நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் நேர்காணல்/Interview with Neyveli Santhana Gopalan-Nangam Pathai

nr_santhanagopalan1

நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் நேர்காணல்*

*This inteview was conducted exclusively for the Tamil little magazine ‘Nangam Pathai’. The first installment is being posted here. Since the interview lasted for more than 2 and half hours it is difficult to post it as a large lump.

PART-1

இன்றைய முதிய தலைமுறை இசைக்கலைஞர்களில் பக்தியையும் பாவத்தையும் இணைத்து வெற்றிகரமான கச்சேரிகள் செய்பவர் என்று பெயர் பெற்றிருக்கும் 47 வயதான நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் நுண்மையும் தேர்ச்சியும் பெற்ற கேட்பவர்களையும் சாதாரண ரசிகர்களையும் ஒரே நேரத்தில் கவரக் கூடியவர். வலுவான கலாச்சாரத்தில் ஆழ்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்த சந்தான கோபாலன் அவரது தாயார் ஸ்ரீமதி ஜெயலஷ்மி அம்மாள் மூலம் கர்நாடக இசையின் ஆரம்பப் பாடங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார், பிறகு செம்பை ஸ்ரீ ஆனந்தராம பாகவதர் மற்றும் ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீ ரங்கநாதன் ஆகிய இசை வல்லுநர்களிடம் இசை பயின்றார். தீவிரமான குருகுல பயிற்சியை மதுரை டி.என். சேஷகோபாலனிமிருந்து பெற்றார். மிக இளம் வயதிலேயே (10வயது) அவர் முதல் கச்சேரி செய்தார்.
சந்தான கோபாலனுக்கென்று ஒரு தனித்த முத்திரை இருப்பதை நுட்பமாகக் கேட்பவர்கள் அறிவர். ”இசைப் பேரொளி” ”கானப் பிரிய ரத்னா” போன்ற பட்டங்கள் அவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன. ”பல்லவிகள் வழியாக ராகங்கள்” என்கிற கர்னாடக இசை அறிமுக கேசட் தொகுதிகளை பதிவு செய்துள்ளார். சமீபத்தில் ஸ்ரீ சந்திர சேகர நாத பாட சாலா என்ற அமைப்பின் வழியாக மரபான கர்னாடக இசையை எல்லோருக்கும் சென்று சேரும்…. திட்டம் ஒன்றைத் தொடங்கியுள்ளார்.

தொடர்பு முகவரி

Neyveli Santhanagopalan
Periaya Pichai
1, V.C. Naicken Street Extn.
Nesapakkam
Chennai – 600 078
email: neyveli@indiamusicinfo.com
www.neyvelisanthanagopalan.com

இந்த நேர்காணல் பெப்ருவரி-6 ஆம் தேதி மாலை 4.15 மணி அளவில் ராமாவரம் பகுதியில் உள்ள கர்னாடக இசைப் பாடகரான திரு. நெய்வேலி சந்தான கோபாலன் வீட்டில் நடைபெற்றது. பிரம்மராஜன், ஆனந்த், மையம் ராஜகோபாலன், பழனிவேள் ஆகியோர் பங்குபெற்றனர். நேர்காணல் ரெக்கார்ட் செய்யப்பட்டு பதிவு செய்யப்பட்டது. பதிவு மீண்டும் கேட்டு எழுதப்பட்டு பிரசுரிக்கப்படுகிறது. நேர்காணலின் போது ஜிப்பாவும் வேஷ்டியும் அணிந்து சோஃபாவுக்கருகில் தரையில் அமர்ந்திருந்தார் சந்தானகோபாலன். கேள்விகள் எல்லாம் தன்னிச்சையாய் எழுந்தவை. முன் தயாரிப்பினால் உருவானவை அல்ல. நேர்காணலில் பேச்சு விவாதங்களுடன் தொடங்கினாலும் குறிப்பிட்ட புள்ளியில் கேள்விகள் அடங்கி ஒரு வித நேர்க் கோட்டுப் பயணம் மட்டுமே நேர்ந்தது. இடையிடை யில் அவர்களது துணைவியார் திருமதி. மீரா கலந்துகொண்டார்.

பழனிவேள்: நீங்க ஒரு முக்கியமான ஆகிருதின்னு நினைக்கிறோம். உங்களைன்னு நாங்க கேட்கிறது நடப்பு இசை சார்ந்த சூழலையே மையமிட்டு கேட்கிற மாதிரி, தனிப்பட்ட முறையில் அல்லாமல் பொதுவாக நீங்க ஒரு கலைஞன் என்கிற வகையில் கேட்கிறோம்.

ஆனந்த்: ஒரு பாடகர் என்பதற்கு முன்னதாக இசையைக் கேட்கிற ரசிகராக நீங்க உங்களை எப்படி பாத்துக்கிறீங்க, அப்படி ஆரம்பிக்கலாமா பேட்டியை அப்டின்னு…

ச.கோ: நிச்சயமா, இந்த சரீரம், இந்த சரீரத்துக்குள்ள ஒரு நாதம் உருவாகுது. சரி அதுவரைக்கும் சரி, அது பேசிக் தத்துவம். அதுக்கப்புறம் இந்த ஏழு ஸ்வரங்கள் கொடுத்தவர், குரு சொல்லி குடுக்கிறார் ஏழு ஸ்வரம் இருக்கு அதுலதான் ராகம் இருக்குங்கிறார். இப்படி அங்கேயிருந்துதானே ஒரு கேள்வி ஞானத்திலதான் நாமே உருவாகிறோம். ஒவ்வொரு அணுவும் ஒரு கேள்வியை காதால வாங்கி – ஒரு ரசிகன்கிற முறையில் வாங்கினதாலதானே, குருகிட்டேருந்து கத்துகிறதே என்னது? ஸ்டூடன்ட்ங்கிறவன் யாரு? ரசிகன்தான்தானே. அதனால முழுக்க ரசனையை அடிப்படையா வச்சுதான இந்த கலையே உருவாகுது. இப்ப நாம பாடிண்டேயிருக்கோம்னு வச்சுக்கோங்களேன், நாம பாடிண்டிருக்கோம்கிற நிலைமையிலேயிருந்து வெளிய வரதுக்குதான இவ்வளவு கஷ்டம். the take off point எவ்வளவுநாள் நான் அதப்பண்ண போறேன் இதப்பண்ணப் போறேன்னு ஈகோ வச்சுண்டு உட்கார்ந்துண்டிருக்கறது? சரீர சிரமங்கள் இருக்கு. ஒரு stage க்கு மேல take off point வந்துடறது. வந்தப்புறம் என்ன ஆறது? அந்த ரசிகன்கிற பாயிண்ட் அதிலேயே இருந்துதான் ரசிச்சிண்டு இருக்கு. இதை அடையறதுக்குதான் இவ்வளவு சிரமப்படறோம். அதுதான் உண்மை.
சமீபத்துல பட்டம் ஒண்ணு குடுத்தாங்க. அதை வாங்கிண்டதே ஒரு வெக்கத்தோடதான் வாங்கிண்டேன். என்ன காரணம்னா மத்தவாள பெருசா பாத்து பழகிடுத்து. என்ன ஒரு பத்து பேரு பெருசா நினைக்கிறாளேன்னு கூச்சமா இருக்கு, அதுக்கு ஒரு பழக்கம் வேணும்.

ஆனந்த்: ரொம்ப ஒரு strength இருந்தாத்தான் அந்த கூச்சத்தைப் பட முடியும்.
ச.கோ: நிஜம்மாவே. இப்ப ஒரு பெரியவர் வந்து நமக்கு குடுக்கிறார்னு வச்சுக்கோங்களேன். சகல தகுதியும் உனக்கு இருக்குன்னு அவர் சொல்லலாம். இந்தப் பட்டத்தை உனக்கு குடுப்பதன் மூலம் சகல தகுதிகளும் ஏற்படட்டும்னு சொன்னா வாங்கிக்கலாம். அந்த மாதிரி சிருங்கேரி பெரியவர்கள் சொன்னாங்க. அதனாலதான் ஆஸ்தான வித்வான் பட்டம் வந்தது. அது மனசுக்கு ஏத்துக்கிற மாதிரி இருந்தது. இருக்குன்னவுடனே என்ன இருக்குன்னு தோணிடுது. ஒண்ணுமே இல்லைன்னு தோணிப்போயிடுது. இப்படி சில குழப்பங்கள். ரசிகனா இருக்கிறதுல அவ்வளவு ஒரு ஆனந்தம் இருக்கு. நாமலே அதுல இல்லையே !
ஆனந்த் : ஆமாம்.

ச.கோ: இல்லையா? நல்ல கேள்வி நல்லா தொடங்கினீங்க. இன்னொன்னு பாருங்கோ.. அதுல ஒரு அசைவு. நேத்திக்குப்ப பாடின ராகம் இன்னிக்குப் பாடறோம். என்னைக்கும் இருக்கிற ராகத்தைத் திரும்ப பாடறோம். நேத்து எண்ணை தேச்சுக் குளிக்கும்போது உடம்பு குளுந்து போய் ஒரு சங்கராபரணம் ஆரம்பிச்சேன். அந்த சங்கராபரணம் இதுவரைக்கும் நான் கேட்கவேயில்லை.
என் மனைவி கிட்ட நான் சொன்னேன் ஃபூலூட் மாலி இந்தமாதிரி approach ல போயிருக்கலாம். ஆனா அவருக்கு கூட இந்த சங்கதிகள் கிடைச்சிருக்குமான்னு தெரியாது. ஆனா அவர் அந்த மாதிரி தொடுவார். அவங்க வேற யாரோ ஒரு கலைஞரை சொன்னாங்க. ஆனா நிச்சயமா அவங்க குரூப் இல்ல அது. (மனைவியிடம்)எது உண்மையோ இல்லையோ இந்த சங்கராபரணம் இதோட சரி. நீ மட்டும்தான் கேட்டிருக்கே. திரும்ப வராது. திரும்பி வருமான்னு தெரியாது. உண்மை. அதுபாட்டிலும் போறது. கட்டவிழ்த்த காளை மாதிரி போறது. அது கச்சேரில கிடைக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம். அது எப்பவாவது கிடைக்கும்.
கேள்வி: ஒவ்வொரு கச்சேரியிலும் நீங்க பாடற போது கூடவே நீங்களும் ஒரு ரசிகனா…

ச.கோ: ஆமா. என்னன்னா.. கல்பிதம் கல்பனைன்னு சொல்லுவா பாருங்கோ.. அதாவது சொல்லிக் குடுத்தது, கத்துக்குடுத்தது சேரணும். அது வேணுமே! அதுதான அடிப்படை. அதில்லாம போனா ஆதாரமேயில்லை. ஆனா இது சம்பாதிச்சுக்கறது. கற்பனை. மனோதர்மம்கிறா சங்கீதத்துல தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அறவழி.
இந்த சங்கீதத்தோட உன்னதங்கள் எங்கெங்கே இருக்குன்னு பாத்தா.. ஒண்ணு மும்மூர்த்திகள். சங்கீத மும்மூர்த்திகள். அவா பக்தியையும் சங்கீதத்தையும் இரண்டையும் உச்சத்தில போய் sanctify பண்ணிட்டா. சங்கீதம்னா இப்படித்தான் இருக்கும்னுட்டு. அதோட முடிஞ்சுடல. அதுக்கு முன்னயும் சங்கீதம் இருக்கு அதுக்குப் பின்னயும் இருக்கு. தஞ்சாவூர் சங்கரய்யர் கேப்பார்… உனக்கு 50 கீர்த்தனைகள் தெரியலாம். ஆனா உனக்குத் தெரிஞ்ச பைரவியைத்தான நீ அதுல பாட போறம்பார். தீக்ஷிதரை நீ எங்க புரிஞ்சுண்டே.. நீ தீக்ஷிதரா அந்த இடத்தில மாறினாத்தான முடியும்?
சங்கீதம் எங்க இருக்கு? அவா சொல்ற விஷயம் என்ன? அதுல போறவா ரொம்ப rare. சிலபேருக்குதான் அந்த பாக்கியம் கிடைக்கிறது. ஆழமா உள்ள போறதுக்கு. அதுக்கு சில சங்கங்கள் ஏற்படணும். அந்தமாதிரி மனுஷாள்ட்ட பழகணும். அந்தமாதிரி நம்மைத் தூண்டக்கூடிய மனுஷா நமக்குக் கிடைக்கணும். இல்லையா. நம்ம எந்த வழியில கொண்டு செலுத்தறாளோ அப்படித்தானே போறோம்.
சங்கீதத்துல பல ப்ராஞ்ச் இருக்கு. வாழ்க்கைத் தத்துவம் அவ்வளவுமே அதுல இருக்கு. சங்கீதம் சங்கீதம்னு கடைசியில அது மௌனத்துல கொண்டு போய் முடிச்சுடறது. இதுக்கு என்ன சொல்றீங்க! அமைதியா இருந்தா போதும்னு மனசுல தோணிடுது.
எனக்கு வழிகாட்டிகள்னு நிறைய பேர் இருந்தா. தஞ்சாவூர் சங்கரய்யர்னு ஒருத்தர். ஒரு கம்போசர். ஸ்கூல் படிப்பு கிடையாது. அவரோட first and foremost quality என்னன்னா.. அவர் உங்களோட vibe பண்ணுவார். அவர்கிட்ட பழகறப்பதான், பல அப்ரோச்சஸ் இருக்கு எல்லாத்துக்குமே அப்படின்னு புரிஞ்சது. அவர் ஒரு பாட்டு போடும்போது ஒரு குழந்தை நிலையிருந்து போடறார், ஆனா அது பெரிசாயிடறது.

ரா.கோ: இதெல்லாம் என்ன மாதிரி வயசுல?

ச.கோ: ஒரு 20-30 வயசுல, குருகுலவாசம் எல்லாம் முடிஞ்சதுக்கப்புறம். சின்ன வயசுல நானே பாட்டு போட்டிருக்கேன். ரொம்ப ஆச்சர்யமாயிருக்கு இதெல்லாம் பார்த்தா. என் பொண்ணு ஒரு கேள்வி கேட்டா. ம்யுஸிக்ல ரொம்ப டெக்னிகலா, டீப்பா போனப்புறம் முன்னுக்குப் பின் முரணா சிலசமயம் பேசறே. ஆனா அம்மா சொல்றா அப்ப பார்த்த அப்பாவே வேற இப்ப வேற மாதிரி இருக்கான்னு. என்ன சமாச்சாரம்னா- பக்தின்னு ஒன்னு இருந்த வரைக்கும் எனக்கு எந்த குழப்பமும் இருந்தது இல்லை. பக்திலேயிருந்து வெளிய வந்தப்புறம், மனசுல, தானே தீர்மானம் பண்ண வேண்டிய ஒரு கட்டம். பக்தின்னா என்ன? ஒரே குருட்டு நம்பிக்கை, பெரியவாள்லாம் போட்ட பாதையில போயிட்டேயிருக்கோம். இப்ப நீங்க கேட்கலாம்.. அந்த பாரம்பர்யத்திலேருந்து வந்துட்டேளான்னு. வெளில வர ஆசைப்படல, அதேசமயம் பாரம்பர்யத்தை அவமதிக்கல. ஆனா, தானாவே ஒரு Branch, branch out ஆயிண்டிருக்கு. அதுக்கு நான் மதிப்புக் குடுத்தாகணுமே. நாச்சுரலா ஒரு ப்ராஞ்ச் வரும்போது என்ன நம்ம மனசுக்கு இப்படிக் கொண்டுபோறதே சத்தியம் இருக்கான்னு தேட வேண்டாமா? இப்படியே உட்கார்ந்துட்டு இருந்தா எப்படி? இது மாதிரி உள்ளுக்குள்ள ஒரு creator உட்கார்ந்து ஊக்குவிச்சிண்டே இருக்கான். நீ என்ன பண்ண போற? ஒவ்வொருத்தரும் ஒண்ணு பண்ணிட்டுப் போய் சேர்ந்தாச்சு. நீ ஏதாவது ஒண்ணு பண்ணித்தான் ஆகணுமா?-ன்னு. இதுக்கெல்லாம் மீறி நீ இப்படித் தான் போயாகணும் வேற வழியில்லன்னு ஒரு பதில் வருது. உன்ன இப்படித்தான் நான் படைச்சிருக்கேன், இப்படிபோயிண்டிருக்கு, அந்த இதுல போயிண்டிருக்கேன். அது வரதுக்கு இவ்வளவு நாளாச்சு. இதுதான் ரூட். இதை பணிவா சொன்னாலும் சரி ego வோட சொன்னாலும் சரி இரண்டும் ஒன்னுதான்.
Humility யே வேண்டாம். உண்மையைச் சொல்லு. சத்தியத்துக்கு என்ன வேண்டியிருக்கு? சத்தியத்தில எல்லா பண்புகளும் அடக்கம், இல்லையா?
சில நாள் காலைல எழுந்து சில உறுதிமொழிகளை நான் பண்ணிப்பேன், நாம இன்சொல் பேசணும்.. ஏன்னா ஒருத்தர் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருந்தாலும் கொஞ்சம் harsh ஆ பேசிட்டான்னா. . .அவனோட தபஸ்னு சொல்ற. . . சின்ன தவம்கூட எல்லாம் ஒடைஞ்சு போயிடறது. இன்சொல்தான் ரொம்ப முக்கியம். எவ்வளவு கஷ்டத்திலயும் இனிமையாதான் பேசணும். இன்சொல்லோட பண்புகள் என்னன்னு பாக்கும்போது diplomacy ன்னு ஒண்ணு.. ஒவ்வொரு குணமா சேர்றது. கடைசில எல்லாம் சத்தியத்துல போய் ஐக்கியம் ஆறது. சத்தியமான ஒரு பாதையை ஒருவன் தேர்ந்தெடுத்துட்டா எல்லாவிதமான அனந்தகல்யாண குணங்களும் வந்துடறது அப்படிங்கிறது முடிவு. ம்யுஸிக்லயும்… ம்யுஸிக் அன்போட மொழின்னு பெரியவா ஒரு இடத்தில எழுதியிருக்கார். அன்போட உச்சகட்ட வெளிப்பாடு. இது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது, ஏன்னா. . அவர் அன்பின் சொரூபமாவே இருக்கிறவர். இசையை விளக்கிறவன் எப்படி இருக்கணும்னா. . .அவன் உயர்ந்த நிலைமையிலேயிருந்து இசையைப் பார்க்கணும். அவன் சொன்னா அதை எடுத்துக்கலாம் ஒரு reference- ஸா. அதவிட்டுட்டு ஒரு கத்துக்குட்டி இருக்குதுன்னு வச்சுக்குங்க. . . I want to see all the stages in the world ன்னு. இசை அதுக்குத்தான் இருக்குன்னு நினைச்சுண்டு இருக்கும், இப்ப ஒரு மகான் சொன்னது என்ன? அன்பின் மறுமொழி, உச்சகட்ட வெளிப்பாடு. அப்ப அதுக்கு முயற்சி பண்ணணும். நீங்க எழுதியிருக்கீங்க பாருங்க படைப்பாளி படைக்கும்போது நன்னா இருக்கு. வெளிய வந்தப்புறம் கவிதை அவனை வெளியத் தள்ளிடறதுன்னு. இந்த ஒரு கட்டம் வரப்படாதே! அப்ப அது எங்கேயிருந்து வருது?
டெல்லி ராகவன் சொன்னது, அருணகிரிநாதர்ல ”வினாவோடு பாட அருள்வாய்”னு ஒரு இடத்தில் வருது. நான் ஏன் பாடிண்டிருக்கேன்னு நானே கேள்வியைக் கேட்டுண்டு பாடணும். அதுக்கு நீ உன்னோட அனுக்கிரகத்தைப் பண்ணணும். எப்படியிருக்குப் பாருங்கோ இது? ஒரு லைன் எடுத்துக் குடுத்தார் எனக்கு, பெரிய உபதேசம் அது. . . . வினான்னா என்ன சந்தானம்னு கேட்டார். நீ எனக்குள்ள கேட்டுக்கோ. நீ எதுக்காகப் பாடற? மஹா பெரியவா உபன்பயாஸம் ஒண்ணுல கேட்டேன். எனக்கு ஒரு நல்ல விடை கிடைச்சது. அவர் சொல்றார்: இறைவனுக்கு செய்யற எந்த உபசாரமும். ஒரு உத்தரிணி ஜலத்தைப் போட்டா அவரோட உருவத்துக்கு அது ஒன்னுமேயில்லை. குளிப்பாட்டறேங்கிற. அது தண்ணி தெளிக்கிற மாதிரி. அதே மாதிரி வஸ்த்ரம் குடுத்தா கௌபீனத்துக்குகூட ஆகாது, எதை எடுத்துண்டாலும். திரிவிக்ரமன் உலகளந்தவன். அவனுக்கு நீ என்ன பண்றது? இப்படியெல்லாம் வரும்போது, அவன்கிட்ட நீ என்ன கேட்க முடியும்னா.. ”என்னை எனக்குத் தா”ன்னுதான் கேட்கணும். . என்னுடைய சொரூபம்னு ஒன்னு இருக்காமே? அதை இழந்துட்டுத் தவிக்கிறேன். அதை எனக்குக் குடு, so அந்த aim வச்சுண்டு பாடிண்டிருக்கணும்கிறது என்னோட அடிப்படை . என்னோட சொந்தப் பாதை. சொந்தப் பாதைல போகும்போது இது இல்லேன்னு வச்சுக்கங்களேன். உலகத்துக்கு என்ன உபதேசம் பண்ணியும் அது எனக்குப் பிரயோஜனம் இல்லை. எடுத்தப் பிறவி அதோட பயன். அந்த நோக்கத்தை set பண்ணிட்டுத்தான் உலகத்துக்கு சேவை பண்ண ஆரம்பிக்கணும். அதுகூட incidental-லா வரதுதானே! சேவைன்னு நம்பள இந்த ரூட்ல கொண்டுபோய் விடறது..நான்தான் சேவை பண்றேனா? வேற யாரும் சேவை பண்ணலயா? சும்மா இருக்கவனே நல்ல சேவை பண்றான். இப்படி ஒரு ரூட்ல போயிட்டிருக்கேன். இதுல கீழ தடுக்கி விழறது திரும்ப எழறது, தடுக்கி விழறது, எழறது இப்படித்தான் போயிண்டிருக்கு.
perfection எங்கேயோ இருக்கு, ஒரு தொலைவுல. அதை யார் குடுப்பான்னா குருங்கிற ஒரு தத்துவம். மஹா பெரியவாளை மனசுல வச்சுண்டு இருக்கேன். உள்ளுக்குள்ள இடைவிடாத ஒரு சந்தோஷம் இருந்துண்டே இருக்கு. தோல்விகள் வெற்றிகள் இருந்தாலும்கூட, அதுக்கு மேல பலனைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒருவர் இருக்கார். அவர நம்பி நாம பண்”ண்டு இருக்கோம். அப்படிங்கிற சரணாகதி தத்துவம். இது ஒரு சின்ன விஷயம். ஒரு சின்ன அளவுல இதுதான் basis நமக்கெல்லாம். நாம எவ்வளவு வேணும்னாலும் பாடலாம். ஆனா, எது பாடுகிறது? எதற்காகப் பாடிக்கொள்கிறது அப்படிங்கிற ஒன்னு இருக்கில்லையா? இசைங்கிறதே ஒரு இன்ப மாயை. அப்படிங்கற அளவிலேயே நின்னுடக்கூடாது. இன்ப மாயைன்னு சொன்னா, கேட்கிறவரைக்கும் நல்லா இருக்கு. கேட்டப்புறம் ஒரு வெறுமை வந்துடறது. சுகமும் துக்கமும் மாறி மாறி வரதுக்கு ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. ஒருத்தர் ஒரு கச்சேரிக்குப் போயிட்டு வரார். கல்யாணி” ஒருத்தர் பிரமாதமா பாடியிருக்கார். அவரோட favorite வித்வான். வீட்டுக்கு 10 மணிக்கு வந்து மனைவிக்கிட்ட “இன்னிக்கு நீ ஒரு கல்யாணி”யை மிஸ் பண்ணிட்டேம்மா””ன்னு சொல்றபோது, “தூக்கம் வருதுப்பா. காலைல குழந்தைகளை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பணும். சீக்கிரம் சாப்பிட்டு போங்க””ன்னா மனசுல துக்கம் வந்துடறதாம். ஆனாலும் அந்தக் கல்யாணியே சுத்திண்டு இருக்காம், படுத்துண்டப்புறமும். 12 மணி வரைக்கும் அந்தக் கல்யாணியை வைச்சுண்டு அப்படியே இருக்கமாட்டமான்னு. தூக்கம் வரலைன்னா உடனே கொஞ்ச நேரம் இந்தக் கல்யாணி”யை மறக்க மாட்டமா? கொஞ்சம் தூங்கினா பரவாயில்லைன்னு ஆயிடறது. காலைல office போனா பாஸ்கிட்ட திட்டு வாங்க வேண்டியிருக்கும். இப்படி சுகமே சில சமயங்கள்ல துக்கமாயிடறது. இசையே நிரந்தர ஆனந்தத்திற்கு ஒரு கருவியாக பெரியவர்கள் காட்டிக் கொடுத்திருக்காங்க. நாத உபாசனை. ஓங்காரம்கிற ஒன்னுதான் நிக்கிறது. அது மனசுல ஆணி அடிச்சாப்ல நிக்க முடியாதுங்கறதால, அதை ஏழு ஸ்வரங்களா பரிமளிக்க வைச்சு அதை ஒரு சாஸ்திரமா குடுத்திருக்காங்க. மனசுக்கு பலவிதமான விசித்திர உணர்வுகளைக் கொடுத்து, பாவங்களை – சாந்த பாவங்களை குடுக்கணும். நம்ம சொரூபத்தை உணரணும். அப்படிங்கற பிரதான தத்துவம். இதை நான் சுத்தி சுத்தி சொல்லிண்டிருப்பேன் போற இடத்தில எல்லாம். ஏன்னா, எனக்கு நான் அறிவுறுத்திக்கனுமே! வேற எதாவது பேசி நான் மறந்துட்டா என்ன பண்றது? அந்த நிலைமைக்காவது வந்திருக்கோம். ரமணர் சொல்றார், பெரிய பிரம்மஞானியா ஆயிடு, ஆனப்புறம் விளையாடுங்கறார். ஆனப்புறம்தான விளையாடுங்கறார். ஒரு கோணத்துல மீரா சொல்றா, ஏந்தான் இதெல்லாம் படிச்சேளோ! நீங்க கச்சேரில ஜாலியா பாடிண்டிருந்த வரைக்கும் நன்னாயிருந்தது. இப்ப வாயைத் திறந்தா தத்துவம். ரொம்ப பயமாயிருக்கு, நாளைக்கு கச்சேரி பண்ணுவேளோ மாட்டேளோன்னு. ஒன்னேயொன்னு சந்தோஷம் என்னன்னா, இப்படி யெல்லாம் விஷயங்கள் இருக்குங்கறது நான் தெரிஞ் சுண்டேனே! பரிணாம வளர்ச்சி இல்லாம இப்படியே போயிண்டிருந்தா…?

ர.கோ: ரசனைன்னு பேசறபோது, சின்ன வயசுல இசையை நோக்கி ஆகர்ஷிச்சது எது?

ச.கோ: அதை சரியா define பண்ண முடியல. அது எப்படின்னா. . .அதைப்பத்தி . . . யதார்த்தமா உங்ககிட்ட கேட்கிறேன். ஞானசம்பந்தர் இருந்தார், தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் இருந்தார் இவாள்ளாம் முழுக்க முழுக்க இசையா இருந்திருக்கா. . .நான் சின்ன வயசில சூரியன் அடையறவரைக்கும் விளையாடிட்டு வந்திருக்கேனே! அப்ப இசை இயற்கையாவே இருந்திருக்கு என் மனசுக்குள்ள. எங்க அப்பா அம்மாவுக்கெல்லாம் அந்த ஆசை இருந்திருக்கு. அந்த ஆசை எனக்கு transfer ஆயிருக்குன்னு நினைக்கிறேன். அப்புறம் ஒரு stageல பிடிச்சுண்டுடுத்து. அது என்னோட பெருமையோ எதுவோ கிடையாது, அது சப்ஜக்ட்டோட பெருமை. Of all the subjects, music is the foremost which enthuses me the most. I can sacrifice any Anandham for that. அது மட்டும் நிச்சயம். மறுபடி தத்துவநோக்கில ஒரு இன்பத்தை, ஒரு சாஸ்வதமில்லாத இன்பத்தை நீ இழக்க வேண்டுமானால், சாஸ்வதமுள்ள அடுத்தக் கட்ட ஒரு இன்பத்திற்கு ஆசைப்பட்டா இது தானாவே போயிடும். அதுதான் ஒரே வைத்தியம். இதை என்ன சொல்றா…. transcend the desires. You cannot conquer ஜெயிக்க முடியாது ஆசைகள, பி.ஜி. விஸ்வநாத் சொல்வார். . . ரொம்ப பிடிச்ச விஷயம். சங்கீதத்தை வைச்சுண்டுதான் மத்ததெல்லாம், ஆசைகள்ளேயிருந்து கொஞ்ச கொஞ்சமா விடுபடணும். இது அகண்டமான திட்டம் எத்தனை ஜென்மத்துக்குப் போகும்னு தெரியாது. ஐந்தாண்டு திட்டம் இல்ல ஐந்து ஜன்மா ஐம்பது ஜென்மா திட்டம்.
கே: திருவருள் பத்தி சொல்லும்போது . . . உங்க உணர்ச்சி கொந்தளிப்பு எப்படியிருந்தது? அப்ப என்ன மாதிரியான கீர்த்தனைகள், ராகங்கள் அப்பியாசம் பண்ணீங்க?

ச.கோ: அப்ப நல்ல ஒரு சூழ்நிலை. என்ன பண்ணுவோம்னா, மத்தியானம்ஒரு 12 மணிக்கு எல்லாரும் தூங்கிண்டிருப்பா. அம்மாகிட்ட சொல்லாம- ரங்கநாயகின்னு ஒரு மாமி இருப்பா-அவா ஆத்துல எப்ப போனாலும் பாடலாம். பாட்டைப் பத்திதான் பேசிண்டிருப்பா. அங்க போயிடுவேன். சரி அங்கதான் இருக்கான்னு தெரியும். அந்த மாதிரி சூழ்நிலை. வெங்கிட சுப்பிரமணின்னு ஒருத்தர் இருந்தார். அவர் எப்படின்னா.. அங்க வேலை பாக்கிறவர். வித்வான் தோத்தான். அங்க வேலை பாக்கிறவர்தான் ஆனா வித்வானுக்குள்ள சகல லட்சணங்களும் பொருந்தியவர். வெத்தில பெட்டிலேயிருந்து சகலமும். ராத்ரி 10 மணிக்குப் போனாலும், “ஏய், சந்தானம் வந்திருக்கான் வத்தக் குழம்பும் பருப்புத் துவையலும் பண்ணிவை. நாங்க ஒரு மணிநேரம் பாடப் போறோம்பார்.” மாமியும் பண்ணுவா.
இந்த மாதிரி நம்பள பாராட்டக்கூடிய இடத்துக்கு யார்தான் போக மாட்டா சின்ன வயசுல? கச்சேரி commitmentடெல்லாம் ரொம்பக் கிடையாது. எங்க அப்பா promote பண்ணத் தெரிஞ்ச area வந்து சிதம்பரத்திலிருந்து கடலூர் வரைக்கும்தான். மெட்ராஸ் தெரியலை.

கே: இது எந்த வயசில?

ச.கோ: எட்டுலேருந்து பன்னெண்டு. பன்னிரண்டு வயசுல இங்க வந்து பாடினேன். அது ஒரு அனுபவம். அப்ப டிவி கிடையாது. ராஜகோபாலன் தெருல, இப்பவும் சொல்லுவாங்க. அங்க சபா நடத்துறாங்க ஸ்ரீரஞ்சனி ட்ரஸ்ட். அப்ப வந்து மாஸ்டர் சந்தானம். தெரு அடைச்சு பந்தல். ஐயப்பன் உத்சவம். முதல்ல பத்து பேர், 6 மணிக்கு. அப்புறம் 20 பேர், 30 பேர், 40 பேர். அப்புறம் கேள்விபட்டு கேள்விபட்டு தெருவே ரொம்பி, என்னை தலைல வைச்சு அழைச்சுண்டு போனா, நடக்க முடியாம. இப்ப அந்த இடத்தில டிவி எல்லாம் வந்தாச்சு கூட்டம் சுமார், ஓரளவுதான் வருது.

ஆனந்த்: அது உண்மை.

ச.கோ: அதுக்கப்புறம், தொண்டையெல்லாம் மாறி. . .அப்புறம் கத்துக்கறதுல இன்ட்ரஸ்ட் வந்தது, கச்சேரி பண்ணணும்கிறதுல ஆர்வம் குறைஞ்சு. இப்ப என்னன்னா என் மனைவி மீரா சொல்லுவா, நீங்க பாடும்போதுதான் உங்களோட ஒரு முழுமை கிடைக்குதுன்னு. ஏன்னா, நீங்க ஒரு வியத்தை learn பண்ணும்போது ஏதோ ஒன்னை கத்துக்கணும்கிற aim தானே இருக்கு. அடைஞ்ச முழுமை இல்லையே! அங்க உட்காந்தவுடனே டோக்ரி மாதிரி கையைத் தூக்கிடறோம். நமக்கு என்னத் தெரியுமோ தெரியாதோ, நான் இப்ப செயல்படணும். அங்கதான் நம்ப முழு personality கிடைக்கிறது. அதை பரிபூர்ணமா ஒத்துக்கிறேன். எல்லோரும் சொல்வாங்க, கத்துக்கும்போது ரொம்ப ஆனந்தமா இருக்கு, கத்துக்குடுக்கும்போதும். இரண்டிலேயும் ஒரு அரைகுறைத்துவம் இருக்கு. When you perform அரைகுறையோ இல்ல முழுமையான வித்வானோ perform பண்ணும்போது தான் முழு expression வரது. இல்லையா?
என் பொண்ணே இருக்கான்னா, என் முன்னாடி பாடினா கொஞ்சம் சுமாராதான் பாடுவா. ஆனா கச்சேரி போய்ட்டு வந்தாள்னா என்ன உங்க பொண்ணு அப்படி … . .அப்படிம்பாங்க. அது என்ன காரணம்னா freedom to express.. வாத்தியார் முன்னாடின்னா அடக்க ஒடுக்கமா பாடணும் என்ன சொல்லிடுவாரோன்னு. அங்க போர்க்களத்தில ஒப்பாரி வைக்க முடியாது. போனமா ரிஸ்க் எடுத்து அம்பை விடு. அதுதான் விஷயமே! இந்த art, practical art. என் வாத்தியார் சொல்வார், வாத்தியார் எனக்குக் குடுத்த சர்டிஃபிகேட் ஒண்ணு உண்டு. இதுதான் ஏரோப்ளேன்னு explain பண்ணின்டே இருக்கும்போதே, கேட்டுண்டே இருப்பான் அப்படியே ஏறி ஓட்டிண்டு போயிடுவாம்பார். அப்படி இருந்தாத்தான் மேடையில பாட முடியும். வேற வழி கிடையாது. சின்ன வயசிலிருந்து எனக்கு மேடை அனுபவங்கள் ஸ்வாமி கொடுத்ததுதான்.
கே: ஆடியன்ஸ் என்னமாதிரி இருக்காங்கங்கிறது எந்த அளவு உங்களுடைய அன்றைய performance-ஐ influence பண்றது/ தீர்மானிக்கும்?
ச.கோ: ரொம்ப பாதிக்கும் அது. ரொம்ப பாதிக்கும். அதனாலயே பாதிநேரம் கண்ணை மூடிண்டு பாடிடறது. ஒரு வைப்ரேஷனை அவா செட் பண்ணிக் குடுக்கணும். அந்த அரங்கம், அரங்கத்துள்ள நுழையறதுலேயிருந்து அதன் தன்மைகள், ரொம்ப பாதிக்கும்.

பி.ரா: உங்க உள்ளுணர்வால ஆடியன்ஸோட இதை easyயா gauge பண்ண முடியுமா?

ச.கோ: அற்புதமா வரும். perfect ஆக இருக்கும். உண்டு. இப்பல்லாம்தான் இது ரொம்பத் தெளிவா வருது. நாம அவாளை அப்படியே பிரதிபலிக்கனும். நமக்குன்னு ஒரு சொந்த இது வேண்டாம், அப்படியே பிரதிபலிச்சுண்டு போனா. என்னப்பாட போறோம்னுகூட தெரியாது. என்ன கீர்த்தனை எடுத்துக்கப் போறோம்னு தெரியாது. சங்கராபரணம் பாடி முடிஞ்சதும், த்விஜாவந்தி பாடணும்னு ஒரு அம்மா கேட்டாங்க. ஒரே காந்தாரம்தான் பிடிச்சேன். நான் சொல்லிட்டேன், பாருங்கோ அவசரப்படாதீங்கோ. இந்த காந்தாரம் சங்கராபரணம்தான். அடுத்தப் பிரயோகம் பாருங்கோ திவஜாவந்தி வரப்போறதுன்னேன். அவாள்லாம் ஒரே ஜாலியா பேசி அந்த ராகத்தை ரொம்ப நன்னா பாடி- தேஜஸ்ரீன்னு ஒரு கீர்த்தனம்-ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆனந்தம். என்னன்னா. . .கேட்டவா எல்லாருக்கும் அவாளே பாடின மாதிரி ஒரு ஆனந்தம். அது வேணும். சங்கீதத்துல டெக்னிகலா ஏதோ இருக்கு போலிருக்கேன்னு பயப்பட வச்சுட்டடோம்னா, ரசனை போயிடறது. நம்பளே பயந்தாலும். பயம் வந்த இடத்துல ரசனை போயிடறது. ஆடியன்ஸ்க்கு ஐயோ இதை ரொம்ப புரிஞ்சுண்டாத்தான் கேட்க முடியும்கிற மாதிரி வைச்சாக்கா. . .என்னைக்கு அவனை ரசிக்க வைக்கறது? அதனால, பிரதானமா, உன்னோட technical knowledge எல்லாம் உள்ள வைச்சுக்க. வெளிய இது பண்ணாத.
(ஒரு தொலை பேசி குறுக்கீடு)

ச.கோ: ஒரு கச்சேரிக்கு முன்னாடி இதெல்லாம் இன்னிக்குப் பாடப் போறோம்னு ப்ளான் பண்ணிண்டு போறது அப்பிடின்னு எதவாது உண்டா?
ச.கோ: சில நாளைக்கு வரும். சில நாளைக்கு பிரமாதமா வருது, சில நாளைக்கு ஒண்ணுமே தோணாது. ரொம்ப ஆச்சர்யம் என்னன்னா. கச்சேரி வர நாளை வரவேற்பேன். ரெண்டு காரணம். ஒன்னு வீட்டுல ராஜ உபசாரம் நடக்கும். அப்புறம், ஸ்வீட்டெல்லாம் குடுப்பா, சுகர் இருந்தாலும். அது சைக்கலாஜிக்கலா ரொம்ப நன்னாயிருக்கும்.

பி.ரா: mind over body ன்னு சொல்ற மாதிரி.

ச.கோ: ஆமா. அந்த நேரத்துல அப்படி. மத்தியானம் வந்ததும் க்ங்ச்ண்ய்ண்ற்ங்-ஆ மனசு அந்த அனுபவத்தை நாடறது, எவ்வளவுதான் ஆத்துல பாடினாலும். . . . த்வைதத்துலேயிருந்து அத்வைதம். அந்த நாதத்துல அப்படியே திளைச்சுப் போயிடறோம். அதுதான் நோக்கம் . இல்லைன்னா சங்கீதம் எதுக்கு? தெரிந்தோ தெரியாமலோ அதுதான் நடக்குது. இல்லையா? அந்த காலத்துல ஏதோ சண்டை போட்டாங்களாம் மேடைல. துண்டுக்குள்ள தாளம் போடுவாராம் நைனாப்பிள்ளை. அதுல என்ன ரகசியம் இருக்கு? கலையில ரகசியம் இருக்கணும். கொஞ்சம் மூடினாப்ல குடுத்தாத்தான் கலைன்னு ஒத்துக்கிறேன். அதுக்காக இப்படி மூடிண்டா? அப்புறம் சேலஞ்ச் வேற! ஒரு மிருதங்கக்காரர் இருந்தாராம். யார் வாசிச்சாலும் எல்லாரும் கைதட்டி ரசிப்பாங்களா இல்லையா அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சதை? என்னோட வாசிக்க முடியுமா? இதுமாதிரி வருமா உனக்கு? அப்படியே அங்கேயே போவாராம் சட்டையப் பிடிக்காத குறையா. இப்படி ஒருத்தர் இருந்திருக்கார் நம்ம திருவிளையாடல்ல வர்ற மாதிரி. அந்த மாதிரி இருக்கு.
உண்மையாவே நடந்தது ஷியாமா சாஸ்திரி வாழ்க்கயில. பிப்ளிகேசவைய்யா. அவர் கொடி கட்டிக்கிட்டு ஆந்திராவிலிருந்து வந்தார், தஞ்சாவூர்ல யாராவது இருக்காங்களான்னு கேட்டார். எல்லாருக்கும் பயம். ஷியாமா சாஸ்திரியால்தான் முடியும். அவர் ஒரு முனிவர் மாதிரி. ராஜாவையே பார்க்க வரமாட்டார். சௌக்கியமா இருக்காரான்னு ராஜாவை வீட்டிலிருந்தே கேட்டனுப்பிச்சுடுவார். ஷியாமா சாஸ்திரி சங்கீதக்காராளோட ஒரு இதைக் காப்பாத்தனுங்கற துக்காகப் போயிருக்கார். அவர் சிம்மநந்தன பல்லவி பாட அதை இவர் திரும்ப பாடி- சிம்மத்தக் கண்டு பயப்படுவா,அது இப்பத்தைய டைனோசர் மாதிரி. சரபனந்த பல்லவி ஒண்ணு பாடி அவர க்ளோஸ் பண்ணியிருக்கார். அப்படியெல்லாம் இருந்திருக்கார். மஹாவிஸ்வநாத அய்யர் அவர் மாதிரி இன்னொரு சங்கீதக்காரர் பொறக்கலை. பதினோரு வயசுல ”மஹா”ன்னு பட்டம் வாங்கிட்டார். செம்பை வைத்தியநாத பாகதவர் இல்ல!

பி.ரா: கேமியோஸ்-ல படிச்சிருக்கேன். அதில இருக்கு.
சேலஞ்ச்ன்னா அந்த சேலஞ் வேற. கடைசில சீக்கிரமா அவர் இறந்துட்டார். இந்த மாதிரி சவாலுக்குன்னே நம்ம கூப்பிடறாங்களே எல்லாரும்ன்னு, ஒரு சக வித்வான் மாதிரி இருக்க முடியலியேங்கிற வருத்தத்திலே அவர் போய்ட்டார்னு. எங்கிட்ட ரெண்டு வால்யூம் இருக்கறது. அவர் சிஷ்யர்கள் எழுதினது. இதிலேர்ந்து என்ன தெரியதுன்னா சங்கீதம்கிறது அத்வைத பாவத்திற்காக இருக்கே தவிர, தன்னைப் பெரிசா பிரகடனப்படுத்திக்கறதுக்காக நிச்சயமா இல்லை. மொதல்ல இந்த அப்ரோச் மாறணும். Interview கூட ஒருத்தர் கேட்கிறார் ஒருத்தர் பதில் சொல்றார். அத்வைதம் வந்துடறதே. அப்படி இருக்கக்கூடாதேங்கறது என் கவலை.

mus-05

End of Part-1

மெண்டல்ஷ்டாமின் கவிதைகள் /Poems of Osip Mandelstam/translator Brammarajan

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்(1891-1938 (ரஷ்யா)

மெண்டல்ஷ்டாமின் அக்மேயிசம்

இலக்கிய இயக்கங்களும் செயல்பாடுகளும் பல முனைகளிலும் திசைகளிலும் மாறுதலடைந்து கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில்தான் நிக்கலொவ் குமிலியேவ் அக்மேயிசம் என்னும் கவிதை இயக்கத் திட்டத்தை முன் வைத்தார். ஆனால் அக்மேயிசம் என்ற பேனரில் ஒன்று சேர்ந்த ஒவ்வொரு கவிஞனும்(கவிஞையும்?) ஒவ்வொரு விதத்தில் வேறுபட்டிருந்தான். சிம்பாலிஸ்டு களைப் போல கவிதையில் பிற உலகங்களுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்று பிரகடனம் செய்தனர் அக்மேயிஸ்டுகள். ஒருவித பொதுப்புத்தி சார்ந்த தர்க்கவியல் அம்சங்களை குமிலேவ் அக்மேயிசக் கவிதைக்கு முன் வைத்தார். குமிலேவின் மரணத்திற்குப் பிறகுதான் மெண்டல்ஷ்டாம் அக்மேயிசத்தை வளர்த்தெடுக்கும் பொறுப்பை எடுத்துக் கொண்டார் என்று சொல்வது சரியாக இருக்க முடியாது. 1910ஆம் ஆண்டு பிரெஞ்சு கவிஞர் ஃபிரான்சுவா விலோன்(1431-1463) பற்றி எழுதிய கட்டுரையிலேயே மெண்டல்ஷ்டாம் அக்மேயிசக் கவிதைக் கோட்பாடுகளுக்கான ஒரு வரையரையைக் கொடுத்து விட்டார் என்று சொல்லலாம். அக்மேயிசத்தின் நான்கு மூதாதையர்களில் ஒருவர் என்று குமிலேவ் ஃபிரான்ஸ்வா விலோனைக் குறிப்பிட்டது மட்டுமன்றி விலோனின் Grand Testament லிருந்து சில பகுதிகளை ரஷ்ய மொழியில் மொழி பெயர்ப்பு செய்திருந்தார். யாரோ ஒரு விஷமி, கிண்டல் செய்யும் நோக்கத்துடன் அக்மேயிசம் பற்றிய வரையரையைக் கேட்ட பொழுது மெண்டல்ஷ்டாம் இப்படி ஒரு சலிப்பான, களைப்பான பதிலைத் தந்ததாக அன்னா அக்மதோவா தெரிவிக்கிறார். மெண்டல்ஷ்டாமின் அக்மேயிசம் பற்றிய வரையறை. “a home-sickness for world culture.”

அக்மேயிசத்தின் தட்டையான கவிதைக் கோட்பாடுகளுக்கு கூடுதல் பரிமாணங்களைக் கொடுத்தார் மெண்டஷ்டாம். அவர் சுயம் கலவாத கவிஞன் மட்டுமன்றி வார்த்தைக்கு அதனளவிலான மரியாதையை அளித்தவரும் கூட. மறைமுகக் குறிப்பீடுகள் நிறைந்தவையாக இருக்கின்றன அவர் கவிதைகள். ஸ்தூலமானவையாகவும் பிற பொருள்களுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் தன்மை வாய்ந்தவையாகவும் இருக்கின்றன. கச்சிதத்தன்மையையும் தெளிவையும் வேண்டி ஏற்கனவே இமேஜிஸ்டுகள் கவிதைப் பிரகடனம் செய்திருக்கின்றனர். அக்மேயிஸ்டுகள் “சொல்” ஒரு குறியீடாக்கப்படுவதை விரும்பவில்லை. “ஒரு சொல் அது இருக்கிறபடியே, அதன் வாழ்நிலையிலேயே அப்படியே” பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவரது கவிதைக் கோட்பாடுகளைத் தெளிவு படுத்தி அவரது கட்டுரையான The Morning of Acmeism த்தில் எழுதினார் மெண்டல்ஷ்டாம். வார்த்தைகளே வஸ்துக்கள் என்று கோரியதில் குமிலேவ் சொன்னதிலிருந்து ஒரு படி மேலே சென்று விட்டார் என்று சொல்லாம். வார்த்தைகள் தமக்குள்ளாகவே வாழ்கின்றன, அவைகளுக்காகவே பேசுகின்றன என்று வாதிட்டது மட்டுமின்றி தன் கவிதைகளில் அப்படியே சித்தரிக்கவும் செய்தார். ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் ஒரு கவிதையாகப் பார்க்க முடியும் என்பதை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு அமெரிக்க கவிஞரான எமர்சன் ஒரு கட்டுரையில் எழுதியிருக்கிறார். கருத்தாக்கத்திற்கு கீழ்ப்படிந்ததாக சொல்லை ஆக்க விரும்பவில்லை மெண்டல்ஷ்டாம். “வார்த்தை-வஸ்து” என்பதின் ஒருவிதமான நடனமாக ஆகின்றன அவரது கவிதைகள். எனவே, ஆகவே, மற்றும் பிறகு, நாம் இதற்கு அப்பால், ஆனால், பிறகு என்ன போன்ற சொற்களை நாம் சகஜமாக அவருடைய கவிதைகளில் பார்க்க முடியும். “ஆசீர்வாதம் மிகுந்த அர்த்தம் எதுவுமில்லாத வார்த்தைகள்” என்ற வரியை 118வது கவிதையில் பார்க்கலாம். எனவே மெண்டல்ஷ்டாமின் கவிதைகளில் வார்த்தைகள் கருத்தாக்கத்தை வெளிப்படுத்தப் பயன்படுவதில்லை. ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் தொட்டு உணர்ந்து விடலாம் என்கிற மாதிரி எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.


orn015

மெண்டல்ஷ்டாமின் இந்தக் கவிதைகள் சமகால உலகக் கவிதைத் தொகுப்பில் சேர்க்கப்படாதவை. ஆனால் சேர்த்திருக்க வேண்டிய முக்கியத்துவம் கொண்டவை. இடம் கருதி சேர்க்கப்படாது போய்விட்டவை.

கவிதை எண் 23

இன்றைய நாள் ஒரு மோசமான நாள்
சிக்கடா பூச்சிகளின் கோரஸ் தூங்குகிறது
சிகரத்தின் இருண்ட நிழல் பரவல்
இருளார்ந்திருக்கிறது சவக்குழிகள் போல.

ஒலிக்கும் அம்புகள் மின்னுகின்றன
பெரும் துன்பக்குறிகளின் அடையாளமான அண்டங்காக்கைகள் கத்துகின்றன. . .
நான் தூங்கும்போது தீவினையான விஷயங்களை கண்ணுறுகிறேன்
ஒன்றடுத்து ஒன்றாக அவை மின்னி மறைவதை.

உயிர்ப்பின் சுவர்களை உடைத்தெறி
பூமியின் சிறையை நொறுக்கு
வன்முறையான கீதங்கள் பாடட்டும்
கலகத்தின் செருக்குமிக்க மர்மங்களை

ஆன்மாக்களுக்கான தராசு பிசகுவதில்லை,
அது கண்மூடித்தனமாக நேராய்ச் சரிகிறது,
மேலும் பூட்டப்பட்ட நமது கதவுகளின் மீதாக
விதியின் உணர்ச்சி கிளர்ந்த தட்டல்கள் . . .

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண் 25.

ஏன் அப்படிப்பட்ட பாடல்கள் என் ஆன்மாவில் இருக்கின்றன
மேலும் ஏன் அவ்வளவு குறைவான அன்புமிக்க பெயர்கள்?
ஒரு லயத்தின் கணம் ஏன் வெறும் சந்தர்ப்பவசமாய் இருக்க வேண்டும்
அக்விலோன் எனும் வடக்குக் காற்று திடீரென வரும்பொழுது?

அது ஒரு புழுதி மேகத்தைக் கிளப்பி விடும்,
காகித இலைகளை முணுமுணுத்து முன்னும் பின்னுமாய் அசையச் செய்யும்,
மேலும் திரும்ப வரவே வராது–அல்லது வரும்
ஒவ்வொரு விதத்திலும் வேறுபட்டதாக.

ஆர்ஃபிக்* காற்றே, நீ வீசுகிறாய் தூரமாகவும் அகண்டமாகவும்.
நீ நுழைவாய் கடலின் பிரதேசங்களில்.
இன்னும் உருவாக்கப்படாத ஒரு வார்த்தையை சீராடினேன் நான்
நான் துறந்தேன் பயனற்ற “நானை”.

நான் ஒரு சிறிய வடிவ காட்டில் திரிந்தேன்
வானத்தின் நிறத்தில் ஒரு குகையைக் கண்டேன். . .
நான் நிஜம்தானா? நான் இருக்கிறேனா?
மேலும் நான் மெய்யாகவே இறந்து விடுவேனா?

*ஆர்ஃபியூஸ்

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண்.31

இல்லை, நிலா இல்லை, ஆனால் ஒரு கடிகாரத்தின் முகம் விகசிக்கிறது,
எனக்கு–நானா பொறுப்பு
வெளிறிய நட்சத்திரங்கள் எனக்கு பால்போலத் தெரிந்தால்?

நான் பாத்யுஷ்கோ*வின் திமிரை வெறுக்கிறேன்
“இப்பொழுது என்ன நேரம்?” அவர்கள் அவனிடம் கேட்டனர் ஒரு முறை
அதற்கவன் பதில் அளித்தான், “நித்தியத்துவம்.”

div021

*Konstantin Batyushkov(1787-1855). புஷ்கினின் சமகாலத்துக் கவிஞர். புஷ்கின் அளவு பிரபல மாகவில்லை எனினும் ஒரு நல்ல கவிஞர் நவபேரிலக்கிய நடையில் உணர்ச்சிகரமாகக் கவிதைகள் எழுதியவர். ரஷ்ய எழுத்தாளர்கள் மத்தியதரைக்கடல் நாடுகளின் இலக்கியத்தை நன்கு அறிய வேண்டும் என்பதற்கான முயற்சி எடுத்துக் கொண்டவர். Greek Anthology யை ரஷ்ய மொழியில் மொழிபெயர்த்தவர். 1821ஆம் ஆண்டு முற்றிலும் பைத்தியமாகிப் போனார்.

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண் 40*1

நம்மால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாது தர்மசங்டமான நிசப்தத்தின் அழுத்தத்தை–
என்றாலும் ஒரு ஆன்மா நலமில்லாதிருப்பது நம்மை வருத்துகிறது.
மேலும் அந்தப் பொதுவான குழப்பத்தில், ஒரு மனிதன் வெளியில் வருகிறான் கவிதை சொல்ல.
அவர்கள் அவனை வரவேற்றனர் சந்தோஷமான கூச்சலுடன்: “ஆரம்பி”

கண்ணுக்குப் புலனாகா மனிதன் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தான்–அவனை நான் அறிவேன்.
பீதிஇரவின் மனிதன் ஒருவன் வாசித்துக் கொண்டிருந்தான் உளாலுமே*2
அர்த்தம் தற்பெருமையானது சொற்கள் வெறும் ஒலிகள்
பேச்சொலியியலோ தேவதைகளின் கைப்பாவை.

எட்கர் ஆலன் போ அவனது யாழினை வாசித்து உஷரின் வீடு*3 பற்றிப் பாடினான்,
பைத்தியக்காரன் தண்ணீர் பருகினான், தன்னிலை அடைந்தான், நின்றான் ஊமையாக.
நான் வெளியே அந்தத் தெருவில் இருந்தேன். இலையுதிர்காலத்தின் பட்டுப் போன்ற விசில்–
எனது கழுத்தைச் சுற்றி கதகதப்பாக, ஒரு சில்க் கைக்குட்டையின் குறுகுறுப்பு. . .

div021

*1.பீட்டர்ஸ்பர்கில் ஒரு மாலை நேரத்தைப் பற்றிய இந்தக் கவிதை Vladimir Pyast என்கிற ரஷ்யக் கவிஞன், எட்கர் ஆலன் போவின் உளாலுமே கவிதையைப் வாசித்தபடி பைத்தியமானதைச் சொல்கிறது. இதே கவிதையை W.S.Merwin & Clarence Brown(Osip Mandelstam:Selected Poems,1977) ஆகியோர் வேறுமாதிரி பாடபேதத்துடன் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். எனினும் 1991இல் வெளிவந்த தர்க்ஷங்ழ்ற் பழ்ஹஸ்ரீஹ் Robert Tracy (Osip Mandelstam:Stone) யின் மொழிபெயர்ப்பே முழுமையானதாயும் சிறந்ததாயும் தெரிகிறது.
*2அமெரிக்க புனைகதை எழுத்தாளரும் கவிஞருமான எட்கர் ஆலன் போவின் கவிதைத் தலைப்பு(Ulalume(1847)
*3எட்கர் ஆலன் போவின் ஒரு கதையின் தலைப்பு. The Fall of the House of Usher (1840)

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண் 45.

நள்ளிரவுப் பெண்களின் துணிச்சல்,
எரிநட்சத்திரங்களின் அபாயத்திற்கஞ்சாத வீழ்ச்சி.
ஒரு நாடோடி என் மேல்கோட்டினைப் பிடித்திழுக்கிறான்–இன்றிரவு தங்குவதற்கு
ஒரு படுக்கைக்கு காசிருக்கிறதா என்று கேட்கிறான் என்னிடம்?

சொல் எனக்கு யார்தான் என் பிரக்ஞையை
மறக்கடிப்பார்கள் மதுவைக் கொண்டு?
யதார்த்தம் என்பது பீட்டரின் கண்டுபிடிப்பாக இருந்தால்:
இந்த கிரானைட், வெண்கலக் குதிரை வீரன்*?

கோட்டையிலிருந்து அடிக்கப்படும் சல்யூட் கேட்கிறது எனக்கு
அது எப்படி கதகதப்பாய் மாறுகிதென்பதையும் கவனிக்கிறேன்.
ஒரு வேளை கீழே நிலவறைகளில் இருப்போரும்
இந்த சப்தத்தைக் கேட்க முடியும்.

என் காய்ச்சல் மிகுந்த மூளையின் கோர்வையின்மைக்கு
அடியில்
இருக்கின்றன நட்சத்திரங்களும் அர்த்தம் கூடிய பேச்சும்,
நெவா நதியின் மேற்கில் மீண்டும் காற்று.

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண் 14. அமைதித்துவம்*1.

அவளுடைய பிறப்பே இனிமேல்தான்.
அவளும் வார்த்தையும் இசையும் ஒன்று
எனவே வாழ்வு முழுவதிலும்
ஒருமையைக் காப்பாற்றுகிறாள் அவள் தொடர்ச்சி உடையாமல்.

சமுத்திரத்தின் மார்பகங்கள் மென்மையாக உயர்ந்து தாழ்கின்றன
ஆனால் பகலோ பைத்தியக்காரனைப் போல ஒளிர்கிறது
கடல்நுரை வாடிய லைலாக் மலரைப் போலிருக்கிறது
ஒரு மேகம் சூழ்ந்த வானின் நீலத்துக் குவளையில்.

என்னுடைய உதடுகள் கண்டுபிடிப்பதாக இருக்கட்டும்
எது ஒன்று எப்பொழுதுமே பேச்சற்றிருந்ததோ அதை,
புதிதாய் பிரப்பெடுத்ததும் பரிசுத்தமானதுமான
ஒரு படிக ஸ்ருதியைப் போல.

அஃப்ரோடைட்டி*2, நுரையாகவே இருந்து விடு.
வார்த்தை மறுபடியும் இசையாக மாறட்டும்.
என் இதயமே. நீ இதயங்களைத் தூக்கி எறிய வேண்டும்
அதில் பிணைந்துதான் எல்லா விஷயங்களுமே வருகின்றன.

div021

1.இதே தலைப்பில் மெண்டல்ஷ்டாமுக்கு முந்திய தலைமுறைக் கவிஞரான Tyutchev வின் கவிதை(1830) ஒன்று இருக்கிறது.

2*கிரேக்க காதல் கடவுளான வீனஸ், கடல் நுரையிலிருந்து பிறந்ததான ஒரு ஐதீகம் உண்டு. அஃப்ரோஸ் என்ற கிரேக்க சொல்லுக்கு நுரை என்று பொருள். வீனஸின் பிறப்பு பற்றி Botticelli என்ற ஓவியர் Birth of Venus என்ற தலைப்பிலான ஓவியமும் இந்தக் கவிதைக்கு தூண்டுதலாக இருந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண் 11.

பேச்சுக்கு அங்கே அவசியமில்லை
போதிப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை.
எவ்வளவு சோகமானது ஆயினும் அழகானது
இந்த இருண்ட காட்டுமிராண்டித்தனமான ஆன்மா.

அது எதையுமே போதிப்பதற்கு விரும்புவதில்லை
பேசும் திறனையும் இழந்ததாய் இருக்கிறது,
ஒரு இளம் டால்ஃபினைப் போல நீந்துகிறது
உலகின் புகைநிறத்து ஆழங்கள் வெளிச்சமற்றிருக்கும் இடங்களில்.

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண் 24*.

தெளிவற்ற இலைகளின் ஒரு விதைப்புடன்
கருத்த காற்று சலசலத்துக் கடந்து செல்கிறது.
துடித்தொளிரும் ஊர்க்குருவி இருண்ட வானத்தின்
பின்னணியில் ஒரு வட்டத்தை வரைகிறது.

மென்மையாய்ச் சாகும் என் இதயத்தில்
நெருங்கி வரும் அந்தி மயக்கத்திற்கும்
முடிவுறும் பகல் வெளிச்சத்திற்குமிடையே
ஒரு மௌனமான விவாதம்

மேலே ஒரு தாமிர நிலா.
இரவால் இருளால் நிரப்பப்பட்ட காடுகள்.
ஏன் அவ்வளவு குறைவான சங்கீதமே இருக்கிறது?
மேலும் ஏன் அவ்வளவு நிச்சலனம்?

div021

*இதே கவிதையை W.S.Merwin & Clarence Brown(Osip Mandelstam:Selected Poems,1977) ஆகியோர் பாடபேதத்துடன் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். இருப்பினும் Robert Tracy யின் மொழிபெயர்ப்பே சிறந்ததாகத் தெரிகிறது. (மொ.ர்)

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண் 66*.

பூ மலரும் நகரங்களின் பெயர்கள்
காதுகளை வருடட்டும் அவற்றின் குறுகிய காலத்துப் பெருமையுடன்.
நூற்றாண்டுகளின் ஊடாக வாழ்ந்திருப்பது ரோம் நகரமல்ல
ஆனால் பிரபஞ்ச அமைப்பில் மனிதனின் இடம்.

மன்னர்கள் கைப்பற்றப் பார்க்கின்றனர் அதை, பாதிரியார்கள் பயன்படுத்த
முயல்கின்றனர் அதை, ஒரு போரை நியாயப்படுத்த வேண்டிய போது
அது இல்லாமல் போகையில், வீடுகளும் பலிபீடங்களும் வெறுப்புக்கு உகந்தவையாயிருக்கின்றன
ஒரு மோசமான குப்பைக் குவியலைப் போல, அதற்கு மேல் ஒன்றுமேயில்லை.

div021

*Robert Tracy யின் மொழிபெயர்ப்பு.

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண்.101

பயங்கர உயரத்தில் ஒரு அலையும் நெருப்பு
அப்படி மின்னுவது ஒரு நட்ஷத்திரமாக இருக்க முடியுமா?
ஒளி ஊடுருவித் தெரியும் நட்ஷத்திரமே, அலையும் நெருப்பே,
உனது சகோதரன், பெட்ரோபொலிஸ்*, இறந்து கொண்டிருக்கிறான்.

பூமியின் கனவுகள் ஒரு பயங்கர உயரத்தில் கொழுந்து விட்டு எரிகின்றன,
ஒரு பச்சை நிற நட்ஷத்திரம் மின்னுகிறது.
ஓ, நீ ஒரு நட்ஷத்திரமாக இருந்தால், இந்த தண்ணீரின், ஆகாயத்தின் சகோதரன்,
உன் சகோதரன், பெட்ரோபொலிஸ், இறந்து கொண்டிருக்கிறான்.

ஒரு பிரம்மாண்ட கப்பல் ஒரு அசுர உயரத்திலிருந்து
பாய்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது, தன் சிறகுகளைப் பரப்பிய வண்ணம்.
பச்சை நிற நட்ஷத்திரமே, அற்புத ஏழ்மையில்
உன் சகோதரன், பெட்ரோபொலிஸ், இறந்து கொண்டிருக்கிறான்.

கறுப்பு நிற நெவா நதிக்கு மேலாக ஒளி ஊடுருவித் தெரியும் வசந்தம்
வந்து விட்டது, இறவாமையின் மெழுகு உருகிக்கொண்டிருக்கிறது.
ஓ, நீ ஒரு நட்ஷத்திரமாக இருந்தால், பெட்ரோபொலிஸ், உனது நகரம்,
உன் சகோதரன், பெட்ரோபொலிஸ், இறந்து கொண்டிருக்கிறான்.

div021

*வேறு சில கவிஞர்களைப் போல (எடுத்துக்காட்டாக Derzhavin) மெண்டல்ஷ்டாம் புனித பீட்டர்ஸ்பர்க்கை பெட்ரோபொலிஸ் என்றே குறிப்பிடுகிறார். பெட்ரோ என்பது பீட்டர் என்று அர்த்தப் படும். பொலிஸ் என்பது நகரத்துக்கான லத்தீன் சொல்

ஓசிப் மெண்டல்ஷ்டாம்

கவிதை எண்.89

ஒளி ஊடுருவித் தெரியும் பெட்ரோபொலிஸ் நகரில் நாம் இறப்போம்,
நமது அரசி பெர்சிஃபோன் முன்பாக.
நாம் பெரு மூச்சு விடுகையில் நாம் மரணத்தின் காற்றினை விழுங்குகிறோம்
ஒவ்வொரு மணி நேரமும் நமது கடைசி கணங்களைக் கொண்டாடுகிறது.

கடலின் பெண் கடவுள், கண்டிப்பான எத்தேனா
உனது பெரும் பாறையிலான தலைக் கவசத்தினைத் மேலே தூக்கு.
நாம் இறப்போம் ஒளி ஊடுருவித் தெரியும் பெட்ரோபொலிஸ் நகரில்,
நீயல்ல, அங்கே பெர்சிஃபோன்*தான் அரசி.

div021

*பாதாள உலகத்தின் தேவதை. ஒரு வருடத்தின் மூன்றில் ஒரு பகுதியில் பாதாள உலகத்திலும் ஒரு பகுதியில் பூமியிலும் வாழ்கிறாள், கிரேக்கப் புராணிகத்தின்படி. ரோமானியர்கள் Prosperina என்று இவளை அழைத்தனர். விதைகள் பூமியில் முளைக்கக் காரணம் என்று கருதப்படுகிறவள். எனினும் விதைமுளைப்புச் சடங்குகளில் பெர்சிஃபோனின் பெயரைச் சொல்லக் கூடாது என்ற ஐதீகம் இருந்தது.

http://www.addthis.com

பிரைமோ லெவி-முடிக்கப்படாத வேலை/Primo Levi-Unfinished Business

பிரைமோ லெவி (1919-1987)

இதாலியின் மிகப்பிரதானமான நவீன படைப்பாளியாகக் கருதப்படும் பிரைமோ லெவியை பொதுவான வாசகர்கள் புனைகதையாளராகவே அறிவர். யூத எழுத்தாளரான லெவி ஒரு ரசாயன விஞ்ஞானியாகப் பணியாற்றினார். இரண்டாம் உலகப் போர்க்காலத்தில் சிறைபிடிக்கப்பட்டு ஆஷ்விட்ஸ் மனித வதை முகாமுக்கு அனுப்பப்பட்டவர். அவரது ரசாயன விஞ்ஞான துறை-நிபுணத்துவம் காரணமாக விஷவாயு கிடங்கில் மரணதத்திலிருந்து தப்பித்தார். ஆஷ்விட்ஸில் ஐ.பி.ஃபார்பன் ரப்பர் தொழிற்சாலையில் ஒரு அடிமைத் தொழிலாளியாக வேலை பார்த்தார். 1945ஆம் ஆண்டு சோவியத் துருப்புக்களால் ஆஷ்விட்ஸ் முகாம் விடுதலை செய்யப்பட்ட போது ட்யூரின் நகருக்குத் திரும்பினார். அவரது மரணம் வெளிப்படையாக ஒரு தற்கொலை போலத் தெரிந்தது.

லெவியின் தலைசிறந்த நவீன நாவலின் பெயர் தனிம அட்டவணை. (Periodic Table) ஹிட்லரின் மனிதவதை முகாம்களைப் பற்றிய நுண்ணிய சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கிறார். (Moments of Reprieve) அவரது கவிதைச் செயல்பாடுகளை அறிய வேண்டுமானால் ரூத் ஃபெல்ட்மேன் மற்றும் பிரையன் ஸ்வேன் ஆகிய இரு அமெரிக்கர்கள் ஃபேபர் நிறுவனத்திற்காக 1989ஆம் ஆண்டு இணைந்து மொழிபெயர்த்த லெவியின் தொகுக்கப்பட்ட கவிதைகளைப் (Primo Levi : Collected Poems, trans.Ruth Feldman & Brian Swann) படிக்க வேண்டும். புனைவின் சார்புகளை நாவல் என்ற கட்டமைப்பினை விட சுதந்திரமான முறையில் விரிவுபடுத்தி எழுதுவதற்கு லெவிக்கு கவிதை உதவியிருக்கிறது. கவிதையின் பொருளம்சத்தை முன்னிறுத்தி பரவலான பாடுபொருள்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார் லெவி. தாந்தே, ட்டி.எஸ்.எலியட், ரில்கே, ரோமானியரான காட்டல்லஸ், ஷேக்ஸ்பியர் போன்ற நவீன மற்றும் புராதனமான இலக்கியப் படைப்பாளிகளை மறைமுகக் குறிப்பீடுகள் மூலம் பயன் படுத்திக் கொள்கிறார். புறக்கணித்து விட முடியாத பல நல்ல கவிதைகளைத் தந்திருக்கிறார் பிரைமோ லெவி.

(Primo Levi : Collected Poems, trans.Ruth Feldman & Brian Swann)

primo_levi31

பிரைமோ லெவி-முடிக்கப்படாத வேலை

ஐயா, அடுத்த மாத ஆரம்பத்திலிருந்து

தயவு செய்து என் ராஜினாமாவை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்,

மேலும், தேவைப்பட்டால், என் இடத்திற்கு ஒரு மாற்று ஆள்பாருங்கள்.

சோம்பல் காரணமாகவோ, நடைமுறைச் சிக்கல்களாலோ

நான் நிறைய முடிக்கப்படாத வேலைகளை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்

நான் எவரிடமோ எதையோ சொல்லியிருக்க வேண்டும்,

ஆனால் என்னவென்றோ, யாரிடமென்றோ இனியும் அறியேன்.

நான் மறந்து விட்டேன்.

நான எதையோ எடுத்துக் கொடுத்திருக்கக் கூடும்தான்.

ஒரு அறிவார்ந்த சொல்,

ஒரு பரிசுப் பொருள்,

ஒரு முத்தம்.

ஒரு நாளைக்கு அடுத்து மறுநாளைக்கு தள்ளிப் போட்டு விட்டேன்.

மன்னியுங்கள் என்னை.

மிச்சம் விடப்பட்டிருக்கும் அந்த கொஞ்ச காலத்தில்

அதை நான் முடித்து விடுகிறேன்.

நான் அஞ்சுகிறேன்,

எனது முக்கிய வாடிக்கையாளர்களைப் புறக்கணித்து விட்டேன் என.

நான் விஜயம் செய்திருக்க வேண்டும்

வெகு தூரத்து நகரங்கள், தீவுகள், யாருமற்ற நிலங்கள்.

நீங்கள் திட்ட வரையறையிலிருந்து அவற்றை அடித்து நீக்கிவிட வேண்டும்

அல்லது எனக்கு அடுத்து வருபவரின் பொறுப்பில் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

நான் மரங்கள் நட்டிருக்க வேண்டும் ஆனால் செய்யவில்லை,

எனக்கென்று ஒரு வீட்டைக் கட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்,

அது ஒரு வேளை அழகற்றதாக இருக்கலாம் ஆனால் திட்டத்திலிருந்து விலகியதாக இருக்கும்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அன்பான ஐயா,

நான் மனதில் வைத்திருந்தேன்

எண்ணிக்கையற்ற ரகசியங்களை வெளிப்படுத்தக் கூடியதாக இருக்குமென்ற ஒரு அற்புதப் புத்தகம்,

அது வலியைக் குறைத்திருக்கும், பயத்தை மட்டுப்படுத்தியிருக்கும்,

சந்தேகங்களைக் கரைத்திருக்கும்,

பல மனிதருக்கு கண்ணீர் மற்றும் சிரிப்பின் பரிசுகளைத் தந்திருக்கும்.

அதன் கோட்டுருவான திட்டத்தினை

என் மேஜை இழுப்பறையில் நீங்கள் பார்க்கலாம்

முடிக்கப்படாத வேலையின் பின்பக்கத்தில்.

அதை முடித்துப் பார்க்க எனக்கு சமயம் அமையவில்லை. படுமோசம்.

அது ஒரு மிக அடிப்படையான விஷயமாக ஆகியிருக்கும்.

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் பிரம்மராஜன்

<script type=”text/javascript” src=”http://feeds.delicious.com/v2/js/brammarajan?title=My%20Delicious%20Bookmarks&icon=m&count=5&sort=date&tags&extended&name&showadd”></script>

<script type=”text/javascript” src=”http://shots.snap.com/ss/7bf55d532f95f2f00e7f6c49d36d13e6/snap_shots.js”></script>

Charles Bukowski the poet-கவிஞர் சார்ல்ஸ் புக்கோவ்ஸ்கி

bokowskiin-jacket

சார்ல்ஸ் புக்கோவ்ஸ்கி (1920-1994)

பிரம்மராஜன்

ழீன் ஜெனேவாலும் சார்த்தராலும் அமெரிக்காவின் தலைசிறந்த கவிஞர் என்று கருதப்பட்ட சார்ல்ஸ் புக்கோவ்ஸ்கி அமெரிக்காவின் இரண்டாம் அலை பீட் எழுத்தாளர் (second wave Beat Generaration) எழுத்து வாழ்க்கையைத் தொடங்கு முன் எடுபிடி வேலைகள் செய்பவராகவும் பத்திரிகைச் செய்தியாளராகவும் இருந்தார். அமெரிக்கத் தந்தைக்கும் ஜெர்மன் தாயாருக்கும் ஒரே மகனாகப் பிறந்த புக்கோவ்ஸ்கி அவரது பெற்றோர்கள் அமெரிக்காவுக்கு இடம் பெயர்ந்ததால் ஏறத்தாழ ஒரு அமெரிக்கராகவே இளம் வயதிலிருந்து வளர்ந்தார். அவரது குடிகாரத் தந்தையிடமிருந்து தப்பிப்பதற்காக தான் ஒரு குடிகாரராக மாறினார் புக்கோவ்ஸ்கி மிக இள வயதில். மாணவப் பருவத்திலேயே புத்ககங்களைப் படிக்கத் தொடங்கிய அவர் ஹெமிங்வே, டி.ஹெச்.லாரன்ஸ், நிக் ஆடம்ஸ் போன்ற ஆசிரியர்களின் நூல்களை விரும்பிப் படித்தார். லாஸ் ஆஞ்சலஸ் சிட்டி கல்லூரியில் பத்திரிகைத்துறையில் பட்டம் பெற்றார். இரண்டாம் உலகப் போர்க்காலத்தில் நாடோடி வாழ்க்கை வாழத் தொடங்கினார். லிஃப்ட் ஆப்பரேட்டராக, லாரி ஓட்டுநராக, பெட்ரோல் நிலையப் பணியாளாக, நாய் பிஸ்கட் கம்பெனியில் மேலாளாராக பலவிதமான வேலைகளில் இருந்தார். அவரது 35வது வயதில்தான் எழுதத் தொடங்கினார்  உள்ளூர் தலைமறைவு செய்தித்தாள்களில் சில பத்திகள் எழுதும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

1944ஆம் ஆண்டு லாஸ் ஏஞ்சலஸ் நகருக்குத் திரும்பிய புக்கோவ்ஸ்கி அவரை விட 10 வயது மூத்த பெண்ணான Janet Cooney Baker உடன் பத்து வருடங்கள் வாழ்ந்தார். ஜேனட் கூனி பேக்கர் புக்கோவ்ஸ்கி அளவுக்கே குடிகாரராய் இருந்தார். 1952 ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஒரு தபால் நிலையத்தில் வேலை பார்த்தார். இந்த வேலையில் அவரால் 3 வருடங்கள் தாக்குப் பிடிக்க முடிந்தது. குடியின் காரணமாக உருவான குருதி ஒழுகும் குடல் புண் காரணமாக சாகும் தறுவாயிலிருந்து தப்பித்தார். Harlequin என்ற கவிதை ஏட்டின் ஆசிரியராக இருந்த செல்வச் சீமாட்டியான Barbara Frye யை திருமணம் செய்து கொண்டார். இதன் விளைவாக Harlequin பத்திரிகையில் புக்கோவ்ஸ்கியின் கவிதைகள் தொடர்ந்து வெளிவர ஆரம்பித்தன. Barbara Frye பற்றிப் பல கவிதைகள் எழுதினார். இரண்டு வருடங்கள்தான் பார்பரா ஃபிரை-வுடன் தாக்குப் பிடிக்க முடிந்தது புக்கோவ்ஸ்கியால். இதன் பிறகு 10 வருடங்கள் தபால் அலுவலக எழுத்தராகப் பணியாற்றினார். இந்த வேலையில் கிடைத்த ஊதியம் மிகக் குறைவாக இருந்த போதிலும் அந்தப் பணம் தேவைப்பட்டதால் அந்த வேலையில் தொடர்ந்திருந்தார். Frances Smith என்ற பெண்ணுடன் சில வருடங்கள் வாழ்ந்து அவள் மூலம் ஒரு குழந்தை பெற்றுக் கொண்டார்.

1955ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஏறத்தாழ வருடம் ஒரு கவிதைத் தொகுதி என்ற ரீதியில் கவிதைகள் எழுதி வெளியிடத் தொடங்கினார். ஆயினும் அவரது முதல் கவிதைத் தொகுதியான Flower, Fist and Bestial Wail   1959இல்தான் அச்சானது. சுமார் 30 பக்கங்கள் கொண்ட அந்தத் தொகுதி வெறும் 200 பிரதிகள்தான் அச்சிடப்பட்டது. புக்கோவ்ஸ்கியின் தொடக்காலக் கவிதைகள் ராபின்சன் ஜெபர்ஸ்-என்பவரின் கவிதைகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பேசும்படி இருந்தன. புக்கோவ்ஸ்கியின் இந்தக் காலகட்டக் கவிதைகள் உள்மன யாத்திரைகளைத் தவிர்த்த எக்ஸ்பிரஷனிச வெளிப்பாடுகளாய் அமைந்தன. கவிதையின் பெரும்பகுதியைத் தகவல்களால் நிறைத்துவிடும் பழக்கம் புக்கோவ்ஸ்கிக்கு தொடக்கத்திலிருந்தே இருந்திருக்கிறது.

வில்லியம் பர்ரோஸ், லாரன்ஸ் ஃபெர்லிங்கட்டி, ஆலன் கின்ஸ்பர்க் ஆகியோரின் புத்தகங்களை வெளியிட்ட John Edgar Webb புக்கோவ்ஸ்கியின் முதல் கதைத் தொகுதியை 1960களில் வெளியிட்டார். இதற்குப் பிறகு புக்கோவ்ஸ்கியின் பிரத்யேக வாசகர்கள் உருவானார்கள். குறிப்பாக அவரது விளிம்புநிலை மனிதர்களின் சித்தரிப்பிற்காக. 1960களில் வெளிவந்த கவிதைத் தொகுதிகளில் கூட புக்கோவ்ஸ்கியின் எக்ஸ்பிரஷனிசமே தூக்கலாகத் தெரிந்தது. At Terror Street And Agony Way (1968), The Days Run Wild Like Horses Over the Hill (1969) போன்றவை எடுத்துக் காட்டுகள்.

The Notes of A Dirty Old Man என்ற தலைப்பில் அவர் எழுதிய செய்தித்தாள் பத்திகள் Open City, Los Angeles Free Press போன்ற செய்தித்தாள்களில் வெளிவந்தன. பிறகு புத்தகமாய்த் தொகுக்கப்பட்டன. அவரது வயோதிகக் காலங்களில் ஓரளவு வசதிகள் கிடைத்த போதிலும் அவரின் இறப்பு வரை சமூக வெளியாளாகவும் இலக்கிய உலகின் வெளியாளாகவும் இருந்தார்.

சார்லஸ் புக்கோவ்ஸ்கி

அவர்கள், அவர்கள் எல்வோரும் அறிவார்கள்

பாரிஸ் நகரின் நடைபாதை ஓவியர்களைக் கேள்

உறங்கும் நாய் மீதிருக்கும் சூரிய ஒளியைக் கேள்

முன்று பன்றிகளைக் கேள்

பேப்பர் விற்கும் பையனைக் கேள்

டோனிஜெட்டின் இசையிடம் கேள்

பார்பரிடம் கேள்

கொலைகாரனைக் கேள்

சுவர் மீது சாய்ந்திருக்கும் மனிதனைக் கேள்

கேபினெட்டுகள் செய்பவனிடம் கேள்

பிரச்சாரகனிடம் கேள்

ஜேப்படிக்காரனை அல்லது அடகு வட்டிக்காரனை

கண்ணாடி ஊதுபவனை அல்லது உரம் விற்பவனை

அல்லது பல் வைத்தியனைக் கேள்.

புரட்சிக்காரனைக் கேள்

சிங்கத்தின் வாயில் தலையை நுழைக்கும் மனிதனைக் கேள்

அடுத்த அணுகுண்டை வீசப்போகும் மனிதனைக் கேள்

தன்னைக் கிறிஸ்து என்று நினைத்திருக்கும் மனிதனைக் கேள்

இரவில் வீடு திரும்பும் நீலப்பறவையைக் கேள்

கதவிடுக்கில் பார்ப்பவனிடம் கேள்

புற்று நோயில் இறக்கும் மனிதனைக் கேள்

ஒற்றைக் காலுடைய மனிதனைக் கேள்

பார்வையில்லாதவனிடம் கேள்

மழலை பேசும் மனிதனைக் கேள்

அபின் உண்பவனைக் கேள்

நடுங்கும் அறுவை மருத்துவரைக் கேள்

உன் காலடியில் மிதிபடும் இலைகளைக் கேள்

கற்பழிப்பவனைக் கேள்

ட்ராம் வண்டி ஓட்டுபவனை அல்லது

தன் தோட்டத்தில் களைபிடுங்கும் கிழவனைக் கேள்

ரத்தம் உறுஞ்சும் அட்டையைக் கேள்

ஈக்களைப் பயிற்றுவிப்பவனைக் கேள்

நெருப்பைத் தின்பவனைக் கேள்

நீ சந்திக்கும் மிகத்துயரமான மனிதனை

அவனின் மிகத்துயரமான நிமிஷத்தில் கேள்

ஜுடோ பயிற்சியாளனைக் கேள்

யானைகள் மீது செல்பவனைக் கேள்

ஒரு குஷ்டரோகியை, ஒரு ஆயுள் கைதியை,

பாய்ந்து தாக்குபவனைக் கேள்

ஒரு சரித்திரப் பேராசிரியரைக் கேள்

கைவிரல் நகங்களை என்றும் சுத்தம் செய்யாத

மனிதனைக் கேள்

ஒரு கோமாளியைக் கேள்,

அல்லது ஒரு நாளின் துவக்கத்தில் சந்திக்கும்

முதல் முகத்தைக் கேள்

உன் தந்தையைக் கேள்

உன் மகனைக் கேள் அவனின் எதிர்கால மகனைக் கேள்

என்னைக் கேள்

காகிதப் பையில் கிடக்கும் எரிந்துபோன பல்பைக் கேள்

சபலப் பட்டவனை, சாபமிடப்பட்டவனை,

முட்டாளை, அறிஞனை, அடிமைகளை விற்பவனைக் கேள்

கோயில்கள் கட்டுபவனைக் கேள்

காலணிகளே என்றும் அணிந்திராத மனிதர்களைக் கேள்

யேசுவைக் கேள்

நிலாவைக் கேள்

ஒதுக்கிடத்து நிழல்களைக் கேள்

அந்துப் பூச்சியை, துறவியை, பைத்தியக்காரனை

நியூயார்க்கர் பத்திரிகைக்கு

கேலிச்சித்திரங்கள் வரையும் மனிதனைக் கேள்

தங்க மீனைக் கேள்

கால் தாளத்திற்கு நாட்டியமாடும் பெரணிச் செடியைக் கேள்

இந்திய தேசப்படத்தைக் கேள்

ஒரு கருணை முகத்தைக் கேள்

உன் படுக்கைக்கு அடியில் ஒளிந்திருக்கும் மனிதனைக் கேள்

இந்த உலகில் நீ அதிகம் வெறுக்கும் மனிதனைக் கேள்

டிலன் தாமஸுடன் மது அருந்திய மனிதனைக் கேள்

ஜாக் ஷார்க்கியின் கையுறைகளுக்கு

லேஸ் தைத்த மனிதனைக் கேள்

சோக முகத்துடன் காபி அருந்துபவனைக் கேள்

குழாய் ரிப்பேர்க்காரனைக் கேள்

ஒவ்வொரு இரவும் நெருப்புக் கோழிகளை

கனவில் காணும் மனிதனைக் கேள்

விநோதக் காட்சிக்கு டிக்கட் சேகரிப்பவனைக் கேள்

கள்ள நோட்டுக்காரனைக் கேள்

வீதிச் சந்தில் செய்தித்தாள் மீது உறங்கும் மனிதனைக் கேள்

நாடுகளை, கிரகங்களை ஜெயிப்பவர்களைக் கேள்

இப்போதுதான்

ஒரு விரலை வெட்டிக்கொண்ட மனிதனைக் கேள்

பைபிளில் ஒரு புத்தக அடையாளத்தைக் கேள்

தொலைபேசி மணி அடிக்கும்போது

சொட்டுச் சொட்டாய் தொட்டியிலிருந்து ஒழுகும்

நீரைக் கேள்

பொய்ச் சத்தியத்தைக் கேள்

ஆழ்ந்த நீல நிற பெய்ன்டைக் கேள்

பாராசூட்டிலிருந்து குதிப்பவனைக் கேள்

அழகிய, நீந்தும் தெய்வீகக் கண்ணைக் கேள்

விலைமிகுந்த அகாடெமியில் இறுக்கமான கால்சட்டை

அணிந்த பையனைக் கேள்

குளிக்கும் தொட்டியில் வழுக்கியவனைக் கேள்

சுறா மீனால் மெல்லப்பட்டவனைக் கேள்

ஜோடி சேராத கையுறைகளை என்னிடம் விற்றவனைக் கேள்

இவர்கள் யாவரையும்

நான் சொல்லாமல் விட்டவர்களையும் கேள்

நெருப்பை, நெருப்பை, நெருப்பைக் கேள்–

பொய்யர்களைக் கூடக் கேள்

மழை பெய்கிறதோ இல்லையோ,

பனி விழுந்திருக்கிறதோ இல்லையோ

உனக்குப் பிடித்த

எந்த நாளிலாவது எந்த நேரத்திலும்

யாரை வேண்டுமானாலும் கேள்

வெப்பத்தில் வெது வெதுக்கும்

மஞ்சள் நிற வெராண்டாவில் நீ

கால் வைக்கும் போது

இதைக் கேள் அதைக் கேள்

தலைமயிரில் பறவை எச்சம் படிந்த மனிதனைக் கேள்

மிருகங்களைத் துன்புறுத்துபவனைக் கேள்

ஸ்பெயினில் பல காளைச் சண்டைகள் பார்த்த

மனிதனைக் கேள்

புதிய கடிலாக் கார்களின் சொந்தக்காரர்களைக் கேள்

பிரபலமானவர்களைக் கேள்

பயந்தவர்களைக் கேள்

தோல் முற்றிலும் வெளுத்தவர்களைக் கேள்

வீட்டுச் சொந்தக்காரர்களையும், அரசியல் மேதையையும்

முழுப்பணத்திற்கு சீட்டாடுபவர்களையும் கேள்

முழுப்போலிகளைக் கேள்

கொல்லும் அடியாட்களைக் கேள்

வழுக்கை மனிதர்களை, தடித்த மனிதர்களை

உயரமான மனிதர்களை, குள்ளமான மனிதர்களைக் கேள்

பாலுணர்வு குறைவான,

பாலுணர்வு மிதமிஞ்சிய மனிதர்களைக் கேள்

செய்தித் தாள்களில் எல்லா ஆசிரியர் பக்கங்களையும்

படிக்கும் மனிதர்களைக் கேள்

ரோஜாக்களை வளர்க்கும் மனிதர்களைக் கேள்

வலியே உணராத மனிதர்களைக் கேள்

செத்துக் கொண்டிருப்பவர்களைக் கேள்

புல் செதுக்குபவர்களை,

கால்பந்தாட்ட உதவியாளர்களைக் கேள்

இவர்கள் யாரையாவது அல்லது எல்லோரையும்

கேள் கேள் கேள் அவர்கள் எல்லோரும்

சொல்வார்கள் உன்னிடம்:

மாடிக் கைப்பிடிச் சுவரில் உறுமும் பெண்டாட்டியை

ஒரு மனிதன் சகிப்பது அவனுக்கு அப்பாற்பட்டதென்று.

bukowskistamp