ஜியோமிதி வடிவங்கள்
மீண்டும் உன்னை அழைத்துக் கூவின
வடித்து இறைக்கப்பட்டு
மெலிந்து அதிர்ந்து பாடப்பட்ட பாடல் என
என்னுடன் என் மயிர்க்கால்களில்
சிலிர்த்து வெளிப்பட்டதை நீ அறியவில்லை.
நடுவானில் உறைந்த அருவியாய் நீ நின்றதை
உணர்ந்தேன் நீரின் பேரோசையால்.
நீளும் மெல்லிய உன் விரல்களில்
அடங்காதது என் கண்ணாடிகளும் விலா எலும்புகளும்
என்றாலும்
உன் கை நரம்புகளின் கொடிகளை அசலாய்ப்
பார்த்துச் சென்றது
யாரென்று கேட்டது என் அகம்.
ஆம் என்ற பதில் ஒன்று
உன்னிடமில்லை இப்போது
எப்போது
அப்போது
மீண்டும் உன் தலை கலைத்து விளையாடிச் செல்லும்
நீலக்காற்றாக
நான் அலைவேன்.

367

இசையெனும் பேராறு

நாம் கிளை பிரிகிறோம் என்றால்
அது கச்சிதமற்ற உருவகம் என்று சொல்வாய்.
நம் வார்த்தைகள் பிளவுபடுகின்றன எனின்
மரபின் சொல் வழி வந்தததாகுமது
சூடேறி, சொல் மீதேறி அழுத்தமானியின் குறியீடுகள்
அதிகம் காட்டுவது உன் குருதியின் கூர்மையை
என்பேன்.
உன் அறிவியல் சொற்கட்டுக்களை வீசாதே
என்மீதென்பாய்.
‘தூரமாய் விலகிப் போகிறோம்’–கடிதத்திற்கான வரி.
நிஜத்தை ஓர் ஒளிரும் ஆடையற்ற தூய்மையாய்
உரிக்கத் தெரியாத கையறு நிலை.
தொடுதலும் உணர்தலும் இடைவெளியற்று
நடக்குமாயினும்
மெய்யென்று அறியுமோ தனித்தனி மனதுகள்?
துவக்கத்தின் புல்லரிப்புகள்
சிலிர்த்த கற்பனைகள்
நமக்குப் பின் என்றென்றும் ஓடிக்கொள்ளும்
இசையெனும் பேராறு
யாவும் காவியேறிய புகைப்படங்கள்
கூடிப் பிரிந்து சமரசத்தில் கை குலுக்கினால் நட்பு.
இடைவெளியைத் தூர்த்து
கையை நீட்டினாலும்
இட்டு நிரப்பியதென்று அறிவோம்
நீயும் நானும்.

367

காத்திருக்க வேண்டும்

காத்திருக்க வேண்டும்
கடந்து செல்லும் மரங்கள்
கன்னத்தின் மீது காற்றைக் கோடிட்டுச் செல்ல
கால்களைத் தீட்டியபடி பெயர் தெரியாத வைரசை
உன் தோள் மீது தொற்ற நினைக்கும் ஈக்களுக்காக

உள் ஓடும் ஆற்றுடன் நாளும் வாழ்ந்து
கேட்டவுடன் அள்ளித்தரும் இசைக்காரருக்காக
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்
கிறித்தவக் கோயிலின் நான்காவது முகம்
மழையில் நனைவதற்கு

உன் இதயத்தின் வால்வுகளில் ஒன்று
தாளம் தவறுவதைப் பதிவு செய்ய
வெட்டியும் துளிர்த்த
மரக்குருத்துக்களை குருட்டுக் கால்கள்
மிதிக்கும் ஒரு அஞ்சல் அலுவலக நுழைவாயிலுக்கு

நாளை உனக்குச் சுதந்திரம்
என்று கூறிச் செல்லும் அரைப் புரட்சிக்காரனின்
மூளை வெறுமையைச் சிந்திக்க
நிறங்களை மண்ணில் மூழ்கடித்து
பூக்களை விரல்களாய் நீட்டும் பெயர் தெரியாத
தாவரத் தண்டு நரம்புகளின்
வரி அமைப்புக்களைக் காண

இரண்டுகைகள் கட்டியணைத்தும்
இடைவெளி மிஞ்சும் அடிமரங்களின்
வெட்டுத் துண்டுகளை
ஆழ்ந்த கார்பன் மோனாக்சைட் மூச்சிழுத்து
வாரிச் செல்லும் லாரியின் சிவப்பு எச்சரிக்கை விளக்குக்காக
மழைக்குப் பயந்து
பழுதாகிக் கிடக்கும் கார்களின் அடியில்
நிற்கும் கோழிக்குஞ்சுகளின் இறகு சிலிர்க்க
ஒரு மாலைக்கால மழை நேரத்தை
மூன்றாவது பரிமாணமாகும் வயலின்
மீட்டல்களுக்காக
சேகரிக்கப்பட்ட மனித ஞாபகங்களுடன்
எதிர் கேள்ளிகளுக்கு விடை தர
உன் மூளையில் பதிக்கப்படவிருக்கும் 2010ன் மினி
கம்ப்யூட்டருக்காக

ஒரு அதிகாலையில் ஜன்னல் திறக்கப்பட்டவுடன்
முகத்தில் விழிப்பு கொள்ளும்
புலியை நினைவூட்டும் பூக்களுக்கென
உனக்கே உன் முகம்
கண்ணாடியில் அடையாளம் மறந்து போகும்
நியாயமற்ற நாளின் நிமிஷத்துக்காக

நடனத்தில் கலந்தும் விலகியும் நின்று
காட்சியாகும் பித்தனின்
பிறைசூடிய நெற்றி மின்னலுக்கு
எங்கிருந்தோ பச்சைப் பெரும் விரிப்பில்
வெற்று ஓடங்களாய் நீந்தும்
கொக்குக் கூட்டத்தின் சிறகடிப்புகளுக்காக

கடவுளரைத் தெரியாது
ஆயினும் ஆறு ஒரு பெரும் மண்ணிறக் கடவுள்
என்றவனின் அச்சு வரிகளில் உன் கவனம் மோத
காத்திருக்க வேண்டும்.

367

சிலை ஒன்றின் சமீப வெற்றிடம்

இமைகளின் பிளவில்
வினாடியின் வீச்சில்
எறியப்பட்ட பூமியும் உயிர்களும்
நம் உடன் வரவில்லை.
விரல் விட்டு நாட்களை எண்ணிய
குழந்தை
பசியின் கோஷங்களை வயிற்றில் வாங்கிய போது
உன் கோள்
இரு சந்திரன்களை ஒளியூட்டி
பிணிக்கு
மறதியைப் பதிலாய்ப் பூசியது.
நடை பாதையில் நாம் கைகளுடன் நீந்தினோம்
எனில்
அவ்வொளி
தேசப் படங்களை தொலை நோக்கிக்குக் கிட்டாமல்
செய்திருந்தது.
இலையுதிர்க்கும் மரங்களை
செம்மண் புழுதியை
புழுக்களை உண்ணும் பறவைகளை
சிநேகிதம் கொள்ளாமலிருந்தது.
வெள்ளைக் கணுக்கால்களும்
பச்சை மின்னல்களும்
பதித்து வைக்க செப்புப் பீடம் தேடும்
ஆஸ்திகம் இல்லாமல் போயிற்று.
காலம் கலந்த வெளியில்
விரல் சேர்க்க நீ வருமுன்
கர்ப்பக்கிருகத்தின் வாசனையை
உன்மீது போர்த்தியதோ
இந்நாள் வாழ்வின் நினைவுகள்
ஒரு சிலையின்
வெற்றிடத்தை மறைப்பதற்கு.

367

சமர்ப்பிக்கப்படாத கவிதை–மனதின் குழந்தைக்கு

நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பின்னால் நின்று பார்க்கும்
மனிதர்களிடையில்
நான் ஒற்றை விலா எலும்புடன் அல்ல
மூடிய என் கண்களுக்குள்
சற்பி சைத்ரீகன் கடவுள்
உருவாக்கினேன்
உன்னை
தொடாமல் உணரும் சருமம்
அணிகள் அற்ற முகம்
கற்பனைக் கைகள்
ரோமானிய சிற்பத்தின் மூக்கு
பழகாத உள்மனம்.
இலைகள் சிந்திய பயணப்படாத என் சாலைகள்
ஒரு குழந்தைக்காகுமென
நான் அழைக்க
கானல் வீசும் கறுப்புத் தார்ச் சாலையில்
எங்கே தத்துகின்றன உன் பாதங்கள்?

( சியாமளிக்கு )

367

வேலியும் விருக்ஷமும்

க்ரானைட்டில் அரண் எடுத்து நிறுத்தியதாய்
மனப் பாதுகாப்பு
சரக்கென்று காகிதமெனக் கிழிந்து
அப்பால்
நீயும் உன் ரகஸ்யப் படைப்புகளும்
வியர்வையில் மின்னும் ரோதான் சிற்பம்,
ஆல மரம் பற்றிப் பின்னிய
தொடைகளின் இடையில்
பனை ஒன்றின் நிமிரல்.

எப்பொழுதும் தேடுவிளக்குகள்
ஊர்ந்து வரலாம்
இருள் முடுக்குகளின் ரகஸ்ய
அம்பலத்திற்கு.

ஒவ்வொரு இலையாய்
கணுவாய் வளர்த்த செடி
ஒரு க்ஷணத்தில் களை எனச் சொல்லிப் பிடுங்கப்படும்
வேருடன்.

சூர்ய ஈர்ப்பு
நீ உறங்கும்
மாடி ஜன்னல்களின் வழியாய் வரும் தேடி.

பிடுங்கப்பட்ட செடி
உறக்கத்தின் ஒளியில்
கனவுகளின் நிழலில்
நனைந்து
எண்ணெய் மினுமினுப்பில்
ராக்ஷச விருக்ஷமாகும்.

வேலியின் நினைவு வருமுன்
விழித்துக் கொள்வாய்.
வேலியின்றி விடுதலையெனவாகும்
தோட்டத்திற்கு
விடுபடுவாய்.

திரும்புதலின் பிரச்சனைகள்
தெருக்கள் சுருங்கிவிட்டன
மறதியின் நிழல் படர்ந்து
பறவையின் உயரப் பார்வையில் போல்
திட்டுத் திட்டாய்த் தெரிகிறது கிராமம்.
பெண் முகம் ஒன்று அம்மை வடுக்களுடன்
தன் மடியில் கிடத்தக் கேட்கிறது உன்னை
மீண்டும் ஒரு முறை.
கோயில் முற்றத்துப் பறை
நரம்புகளைச் சொடுக்கி இழுக்கிறது
கால்கள் பரபரக்க. . . . . .
காசுகள் இறைந்தது போல்
குடிசையின் ஓட்டைகளில்
தரை மீது
நிலா ஒளி
கந்தல் சாக்கு எப்படித்தஞ்சமாகும் உனக்கிது
என்கிறது தந்தைக்குரல்.
தட்டித் தட்டி
தடம் பிடித்துச் செல்கிறது கைத்தடி.
திரும்பக் கேள் ஞாபகமே
ஒற்றைத் தடத்தை.
மின்மினிப் பூச்சிகளையாவது கேட்டுப்பார்.
ஈரக்களிமண் சிறையில்
குருவிக் கூடுகளில் கிடக்கின்றன அவை.
தவறு நிகழ்ந்துவிட்டது
நாடாப் பதிவு அழிந்து விட்டது.

367

முதல் மற்றும் இறுதி வரிகள்

என் முதல் வரி கிடைத்து விட்டது
என் மீது பச்சைத் தேயிலை வாசனை வீசிக்கிடந்தது.
இரண்டாவது
நாணற் புற்களுக்கிடையில் மணற்கரையில்
நெளிந்து வெளியேறும் பாம்புக் குட்டிகளாயிற்று.
இதோ மூன்று
மகாமசானத்தில் என்னைத் தொலைத்த பின்
யாரோ ஒரு குருட்டுப் பிச்சைக்காரனின்
தகரக் குரல் பாடலில் கண்டெடுக்கிறேன்.
படிகளில் ஏறி இறங்கி
கண்ணாமூச்சி விளையாட்டாகிறது சுவாசம்.
தவறிக் கால் வைத்து
குழியில் திடுக்கிட்டு
விழிப்புற்று
கவிதை கனவன்று தூய
உறக்கமாகும்
முதல் அடுக்கில்.

Advertisements

கடல் பற்றிய கவிதைகள்-பிரம்மராஜன்

seapoems-brammarajan1

பிரம்மராஜன்

கடல் பற்றிய கவிதைகள்


கடலின் அனுமதி

அனுஷ்டானம் அதற்கில்லை

எச்சில் கீழ்மேல் உன்னதம் விலக்கு

உருப்படி செருப்பின் தீட்டு

வகுத்த கோடு மீறப்படினும்

பற்றி எழாது தண்டனைத் தீ

காலடிகளின் அழுத்தமே பிரதானம்

ஏன்கால் யார் அணிகிறார்

பாகுபடுத்தியதில்லை

பாதங்கள் கழுவும் சாதியுமற்று சமயம் துறந்து

தோணியும் எரிந்த தீக்குச்சியும்

துரப்பணக் கப்பலின் அமானுஷ்யமும்

மிதவைகள்தான்

தராசு முள்ளின் மையத் துல்லியமாய்

பூக்கொண்டும் போகலாம்

திக்கெட்டிலும் திறந்தே வைக்கலாம்

பூட்டலாம்

திறவுகோல் மறந்த உலோபிக்குத் திறன்பிக்கவில்லை

கடலின் கதவு

உருண்டைப் பாறைமீது பாசி படிந்த கோட்டை

அந்தரத்திலிருந்து கடலில் விழுந்த வண்ணமாய்

நிறுத்துங்கள் ரெனே மகரித்

உரைநடை எழுதத் தெரியாதவனும்

பெயர்ந்த மொழி சரளிக்காதவனும்

விதேசி பாஷையில் லகு கிடையாது இவனுக்கு

இருப்பினும்

இக்கடையோரும்

தென்னாடு உடைய சிவனும்

கால்வைக்க அனுமதியும்

கரையில் நுரை விரித்து


040கடலின் காருண்யம்

என்னை நானே தொலைத்துக்கொண்டு

தேடவேண்டிய முகாந்திரம் இருந்தும்

புரட்டிப் புரட்டிக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறது

என்ன வேண்டும்

என்பது எனக்கே தெரியாமல் அலைக்கழிய

இந்த சமுத்திரத்தின் குவளை விளிம்பிலிருந்து

புவி ஈர்ப்பு உதறிய தக்கையாய் மிதந்து வரும்

சமயம்

தற்கொலை செய்துகொள்ள வந்த

அயற்கடல் திமிங்கிலத்தைப் புரட்டும் அலைகள்

சரம் பட்டாசுகளை உயர்த்தி வீசி வெடித்து

பறைக் கொட்டுகள் சுதேசிச் சாராய முருக்கத்துடன்

என் மரிப்பினை

நாடகித்து நிம்மதித்தவர் மரண பீதி பெற

அவதரித்தலின்

அத்தியாவசியம்

திறக்கப்படும்

ஏழு கதவுகள்

எல்லைகளை ஏளனிக்கும் புயற்பருந்து

அலை நீராடிய எருமைகள் திரும்பும் நேரம்

நீ பெண்ணாகத்தான்

என்றும் விரித்த படுக்கையில்

என் அருகாமையில்

மிக.


040கடலும் கடவுளும் பெண்

பெயர்ப்பு மொழியில் உதிர்க்க முடியா உப்புத் தாவரத்தை

எழுதுவதாகிறது அலை உடைந்த கடல்

எழுதப்படாதிருப்பவை

பூமியின் சிகரங்கள் தோற்கும் தன் வயிற்று மலைகள்

உஷ்ண நீரோட்டப் பெருஞ்சாலைகள்

தாவரமா ஜந்துவா

சொல்வதற்கியலாது

ஒடிந்தால் குருதி வெண்மை ஒழுகும் பவளப் பாறைகள்

மின்சார ஈல்களின் பாம்புச் சவுக்குச் சொடுக்கு

மனக் கணக்கின் சமன் கனவுகளைத் தவறாக்கும்

தீவுகள் உறுத்தும் நிஜம்

திருடிவந்து தெப்பம் கட்டி

வளர்க்கும் மானுடரின் செயற்கை முத்துகள்

தைத்தவுடன் விஷத்தின் சாவு நொடி நொடியாய்

துடித்து உயரும்

நங்கூரப் படிமத் திருக்கை மீனின் முள்

நீ அறியாததையா எழுதிவிடமுடியுமா

நேற்றின் நிழல்களை

இன்றின் இசைவுகளை

சர்வ நில்லாமை மிக்க அம்மையே

பாலித்தருள் தெரிந்தும் தெரியாமலும்

கதிரியக்கக் கப்பல்களின் மூன்று சமாதிகள்

உன் கருவறைக்குள் செலுத்தி நாளாகிறது

கருப்பை அழற்சி கடவுளுக்கு இல்லை

ஒலியின்றி எழுத முடியும்

கத்தலின்றி பாட முடியும்

பரிசுகளைக் கைம்மாறு ஆக்காது

தொடர்ந்து தத்தம் செய்யும்

முத்தக் கடவுள்

040கடல் வீடு-ஓர் அறிக்கை

கடல் ஒரு வீடாகுமெனக் கற்றதில்லை கனவிலும்

குடியிருப்போ கல்கூடோ இன்றி

எட்டடிக் குச்சுக்குள்

இருந்ததாயிருக்கும் பழக்கம் காரணம்.

பெயர் தெரியாக் கொடிகள் வரியோடிப் போர்த்திய

மணல் முற்றம்

சோடியங்களில் இருந்து சொட்டும்

செங்கல் நிறப் பனித்திரை

உம் துவாலை பற்பசை மாற்று உள்ளாடை

தலைவாரும் காற்று

நிமிஷத்திற்கு இருமுறை கலைக்கும் திருத்தும்

காலைக்கடன் மாலை உடன் எங்கெங்கிலும் விரும்பியவாறு.

நிதமும் புத்திய அறைகள்

நுரையீரல் பலூன் நிறைந்து விரியும் தூய பிராணன்.

கூரை தலைதான் அன்றேல் விரித்த குடை

கூரையற்றது குட்டிச்சுவர் என்பவர்

முகத்து மீசை வழிகிறது கூழாக.

நிலவின் நித்திரைக் காலத்தும் உச்சத்து முத்திரையிலும்

கால் கொண்ட அறைகள் நகர்ந்துவிடும் பின்னுக்கு.

அலைகள் அன்பளித்த தெளிவு

செங்கற்கள் கல்லாது.

மீன்கள் உம் பசிக்கு

மீதமும் உண்டு கடல்பாசி.

காலி செய்ய அச்சுறுத்தல் இல்லை

கார்மழைதான் எச்சுறுத்தும்

அறிக்கை என்பதையும்

அறியாது அலைகிறது கடல்.

அறிந்த மொழிகளை எண்ணிக் கணக்கு வைத்திருப்பதில்லை அது.

040வண்ணப் புகைப்படத்துக் கடல்

இந்தப் புகைப்படத்தில் எழுதியிருப்பது

எனது கடல் அல்லவென்று சொல்வதியலாது எனினும்

சிவந்த நீர் அலைகள் இவை நீலம் மறந்தவை

என்பது தவிர யாதான கடல்போல் தான் தோன்றுகிறது

தரைக்குத் தூண்டிலிடும் அடர்த்தி மிகும் தென்னை ஓலைகள்

அறுந்த சூரியன் நனைந்து கொலையுண்டாயிருக்கும் அலைகள்

குற்றுத் தாவரங்கள் அழிபட்ட மொட்டைக் கரை

இதுவல்ல எனது

மாக்கடலின் வலது விலாவில் ஏதோ ஒன்றில்

அது இருப்பது நின் சுயம்போல் நிச்சயம்

இலையுதிர்கால கைச்சாலையின் சருகுகள் பெருக்கி

தூய்மை என்று அறிவிப்பு தரும் துன்பத்தை உவக்காதபோது

இது எப்படிக் கடல் வீடாகும்

எருமைகள் கோடிட்டுச் சென்ற மூத்திரத் தடம்

அலைகட்குத் தெரியாமல் அழித்து நிரவப்பட்டிருக்க

அபரிமித நேரத்தில்

இது மானுஷ்யம் கழன்ற தொட்டில்

காகிதத்தை அசைபோடும் தார்த்தாரி மாடுகள்

பவுண்டில் அடைக்கப்பட்ட பிறகு பதிப்புற்ற

செயற்கைக் காட்சியில்

படுத்த இடத்து மணல் மடிப்பும்

நேராகி நிற்கிறது

மனிதர் குரலைப் பாவனை செய்யும்

பறவையோ பூச்சியோ

இதில் சுற்றம் பெறவில்லை

பச்சை ஒட்டுப் பாலித்தீன் போர்த்திய குப்பத்துக் குடிசையின்

இம்மியும் பதிவாகாத கச்சிதத்தில்

குவிமையக்காரனின் தொழில் நேர்த்தி இழிவாகிறது

கட்டுமர ஒடிசல்

கயிற்றுத் துண்டுகள்

ஓட்டை நைலான் வலைகள்

தோணி நிற்றலின் கோணம்

எதுவும் அது போலல்ல

சர்க்கரை ஒவ்வாத நாவில் டன் கற்கண்டு

இது என் கடலும் கரையும்

ஆகாது

தகாத கீதமானாலும்

என் கோணல் மணல் கடற்கரையைத்

தந்து விடல் தகும்.

040கடலின் விச்ராந்தி

முற்றிலும் முழுமை இத்துணைக் காலம் மறதியுற்று

சிக்காது

அலைகள் செய்யும் எச்சரிப்பு

கண்ணீரின் உப்பு

உதடுகள் வாங்கி நாவின் சுவை மொட்டுகள் பெற

இளகிழ்ந்துவிடும் சுயநல அரக்கனின் மனசும்

இனிக்கும் கனிமை காதுமடல் கூற

கள் ஒரு லஹரியாகக் குமிழும் உமிழ்நீரும் தெரிவிக்கவும்

புதுச் சாரலுக்கு சிலிர்ப்பூத்த புற்களாய்

தேகத்து மயிர்க்கால்கள்

எங்கே இருந்து வரப்போகிறதாம்

நீயின் இசைவிழைவும்

நானின் ஈதலில் தடங்கலும்

ஆன பெரும் பேறு அப்படி

வானத்து அலைக்கு மேல் சிமெண்ட் நிற மேகம்

அசுரன் வாய்ச் சிரிப்பு

விரிசல் உறும் மின்னல் சிமிட்டல்

இந்தத் தூறலில்கூட

உனக்குள் விதையுற்று முளைத்துக் கிளைத்துவிடுமா

சிறகு பறக்கும் மரம்

நின் விச்ராந்தியே என் குரல் பெறும் ஓய்வு

கடல் மலை விளிம்பிலிருந்து

ஏகிப் பறக்கும் பெயரற்ற பறவையின் ஏகாந்தமாய்

முடிவற்ற ஆழத்தில் முற்றற்று வந்து இறங்கும் மிதப்பாய்

என் உயிர் தேம்பித் தேறும்

விச்ராந்தியாய்

தூரத்து இடியின் பின்னணியில்

நீளும் சாலையாய்

இனியும் ஓர் உச்சம் இருக்குமே இனிக்கும்

040கடலின் மனநிலை மாற்றங்கள்

என்ன எழுத சொல்லி அழ

விக்கித்து விம்ம?

கடலின் தாட்சண்யமற்ற

கோரஸ் குரல்களில் என் பாடல்

கள்ளக் குரலாகி உப்புச் சிரிக்கிறது.

ஸ்ருதிதானா எனதென்ற ஐயம் எழும்.

ஒருமுறை மடியில் மற்றெல்லா அசேதனங்களுடன்

என்னையும் சிறை வைத்திருந்து

உறக்க ஓய்வுச் சாகரத்தில் கால் நனைகையில்

கரை மடித்து இடுப்பில் செருகச்

சரிந்து

புகை சீறிப் பதறவைக்கும்

வாகன அடர் சாலையில் நான் கிடக்க

எங்கே என நிதானங்கொள்ளுமுன் இல்லையில்லை

இப்போதிருந்து ஆட்டம் புதிதென்று

பிள்ளை விளையாட்டாய் அடம் கொண்டு

தன் தடத்தில் ஈர்த்து

விண்மீன்கள் பார்க்க மடிதர

சுருதி சேர கானம் ஊர

மடி உறுத்துவது பற்றி உணர்வற்றுப் போய்

ஆகாயத் திறப்பின் ஊடே சஞ்சரித்த

பிரக்ஞை திரும்புகையில் மட்டும்

புரண்டு முதுகாற்றும்

குழந்தையாய் எனை அமர்த்தி, கிடத்தி, நிறுத்தி,

கலைதலையைச் சீராக்கி

உறுத்தும் மணல் துகள்களை நாவால் துடைத்து

பசியறிந்து அனுப்பிவைக்கும்

பெப்சி உறிஞ்ச.

மீண்டும் கண்ணிமைப் பொழுதில்

அதன் பின்க் நிற மார்பில் பால் தேங்கி கனத்திருக்க

இதழ் குவித்து திரும்பி வரக் கேட்கும்.

அம்மணம் நிர்வாணம் பற்றிய சொல் ஆய்வில்

குன்றி மணி வித்தியாசம் பாராட்டும்.

எல்லா நானும் அளந்தும்

அமிழத் தெரியாதபோழ்து

நீந்துதல் கற்றல் பற்றாது

கதவு மூடிக்கொள்ள

கால் கொண்ட வழியில் என் கூடடைவேன்

இல்லை கார் கொண்டு.

கடல் என்றும்போல்

தன் வழியில் நின்று விடும்.


040கடல் பாய் விஷம் ஹிந்தோளம்

அலை எழில் கடையைப் பெற்று உப்புங்கடல்

கரையைத் தழுவுகையில் ஹிந்தோளமே

விஷமாகிப் பரவ

நுரைகளும் ஆலாபிக்கும்.

உயர் தாயின் மிகு தயாபரம்

புரிந்த உயிராயினும் நீ

பனைத்துனைப் பரிசுகளைத் திருப்பி விடுதவதை ஒப்பாதவை.

உன் சாதுர்யங்கள் செயல் மழுங்கும்.

அவற்றின் அதீதமும்

காலமும் தாளமும் கேட்டு மலர்கையில்

அச் ஷணத்து நவமணிகளை

இதழ் பிரித்தோ இரு கை குவித்தோ

ஏந்தி இருப்பாய் மெய்யாய்.

உன் இலைநிறத் தொப்பியும்

கால்களை மென் அணைப்பில் எடுத்துக் கொள்ளும் பூட்சுகளும்

பிலாஸ்டிக் டம்ளர்களில் பிடிக்கப்பட்ட பெப்சி ஊற்றுகளும்

வாபஸ் தர முடியாதவை.

பிணக்குகளை எப்படிக் கணக்கிட்டுக் காட்டினும்

தெளிந்துவிடுவாய்

விஷம் கேட்டு.

ராமனாதனோ மணி அய்யரோ போல்

உன் இசை மிஷினை நிறுத்தம் செய்தவுடன்

நெஞ்சுக் கூட்டினை

மண்டையின் திருகுகளை

வருடிக்கொண்டிருக்காதவை இவை.

உடல் உடை இடை மூச்சு மூளை

இவற்றில் ஆரஞ்சு நஞ்சு

கரை நீங்கிய பின்னும்

ஒளிரும் அறிவிப்புப் பலகையாகும்.

மறுத்த பின் மற்றொரு தரம்

இம்மடியில் இளைப்பாறுதல்

உனக்கு இனி? என்பதே சந்தேகம்தான்.

முள்ளை முள்ளால் எடுப்பதுபோல்

விஷத்தை விஷத்தால்.

040தாஓக் கடல்

துணை அணைப்பும் காலைக் குயிலின் திக்கல் குரலும்

நொந்த கந்தலின் பட்டுப்போலும் சாம்பல்.

எத்துணை அணைப்புத் தனித்ததோ

கடல் சிலிர்ப்பு கூடுதலாகும்.

செலவான இளமைத் தகிப்பு

நுரைத்து முற்றி வரும் நரைப் படலம்

கோரைக்கு ஒரு நாள் பாய் நினைவாக

சகித்தலுக்கு இட்ட புள்ளி முற்றினால் தகும்.

அணிந்தும் அணிவித்தும் துன்பித்த

முற்றைய நாள் மனச் சட்டகம் உதிரும்.

இகரமே தகித்து வரண்டு

உன் ஞாபகம் வளர்கையில் தீப்புண் கொப்பளிக்கும்.

கால் வாங்கி எஞ்சிப் போன முள் துணுக்கு

சீழ் மூட்டம் சுடுவிரல் தடவ

நோவும் இனித்த காலை இனி உதிக்கத் தயக்கமுறும்.

எந்த மணல் கோட்டையைத் தற்காக்க

அற்ப நுணுக்கத் திட்டம்

அறுபடும் சிலந்தி எச்சில் என

அன்பைக் கொண்டே வா

மறதி கொண்டிருக்கும் தூரத்தைத் தூர்க்க

கடவுளையும்

கட்புலனையும்

கட்டவிழ்க்கச்

சொற்றொடரில் அலையவதாரம் சற்றே

அக்கரத்தின் அகரமாகும்

கடல் இறுதி

புள்ளியற்றுத்

தா.

040கடலின் மறதி

அவ்வலைகள் அத்தினமே மறதியுள் புதைந்திருக்க முடியாது

இணைத்துணை இதுவல்ல என்றவை வீரிட்டபொழுது

காதலை வரிசையை கேளின் பூஜ்யத்திற்குக் குறைத்துவிட்டாய்

பக்கவாட்டு நகர்வில் சலியாத

நண்டுகள் புரிந்து கொண்டிருக்கும்

எண்ணெய்ப் பீப்பாய்களைக் கொண்டு வந்த கப்பல்

வெளிச்சமிட்ட விளையாட்டுப் பொம்மையாய் மிதந்த மங்கு மாலை

உலோகப் பருந்தாகும் ஜெட் உறுமலிலும் கூட

தன் சுருதி பிசகாது பீம்சேன் ஜோஷியுடன்

பாடிக்கொண்டிருந்தன நெருக்குருகி

தலைப்பிற்குள் புதைந்த முகத்தை அகற்ற மனமில்லை

குருதித் தாளமும் ஜோஷியின் தேஷ÷ம் மீன்வாடையும்

ஆற்றைத் தாண்டியும்

கேட்டுக்கொண்டிருந்தன

நுகர்வில் பதிந்துபோன நுரைமுகமும்

உயிர் கசிந்த உன் பாடலும்

கடலற்ற இற்றை நாளிலும்

தோணியில் மிதக்கத் தோதாயின

க்ளட்சுகளை மாற்றிக்கொண்டிருப்பினும்

தோணியை நகர்த்தும் துடுப்பின் ஸ்பரிசமே

இந்தத் தார்ச் சாலையை அலைக் குரலாய்

மாற்றிக்

கொண்டிருக்

கிறது.

040கடலோரத் தொட்டில்

முற்றுப்பெறா வாக்கியத் தொடர்களின் முற்றத்தில்

சொட்டும் புள்ளிகளாக ஆகாமல் இருக்கலாம்

ஆனால் தோல்வியை அகராதியில் பதிக்காத

தொடர் முற்றுகையில் ஈடுபட்டிருக்கும்

அலைகளின் முரணற்ற பாஷையில்

உனக்கான ஆறுதல் உண்டாகிறது

எல்லா நீயும் கிளைநதிப் பெருக்காகி உருகி வழிதலைப்

புரிகின்றன அவை

நேற்றில் விதையிட்டு இன்றுவில் பழுத்துவிடும்

பழங்களின் பாங்கினை அறிந்ததில்லை

சூத்திரங்கள் எழுதிய சாது வேண்டுமானால்

எழுதியிருப்பான் அவற்றுக்குப் புரிந்துவிடக்கூடாதென

தொடுதலில் ஊற்றுப் பெரும் உன் முழுமை

உன் செழுமை கைக் கற்றுப்பாட்டுக்கு உட்படினும்

நாணிய மணற் போர்வைகள் வீசி

உனை மறைத்துக் கொள்ள வரும் அலைகள்

மணற் துகிலினை பிரித்து உணர மீண்டும் தந்துவிடுகிறாய்

கடைசியாய்த் தாரை வார்த்து

இன்று என் பாரம் ஊடுருவ மணல் வழி நீ என்பினும்

செல் மறு செல்லாக

சொல் அடர் சொல்லாக

உன் உயிர்க் கிணற்றின்

தெளீர்ப் பளிங்கினை

உனதே எனதாக்க

நாள் தேடும் லேஸர்

ஊனமென நீ வருந்தும் மனதினை அழித்தெழுதும்

அதுவரை அலைகள் அசைவிக்கும்

இத்தொட்டிலில்

விட்டுச் செல்கிறேன் உன்னை.


040கடலின் மரகதம்

கனவில் வியர்த்து நினைவில் பரவும்

உறக்கம் துறந்த மறதித் தாவரம்

திரிந்த மாலைக்கும் அப்பால்

தொங்கும் தொடுவானில் ஊதாவின் தென்னம்பாலை

கிளிப்பிள்ளை நரிப் பேச்சு

தணல் பிழைத்தெழுந்த தன்னுடலைச் சவம் எனக்

கூறுபவன் இருப்பான் இல்லை

என்பின் எண்ணித் திருகிய தலைகள் எக்கோடி

எழுந்து உயிர்த்த ஒற்றை முலை சிலிர்த்த சூரியகாந்தி

கோணிய நாணல்

புல்லும் ஒருகால் மூங்கில் மற்றதில் சோறுடைத்து

சொற்போரே மற்போர்

தேள் கண்டது திகட்டும் பிழம்பு

விண்ணை உடைத்து வெளிக்குள் கைநீட்டில்

தொடுபடும் பால் சுரபி கள் மண்டலம்

கட்டுடைத்தும் பிளவுறாச் சொற்படலம்

நிற்கும் நில் என்றால்

சரியும் வேல் ஒன்றால்

எங்கிருந்தோ ஊடுபாயும் களர் நிலத்திலும் கத்தரிப்பூ

காற்று மாற்றி மாற்றிச்

சிரித்துக் கூறினாலும்

கூறப்படாததே

கூறப்பட்டது

மலையடிவாரத் தொட்டிலில்

எட்டிப் பாராது நின்ற

கடல் ஏரி

கழுத்தின் மரகதம்.

040கடல் சார்ந்த பாலம்

இதழ்கள் உலர்ந்தும்

வாழ்வு நகர்கிறது

பூ வீழ்கையில் மின்னலின் ஷணம்

கபாலம் பிளக்கக்

கங்குகள் மங்க

வாழ்வு குளம்பு ஒலித்துப் போகிறது

நிறங்கள் நீர்க்கக் கான்க்ரீட் இறுக

அல்லது அப்படித்தான் சொல்கின்றனர் அவர்கள்

நம்மைச் சுற்றி உயர்ந்திருக்கும்

வேறுபட்ட கோடைப் பருவங்களின் புற்கள்

வெளிர் மஞ்சளாகும் காற்றில்

அடர் செங்கல் இரவு சஞ்சரிக்கு முன்

நரகரின் நரகல்கள் கால்வாய்களை அலங்கரிக்க

கடந்து செல்கிறோம்

மணல் ஒத்த மாதா கோயிலை.

கோர்க்கப்படாத வலது கையில்

உன் மார்மீது சிலுவை இடுகிறாய்

நானோ பிக்ஷாடன மூர்த்தி

யுகாந்திர மறதியில் இருந்து

நம்மைத் தாங்கும் மணற் புடைப்பின்

அடியாழத்தில் இளம் யுவதியின் எலும்புகள் சிலிர்க்கும்

உன் உடல் வாசமோ

என் மார்பின் வியர்வையோ

கிளர்ச்சியின் தளிர்க்காரணங்களில் ஒன்றாகலாம்

மலர்ந்த இடிபாடுகளுக்கு இடையில்

நாம்தான் நடந்து

மறுபக்கத்தை இணைக்கும் பாரமின்றி

ஆள்காட்டி விரலெனத்

துருப்பிடித்து இற்று நிற்கும்

பாலத்தைக் கடக்க முயல்கிறோம்

கழிமுகத்து நீர் ஆடியில்

அலைகிறது உன் பயம்

நாக்கும் இதழ்களும் பாலமாகும்

அச்சமயம்

கடல் இருவரையும் இணைக்க

கல் மீன் நீந்தத் தொடங்கும்

040கடலின் சீர்திருத்தம்

கடலைச் சீர்திருத்தச் செல்வோம் நிலவின் பின்புறம்

வாரிய தலையைச் சிலுப்பிச் சிணுங்கும்

மணல் வியர்த்தணைத்த மட்கிய சங்கும்

கண் நிரப்பும் மனம் வழிய

மழை முடிவுத் தோற்றுவாய்

உப்பரித்த காற்றில் தலைநிமிரும் புராதனக் குடியிருப்பில்

சவங்கள் உயிர்த்தாற்போல்

தோட்டத்துக் கதவில் உறைந்துபடர் மனிதச் சட்டகம்

தானா கேள்

கதிகலக்கம் நிற்பட

நிற்பவன் கல்தானே

அலைகள் கூறிய பொய்யை

செய்வதற்கில்லை நம்பிக்கையின்மை விசாரணை

உன் கூந்தல்

என் பூகோளப் பரப்பில்

விழும்

விழுதுகளாகும்

மறுக்கத் தெரியாத மண்

உன் அடர் வழி நினைத்துக் கலங்கும்

தொலைவு தொலைந்துகொண்டிருக்கும்

கடுகாய்ச் சிறுக்கும் மஹா விருஷம்

அகண்ட வருஷம்

ஒரு சாண் இடுப்பில் ஒடுங்கிவிடும்.


040மஹா மௌனக் கடல்

கடலின் சாளரக் கண்ணாடிகள் சர்வமும்

நொறுங்கி நொதிக்கின்றன

உனக்குப் புரியாதது அல்ல அதன் பிரயாசை

ஆகர்ஷணம் வெப்பம் மௌனம் இப்படியாக

தளும்பாது கை இரண்டில்

சோதனைக் கூடத்து அதிகவனம்

ஏந்துகையிலும்

சுழற்சியில் பைத்தியம் பிடித்து

தீராத பாடலைத்

தீர்த்து விடத் தேடுகிறது

அதன் ‘மஹ்ஹா’ மௌனம் குறித்து

முதிர்ந்த கவிஞன் எழுதியது

புரிந்ததா எவனுக்கும்

என்றும் தெரிந்தபாடில்லை

என்றுதான்

குறுமுலைப் ஸ்பரிசமும் காம்புகளைச் சுழன்று முகிழ்க்கும்

ஹார்மோன் துளிகளும்

இன்னும் கரைகடந்து இனிக்கின்றன

என்கிறாய் என்பினும்

உன் பூம்பாரம் எழுதப்படாது கனக்கிறது

பட்டுவிட்டால்

பற்றிவிட்டால்

கழுத்தில் தொங்கும் பாறை எனச் சொல்வாயோ

அறியேன்

தாகம் தகிக்கும்

தீர்த்தலின் தவித்தலின்றி

சிவனை நினைத்துக்

கர்ஜிப்பதாகும் சிற்சில அலைவரிகள்

சந்திப்புக் கோடுகள்

மையப்பட்டு நோயறுக்கையில்

இருபத்து கைகள் உடையோனே கலைஞனும் ஆக

அவன் எதிரி புலைஞன் ஆவான்

முத்தும் சங்கும் உடம்பு வெடித்த ரப்பர் செருப்பின் ஒற்றையும்

மனிதக் கழிவும் நைலான் மீன்வலையும்

நீயும் யாவும்

நானும்

ஒன்றும் இல்லை

அதற்கு

ஒன்றுமே

040கடலும் மகளும்

(மகள் தன்யாவுக்கு)

உன் நினைவகலப் பார்க்க

மீண்டும் முகத்துடன் பொருத்திக்கொள்கிறேன்.

உன் வயதுச் சிறுமி யாரோ வலியில் விளித்த குரல்

உனதாய்க் கேட்க

பதைக்கும் மனம்.

உன் முகம் நோக்க முயன்றும் முயன்றும்-

இப்பொழுது

என்ன விளையாட்டு விளையாடிக்கொண்டிருப்பாய்?

உன் மனதில் கீர்த்தனைகள்

மிச்சப் பதியன்கள்

மழலைத்து முணுமுணுப்பாயோ?

புதிய உன் ஊஞ்சலில் பசியும் மறந்து பறப்பாயோ?

உன்மத்தமும் கள்வெறியும் என் நெஞ்சில்

நோகத் தொடங்கிவிட்டது பால் கட்டிய மார்பாக.

சொல் பொறுக்காத செல்வம் நீ.

உனக்கேயான ஷாந்திநிகேதனைச் சிருஷ்டித்து

திருத்தி, மாற்றி, திருப்திப்படுகிறேன்.

பீர்க்கங்கொடி என வளர்கிறாய்.

பொறுப்பற்ற தகப்பன்-

பட்டயம் மட்டும் எனக்கு நிலைக்கிறது.

எனக்குப் புரிந்துபட்ட கடலினை

உனக்கு அறிமுகப்படுத்தவில்லை.

பதைப்பும்

திசையற்ற கோபமும்

பயணத்தின் பாதுகாப்பின்மையும்

என்னைச் சீரழித்த காலத்தில்

நான் காட்டிய தங்க மணல் கடலும்

கடல் காக்கைகளும்

உன் பிராயத்தினால் மறந்துவிட்டிருக்கும்.

இரு கைகளிளும் உன்னை அள்ளி எடுத்த நாள் நகர்ந்து

இன்று என் மன இணையாக

காலோரம் அலைகள் விளையாட

முடிவே இல்லாத பீச்சில்

முடியும் வரை

உன் பிஞ்சுக் கை பற்றி

அவ்வளவு அழகாயில்லாத

இந்தக் கரையிலும்

கடல் கற்போம்.

040கடல் இடை மலைகள்

கரையில் உவர் மணல்

ஆடல் புரிந்து ஆடினார்

ஒருவர்

அரைகெழு கோவண ஆடையில்

பாம்பு இரைக்க

இலங்கை மன்னன்

இருபது தோள் அறுபடும் கதிபட

இளமை கைவிட

பிறகு ரேயும் பாலசரஸ்வதியும்

உடம்பைத் தொலைவித்து

அரணிலா வெளியில்

அண்டமே பூண்டாக

அங்கமே ஓர் அணுவாக

அதையும் மண்ணுக்கு ஆக்கி

ஆடவும்.

அரும்பும் செவிட்டுச் சூரியன்

குருதி கொதிக்கும் அலைகள்

கடல் இடை மலைகள்

அலை உளர் மென் புயல்

உமை முலை அவர் பாகம்

இருளாய கரையில்

அருளாகும் நின் தேகம்

எண்ணற்ற வண்ணத்து LED

ஒளிரும் என் அகம்.